PROLOG

-Salut, piękna duszo. Zbłądziłaś? Nie szkodzi. Usiądź, proszę i rozgość się.
Ogień w kominku już płonie, w końcu po lecie. Nieprawdaż? Herbata nadal gorąca. Pozwól, że poczęstuję cię czarkę. Hipsterzy splugawili także i ten rytuał. Na szczęście nie oznacza to, że my nie możemy celebrować go, jak za dawnych czasów. Usiądź. Rozgość się. Zapraszam.

Wiesz… zawsze mnie bawiło, kiedy ludzie mówią, że trafili gdzieś przypadkiem. Przecież każde dziecko wie, że nie ma przypadków. Są tylko znaki. A coś mi mówi, że twoja obecność tutaj jest jednym z nich.
Być może szukałaś czegoś zupełnie innego. Być może przyszłaś tylko na chwilę.
Ale skoro już tu jesteś… Zostań, proszę, mam ci coś do pokazania.
Dziesięć historii. Dziesięć światów. Dziesięć dróg, którymi możesz wyruszyć.
Nawet nie pytaj dokąd prowadzą. Zdradzę ci sekret - sam jeszcze nie jestem pewien. Właściwie… to wszystko tak naprawdę zależy od ciebie. I tylko od ciebie.
Wszak każda historia potrzebuje swojego bohatera, ale i kogoś, kto o nim opowie. Aha… i nie zapomnij - przed wyruszeniem w drogę należy zebrać drużynę.

Oto Morphameron.
Dziesięć konceptów fabularnych. Zerknij, przeczytaj, skomentuj i zdecyduj,którą historię mam ci opowiedzieć? Która z nich woła cię najgłośniej?

Hypatia 9 - Awakening protocol error

W pierwszej chwili widziałem tylko karminowe mroczki i rozdygotane plamy. Poprzez gęste opary wydobywające się z uszkodzonego przewodu chłodzącego, świat wokół wyglądał jak na kwasowym tripie. Tylko proszę, nie pytaj skąd wiem, jak wygląda świat na kwasowym tripie. Po prostu wiem. Ok?
Ledwo wybudzone z lodowego snu zmysły, wariowały od natłoku bodźców. Sam nie wiem, co w tamtej chwili było najgorsze - wściekłe wycie alarmowych syren, agresywne pulsowanie czerwonych świateł, czy ten nieludzki jęk wydobywający się z gardła duszącego się człowieka.
Nie myślałem. Działałem instynktownie. Niemal, jak doskonale zaprogramowana maszyna. Było to tym bardziej dziwne, że nie wiedziałem ani jak mam na imię, kim jestem, ani gdzie się znajduję.
Rozdałem maski pozostałym wybudzony, po czym doskoczyłem do konsoli sterowania. Komputer pokładowy meldował o dekompresji części pomieszczeń, awarii systemów podtrzymywania życia, wycieku z reaktora i dziesiątki innych drobnych usterek. Istny, kurwa, armagedon. Nie było czasu, ani czasu na rozmowy, ani aby zastanawiać się nad swoją utraconą biografią. Każdy z nas czuł gdzieś z tyłu głowy tępy, fantomowy ból po utraconej pamięci. Kim jesteśmy, skąd przybyliśmy i dokąd lecieliśmy, nie było najważniejszą rzeczą w tej chwili. Najpierw trzeba było zabezpieczyć statek, by utrzymać się przy życiu. Dopiero potem można było próbować ocalić wspomnienia o nas samych.
Wokół nas rozciągała się nieskończona czerń obojętnego na wszystko kosmosu. A w jego wnętrzu - my - garstka ludzi walczących o przeżycie.

BG budzą się z kriogenicznego snu na dryfującym, ciężko uszkodzonym statku międzygwiezdnym. Alarmy wyją, systemy podtrzymywania życia ulegają kolejnym awariom, a komputer pokładowy odlicza czas do całkowitej utraty zdolności operacyjnych jednostki. BG nie pamiętają, kim są, nie znają celu misji ani tego, ani dlaczego znaleźli się tak daleko od domu.
Nadrzędnym celem jest przetrwanie. Uruchomienie systemów podtrzymywania życia. Ustabilizowanie statku. Dopiero potem będą mogli poszukać odpowiedzieć na pytanie, które z każdą minutą staje się coraz bardziej niepokojące.
Co wydarzyło się podczas ich krio-snu?

