Lara urodziła się w latach 70-tych XX wieku na obrzeżach Chicago jako Lucille West. Zawsze była jednym z tych niepokornych dzieciaków, biegających po drzewach i ładujących się nie tam gdzie powinny. Już wtedy nie podobało się, że jako dziewczynka ma być grzeczna i posłuszna. Więc na złość rodzinie i nauczycielom przebierała się za chłopaka.

Do miasta wyjechała za pracą, mając nadzieję na załapanie się do pracy w jednej z potężnych fabryk. Widząc, że jako kobieta ma marne szanse, skróciła włosy i przebrała się za chłopaka. Po tych zabiegach dostała pracę w umierającej fabryce Red Horse Products. jako Luis West.

Podczas jednej z nocnych zmian niechcący wpadła na grupę, wywożącą alkohol mimo braku oficjalnej dostawy. Tak poznała Charlsa. Widziała go kilkukrotnie w fabryce, ale ewidentnie facet w niej nie pracował. Zwerbował Luisa do pomocy przy dostarczaniu alkoholu dla jednego z Chicagowskich gangów.

Do 1990 udawało się jej jakoś oszukiwać otoczenie co do jej płci. Pracowała na zmiany u Petera, jednocześnie załatwiając sprawy dla Charlsa i jego szefa. Czuła, że to nie potrwa długo. Robiła za kierowcę i miałą nadzieję, że uda się jej wymknąć z miasta i wykorzystać te umiejętności gdzie indziej, już jako Lucille West. Wtedy poznała szefa Charlsa… Hymie Weiss. Szybko rozpoznał, że Luis jest kobietą i gdy już myślała, że na tym skończyło się krótkie i intensywne życie, Lucille dostała ofertę. Sekret za sekret. Hymie okazał się być wampirem, a ona została jego ghulem.

Zmiana nadeszła w 1993. Luis była głównym kierowcą gangu i mechanikiem samoukiem. Dołączyła też do grupy motocyklowej i zajmowała się przemycaniem narkotyków. Hymie zabronił jej jednak ćpać. Przez te kilka lat raz czy dwa mu podpadła i wiedziała, że trzecia wpadka może być jej ostatnią. Co gorsza atmosfera gęstniała, a Hymie coraz częściej wpadał w szał. Podczas ostatniego kryzysu w szale Hymiego zginął Charles. Luis mógł być następny.

Luis została przemieniona gdy walki już się zaczęły. Hymie spił ją i wypuścił w szale na wampiry walczące z Garou. Następne dni były dla młodej wampirzycy koszmarem. Starała się jakoś odnaleźć w wampirzym światku jednocześnie nie dając się zabić wilkołakom. Dużo się wtedy nauczyła. O tym, że podobno zginęła w walkach gangów dowiedziała się kilka tygodni później. Tyle Hymie raczył jej załatwić.

Teraz żyje jako Lara West. Jest mechanikiem i w podziemiach zakładu ma swoje leże, którym opiekuje się jej sługa. Thomas był młodym chłopakiem szukającym roboty, a ona kogoś kto by jej pilnował za dnia.

Historia:

Jonas jako śmiertelnik zawsze był uparty i wytrwały choć nie do końca w taki sposób w jaki podobało się jego rodzicom z klasy średniej. Był też wrażliwy. Ta mieszanka niektórych przyciągała ku niemu, zaś innych nastawiała wrogo.

Zamiast robić karierę, po collegu w Chicago zaangażował w ruch obrony praw zwierząt, w którym szybko stał się jednym z liderów. Wspólnie z resztą zaangażowanej w to młodzieży, wykonał kilka nie do końca legalnych ataków przeciwko dużej firmie farmaceutycznej prowadzącej eksperymenty na zwierzętach. Podczas jednego ze starć z ochroniarzami został ciężko ranny. Wtedy przemienił go Martin, prawdopodobnie ratując mu życie. Martin spędził z nim kilka lat, zdradzając mu podstawowe informacje o nowej egzystencji. Sire Jonasa starał się zachować swoje człowieczeństwo i powiedział przytłoczonemu swoją sytuacją potomkowi jak starać się trzymać bestię na wodzy i jak skutecznie żywić się krwią zwierząt, co dla samego Martina z racji wieku było już trudne. Wspomniał też o Golcondzie, sposobie na odnalezienie oświacenia i wyrwania się ze stanu konfliktu z Bestią, co dla Jonasa było fascynujące. Ale podejrzewał, że jego dość skryty Sire nie zdradził mu całej wiedzy którą ma na ten temat.

