Przynoszę historię straszną i starą,
co wyrosła z pogłoski karmionej wiarą.
O smoku, dziewicy i śmiałkach z wioski,
co mieli ambicje większe niż nioski.

W zamczysku na skale, w komnacie z wieżą,
księżniczka zniknęła — plotki się szerzą.
„Porwał ją potwór! Skrzydlaty i srogi!”
Król zaś wyznaczył złoto w nagrodę!

Bestia ogromna, łuską okryta,
zieje jak kowal gorzałą przed świtem
Gdy cień jej padnie na czyjeś zagrody,
to mleko kwaśnieje i gniją ogrody.

O Smoku, Smoku, plugawa gadzino,
czyś ty się rodził pod czarcią godziną?
Kto cię rozgniewał, kto cię rozjuszył?
Który nieszczęśnik twe leże naruszył?

Zebrali się w karczmie tuż obok rynku:
rycerz z herbem co lubił trunki,
mag, co zna księgi od deski do deski,
lecz czary rzadko rzucał bez kreski.

Łotrzyk o palcach zwinnych jak węże,
i ja — bard skromny (choć śpiewam potężnie).
Przysięgę złożyli przy kuflu i chlebie,
że bestię ubiją — lub zginą w potrzebie.

Szli dni cztery przez las i ostępy,
rycerz narzekał, że buty przemiękły.
Mag coś mamrotał o aurze i znaku,
a łotrzyk latał co chwilę w krzaki.

A smok na skale wylegiwał się w słońcu,
jak kot zbyt wielki, ziewając bez końca.
Gdy nas zobaczył u stóp swej góry,
wyraz mu z pyska zniknął ponury.

W wieży zaś księżniczka — cała i zdrowa,
nie wyglądała na strapioną w słowach.
„Ratunku!” — krzyknęła, lecz mrugnęła przy tym,
jakby to teatr był, a nie dramat skryty.

Bo prawda wyszła, jak wino z bukłaka:
nie było porwania, ni krwawego znaku.
To ona uciekła od dworskiej nudy,
od haftów, turniejów, życia ułudy.

Smok? Był rozmowny, oczytany w dziejach,
piekł jej podpłomyki przy ciepłych nadziejach.
Czasem przypalił pół stogu w dolinie,
lecz bardziej z przypadku niż z woli w czynie.

O Smoku, Smoku, łusko czerwona,
większa tu farsa niż groza spełniona.
Kto tu jest winny całego zamętu?
Król i nagroda na życia zakręcie.

Rycerz się żachnął: „Honor wymaga!”
Mag aktualnie zaś nie domagał.
Łotrzyk już liczył w wieży srebra,
a ja walczyłem z wersów algebrą.

Wróciliśmy z wieścią o strasznej potyczce,
że ogień i stal tańczyły krytycznie.
Król dał nagrodę, pochwał nie szczędził.
lecz worki pełne okazały się miedzi.

Więc jeśli usłyszysz, jak smok był zgładzony,
a rycerz go przebił mieczem skrwawionym —
pamiętaj, że pieśń ma swoje prawa,
a prawda bywa… trochę kulawa.

O Smoku, Smoku, strachu przyczyno,
nie tyś tu bestią, lecz ludzka drwina.
Bo większy potwór w zamczysku siedzi —
złoto obiecuje, a płaci miedzią.