Conan Bibliotekarz

[Gladin]

@Piołun napisał:

Remigiusz Mróz, „Chór zapomnianych głosów”

Szedłem sobie po kolei przez podane książki sprawdzając, co jest dostępne w bibliotece. I ta okazała się pierwszą.

Poniżej moja prywatna opinia na jej temat.

Pierwsza strona książki super, jak początek przygody sesji obcego pisana dla @Ketharian'a Niby nic wielkiego, ale robi robotę, chce się czytać dalej (zwracam na to uwagę, bo są książki, gdzie przez pierwsze 50-100 stron się męczę strasznie, a dopiero później książka zaczyna być dobra).

Ale po tej pierwszej stronie już tak różowo nie jest. Książkę się czyta dość dobrze, chociaż gdybym tak prowadził przygodę dla moich graczy jak leci fabuła, to by mnie zakrzyczeli. Niestety, autor strasznie grubymi nićmi szył całość, czasami coś doklejał butaprenem, a czasami coś tam luźno latało. Książka też nie ma spójnego klimatu. Dałbym jej 5/10. Jeżeli macie możliwość pożyczenia jej i przeczytania, to warto. Ale na kupno jej raczej byłoby mi szkoda pieniędzy.

[JohnyTRS]

Można powiedzieć, że właśnie streściłeś wszystkie książki tego autora. Przebrnąłem kilka jego "kryminałów", które czytało się na zasadzie tekst-tekst-tekst, a na sam koniec wyskakuje rozwiązanie jak diabeł z pudełka, w sumie bez większego powiązania z tekstem wcześniej. Po prostu strata czasu.

[Gladin]

No cóż, nie on jeden tak ma.

Pewnie nie zaskoczę, że lubię fabułę, gdzie większość faktów masz podanych, coś dochodzi w trakcie, ale ustalenie KTO nie jest wcale takie oczywiste. Ale to chyba najwyższa półka autorska jest. Często za łatwo jest mi przewidzieć KTO to jest dosyć wcześniej w książce/filmie. Nie wiem tylko, czy to jest tak pisane, aby mnie jako odbiorcę dowartościować Czy też może kwestia ogrania w RPG, że się pewne rzeczy dostrzega szybciej, niż nie-RPGowcy?

[Ketharian]

Zdecydowanie kwestia ogrania w RPG, sam się często na tym łapię, że zamiast normalnie oglądać film natychmiast rozkładam jego fabułę na kawałki pod kątem logiki scenariusza.

[Arthur Fleck]

@Gladin napisał:

Niestety, autor strasznie grubymi nićmi szył całość, czasami coś doklejał butaprenem, a czasami coś tam luźno latało. Książka też nie ma spójnego klimatu

Wynika to zapewne z pośpiechu, Mróz wydaje kilka powieści rocznie a w wywiadzie przyznał, że napisanie książki zajmuje mu około miesiąc, dlatego jego fabuły często są dramatycznie niedopracowane. W jednej z książek tworzy legendę najcięższego rosyjskiego więzienia z którego nikt nigdy nie uciekł. Do więzienia trafia w końcu główny bohater, który po dziesięciu stronach ucieka przez szyb wentylacyjny, czyli w najbardzej sztampowy, generyczny sposób. Na pewno nie jest jednak tak złym pisarzem, jakby chcieli to widzieć jego antyfani, choć jego książek lepiej się słucha niż czyta. Mróz ma ucho do dobrych dialogów i nieźle żongluje współczesną popkulturą, w jego książkach jest pełno odniesień do różnych internetowych zjawisk co pomaga czytelnikowi w imersji ze światem. A jeśli ktoś lubi klimaty piłki nożnej polecami audiobook "Z pierwszej piłki" z rewelacyjną rolą Adama Woronowicza.

