Kilka dni później później w Elmore

Obydwa koncerty okazały się wydarzeniami artystycznymi tak doniosłymi, że zapisały się na całe stulecia w historii siermiężnego kulturalnie Elmore. Złoto z sakiewek zachwyconych widzów płynęło szeroką strugą w kieski barona i barda, a komplementowana przez tłumy królowa wróżek rozpływała się w morzu atencji niczym plaster wystawionego na słońce miodu - i jedynie będąca dotąd duszą towarzystwa Eris zdawała się tego ogromu przychylności losu nie dostrzegać, dzieląc swoją uwagę pomiędzy kolejne donoszone jej desery oraz szorowanie skóry mydłem z soku ze stóp miejscowego włodarza.

Ukontentowani ponad wszelką miarę właściciele karczm, gospód i zajazdów dotrzymali danego drużynie słowa, w zamian za zyski uzyskane przy okazji występów Rechotka udostępniając baronowi wszelakie dokumenty i mapy związane z pieczarami, w których ukryto Serce Wieczności. Naprędce je w następnych dniach kopiując, szlachetnie urodzony faun i jego żabi towarzysz zaczęli te pergaminy sprzedawać kolejnym grupom docierającym do Elmore poszukiwaczy przygód i zbijając z tego tytułu jeszcze większą fortunę.

Ogromnym cieniem na radości Rechotka i jego pryncypała kładł się w międzyczasie pożałowania godny stan czcigodnej Khari Nix. Pogrążona w przepastnej śpiączce olbrzymka nie przejawiała żadnej ochoty na powrót do rzeczywistego świata, na przekór staraniom wszystkich miejscowych medyków, znachorów i szamanów. Dostrzegając w tym ewidentną rękę bogów, włodarze miasta postanowili wybudować dla niej wieżę z białego kamienia i umieścić Khari na jej szczycie w kryształowym sarkofagu, by czekała tam na przybycie i pocałunek swojego rycerza-wybawcy, który w miejscowych legendach znany był pod mianem Miraaza, co tłumaczyło się w języku ribbetów na słowo „Miraż”.

Tydzień po ostatnim koncercie baron von Trykk, królowa wróżek oraz dźwigający na plecach wielki bęben bard stanęli ponownie za bramami miasteczka, wiodąc za sobą na postronkach stado osłów dźwigających wory ze złotem, srebrem, miedzią, suszonymi liśćmi herbaty i larwami owadów. Wciąż zajęta pałaszowaniem deserów, Eris Promień Księżyca nie usłyszała ani demonstracyjnego walenia w bęben ani dęcia w trąbę oraz skrzeku Rechotka ani nawet kuksańców, toteż drużyna z bólem serca pozostawiła ją w solowej misji kulinarnej ruszając z powrotem ku cywilizowanym krainom.

Krążą opowieści o tym jak krótko później hordy żaboidów z Pieczar najechały Elmore, zarżnęły mieszkańców, zgwałciły trzodę, puściły wszystko z dymem, a złożoną w kryształowej trumnie olbrzymkę zabrały w trzewia gór ogłaszając ją swoją nową boginią, ale to już materiał na zupełnie inną historię.

- Z chęcią dowiemy się nowych rzeczy o Sercu Wieczności - przyznała Eris, ciekawa, czy nowe wiadomości pokryją się ze starymi, a jeśli tak, to w jakim stopniu.

Nawiedzony Młyn

- Oh! - Eris się żachnęła - On nie jest moją własnością, to mój przyjaciel! Co pan mówi?! - oburzyła się wielce.

Koncert

Eris siedziała gdzieś z boku, z kubkiem ciepłej herbaty z owocami leśnymi, i słuchała występu barda. Miło było mieć chwilę relaksu dla siebie, musiała przyznać. Życia poszukiwacza przygód to nie tylko walki i problemy, ale także chwile prawdziwej, cichej szcześliwości.

Pod nawiedzonym młynem
Podczas gdy baron Zastanawiał się nad odpowiedzią, to Smokowiec zapytał Elfkę wskazując na żaboczłeka.
- Nie czy bard jest twoją własnością? Tam skąd pochodzę, elfy często otaczają się różnymi śmiesznymi stworkami… Odsprzedałabyś go mi za dobrą cenę? -

Koncert
Bohaterowie musieli przyznać, że jak na takie dosyć wielkie miasteczko, zebrały się tutaj prawdziwe tłumy… Dzieci skupiły się w gromadkę, wskazując na bohaterów a zwłaszcza na barda i barona, I te dzieci które ich tutaj “oprowadziły” wydawały się promienieć dumą. Goblinka i Niziołka były podekscytowane i ubrały zdecydowanie mniej robocze stroje i słowo mniej było tutaj kluczowe… Wiał przyjemny wietrzyk a na niebie pojawiły się już pierwsze gwiazdy.

