Violet z ulgą zauważyła, że Eleonora nieco się uspokoiła. Entuzjastycznie zareagowała na propozycję kobiety. Ruszyła za nią, chłonąc miasto całą sobą. Jego zapach, dźwięki, bawrwy. Zwracała uwagę, jak odmiennie zachowują się tu ludzie - z jaką kulturą i chłodną uprzejmością zwracają się do siebie, często nie okazując żadnych emocji.

Gdy dotarły do celu i oczom Violet ukazała się sklepowa wystawa pełna barwnych kimon, ta zaniemówiła z zachwytu. Czuła się speszona, wchodząc do wewnątrz. Zazwyczaj nosiła ubrania po starszych kuzynkach czy dzieciach sąsiadów, bądź też uszyte przez babkę gryzące wełniane spódnice. Dodatkowo onieśmielała ją obecność sprzedawczyni, która najwyraźniej chciała pomóc, wypowiadając zapewne pytania w komplernie niezrozumiałym języku. Gdyby nie obecność Eleonory, Violet wycofałaby się w popłochu. Tymczasem wspólne zakupy i przymiarki okazały się przyjemnie i nawet nieco... zabawne. Ostatecznie Violet zdecydowała się na błękitny strój z delikatnym wzorem. @kaworu

Nie chcę przedłużać tego, no chyba że pomógłby nam to jakoś się zaaklimatyzować w nowym miejscu, co idzie nam topornie

@Ketharian Postaramy się nie guzdrać z zakupami.

@kaworu Jestem na tak! Chciałbyś zacząć wątek? Bo widzę Violet raczej jako tą nieogarniętą postać, która daje się ciągać po sklepach i reaguje na otoczenie

Z racji zerowej znajomości niemieckiego Violet nie miała pojęcia, o czym mówi Eleonora, pokiwała jednak głową, nie chcąc drążyć trudnego tematu. Zważywszy na mocno emocjonalną reakcję kobiety postanowiła nigdy nie używać "du", zwracając się do Niemców.

W pierwszej chwili poczuła się niezręcznie, objęta przez ledwie poznaną kobietę, ale szybko rozluźniła się, żeby uspokoić rozmówczynię. Pomyślała, że odwrócenie jej myśli od sytuacji może pomóc, więc zwróciła się do kobiety:

• Profesor wspominał coś o kolacji u antropolożki i strojach wieczorowych... Zdaje się, że nie mam nic odpowiedniego i zupełnie nie znam się na tutejszej modzie. Czy mogłabym prosić Panią o pomoc w zakupie czegoś odpowiedniego, gdy już wymienimy pieniądze?
  @kaworu

Violet przez chwilę przyglądała się sytuacji, jakby oglądała jeden z filmów gangsterskich, zanim dotarło do niej, że to wszystko dzieje się naprawdę. Ze względu na nieznany język nie do końca rozumiała, co się stało, jednak po spokoju i pewności Rena domyśliła się, że ten wyjaśnił pomyślnie sytuacje. John natomiast tracił cierpliwość do zachowania profesora i usilnie próbował przekonać go do pozostania na statku. Violet postanowiła włączyć się do dyskusji:

-Jo... Mike ma rację, profesorze. Powinien pan poczekać na statku w towarzystwie... obstawy, a my ze wszystkim sobie poradzimy. W końcu za to nam pan przecież płaci.

Następnie podeszła do skulonej Eleonory i objęła ją delikatnie ramieniem.

-Już dobrze, Noo... Anno, już dobrze. Już po strachu - szeptała kojąco, łagodnie gładząc kobietę po ramieniu. - A co to słowo właściwie znaczy?

@kaworu @ketharian

Not this time. Wypadło 88, a mam 60 uroku osobistego.