Co do propozycji, które padały w komentarzach polecam z czystym sercem trylogię "Wampirze cesarstwo" Jaya Kristoffa. Proza na najwyższym poziomie, ze świetnie napisanymi bohaterami. To pierwsze (dark) fantasy od czasów "Gry o tron", które autentycznie mnie wciągnęło.

[Marika]

@Gladin napisał:

Czy też może kwestia ogrania w RPG, że się pewne rzeczy dostrzega szybciej, niż nie-RPGowcy?
@Ketharian napisał:

Zdecydowanie kwestia ogrania w RPG, sam się często na tym łapię,

Może akurat w waszym przypadku tak jest, ale nie wybiegałabym aż tak daleko z hipotezami typu erpegowcy "inquisitive master race". Z mojego doświadczenia gracze i współgracze bardzo często wychodzą z najbardziej absurdalnymi hipotezami na bazie prostych wskazówek, potrafią oskarżyć najbardziej niewinną postać w scenariuszu, potem głupio się tłumacząc, że "niczego nie można wykluczać", a do tego polegają na zagadkach dla uczniów szkoły podstawowej. Dlatego zazwyczaj unikam przygód śledczych.

Co do Mroza i innych autorów od masówki, to nie ma co się spodziewać po nich dobrze przemyślanej fabuły. To kategoria "kibloliteratury", czyli zamiennika gazetki podczas posiedzenia w toalecie, czy zabijacza czasu w trakcie podróży komunikacją miejską. Nie coś, co należy skrupulatnie rozkładać na czynniki pierwsze. W blockbusterowych filmach akcji fizyka potrafi działać bardzo wybiórczo, ale generalnie uważa się wytykanie takich rzeczy za czepialstwo. Kwestia odpowiedniego nastawienia. A jak ktoś naprawdę nie daje rady zdzierżyć takich zabiegów (np. ja), to po prostu powinien sobie darować tego typu dzieła.

[Ketharian]

Chciałbym wyrazić w tym miejscu opinię na temat wpisu przedmówczyni. Zawsze czułem uznanie wobec osób, które są w pełni świadome swojego ponadprzeciętnego intelektu i które zarazem nie skrywają go pod maską fałszywej skromności i nie boją się iść pod nurt poprawności społecznej, która - przynajmniej w moim odczuciu - sugeruje, aby jednostki wybitne równać w dół do tych przeciętnych, by nie sprawić im przykrości. Jest to pod wieloma względami bardzo inspirujące.

Dość tych komplementów, przepraszam za off-topic.

[Gladin]

Dawno miałem napisać, ale ciągle czasu brakowało.

Gdy przygotowywałem sondę szukałem książek na temat Numidów i to, co udało mi się wtedy dostać i przeczytać to stare wydanie (tzw. seria ceramowska) Masynissa Tadeusza Kotuli.

I powiem wam, jak na książkę historyczną, bardzo mnie wciągnęła. Opowieść o człowieku, który od zera, wyzuty ze swej spuścizny przez stryjów czy wujów (już nie pamiętam), bez niczego, lawirujący między ścierającymi się mocarstwami (Rzym i Kartagina) wykuwa sobie potężne królestwo na terenie północnej Afryki. Królestwo, którego jego spadkobiercy nie dali rady utrzymać. Królestwo, o którym praktycznie nie słyszałem. Ani o samym Masynissie. Rzym - tak. Kartagina - tak. Ale że był tam jakiś Masynissa? Nie.

Dla tych, którym niestraszna książka faktograficzna (tak to chyba należy nazwać?) nieokraszona beletrystyką. I dla tych, którzy losów Masynissy nie znają - polecam.

Ja swoją książkę wypożyczyłem w miejskiej bibliotece. Ale potem się okazało, że u mojego Taty na półce stoi taka sama. Więc jest spora szansa, że i wam uda się ją gdzieś znaleźć.

Nie wystawiam jej oceny, bo ze względu na rodzaj książki, nie czuję się na siłach.