Kiedy Martin opuścił Chicago, twierdząc że ma ważną sprawę i może za jakiś czas się skontaktuje, Jonas został przedstawiony miejscowym Gangrelom i księciu. Primogenka wydała mu się za bardzo skupiona na walce z wilkołakami i nie nawiązał z nią relacji. Częściowo odnowił też kontakt z ruchem obrońców praw zwierząt którego za życia był jednym z przywódców.

Nie mając do końca swojego miejsca w mieście przyłączył się do koterii młodych wampirów. Chociaż nie ufa starszym i ich gierkom, Camarilla wydaje mu się mniejszym złem, z punktu widzenia ograniczania cierpienia które Spokrewnieni wyrządzają innym istotom.

Krótki opis postaci:

Jonas jest z wyglądu dość wysokim i żylastym mężczyzną o bardzo jasnych włosach (nie albinos, choć niewiele mu brakuje). Ubiera się w praktyczne stroje, jak dżinsy, t-shirty, sportowe czapki i skórzane kurtki w kolorach nie rzucających się w oczy. Jego rysy twarzy przypominają niektórym drapieżnego ptaka, co staje się dużo bardziej widoczne gdy wpada w szał. Wtedy np. jego nos już wygląda bardziej jak dziób ptaka niż nos człowieka.

Aktualnie ma niewielkie mieszkanie na przedmieściach Chicago na strychu większego budynku, z którego ma zabezpieczone wyjście przez dach. Dorabia jako trener zwierząt, współpracuje też nieregularnie ze schroniskiem dla zwierząt, które jest też powiązane z ruchem ochrony zwierząt którego był członkiem za życia. Posiada dwa ghule ptaki (sokoła i dużą sowę), które są mu oddane przez więź krwi, dyscyplinę animalizmu i które dodatkowo długo szkolił. Zwykle używa je do zwiadu chociaż są też zdolne wspomóc go w walce.

Stara się zachować człowieczeństwo i pije co do zasady tylko ze zwierząt. Za śmiertelnego życia nie był jednak pacyfistą a i stwórca szkolił go w walce chociażby dla samoobrony, wskazując jak przywołać szpony mocą krwi.

Mówi wolno, składnie. Monotonnym tonem akademickiego wykładu. Przed Przemianą zajmował się środowiskową psychologią społeczną - i nigdy z niej nie wyszedł. Patrzy na innych jak na obiekty badawcze. Żywych i umarłych bez mrugnięcia okiem szufladkuje dehumanizującymi terminami inżynieryjnymi. Czasem, kompletnie od niechcenia, wspomina o jakiejś „rzeźni". Rzuca to w pół zdania i idzie dalej.

W stresie ta chłodna fasada pęka. Zdania tracą ciągłość. Słowa twardnieją, robią się rwane, mechaniczne, niemożliwe do rozszyfrowania. Potrafi zamilknąć w pół słowa na pełne kilka sekund, z wzrokiem utkwionym w próżni. Zastyga. Jakby nasłuchiwał czegoś, czego nikt poza nim nie słyszy, albo czekał na komendę, której nikt nie wydał.

Ma chorobliwą fiksację na punkcie kamer i telefonów. Na widok wyciągniętej komórki cały sztywnieje, jakby przez ciało przeszedł mu prąd. Zaczyna wtedy cicho, natarczywie żądać, by schować urządzenie. W koterii krąży historia o tym, jak na jednym ze skrzyżowań wspiął się na latarnię i gołymi rękami zerwał miejską kamerę, przekonany, że obiektyw śledzi każdy jego krok. Oficjalnie nikt tego nie widział. Wszędzie targa ze sobą starą, sfatygowaną teczkę nabitą luźnymi kartkami. W świecie cyfrowych baz danych on - były naukowiec - uparcie tkwi przy papierze.