Violet, a właściwie od teraz oficjalnie Coral, energicznie zeszła na ląd. Wciągnęła głęboko powietrze pachnące z jednej strony znajomo - jak każdy port - ale zawierające też nieznane, egzotyczne dla niej nuty. Z fascynacją rozejrzała się po ulicy, próbując odgadnąć, co kryje się w budynkach oznaczonych jedynie tajemniczymi ornamentami tutejszego pisma. Z zainteresowaniem przyglądała się podpiesznie idącym ludziom. Nie miała pojęcia, jak mógł wyglądać tutejszy strój wieczorowy. Będzie musiała poprosić Eleonorę o pomoc przed spotkaniem z antropolożką. Dobrze, że jest Francuzką - w posługiwaniu się językiem francuskim Violet czuła się nieco pewniej niż w japońskim, który sprawiał wrażenie melodyjnego bełkotu.

Jej uwagę przykuło nagłe zamieszanie spowodowane chyba przez Eleonorę. Sytuację próbowali załagodzić nerwowo kłaniający się, powtarzając jakąś mantrę, John oraz tłumaczący coś ze spokojem Ren. W pierwszej chwili Violet chciała włączyć się w wyjaśnienia, ale mogłaby co najwyżej dołączyć do błagalnej postawy Johna bądź odwrócić uwagę oficerów... jakimś zamieszaniem. Wykazując się jednak zaskakującą, jak na nią, roztropnością i cierpliwością, Violet postanowiła poczekać na dalszy rozwój wypadków.

Teraz obecność Violet na statku dało się dostrzec nie tylko po jej głosie i śmiechu, ale również po błyszczących, pozbawionych rdzy fragmentach metalu w pobliżu jej kajuty. Dalej z pomocą Waltera zgłębiała mechanikę, choć prawdę mówiąc, niewiele rozumiała z jego złożonego projektu. Zdaje się jednak, że jej wnikliwość i ciekawość poprowadziły ją do zadania paru pytań, które zainspirowały inżyniera do dokonania drobnych ulepszeń w projekcie.

Najbardziej ciekawiły ją jednak opowiadane pod rozgwieżdżonym niebem historie Johna o zwierzętach i zagrożeniach, które można napotkać w syberyjskiej tajdze. Słuchając opowieści, chłonęła sposoby radzenia sobie w dziczy i wskazówki dotyczące bezpieczeństwa. A przed zaśnięciem wyobrażała sobie czekające na nich przygody.

Uczęszczała również na lekcje japońskiego, ale te szły jej wyjątkowo topornie. Przekręcała słowa, a spokój - tak charakterystyczny dla manier Japończyków - zdecydowanie nie leżał w jej naturze. Z wielkim trudem zapamiętała, jak poprawnie się przywitać. Mimo to z niecierpliwością i ekscytują wypatrywała pojawienia się na horyzoncie nieznanego lądu.

Na mechanikę rzucałam już wcześniej przy okazji wspólnego szlifowania. Cóż w uczeniu Violet John wygrywa póki co

Violet, rumieniąc się nieco, wyjaśniła, że zdarzało jej się pomagać nieco ojcu w drobnych naprawach w sklepie i przez pomyłkę zamiast drugiej torby z ubraniami chwyciła najwidoczniej torbę taty. Na szczęście Walter nie drążył tematu, skupiony na pokazywaniu jej, jak działa narzędzie. Dziewczynę również nauka pochłonęła tak bardzo, że oderwał ją od niej dopiero jasny błysk. Z zaskoczeniem spojrzała... prosto w obiektyw aparatu. Gdy Walter podał jej urządzenie, popatrzyła na niego z niedowierzaniem błyszczącymi z zachwytu oczami.