Hypatia 9 to survival sci-fi przechodzący w metafizyczny horror.

Ostatni rozdział

Wakacje na Mazurach, marzenie wszystkich dzieciaków, mieszkających w latach 90-tych w blokach z wielkiej płyty. Pachnące wolnością, ciągnące się aż po horyzont lasy, codzienne kąpiele w jeziorze i gonitwy do późnego wieczora. Wtedy wydawało się, że najgorsze, co może spotkać dzieciaki, to bura od sąsiada któremu podkradali jabłka lub przegrana w chowanego. A jednak w tamte wakacje wydarzyło się coś, o czym przez lata nikt nie odważył się mówić.
Jan Wiśniewski – tajemniczy pisarz, którego powieść, bazująca na traumie z dzieciństwa, stała się literackim fenomenem – zaprasza dawnych przyjaciół do domu, gdzie wszystko się zaczęło. Czeka tam na nich, nie tylko nierozwiązana, zagadka tajemniczej śmierć sprzed lat, bolesne wspomnienia, których nigdy do końca nie zapomnieli, ale przede wszystkim nowa historia w której odegrają rolę głównych bohaterów.

BG to grupa ludzi, która znała się w dzieciństwie. Jednego roku spędzali razem wakacje na mazurskiej wsi. Tego lata wydarzyła się tragedia. Siostra Janka, Sara, zginęła w czasie zabawy w chowanego. Po latach Jan opowiedział o tych wydarzeniach w książce, którą napisał. napisał Powieść ta przyniosła mu sporo pieniędzy i wielki sukces. Sukces na tyle duży, że przygniótł go on swym ciężarem. Kilka miesięcy po premierze książki, Jan wycofał się niemal natychmiast z życia publicznego. Jedni mówili, że wyjechał za granicę. Inni rozpowiadali, że zapił się i szlaja po kolejowych dworcach. Jeszcze inna wersja mówiła, że sukces zbudowany na rodzinnej tragedii, przypłacił pobytem w szpitalu psychiatrycznym.
Po ponad ćwierć wieku od tamtych pamiętnych wakacji, BG otrzymują zaproszenie od Jana, aby spędzili kilka dni w jego towarzystwie w domku na Mazurach, który właśnie kupił.

Ostatni rozdział - psychologiczny folk horror w mazurskim krajobrazie.

Sen o Warszawie - Nokturn IV

Kurier Warszawski 22 października 1925 roku, w dziale Kronika Towarzyska pisał:

“Niezwykły Wieczór Artystyczny u Hrabiego Rzewuskiego”
Warszawskie koła artystyczne i towarzyskie z niemałym zainteresowaniem oczekują zapowiadanego na przyszły tydzień zamkniętego wieczoru w pałacu hrabiego Aleksandra Rzewuskiego. Gospodarz, znany mecenas sztuki, kolekcjoner antyków oraz zagorzały pasjonat okultyzmu i metafizyki, zaprosił grono przedstawicieli arystokracji, świata literackiego oraz nauki na prezentację najnowszego dzieła młodego i obiecującego malarza, Antoniego Wierzbickiego.
Artysta, którego twórczość od pewnego czasu wzbudza gorące dyskusje na warszawskich salonach, utrzymuje, iż jego obrazy nie są wyłącznie owocem talentu i wyobraźni. Wedle własnych zapewnień korzysta on podczas pracy z tak zwanej ideoplazmy, niematerialnej substancji która wydobywa się z jego ciała w czasie transu spirytystycznego, mającej rzekomo utrwalać obrazy niewidzialne dla ludzkiego oka.
Pokazowi towarzyszyć ma demonstracja samego procesu twórczego, co czyni wydarzenie jednym z najoryginalniejszych przedsięwzięć artystycznych obecnego sezonu. Nie brakuje jednak głosów sceptycznych, uznających całą sprawę za zręcznie przygotowaną mistyfikację, obliczoną na modną dziś fascynację okultyzmem i zjawiskami mediumicznymi.
Niezależnie od tego, czy mamy do czynienia z przełomem w sztuce współczesnej, czy jedynie z wyszukaną prowokacją artystyczną, jedno wydaje się pewne — o Antonim Wierzbickim i jego tajemniczym obrazie, Warszawa mówić będzie jeszcze długo.”