Jej lektura podtrzymała we mnie chęć zagrania kiedyś Galami u Numidów (mimo, że po długowiecznym i - jak mawiali rzymianie - jurnym Masynissie pozostała u mieszkańców Numidii jedynie pamięć po wielkim wodzu).

Pomysłu na tę sesję nie zrealizuję w tym roku, ale będzie gdzieś u mnie wysoko na liście.

[Gladin]

A tak z ciekawostek, na FB rzuciło mi się info, że Copernicus sprzedaje polską wersję Salzenmundu. Cena 150zł.

[Gladin]

W swoim wątku w inny miejscu @Kynikos podał kilka książek jego zdaniem wartych uwagi:

• Kleopatra. Biografia, Stacy Schiff.
• Najwspanialsze miasta w dziejach świata, redagowane przez Johna Juliusa Norwicha
• Medyceusze. Mecenasi sztuki, tyrani, kochankowie, Paul Strathern.

Po szerszy opis odsyłam do w/w wpisu.

[Kynikos]

Raczej wątek mojego autorstwa, a nie "mój wątek", nie roszczę sobie do niego własności. Ale tak, jak najbardziej polecam tamte tytuły również tutaj. Dlaczego? To już możecie przeczytać tam.

Tutaj wrzucę parę tytułów, bo akurat ostatnio wziąłem się za porządkowanie swojej biblioteki (i czemu nie). Chociaż czuję się zobligowany do wspomnienia o swoich ulubionych klasykach, jak choćby Pratchetcie, Le Guin czy Christie, to sobie odpuszczę. Myślę, że w oczytanym towarzystwie nie ma co o takich wspominać. Ograniczę się też do trzech tytułów, których rekomendacje będą mocno zabarwione nostalgią. Młody-ja bardzo je lubił i czytał z wypiekami na twarzy, stary-ja podchodzi do nich już krytyczniej.

---

Grom, Dean Koontz – thriller opowiadający o losach Laury Shane, urodzonej podczas burzy i mającej swojego własnego anioła stróża. Jego przybycie zawsze poprzedza tytułowy grom, pojawia się w kluczowych momentach na przestrzeni lat i nierzadko ratuje jej życie. Nie zdradzając zbyt wiele, Koontz tutaj wszedł na śliski grunt podróży w czasie, ale twist pod tym względem, wg młodego-mnie, był naprawdę dobry i przypadł mi do gustu. Stary-ja jednak już zdaje sobie sprawę z problematyki fabuły, gdzie anioł stróż powinien dostać sądowy zakaz zbliżania się do Laury. Akcentem thrillerowym tej książki dla mnie dzisiaj jest właśnie obsesja tego "anioła", jego "miłość" do bohaterki i absolutna kontrola nad tym, co w jej życiu ma prawo się wydarzyć, a co nie. Poza tym, nie zdradzając wiele (choć to nadal spojler) – good Nazi exception. Książka jako luźna lektura krytycznym okiem jednak do polecenia, z zastrzeżeniem że to Koontz z lat 80. Problematyczny w inny sposób niż King, ale nadal problematyczny. Tutaj też wykazuję się powściągliwością, bo powinienem wspomnieć o serii Odd Thomas, ale to może kiedy indziej.

---

Trylogia Czarnego Maga, Trudi Canavan – seria, której główną bohaterką jest Sonea, dziecko ze slumsów Imardinu, stolicy państwa, w którym magowie stanowią odrębną, elitarną klasę rządzącą. Co roku rzeczeni magowie zbierają się, by wypędzić z ulic biedotę, żebraków i włóczęgów, sami osłonięci magiczną tarczą. Podczas jednego z takich zgromadzeń młoda Sonea rzuca w nich kamieniem (zgodnie z tradycją ciskania przedmiotami przez wypędzanych) który, napędzany jej emocjami, przebija barierę i rani jednego z panów magów. Wybucha panika i rozpoczyna się polowanie na rzekomego renegata, bo magom nawet nie przychodzi do głowy, że szukają prostej dziewczyny ze slumsów. Bohaterka zostaje oczywiście ostatecznie złapana i niechętnie przyjęta do szkoły magicznej, ale to dopiero początek jej losów.