• Dla mnie? - spytała niemal bezgłośnie. Gdy potwierdził, wykrzyknęła:
• Oh, dziękuję, Panu!
  I objęła zdumionego mężczyznę. @cygan

Z otrzymanych dokumentów wynikało, że Violet przyjdzie się podawać za Coral Suann, co uznała za dość przewrotne nawiązanie do jej prawdziwej tożsamości bądź zabawny zbieg okoliczności. Według dokumentów była studentką biologii, która ze względu na wyróżniające się wyniki w nauce otrzymała zaszczyt dołączenia do wyprawy badawczej. Cóż, pozostawało jej mieć nadzieję, że nie trafi zbyt szybko na rozmówcę o wiedzy w tej dziedzinie wykraczającej ponad kompletne podstawy.

Violet czuła się na statku jak ryba w wodzie. Wszędzie jej było pełno i niemal bez ustanku słychać było jej głos lub śmiech. Doskonale orientowała się w życiu toczącym się na pokładzie i pod nim. Dlatego właśnie wybrała moment, kiedy Walter przebywał sam w kajucie, pracując nad planami skrzyni. Ściskając pod pachą pakunek wyniesiony z rodzinnego sklepu, weszła do środka i starannie zamknąwszy za sobą drzwi, pokazała inżynierowi tajemnicze urządzenie.

- Nauczy mnie pan to obsługiwać? - spytała konspiracyjnie, wskazując na narzędzie, w którym Walter rozpoznał szlifierkę rotacyjną.
Tylko niech pan nic nie mówi tacie - chciała dodać, ale uświadomiła sobie, że rodzina została na lądzie i chwilowo, albo i na dobre, znajduje się poza zasięgiem gniewu swojego rodziciela.

@cygan

Sorry, chwilę mnie nie było. W stylu Violet byłoby pouczyć się po trochu czegoś od każdego, parę słówek po japońsku, coś z inżynierii, więc chętnie podczepię się pod wspólną naukę. Violet ma mało nauczalne i przydatne umiejętności w stylu uroku osobistego czy gadaniny (ale sami się przy niej rozgadujecie XD), ukrywania/spostrzegawczości/podsłuchu. Poza tym zna się dosyć na psychologii i wycenie.

Ja mam pomysł na jedną krótką scenę na statku z @cygan . Dzisiaj powinnam mieć czas odpisać wreszcie.

@Gordian rzut na kondycję wszedł

@Ketharian Violet nadal nie wie, gdzie jest Syberia, więc dużo by jej nie dało pytanie, gdzie najpierw płyniemy XD

Violet była zaskoczona, jak zimna może być noc w San Francisco. W duchu była wdzięczna Walterowi za radę dotycząca ciepłych ubrań. Połowę z nich włożyła już na siebie. O ileż zimnej musiało być na śnieżnej Syberii. Ciekawe, czy są tam lodowce? Takie myśli chodziły jej po głowie, gdy bezskutecznie próbowała zasnąć pomiędzy skrzyniami czekającymi w porcie na załadunek. Każde choćby najmniejsze skrzypnięcie wyrywało ją z płytkiej drzemki i przyprawiało o szybsze bicie serca. Zaczęła tęsknić za własnym ciepłym łóżkiem, wątpiąc, czy faktycznie ta przygoda była dla niej. Jednak powrót do domu po ucieczce nie wchodził w grę, dlatego z rana zaspana, z podkrążonymi oczami i zdeterminowaną miną stawiła się na miejsce spotkania. Pod pachą kurczowo ściskała torbę i tajemnicze ukradzione ze sklepu narzędzie. Ucieszyła się, dostrzegając znajome twarze i od razu podeszła w pobliże mężczyzn, których poznała na wykładzie profesora.

@cygan Przemknęło mi wcześniej przez myśl, że jeśli nikt tego Violet nie powie wprost, to może nie wpaść nawet na wzięcie ciepłych ubrań.