Sesja Zewu Cthulhu, choć na pewno niekoszerna. Warszawa roku 1925. BG to ludzie z wyższych sfer, zaproszeni na wieczorek artystyczny do hrabiego Rzewuskiego. W czasie seansu, oczywiście dojdzie do bardzo nietypowych wydarzeń, które zmuszą BG do rozpoczęcia śledztwa i zanurzenia się w uliczny półświatek apaszy, hermetyczne środowisko warszawskich chasydów oraz jeśli starczy im odwagi, do zajrzenia w najbardziej mroczne zakątki stolicy.

Sen o Warszawie - kosmiczna groza w warszawskiej scenerii.

Biała łuna

6 stycznia 1940, okolice Suomussalmi
Meldunek dowódcy 9 Dywizji Piechoty:
"Samolot rozpoznawczy Fokker C.X, wykonujący lot obserwacyjny nad pozycjami wojsk sowieckich, nie powrócił do bazy. Ostatni kontakt radiowy wskazywał rejon jeziora Kiantajarvi. Wysłać patrol celem odnalezienia wraku, i zabezpieczenia dokumentacji."

W grudniu 1939 roku sowiecka 163 Dywizja Strzelecka weszła w głąb Finlandii. Kilkanaście dni później fińska 9. Dywizja Piechoty pod dowództwem płk. Hjalmara Siilasvuo odcięła wojskom radzieckim wszelkie drogi odwrotu. Chcąc udaremnić ewentualny kontratak wojsk radzieckich, płk. Siilasvuo zarządził liczne loty zwiadowcze.
BG to członkowie drużyny kaukopartiotoiminta, patrolu dalekiego zasięgu, którego zadaniem jest odnalezienie wraku samolotu. W czasie patrolu zmierzą się oni nie tylko z potwornym mrozem, porywistym wiatrem, dziką przyrodą, jednostkami wroga, ale też czymś w czego istnienie, aż trudno uwierzyć.

Biała Łuna - historyczny survival horror w lovecraftowskim sosie.

Monada: Poza polem widzenia

USA, rok 1999. Axiom Defense Technologies, to prywatna firma, która od lat realizuje kontrakty w zakresie ochrony, stałego nadzoru i monitorowania obiektów o podwyższonym rygorze bezpieczeństwa.
Od kilku miesięcy Axiom Defense Technologies prowadzi obserwację obiektu o nazwie Sektor Nadzoru Alfa VT-05 (Vermont Territory). Pod tym korpo szyfrem kryje się olbrzymi fragment lasu w stanie Vermont. To praktycznie odcięty od świata kompleks leśny, nad którym wiecznie wiszą gęste, nieprzeniknione mgły, spowijające nierzadko nawet korony drzew. Wszędzie panuje niemal drażniąca zmysły, niepokojącą ciszą. Teren ten wedle plotek i legend od wieków owiany jest mroczną sławą. Stare indiańskie podania mówią o uwięzionych w kniei bytach i starożytnych siłach, których ludzie nigdy nie powinni byli niepokoić. Do nich należy dodać współczesne opowieści o tajemniczych zaginięciach, mrocznych obrzędach praktykowanych przez nielicznych mieszkających w okolicy ludziach oraz korporacyjnych ploteczkach o byłych strażnikach, którzy po samotnych dyżurach w tym sektorze stracili zmysły.
Aby zachęcić pracowników do zgłaszania się na ochotnika do dyżurów w tym sektorze, zarząd ADT przyznaje sowite premie za każdą odbytą tam służbę. Co zamiast wygasić plotki i niepokoje, tylko je wzmocniło.

BG nie należą do ludzi tchórzliwych, a nawet jeśli, to argument finansowy działa na nich na tyle mocno, że zgłaszają się do dyżurów w tym sektorze. BG jako obserwatorzy obsadzają odizolowane, wieże strażnicze znajdujące się głęboko w lesie. Ich jedynym zadaniem jest ciągła obserwacja terenu, skrupulatne przestrzeganie rygorystycznych procedur i składanie rutynowych raportów dwa razy na dobę. Kilka miesięcy służby minęło spokojnie i wręcz monotonnie. Nikt jednak nie narzekał, bo pensja za kilka dni czuwania wynagradzała nudę i samotność.
Kolejna zmiana przebiega jednak zdecydowanie inaczej od poprzednich.