Seria może pachnieć typowym YA fantasy, zwłaszcza że Sonea rzeczywiście okazuje się ponadprzeciętnie silna w magii, ale wytłumaczenie działa: magowie po prostu ignorują biedotę i nawet nie testują jej pod kątem zdolności magicznych. Niektóre postaci zresztą wprost punktują to w fabule. Książki nie boją się poruszać tematów uprzywilejowania, klasizmu, elitaryzmu, uprzedzeń czy prześladowania, a przyjęcie Sonei do szkoły nie sprawia magicznie, że jej pochodzenie przestaje mieć znaczenie. Ba, jest wręcz źródłem wielu konfliktów.

Później pojawia się jednak znacznie większy problem, gdy bohaterka trafia pod osobistą pieczę Akkarina, najmłodszego w historii arcymaga, również niezwykle silnego w magii i – jakżeby inaczej – przystojnego, a między nimi zaczyna rozwijać się "romans". Tutaj YA wchodzi o wiele silniej. Młody-ja już patrzył na ten wątek krzywo; starego-mnie zwyczajnie skręca, bo przepaść w tej relacji jest ogromna na wielu polach. Trylogia ledwo, ale jednak, broni się wspomnianymi wyżej motywami oraz wątkami pobocznymi, zwłaszcza historią maga Dannyla. To właśnie tutaj pojawia się arcyciekawy motyw magicznego tłamszenia "nienaturalnych tendencji" oraz dochodzenia do akceptacji samego siebie. Głównie przez ten wątek seria zapadła mi w pamięć.

---

Trylogia "Czarodzieje", Lev Grossman – seria współczesnego fantasy opowiadająca o losach Quentina Coldwatera, outsidera-intelektualisty z depresją i obsesją na punkcie fikcyjnej serii Fillory and Further (takiej Narnii) który odkrywa, że magia naprawdę istnieje. Zdaje egzamin wstępny i dostaje się do Brakebills, uczelni kształcącej magów.

Wiem, że brzmi to jak YA fantasy i seria ma trochę jego elementów, ale broni się ciekawymi, nierzadko oryginalnymi motywami. Przede wszystkim porusza tematy alienacji, depresji czy eskapizmu, odwracając przy tym większość założeń podobnych historii. Nauka magii jest żmudna i wymaga realnego wysiłku, a jej praktykowanie potrafi poważnie odbić się na organizmie. Fillory okazuje się prawdziwym światem równoległym, ale nie spełnieniem eskapistycznej fantazji, a samo Brakebills jest rzeczywistą uczelnią z całym jej instytucjonalnym bagażem.

Seria ma jednak znaczący problem: chociaż porusza dojrzałe tematy, bardzo lubi popadać w edżyzm i sygnalizować tą "dojrzałość" wyświechtanym zestawem seksu, alkoholu i narkotyków – czyli nastoletnim wyobrażeniem o dorosłości. Mimo to przyzwoita seria. Motyw polimorfii w pierwszej książce i gęsiego lotu na biegun pamiętam do tej pory.

Trylogię mógłbym podsumować prosto: Hogwart, gdyby był prawdziwą uczelnią magiczną pełną dysfunkcyjnych studentów; Narnia, gdyby była rzeczywistym światem równoległym, a nie chrześcijańską alegorią dla dzieci.

