XIII - Martwa godzina

[Morph]

Edytuj ten post w celu uzupełnienia materiałów do sesji.

[Ketharian]

---

Alejandro Garcia Hernández

---

Chociaż Jednostka XIII ponownie zyskała na znaczeniu, wielu jej agentów wciąż nie wyzbyło się nawyków charakterystycznych dla lat funkcjonowania w głębokiej konspiracji i unikania uwagi nie tylko społeczeństwa i mediów, ale też samych władz. Aleksandro jest jednym z takich agentów, niechętnych do dzielenia się informacjami na własny temat z pozostałymi członkami komórki. Reszta agentów wie, że Alejandro pochodzi z Teksasu, że po ukończeniu szkoły wstąpił do Straży Granicznej i że dołączył do Jednostki XIII w 2005, chociaż nie są im znane okoliczności jego rekrutacji ani szczegóły misji, w których wcześniej uczestniczył.

Alejandro jest człowiekiem oszczędnym w słowach, regularnie balansującym na pograniczu paranoi, ustawicznie obserwującym swoje otoczenie. Rzadko się śmieje, uważnie słucha, wszystko i wszystkich obserwuje. Uprawia jogging i strzelectwo, nie potrafi rzucić palenia.

[Morph]

IN-XIII — INFORMACJE DLA UŻYTKOWNIKÓW

IN-XIII jest wewnętrznym systemem archiwizacji i wymiany danych wykorzystywanym przez personel XIII. Dostęp do sieci wymaga indywidualnego klucza użytkownika przypisanego do agenta. Klucz nie jest współdzielony i nie powinien być udostępniany osobom trzecim.

System wykazuje niestabilność zależną od używanego terminala. Nie każdy komputer umożliwia prawidłowe połączenie z IN-XIII. Na urządzeniach niezweryfikowanych mogą występować błędy wyświetlania, zawieszanie interfejsu, niepełne ładowanie dokumentów, zmiany układu stron lub nieprawidłowe odczyty danych. Do pracy z archiwum zaleca się korzystanie ze sprawdzonych terminali.

IN-XIII został utworzony w styczniu 2005 roku przez Eliasa Mercera oraz trzech współpracowników. Wszyscy czterej zginęli w wypadku samochodowym w grudniu tego samego roku.
Pomimo tego od kilku lat w systemie pojawiają się nowe wpisy sygnowane służbowym identyfikatorem Mercera. Ich charakter jest niejednorodny. Część materiałów ma formę standardowych dokumentów operacyjnych, analiz lub uzupełnień do prowadzonych spraw. Pozostałe obejmują prywatne zapiski, refleksje, materiały o charakterze osobistym oraz wiadomości zapisane w formie wymagającej dodatkowej interpretacji.
Źródło tych aktualizacji pozostaje nieustalone.

Każdy uprawniony agent może dodawać materiały, aktualizować dokumentację prowadzonych spraw oraz dołączać własne obserwacje i dowody. Wszystkie zmiany są rejestrowane przez system.
W ramach Double F Team za analizę działania IN-XIII, weryfikację jego zawartości oraz dokumentowanie nieprawidłowości odpowiada Becka Piccardii.

UWAGA: Nie wszystkie materiały dostępne w IN-XIII posiadają potwierdzone źródło. Status dokumentu należy sprawdzać przed wykorzystaniem go jako materiału dowodowego.

[Cavallino]

Vivienne Ashcroft

Wykładowczyni akademicka związana z religioznawstwem. Specjalizuje się w historii zachodniego ezoteryzmu. Zajmuje się historią okultyzmu, spirytyzmu, tarota, astrologii i podobnych praktyk. Sama traktuje przynajmniej część z nich poważnie i praktykuje.

Nie jest typem stereotypowej wiedźmy obwieszonej amuletami, raczej dość ekscentryczną akademiczką. Na pierwszy rzut oka wygląda normalnie, choć sprawia wrażenie artystyki. W obyciu zdarza jej się już bardziej odpływać: mówić o złej aurze pomieszczenia, dziwnych wibracjach albo o tym, że czegoś „nie powinno się dzisiaj robić”, bo ma takie przeczucie.