Monada - psychologiczny survival horror o samotności, potędze natury i tajemnicach sprzed wielu, wielu lat.

Lot 20-966

Porównanie hali odlotów na lotnisku w Beijing do gniazda os, byłoby niedopowiedzeniem. Pomnóż wielkość tego gniazda przez liczbę Grahama, ponapierdalaj w niej kijem i wtedy może… może będziesz w stanie wyobrazić, jak wygląda zwykły, szary i deszczowy wtorek na tym chińskim terminalu lotniczym.
Na szczęście do kiedy pracuje dla Tianlong Consortium, to przez główną halę tylko przemykam. Runnerzy mogą pierdolić o wolności, walce z system i tym całym swoim alternatywnym życiu w zgodzie z naturą, ale gdyby tylko mieli możliwość skorzystać z luksusów prywatnej odprawy i zasiąść w komfortowym fotelu na pokładzie korporacyjnego jeta, szybko zmieniliby zdanie.

Lot 20-966 miał być zwykłą podróżą służbową. Korporacyjny odrzutowiec, trzydzieści osób na pokładzie, ochrona, pracownicy działu HR, freelancerzy. Spokojny, niemal relaksacyjny lotu z Beijing do Johannesburga, niespodziewanie zmienia się w koszmar i brutalną walkę o życie. Nad Mozambikiem rakieta rozrywa kadłub, a maszyna spada na terytorium kraju pogrążonego od kilku lat w wojnie domowej. Ci, którzy przeżyli, zostają odcięci od świata, bez łączności, bez wsparcia i z minimalną ilością wody i jedzenia.. Wokół płonącego wraku szybko pojawiają się ludzie, dla których katastrofa jest nie tragedią, lecz okazją.
Ocaleni będą musieli przedostać się przez kraj rozrywany walkami, przemierzając tereny kontrolowane przez wojsko, partyzantów i lokalnych watażków. Każdy sztuka amunicji, każda kropla wody i każda działająca bateria mogą zdecydować o tym, czy dożyją następnego dnia.

Cyberpunkowa survivala sesja akcji z polityczną intrygą w tle.

Nie-Nie-Bo

-Czy do ochujałeś do reszty, Zico? - warknął niczym wściekły pitbull, Igor, pełniący od ponad roku rolę menadżera klubu Nie-Nie-Bo. Miejsca ważne nie tylko dla Warszawy, ale i całej podziemnej Polski. Klub legenda, nie tylko z uwagi na swój wystrój, prestiż, zapraszane muzyczne gwiazdy, ale przede wszystkim z uwagi na pełnienie funkcji oazy dla tych którzy chcieli się spotkać w spokojnych i bezpiecznych warunkach. Wszyscy wiedzieli, że Sowiński gwarantuje nie tylko luksusową przestrzeń, najlepsze kurwy w czasie coffee break, ale też parasol od policji i wszystkich innych służb.
-Szef się nie denerwuje, to szkodzi na serce - odparł lekko rozbawiony wkurwem menadżera, barczysty ochroniarz.
-Jak mam się, kurwa, nie denerwować? Widzisz to? Widzisz? No spójrz! Widzisz to? - rozdygotaną dłonią wskazywał na otwarty i co gorsza pusty sejf.
Zico wzruszył ramionami.
-No… - mruknął potwierdzająco.
-A wiesz co się stanie, jak Sowiński dowie się, że ktoś zajebał depozyt? Pozwól, że cię kurwa, oświecę. Najpierw wydłubie nam oczy. Później obetnie jaja, powyrywa paznokcie i przestrzeli kolana. A to tylko na przystawkę, że się tak wyrażę. Albo jak on to nazywa - “zachętę do szczerości” Jeśli nie znajdziemy depozyty i tych, co go zajebali, to Sowiński nie tylko wybebeszy nas, ale i nasze rodziny do trzeciego pokolenia wstecz. Kumasz?
Zico zrobił zamyśloną minę i już miał odpowiedzieć, że kuma, gdy do biura wparował Cegła, zwany przez złośliwych także Pustkiem.
-Mamy ich szefie - powiedział wymachują z dumą małą kartą pamięci.
-Mów co to jest? - zapytał purpurowy z wściekłości Igor. Nie miał teraz ani sił, ani chęci na durne zagadki.
-Cwaniaczki odłączyli monitoring, ale Leon, to barman.. Taki wysoki blondyn.. Kojarzy szef?
-Mów kurwa co to jest, bo… - menedżer nie dokończył, zaciskając pięści z rozsadzającej go furii.
-No Leon rozmieścił w klubie swoje kamery i tutaj mam z nich nagranie - wyjaśnił Cegła.
-Powinienem zapytać na jaki chuj Leon ma swój prywatny monitoring w moim klubie. Z uwagi jednak na fakt, że to może być nasza ostatnia deska ratunku, jakoś to przemilczę. Dawaj mi to! - krzyknął otwierając laptopa.
-Ja pierdolę! - krzyknął Zico, nachylając się nad ramieniem menedżera, aby zerknąć na ekran - To przecież…
-Tak! Przecież sam widzę kto to jest. Nie sap mi tutaj nad uchem, tylko bierz chłopaków i znajdzie go.