Uporządkowany świat Rechotka, trzymany w ryzach mitrylową siłą jego woli oraz kodeksem moralnym zbudowanym na szacunku do pożądliwych chuci ribbeta, runął w tym samym mgnieniu oka, co tracąca równowagę olbrzymka. Khari Nix, wybranka serca płaziego barda, bohaterka jego ballad i strażniczka bezpiecznego snu barona, podstępnie upojona laną jej do kubka śliwowicą, uderzyła swoim majestatycznie wysklepionym czołem w futrynę drzwi sali bawialnej i padła niczym bez ducha na posadzkę.

Rozhisteryzowany ribbet potrzebował dłuższej chwili, by odzyskać trzeźwość umysłu, sowicie obdarzony przywołującymi do porządku plaskaczami barona. Szepcząc do ucha omdlałej olbrzymki słowa otuchy i pokrzepienia bard pozwolił, aby służba lokalnego możnowładcy ułożyła Khari w gościnnym łożu, a potem udał się wraz z baronem w obchód dwóch pozostałych przybytków w Elmore.

Świeże powietrze, przesiąknięte charakterystycznym odorem fekaliów tradycyjnie wylewanych przez mieszkańców na bruk pod oknami kamienic, pozwoliło przewietrzyć umysł Rechotka i przywrócić mu odrobinę dobrego samopoczucia - na tyle dużą, aby w konfrontacji z propozycją właściciela „Srebrnego Dysku” zdobyć się na swoją zwyczajową chytrość.

- Zacny panie, raz zapowiedzianego koncertu nie wolno odwołać z błahego powodu, byłby to nietakt niegodny prawdziwego artysty - oznajmił ribbet cmokając przy tym z teatralną dezaprobatą - Lecz zechciej rozważyć inną propozycję. Zagram koncert jako się rzekło, tu zaś zagram następnego dnia drugi, który zapowiemy jako większy i wspanialszy od pierwszego, aby dać tutejszym kmiotkom jeszcze więcej wysokiej kultury. Raz rozochoceni pod „Jesionem”, będą szturmowali twoje progi, by doświadczyć tego ponownie. Zarobisz krocie, bo przyjdą również ci, którzy po pierwszym występie usłyszą o nim i też zechcą to usłyszeć.

Bard ukłonił się na dworską modłę przed właścicielem „Dysku”, zachęcająco strzelił lepkim jęzorem zapominając na chwilę o niepokoju na myśl o niedyspozycji Khari Nix.

- Dzień dobry - Eris przywitała się przyjemnie z automatonem - Z chęcią rzucilibyśmy okiem na mapy, gdyby zostało nam to zezwolone. Nie wiem pan jak wielkie są zmiany między jedną inkarnacją pieczar a drugą? W procentach? - spytała.

Pod Nawiedzonym Młynem

Eris zastanawiała się, czy smokowiec rzeczywiście jest taki niebezpieczny, czy to może tylko i wyłącznie kwesta jego image'u?

- Hm... jak zarobimy więcej pieniędzy, możemy tutaj wrócić po magiczne przedmioty - powiedziała ostrożnie - Czy poza tym ma pan nam coś do zaoferowania?

- Piękny podarek. Iście królewski - oznajmiła z pełnym przekonaniem godnym wytrawnej dyplomatki, unosząc ogromne korale obiema dłońmi. Na jej twarzy pojawił się uprzejmy uśmiech, który jedynie wyjątkowo spostrzegawcza osoba mogłaby uznać za odrobinę wymuszony.

Zamyśliła się na moment.

- Pozostawię go pod opieką mojej nadwornej obrończyni. Byłoby prawdziwą tragedią, gdyby tak cenny dar zagubił się podczas naszej bohaterskiej wyprawy.

Po czym bez chwili zwłoki podfrunęła do nieprzytomnej Khari i z godną podziwu sprawnością wepchnęła korale za pazuchę olbrzymki.
Sprawa prezentu została tym samym rozwiązana w sposób całkowicie satysfakcjonujący.

🧚🧚🧚

Wkrótce potem, wraz ze swymi nowo pozyskanymi dworzanami, Aurelianna przybyła do Srebrnego Dysku.
Na widok gospodarza o wielkich srebrnych uszach jej oczy rozbłysły zainteresowaniem. Przysiadła na ramieniu barona i przechyliła głowę, przyglądając się osobliwej istocie z wyraźną fascynacją.

- Jestem Jej Jaśnie Migotliwa Wysokość Aurelianna Belladonna Różopłatka Nimfa-Księżycowa Lilianna Srebrzysta Rosa z Domu Ostu i Porannej Mgły - przedstawiła się z należytą powagą. - A oto moi towarzysze podróży oraz członkowie przyszłego dworu.