[Piołun]

Daniel „Static” Mercer

Mercer ma trzydzieści pięć lat i wojskową przeszłość związaną z Army Signal Corps. Zanim trafił do służby, skończył fizykęna MIT, a w XIII wykorzystuje oba te doświadczenia jako terenowy specjalista od łączności, sprzętu radiowego, propagacji fal i nietypowych zjawisk elektromagnetycznych. Nie jest typem technika przywiązanego do biurka. Ma za sobą służbę w terenie i dobrze funkcjonuje w sytuacjach, w których coś trzeba sprawdzić, naprawić albo ocenić bez komfortu laboratorium.

Po kilku tygodniach wspólnej pracy reszta zespołu zdążyła zauważyć, że Static mówi niewiele, ale zazwyczaj słucha wszystkiego. Jest spokojny, konkretny i dość sceptyczny wobec szybkich teorii. Nie neguje Pęknięć ani Anomalii, po prostu woli najpierw sprawdzić wszystkie nudne możliwości, zanim uzna, że rzeczywistość postanowiła przestać działać jak powinna. Ma też dość suchy humor.

Wyglądem bardziej przypomina człowieka, który spędził trochę czasu w terenie, niż naukowca. Krótkie ciemne włosy mocno siwieją mu na skroniach, zwykle nosi kilkudniowy zarost, a po lewej stronie twarzy ma charakterystyczne rozgałęzione blizny po oparzeniu łukiem elektrycznym. Po tej samej stronie korzysta z niewielkiego aparatu słuchowego. Nie robi z tego tajemnicy, ale też raczej nie opowiada przy kawie, skąd dokładnie się to wszystko wzięło.

[Jarema]

Tomas Jonson jest dziennikarzem i nadal pracuje dla gazety „Tajna Prawda”. Zajmuje się teoriami spiskowymi, niewyjaśnionymi zjawiskami i wszystkim, co większość ludzi uznałaby za kompletną bzdurę.

Nie jest to jednak przypadkowa praca. Gdy Tomas miał sześć lat, był świadkiem tajemniczego zniknięcia swojej matki. Pamięta, że zobaczył wtedy coś, czego nie potrafił wyjaśnić — coś, co dziś nazwałby anomalią. Nikt mu jednak nie uwierzył. Z czasem sam zaczął wątpić we własne wspomnienia i zastanawiać się, czy nie były tylko wytworem jego dziecięcej wyobraźni.

To właśnie ta trauma pchnęła go w stronę dziennikarstwa i teorii spiskowych. Przez lata szukał odpowiedzi, pisząc o rzeczach, których inni nawet nie chcieli traktować poważnie.

Jego kontakt z XIII był dość nietypowy. Podczas zbierania materiałów do jednego z artykułów Tomas przypadkiem wpadł w sam środek operacji XIII. A właściwie nie tyle wpadł, co dosłownie spadł prosto na jednego z agentów.

Po przesłuchaniu agenci uznali, że Tomas może być całkiem cennym nabytkiem. Został zwerbowany, ale nadal pracuje w „Tajnej Prawdzie”.

Od tego momentu jego artykuły i teorie spiskowe zaczęły mieć jeszcze jedno, znacznie ważniejsze zadanie. Stały się doskonałą przykrywką dla działalności XIII. Zwłaszcza teraz, gdy organizacja coraz częściej działa na granicy prawa, łatwiej ukryć prawdziwe wydarzenia wśród dziesiątek absurdalnych teorii, sensacyjnych artykułów i rzekomych spisków.

Tomas nie zawsze wie, ile prawdy może znajdować się w tym, co pisze. Wie natomiast jedno: jeśli przypadkiem napisze o XIII prawdę, większość czytelników „Tajnej Prawdy” i tak uzna to za kolejną teorię spiskową.