Polska 2026 - Warszawa. Igor Mostowski jest właścicielem klub Nie-Nie-Bo. Właściwie to tylko słupem na którego klub jest zarejestrowany w urzędach. Nie-Nie-Bo to znana imprezownia na praskim brzegu. Tutaj bawią hipsterzy, bananowa młodzież, influencerska śmietanka, ale też bywa tutaj wielu znanych ludzi półświatka. Klub jest uważany za swego rodzaju eksterytorialne miejsce, gdzie można w spokoju omówić interesy, znaleźć robotę itd. Klub należy bowiem do Zygmunta Sowińskiego, byłego SB-ka, który najpierw po odejściu z UOP-u zajął się prowadzeniem firmy ochroniarskiej, a potem wszedł mocno w rynek nocnych klubów.
BG wcielają się w rolę agentów ABW, którzy w ramach nieformalnego zadania mają odnaleźć tych, którzy okradli Sowińskiego. Ten bowiem ze starych czasów ma liczne znajomości w agencji.

Modern horror w nadwiślańskiej stolicy.

Ebenus Heksaedr

Przez ostatnie kilkanaście kilometrów krajobraz wyglądał, jak ucieleśnienie śmieci. Tego, co tu zaszło nie potrafił wyjaśnić żaden kapłan, druid, czy uczony. Trawy i drzewa wyschły, rzeki zniknęły, a opuszczone domostwa wyglądały tak, jakby od dziesięcioleci nikt nie przekroczył ich progów — choć jeszcze niedawno płonął ogień w ich kominkach. Ziemia pod stopami nie była już ziemią, jaką znali. Drobny, karmazynowy piaskiem, który unosił się i wirował przy każdym kroku niczym popiół.
Pośrodku tego martwego obszaru stał kamień. Czarny, ogromny i absolutnie gładki, pozbawiony drzwi, okien, znaków czy choćby jednej rysy. Nie rzucał cienia. Nie odbijał światła. Po prostu był — jak przedmiot pozostawiony przez kogoś, kto znał zasady tego świata znacznie lepiej niż ci, którzy przyszli je badać. I dopiero gdy zbliżyliście się na tyle, że jego czarne ściany zaczęły wypełniać całe pole widzenia, na jednej z nich pojawiła się cienka, idealnie biała linia. Przebiegła pionowo od góry do dołu, po czym druga, pozioma, przecięła ją niemal w połowie.
Sześcian objawił prawdę. Drzwi stanęły otworem. Pozostaje jedno pytanie - czy znajdą w sobie odwagę, aby wejść do środka?.