Lgnie do koterii z desperacją, jaką rzadko widuje się u wampira. Wystarczy cień napięcia między członkami grupy, a on wchodzi między nich. Zagaduje, zmienia temat, staje pomiędzy, byle tylko zdusić kłótnię w zarodku. Szuka poklasku u Spokrewnionych, zwłaszcza tych z klanu Brujah, którzy wciąż bawią się w akademickie debaty. Przynosi im swoje grube, zapisane drobnym maczkiem notesy, wciska analizy zachowań tłumu i teorie psychologii środowiskowej. Ci zbywają go zwykle kpiącym parsknięciem albo zostawiają samego na środku sali, patrząc na niego jak na nieszkodliwego, zaciętego wariata.

Znika na całe noce. Wraca roztrzęsiony, zamknięty w sobie. Pytania zbywa kłamstwem, dziwnym i niezrozumiałym. A czasem po prostu milczy głęboko i lodowato.

Dzięki programowi stypendialnemu Amanda Keen na początku lat '90 studowiała na University of Chicago informatykę. Tam szybko weszła w projekt w projekt wortalu sieci akademickiej o tematyce kosmicznej. Dzięki dobremu gustowi przy wyszukiwaniu zdjęć i innych ilustracji związanych z rakietami i innym sprzętem wysyłanym w kosmos została dostrzeżona przez profesora wzornictwa przemysłowego Toma Fox School of the Art Institute of Chicago. Po nawiązaniu współpracy między wartalem, a wydziałem profera Foxa i odpowiednim zaaklimatyzowaniu się pojawiła się dodatkowa przestrzeń współpracy uczelni artystycznej z Amandą. W opdowiedzi na przemiany w Europie instytut także zaczął przejawiać zainteresowanie wschodem kontynentu w zakresie działań promocyjnych i badań słowiańskiej literatury pięknej. Tu Amanda, głównie dzięki swoim kontantaktom na swojej uczelni wniosła wymierny wkład w zbudowanie zdolności tłumaczenia komputerowego zaprzyjażnionej uczelni.

Po ukończeniu studiów Amanda miała także uroczystości na cześć osiągnięcia kolejnego kamienia milowego w gronie współprowników z Art Institute of Chicago. Po tej uroczystości profesor Fox zaprosił już byłą studentkę do swojego gabinetu, gdzie podpytywał ją o plany zawodowe, gdy już przekaże swoje miejsce w zespole prowadzącym wortal o kosmosie. Na wieść o tym, że Amanda zamierza wykorzystywać swoje umiejętności w sektorze internetu w Dolinie Krzemowej albo w okolicach okołoNASA'owskich profesor rzucił się na nią i wprowadził ją do świata nieżywych.

Vigo Bleinert

Ostrożnie uśmiechnięty z pozoru trzydziestolatek. Szczupły, wystarczająco wysoki (czasem nosi lekkie obcasy), urodziwy spokrewniony. Nerwicowy co ukrywa pod nonszalanckim stylem i dobrymi manierami. Lubi pić często, ale ma jakieś swoje fetysze. Pisze kiepską poezję, trochę lepsze kompozycje na gitarę. Dobrze wykształcony. Jest konsultantem Historii Sztuki. Jego języczkiem u wagi jest architektura szkoły chicagowskiej. W obejściu jest raz wyrachowany innym razem ulega egzaltacji i daje się ponieść chwili.

Z pozoru melancholijny i nieobecny w sytuacjach kryzysowych jest dobrym negocjatorem.

Kiedy poznawał koterię mieszkał w małym parterowym betonowym domku. Trochę w krzakach przyznać trzeba. Dość surowo.
Bredził coś o duchu w piwnicy i nikogo tam nie wpuszczał. Można było za to u niego zamówić broń, sprzęt. Czasem zapominał o długu. A przynajmniej przestawał się upominać.

Nie zabiega o wpływy, żywi się na równi vitae, co nieoczekiwanymi zmianami w nieżyciu.

Chcecie to wszystko razem z nim?

Ma przyjaciół i wrogów poza spokrewnionymi.