Wskazała kolejno drobną dłonią:

- Baron van Trykk, nadworny doradca i dyplomata. Eris Moonbeam, nadworna czarodziejka i uzdrowicielka. Oraz Rechotek… - Tutaj zawahała się na moment. - Udomowiony ropuch o wyjątkowo silnych instynktach.

Po czym uśmiechnęła się promiennie, jakby właśnie powiedziała coś niezwykle pochlebnego.

- Chętnie obejrzymy mapy Żarłocznych Pieczar. Skoro bowiem miejsce zmienia się dopiero przy kolejnym wejściu, to podczas pierwszej wyprawy powinno zachowywać się całkiem rozsądnie.

Według Aurelianny była to logika nie do podważenia.

🧚🧚🧚

Kiedy zaś znaleźli się Pod Nawiedzonym Młynem, wróżkowa księżniczka raz jeszcze dopełniła obowiązku oficjalnego przedstawienia swojej osoby, nie przejmując się specjalnie szorstkimi manierami smokowca. W końcu nie każdy miał szczęście zostać wychowanym na królewskim dworze.

Po zakończeniu ceremonii usadowiła się ponownie na ramieniu barona, wygodnie poprawiając płatki swojej sukni.

Skoro przy stole znajdował się zawodowy dyplomata, prowadzenie rozmów z karczmarzami mogła wielkodusznie pozostawić jemu. Jak przystało na mądrą przyszłą monarchinię, Aurelianna doskonale wiedziała, kiedy należy przemawiać... a kiedy pozwolić przemawiać swoim poddanym.

Srebrny Dysk.
Gdy drużyna dotarła do Srebrnego Dysku, to zobaczyła w środku naprawdę bardzo przytulny wystrój. Były tutaj prawdziwe fotele i okrągłe stoły, na półkach książki, a także pianino i harfa samodzielnie grające proste melodie. Gospodarz rzeczywiście był automatonem, o monstrualnie wielkich srebrnych uszach, wyraźnie nie pasujących do jego metalowego oblicza ukształtowanego na podobieństwo uczonego Mędrca.
- Witajcie o szlachetni podróżnicy, dobrze was tutaj widzieć! Słyszałam że obiecaliście urządzić koncert u tego elfiego łachudry, Ja obiecuję wam zapłacić dwa razy więcej niż on za urządzenie koncertu u mnie. Poza tym mogę wam pozwoli Co obejrzeć kilka map przedstawiających Żarłoczne Pieczary, problem polega na tym, że to miejsce Nigdy Nie wygląda tak samo jak się do niego drugi raz wchodzi… -

Pod Nawiedzonym Młynem
Tawerna Pod Nawiedzonym Młynem znajdowała się nieopodal rzeczonego Młyna…
Było ciemno ponieważ budynek nie posiadał żadnych okien, Podłoga była brudna i czerwona, prawdopodobnie nie tylko od wina, Kilka tresowanych Szczurów zajmowało się odpadkami jedzenia jakie wyrzucono na podłogę. Właścicielem owego przybytku był ogromny Smokowiec, posiadający metalową rękę, z trzema długimi jak ostrza sztyletów pazurami, który na ich widok obnażył wszystkie zęby i zawołał.
- Czego! Jeśli chcecie podjąć wyzwanie przenocowania w nawiedzonym młynie to musicie ujścić kaucję w wysokości pięćdziesięciu szczebników na wasz pogrzeb… Do wygrania jest wspaniały Torba przechowywania, której można pomieścić dziesięciokrotnie więcej niż wygląda, nieskończony dziennik zapisujący To co podyktujesz, lupa pozwalająca rozpoznać prawdziwość monet i buty Samotańczenia!! -
Baron jednak zaniósł zaraz się w toku zobaczył że obok znajduje się dosyć duży budynek wyglądający na magazyn, nad którego drzwiami widział napis.
“Maksym Róg i wspólnicy - przedsiębiorstwo import-export”

"Czy się domyśli, że nie piję w ogóle?" zapytała samą siebie w myślach, po czym uznała, że jej to w sumie w ogóle nie obchodzi.

- Bardzo dobry ten napiwek... - powiedziała, mało się przejmując czymkolwiek.

- Tu chodzi o... małżeństwo, a nie niewolnictwo - czuła się w obowiązku wyjaśnić swojej towarzyszce, która być może tego nie rozumiała.

Usadowiła się wygodnie na maleńkim siedzisku, od czasu do czasu zawisając kilka cali nad nim, gdy emocje brały górę nad etykietą.

Z uwagą wysłuchała opowieści hrabiego, dzielnie znosząc kolejne toasty. Po trzecim zaczęła podejrzewać, że mieszkańcy tej krainy rozwiązują większość problemów poprzez picie śliwowicy. Po czwartym nabrała niemal pewności.