Czarny sześcian pojawił się znikąd. Przyniósł ze sobą śmierć i zagładę. W jednej chwili w promieniu kilkunastu kilometrów, wszelkie życie przestało istnieć. Wszelkie życie! Ludzie, zwierzęta, owady, gady, rośliny, a nawet woda dosłownie wyparowały i pozostał po nich karmazynowy pył.
Zaniepokojony król wysłał najlepszych magów, druidów i naukowców, aby zbadali to zjawisko. Żaden nie potrafił znaleźć odpowiedzi. Teorii oczywiście pojawiło się mnóstwo, ale żadna z nich nawet nie zbliżyła się do prawdy, a co ważniejsze, żadna z nich nie wskazywała konkretnego rozwiązania problemu. A problem z każdym kolejnym dniem robił się coraz większy i bardziej palący. Okazało się bowiem, że Strefa Pyłu, jak nazwano teren wokół czarnego sześcianu rozszerzała się. Na szczęście nie jakoś szybko i agresywnie, ale jednak jej zasięg cały czas się powiększał.
czywistym stało się, że trzeba było dostać się w pobliże tajemniczego obiektu. BG to śmiałkowie, którzy jako pierwsi dotarli w jego pobliże.

Ebenus Heksaedr to wariacja na temat Planescape'a i dwóch filmów o tym samym tytule Cube z 1969 i 1997.

The King in the Silver Mask

Święty spokój nad równiną, przerażał. Potoki krwi wsiąkały w ziemię wraz z padającym nieprzerwanie deszczem. Książę Jorn w niejednej bitwie brał udział i niejedno pobojowisko widział. Zdawać by się mogło, że nic nie jest w stanie zrobić na wrażenia. Nawet jednak on, stał w milczeniu, a jego twarz wyglądała, jak pośmiertna maska. Pozbawiona wyrazu, z nieobecnym wzrokiem i blada jak księżyc w pełni.
-To koniec… - odezwał się Franxis, książę Lubercji, prowincji położonej najdalej na północ do stolicy. Widok rozbitej armii, stosy trupów i płonące baszty na królewskim zamku sprawiły, że nie był on w stanie nawet kończyć myśli.
Za plecami książąt wokół lichego ogniska siedziało kilku ostańców. Spoglądali oni co i rusz na swych dowódców i nadstawiali ucha, by posłyszeć z ich ust, choćby najmniejsze słowo pociechy lub nadziei. Nic takiego nie padło. Złowieszcze “to koniec” niosło się po pokrytych stosami trupów wzgórzach.
-Nawet jeśli.. - warknął książę Lambert, zaciskając dłonie na jelcu miecza na którym się wspierał - Nie wolno nam się poddać.
-Sinolicy rozbił nasze armie w pył. Zdobył stolicę, którą teraz plądrują jego żołdacy. . Króla zapewne nie żyje, albo co gorsza… - wyliczał księże Franxis.
-Tym bardziej naszym obowiązkiem jest dalsza walka.
-Jak? Została nas garstka.
-W otwartym boju nie mamy szans z armią automatów Sinolicego. Musimy zmienić metody działania i zaszyć się…
-Mamy się kryć po lasach, jak jacyś tchórze, czy banici? - dopytywał z niedowierzaniem książę Jorn.
-Tak - odparł twardym i zdecydowanym głosem książę Lambert - Przynajmniej dopóki nie znajdziemy sposobu, jak pomścić króla i nie dowiemy się, jaki jest cel Sinolicego.

Miejsce akcji - mroczna baronia odcięta od świata przez Mgłę. Rządzi nią król Jormund i jego rada lenników. Królestwo zostaje niespodziewanie zaatakowane i w szybkim czasie podbita przez tajemniczego Srebrnolicego. Potężnego maga, wojownika i władcę z sąsiedniej domeny, który znalazł sposób, aby podróżować przez Mgłę. Dzięki użyciu broni palnej i praktycznie niezniszczalnej armii konstruktów dokonuje błyskawicznego podboju. BG to pokonani książęta, którzy utracili swoje ziemie i armie. Muszą rozpocząć partyzancką walkę o odzyskanie ojczyzny. Ich jedyną nadzieją wydaje się prastara legenda mówiąca o potężnym artefakcie, ukrytym w głębi przeklętej puszczy strzeżonej przez budzące grozę driady.

Strategiczno, mistyczno, magiczna przygoda w świecie, gdzie mgła nigdy nie opada.