12 marca, obrzeża San Francisco

Po powrocie do domu Violet wysypała zawartość słoika z oszczędnościami. Nie było tego wiele, ale z pewnością starczy chociaż na drobne zakupy na drogę. Przypomniała sobie radę Waltera, że należy zabrać ciepłe odzienie. A poza tym... nie była pewna, co należy wziąć w taką wyprawę. Ale to nie może być przecież takie trudne... Postanowiła rozejrzeć się po sklepach i nabyć parę wyglądających na przydatne rzeczy. A jeśli już mowa o sklepach... w jej głowie zakiełkowała nowa myśl.

13 marca, obrzeża San Francisco

Na dzień przed umówionym spotkaniem w porcie, jak co dzień, przypadał jej dyżur w rodzinnym sklepie. Tym razem postanowiła spędzić czas pożytecznej niż na bezowocnym oczekiwaniu na niepojawiających się klientów. Pozornie bez celu przechadzała się po lokalu, uważnie rozglądając się po półkach. Przedstawiała produkty - tym razem nie po to, by lepiej się prezentowały. Co jakiś czas niepostrzeżenie zanosiła wybrane przedmioty do zakątka na zapleczu w pobliżu tylnych drzwi, gdzie ukryła również niewielką torbę podróżną z rzeczami osobistymi. W napięciu odliczała godziny do zamknięcia sklepu. Ojciec zwykł czynić to osobiście, a mimo swoich planów, nie chciała zostawiać jedynego źródła utrzymania rodziców bez opieki na dłużej niż to konieczne. Być może właśnie dziś ostatni raz przestąpię próg tego sklepu i będę stąpać po bruku San Francisco. Kto wie, czy jeszcze tu wrócę. I czy jeszcze kiedykolwiek ujrzę rodzinę. Z zaskoczeniem odkryła, że po jej policzku spływa samotna łza. Z zamyślenia wyrwały ją znajome kroki dochodzące ze schodów prowadzących z mieszkania do sklepu. Wcześniej niż zazwyczaj. Może ojciec świadomy trudnej sytuacji finansowej nie liczył już na zjawienie się kolejnych klientów. Nie było czasu na rozważania. Violet chwyciła torbę z rzeczami osobistymi i drugą zawierającą przygotowane wcześniej produkty, które zamierzała pożyczyć ze sklepowych półek. Niestety zbyt obciążona tkanina rozerwała się z trzaskiem i w rękach Violet zostało tylko dziwne narzędzie, którego nazwy nawet nie znała. Bez namysłu chwyciła je pod pachę i wybiegła, zostawiając za plecami dom, całe dotychczasowe życie i oczekiwania rodziców. Poczuła się wreszcie wolna.

Violet zmierzyła wzrokiem nowoprzybyłego. Czemu ktoś znający się na tak zaawansowanych technologiach chciał wyruszyć w niepewną wyprawę na poszukiwanie mitycznego stwora? Cóż, w tych czasach odpowiedź była jedna - kryzys. Niemniej pewnie jego obecność mogła okazać się przydatna. Za pewne znał się na tylko na filmach, a nawet jeśli... Violet pochyliła się w stronę mężczyzn i konspiracyjnie spróbowała ściszyć głos do szeptu, na ile pozwalała jej ekscytacja:

-Skoro pan się zna na kinie, Panie Murdock, to mógłby pan hipotecznie, jeśli oczywiście misja by się powiodła, uwiecznić tego yeti czy tam saskasza? - Violet spojrzała pytająco na Johna, próbując powtórzyć nazwę, a następnie utkwiła swoje bystre spojrzenie w Walterze.

@cygan @ketharian

W ramach przedstawiania się. RPGuję tak z dekadę, chociaż w ostatnich latach gram chyba więcej w LARPy niż w RPGi. W pisanego RPGa gram pierwszy raz w życiu za zachętą @gordian (i mnie wciągnęło). Nie wiem, na ile mam ulubione systemy... lubię Witchera, Brindlewoodbay, Veasen, czaję się na Świat Dysku. Przede wszystkim po prostu lubię zabawę odgrywaniem postaci, budowaniem fabuły, gdzie mechanika czy system jest na dalszym planie.