Kiedy jednak padły słowa o artefakcie, złych druidach i misji, jej skrzydełka zatrzepotały żywiej, a brokat posypał się wokoło.

- Serce Wieczności? - powtórzyła z zainteresowaniem. - To brzmi dokładnie jak rodzaj przedmiotu, który powinien należeć do królewskiego skarbca!

Przechyliła głowę, przyglądając się hrabiemu z powagą osoby rozważającej niezwykle ważne sprawy państwowe.

- Źli druidzi, starożytny artefakt, pieczary pełne niebezpieczeństw... Tak! To zdecydowanie brzmi jak bohaterska przygoda.

Aurelianna już miała wygłosić królewską deklarację o obowiązku niesienia pomocy poddanym, gdy dotarła do niej druga część propozycji i zamarła.

- Chwileczkę. - Uniosła palec. - Czy ja dobrze zrozumiałam, że nagrodą za wykonanie misji jest pańska córka?

Spojrzała najpierw na hrabiego. Potem na jego córkę. Potem znowu na hrabiego.

- Tak po prostu?

Jeszcze chwila milczenia.

- Czy ona o tym wie? - Wróżka zmrużyła oczy podejrzliwie. - I czy wolno mi zauważyć, że jest to bardzo osobliwy sposób prowadzenia polityki dynastycznej?

Po czym natychmiast rozpromieniła się na nowo.

- Choć muszę przyznać, że jako przyszła monarchini ogromnie popieram rozdawanie nagród za bohaterskie czyny. To bardzo zdrowa tradycja.

Zawisła nieco wyżej nad stołem, rozsypując wokół siebie kilka błyszczących drobinek wróżkowego pyłu.

- A zanim podejmiemy decyzję, chciałabym usłyszeć więcej o tym Sercu Wieczności. Na przykład dlaczego źli druidzi je ukradli, dlaczego zwierzęta tak bardzo je polubiły i czy istnieje choć cień szansy, że po odzyskaniu artefaktu ktoś będzie próbował ukraść również mnie.

Jej wzrok przesunął się na Rechotka.

- Pytam wyłącznie z powodów bezpieczeństwa. Oczywiście.

- Panie szanowny - zwróciła się do szlachcica, gdy tylko mogła - Twoi słudzy bardzo nas znieważyli. Oczekujemy przeprosin i solidnej obietnicy poprawy - powiedziała wprost. Może choć ten cały szlachcic będzie lepszy? Bogowie...

Za niezwykle praktyczne uznał czapki kowala! Toż jeden arystokrata mógł tym sposobem jednym sługą zaopatrzeć całą rezydencję! Oszczędnie i zgodnie z nowopanującą elfią modą na ekologię, bo ileż mniej psuł powietrza jeden sługa od ich całej armii! A dzięki czapkom w trymiga zmieniał tenże sługa swoją przydatność.

- Rechotku! - szturchnął kompana, który zamilkł jakoś od wizyty w karczmy i wyglądał jakby każda kolejna napotkana niewiasta nikczemnego wzrostu jawiła mu się soczystą muchą.

Po czym wykonał przesadny i nader fikuśny gest pozdrowienia tym razem zupełnie serdecznie tupiąc racicami.
- Ja-a-a-kże moglibyśmy Ci hilfen imć hrabio? - spytał odstawiając krzesła dla ich drużynowych pań przy stole i grzecznie czekając aż kowal-lokaj zacznie czynić honory. Dla olbrzymki złączył 2 krzesła, a dla wróżki szarmancko postawił na krześle zegar z kurantem przeniesiony z kredensu i ustawiwszy godzinę dwunastą, zatrzymał by z zegara wynurzyło się na sprężynie krzesełko z księciem. Książę powędrował na stół a fotel był wolny dla Aurelianny.

- Unsere najgłębsze uszanowanie! Racz kowalu przekazać swemu panu Talbetowi z Kurewskiego rodu Fartstonów, że oto przybywa doń delegacja kozołaków, olbrzymów, ribbetów, elfów i wróżek. Kozołaki nie żywią doń urazy o tę alte kozę co ją gromił od tyłu aż dudniło, olbrzymy herzlich przepraszają, że jego dzban, który tak chwacko opróżniał, był podsuniętą mu omyłkowo spluwaczką, ribbety sehr dziękują za pozbycie się mrocianów co im kanalizacje zapychały, wróżki z przykrością informują, że mehr łapaczy much nie potrzebują i nie przedłużą umowy, ale elfy mit Freude użyczą mu jeszcze więcej miedziaków jeśli tak jak ostatnio zdejmie gacie swoim rycerzom i każdego pocałuje w dupę!

Co rzekłszy zatupał racicami przed heroldem i pozdrowił go gestem uniwersalnie przyjętym za "takiego wała".
- Zatem coś o śliwowicy mówiłeś dobry człowieku?