Siergiej Nikołajewicz Kalashnikov. Sadza. [image: wUO6NIM.jpeg] Bleinert Sadza przez chwilę patrzył na Hannigana bez słowa. Nie przekonało go to do końca. Ale przynajmniej tym razem kapitan odpowiedział. Bez wykrętów. Bez zasłaniania się regulaminem. Schował młotoko-klucz do plecaka. — Dobra... na razie. Tylko już żadnych łgarstw. Blat', co tutaj tak jebie? Dopiero wtedy rozejrzał się po pomieszczeniu. Zrobił krok i pod podeszwą coś zachrzęściło. Spojrzał w dół. Łuski. Dużo łusek. Dopiero teraz zauważył, że podłoga jest nimi zasypana. Między nimi leżały zwłoki w mundurach Weyland-Yutani. Część niemal całkowicie pochłonął już rozkład. W powietrzu wisiał ten sam ciężki, słodkawy odór, który poczuł wcześniej, tylko tutaj wydawał się jeszcze bardziej intensywny. Sadza skrzywił się i odruchowo zasłonił nos przedramieniem. — Ja pierdolę... Uniósł wzrok. W półmroku dostrzegł rozbite tuby, zaschniętą substancję na podłodze i ścianach, a dalej zarys instalacji, której wcześniej nie zauważył. — Chodowali tu te chyorty? Przeniósł wzrok na Chimika. — Winda? Przyjrzał się jej przez chwilę, po czym spojrzał na pozostałych. — Działa? Spojrzał za ramię. Stamtąd skąd przyszli. — Zamknijmy za sobą gródź. Elias, ta twoja karta działa? Odwrócił się raz jeszcze do Starego. — Gdzie teraz? W ustach Nikołajewicza zabrzmiało to pojednawczo.