Jednostka 13 - Martwa godzina

Jednostka 13
████████████████████████████████████████
STATUS: OGRANICZONY / NIEAUTORYZOWANE
KOPIOWANIE ZABRONIONE
████████████████████████████████████████
RAPORT OPERACYJNY — OTWARCIE
Jednostka: 13
Sygnatura: J13/OP-00/Δ
Data: ██.██.20██
Godzina: 02:17
Autor: [DANE USUNIĘTE]
Dystrybucja: PERSONEL AKTYWNY / POZIOM DOSTĘPU ≥ 2

1. CEL DOKUMENTU
   Niniejszy raport stanowi:
   formalne wprowadzenie Jednostki 13 aktywności operacyjnej, potwierdzenie ciągłości zadaniowej mimo braku struktury nadrzędnej, ostrzeżenie dla personelu.
   To nie jest briefing. Nie jest to rozkaz. To raport z aktualnego stanu faktycznego

2. STATUS JEDNOSTKI
   Jednostka 13 nie figuruje w żadnym aktualnym rejestrze operacyjnym.
   Nie posiada:

• budżetu,
• oficjalnego dowództwa,
• zaplecza prawnego.

Posiada:

• dostęp do wybranych zasobów archiwalnych,
• nieformalne wsparcie aktywnych kontaktów i nieformalnych sympatyków,
• zgodę milczącą.

Wszystkie wcześniejsze struktury porównywalne (Komórki 1, 4, 7, 9B, 11) uznaje się za:
NIEAKTYWNE / ROZWIĄZANE / UTRACONE
Brak jakichkolwiek danych o członkach personelu.

3. SYTUACJA OGÓLNA
   W okresie ostatnich ██ miesięcy odnotowano:

• wzrost zdarzeń klasyfikowanych jako NIETYPOWE / PO ZMROKU,
• powtarzalność wzorców znanych z archiwów Komórki 9B,
• brak reakcji ze strony struktur oficjalnych.

Zdarzenia te:

• nie są przypadkowe,
• nie są lokalne,
• nie są już w fazie obserwacyjnej.

4. AKTYWACJA
   Jednostka 13 uznaje się za AKTYWNĄ od momentu zapoznania się personelu z niniejszym raportem.
   Nie nastąpi:

• oficjalna ceremonia zaprzysiężenia,
• przekazanie rozkazów,
• mianowanie dowódcy.

Decyzje operacyjne podejmowane są:

• zespołowo,
• doraźnie,
• na własną odpowiedzialność.

5. ZASADY OPERACYJNE (WYCIĄG)
   Nie eskaluj, jeśli nie jest to konieczne.
   Nie ujawniaj istnienia Jednostki.
   Nie próbuj zrozumieć wszystkiego.
   Nie działaj sam.
   Jeśli Coś zaczyna z tobą rozmawiać — przerwij kontakt.

Złamanie zasad skutkowało w przeszłości:

• utratą personelu,
• kompromitacją struktur,
• zdarzeniami wtórnymi.

6. BIEŻĄCY INCYDENT (PUNKT ZACZEPNY)
   Oznaczenie: ZDARZENIE ███ / „Martwa Godzina”
   Lokalizacja: [DANE CZĘŚCIOWO USUNIĘTE]
   Opis wstępny:

• trzy zgony,
• brak śladów włamania,
• brak śladów walki,
• świadkowie nieoficjalnie zgłaszają „obecność” między 02:00 a 03:00.

Zdarzenie wykazuje zgodność z:

• protokołami Komórki 4 (72%),
• zapiskami Komórki 9B (██%).

Nie podjęto działań oficjalnych.

RAPORT SYTUACYJNY – STAN ŚWIATA
(wersja robocza, obieg ograniczony)
Rok 2000 minął bez wydarzeń, które można by nazwać końcem świata. Systemy informatyczne przetrwały zmianę daty, infrastruktura nie uległa załamaniu, a życie społeczne, po krótkim lęku, szybko wróciło do normy. W sensie formalnym nie doszło do żadnego globalnego kryzysu.
Jednocześnie, w latach następujących bezpośrednio po przełomie tysiącleci, w wielu miastach na świecie zaczęto odnotowywać zjawiska, które nie mieściły się w obowiązujących kategoriach analitycznych. Nie były to incydenty o skali masowej ani zdarzenia jednorazowe. Ich wspólną cechą była lokalność, powtarzalność i trudność w jednoznacznym zaklasyfikowaniu.
Zdarzenia te obejmowały zgony bez widocznych przyczyn, zniknięcia osób bez pozostawienia żadnych śladów oraz miejsca, w których dochodziło do zaburzeń postrzegania czasu i przestrzeni. Świadkowie składali zeznania niespójne językowo, choć zgodne co do ogólnego charakteru obserwowanych zjawisk. W oficjalnym obiegu przypisywano je przestępczości, wypadkom lub zaburzeniom psychicznym. W obiegu nieformalnym zaczęto mówić o „pęknięciach” w strukturze rzeczywistości.
Pęknięcia nie mają charakteru stabilnych przejść ani zdefiniowanych anomalii. Są to raczej obszary, w których rzeczywistość wykazuje obniżoną spójność, umożliwiając przenikanie bytów i zjawisk niepochodzących z lokalnego porządku świata. Przenikające Istoty wykazują zróżnicowany stopień materialności, świadomości i zdolności adaptacyjnych. Nie wszystkie przejawiają wrogie intencje, jednak każda ich obecność wiąże się z naruszeniem stabilności otoczenia i generuje wtórne konsekwencje społeczne oraz psychologiczne.
Zjawiska te w zdecydowanej większości pozostają niezauważone przez populację. Mechanizmy psychologiczne, administracyjne i medialne skutecznie redukują ich widoczność, nadając im uproszczone lub zastępcze wyjaśnienia. Dane statystyczne ulegają korekcie, a narracje publiczne dostosowują się do akceptowalnych schematów. W rezultacie problem nie znika, lecz rozprzestrzenia się w sposób rozproszony i trudny do uchwycenia.

JEDNOSTKA XIII
Rok 1999 - upłynął pod znakiem paniki milenijnej. Na szczęście pierwszego stycznia, nie nastąpił ani koniec świata, ani nie było żadnego ogólnoświatowego krachu komputerowego. Jednocześnie, w latach następujących bezpośrednio po przełomie tysiącleci, w wielu miastach na świecie zaczęto odnotowywać zjawiska, które nie mieściły się w obowiązujących kategoriach analitycznych.
Zdarzenia te obejmowały zgony bez widocznych przyczyn, zniknięcia osób bez pozostawienia żadnych śladów oraz miejsca, w których dochodziło do zaburzeń postrzegania czasu i przestrzeni. Świadkowie składali zeznania niespójne językowo, choć zgodne co do ogólnego charakteru obserwowanych zjawisk. W oficjalnym obiegu przypisywano je przestępczości, wypadkom lub zaburzeniom psychicznym. W obiegu nieformalnym zaczęto mówić o „pęknięciach” w strukturze rzeczywistości.
Pęknięcia nie mają charakteru stabilnych przejść ani zdefiniowanych anomalii. Są to raczej obszary, w których rzeczywistość wykazuje obniżoną spójność, łamanie praw fizyki i logiki.
Podejmowano liczne próby reakcji instytucjonalnej. Tworzono zespoły zadaniowe, komórki analityczne oraz programy pilotażowe, których celem było monitorowanie i neutralizowanie tych nietypowych zjawisk. Żadna z tych struktur nie utrzymała się w długim horyzoncie czasowym.
Większość ludzi nie widzi tych anomalii. Ludzki umysł wygładza sprzeczności, administracja koryguje dane, media proponują proste wyjaśnienia. Tylko nieliczni dostrzegają wzorce, a jeszcze mniej decyduje się coś zrobić.

Jednostka 13 powstała właśnie dla nich. Jednostka 13 to nieformalna, zdecentralizowana i tajna struktura powstała na gruzach, specjalnego międzyagencyjnego zespołu powołanego przez prezydenta USA w marcu 2000 roku.
BG wcielają się w członków nowo powstałej komórki, a ich zadaniem jest zbadanie sprawy serii tajemniczych zjawisk, które mają miejsce w obrębie aglomeracji Chicago. Ich wspólnym elementem jest fakt, że wszystkie wydarzyły się między drugą, a trzecią w nocy.

Jednostka 13 - metafizyczny modern horror.

EPILOG

Tym sposobem dotarliśmy do końca. Przy gawędzie czas szybko płynie, a ja ledwo zdążyłem opowiedzieć prolog. Teraz twój ruch, piękna duszo.
Która z legend zaciekawiła cię najbardziej? W której z nich, chcesz wcielić się w głównego herosa i zmierzyć się ze wszystkimi zgotowanymi przez złośliwy Los przeszkodami.

Decyduj! Przygoda nie będzie czekać wiecznie.