---

Trzy tytuły (no dobra, jeden i dwie trylogie, oszukiwałem trochę) barwione nostalgią spisane, ale dorzucę też jeszcze jeden, który czytałem nie tak dawno temu:

Ogień i krew, George R.R. Martin – nie byłbym sobą, gdyby nie pojawił się tutaj Martin. Książka opowiada wcześniejszą historię rodu Targaryenów, będąc swojego rodzaju lorebookiem. Ma jednak oryginalny format, całość jest bowiem stylizowana na królewską kronikę powstałą w Westeros: zbiór tamtejszych źródeł historycznych zredagowany ręką maestera Gyldayne’a. Nie dostajemy wobec tego jednej słusznej wersji historii, lecz często sprzeczne ze sobą relacje, teorie i przypuszczenia, nierzadko zabarwione stronniczością autorów. To właśnie jest w niej najlepsze, zręczne wykorzystanie motywu unreliable narrator. Sami musimy śledzić te przekazy z uwagą i czytać pomiędzy przysłowiowymi wierszami, by wyłuskać coś zbliżonego do neutralnej wersji wydarzeń. Dla fanów Westeros i worldbuildingu jest to w zasadzie pozycja obowiązkowa.

Oczywiście, jak to u Martina, początkowo książka miała objąć całość historii Targaryenów, ale rozrosła się i została rozbita na dwa tomy. Ten kończy się na regencji Aegona III, już po Tańcu Smoków, więc dostajemy wzlot, zenit i katastrofalne załamanie potęgi smoczej dynastii. Kontynuacja ma objąć jej późniejszy zmierzch i ostateczny upadek. Narracyjnie wyszło zatem nawet lepiej.

[Gladin]

Czy ktoś czytał przygody Gotreka z serii z Maleneth i może się o nich wypowiedzieć?

4 pierwsze omnibusy, jeszcze z Felixem, mam przeczytane. Poziom tamtych czterech był... różny, częściej słabszy niż lepszy, ale nie odbiegający od czytadeł ze świata D&D. Nie są to książki warte polecenia, ale dla tych, którzy badają świat WH do przeczytania.

Aczkolwiek po przeczytaniu tych 4 pierwszych omnibusów nie mam jakiegoś mocnego przekonania, czy chcę kupować kolejny.

[Piołun]

Okej, mały update z tego co ostatnio słuchałem i na temat czego mogę się wypowiedzieć.

Trylogia Licaniusa to długa, rozbudowana opowieść i zdecydowanie nie dla każdego. Widać tu inspiracje Brandonem Sandersonem i epicką fantastyką w stylu Drogi Królów. Historia rozwija się stopniowo, a kolejne tomy odsłaniają coraz większą prawdę o świecie, jego historii i zależnościach między bohaterami. Największą zaletą cyklu są dla mnie liczne problemy filozoficzne i społeczne. Wolna wola, przeznaczenie, pamięć, tożsamość, magiczne narzucanie swojej woli jako forma zniewolenia, współdzielenie wspomnień czy zbiorowa świadomość. Autor naprawdę ma tu sporo ciekawych pomysłów i potrafi interesująco je rozwijać. Do tego dochodzą ograniczone time-jumpy oraz ciekawa struktura społeczna Strażników i magów.

Największym minusem są natomiast sami główni bohaterowie, którzy momentami podchodzą do bardzo złożonych problemów zbyt naiwnie i idealistycznie. Paradoksalnie bardziej racjonalni wydawali mi się długowieczni, odradzający się dzięki zachowanym wspomnieniom antybohaterowie, którzy patrzą na świat zdecydowanie bardziej pragmatycznie. Początek pierwszego tomu, zwłaszcza pierwsze około 200 stron, może sprawiać wrażenie fantasy skierowanego do młodszego odbiorcy. Później jednak fabuła bardzo wyraźnie się komplikuje i wymaga już znacznie większej uwagi. Możliwe, że młody wiek bohaterów miał częściowo tłumaczyć ich idealizm?

Całość to około 90-100 godzin audiobooka w 3 tomach, więc jest to naprawdę ogromna przygoda. Subiektywnie dałbym około 4/5, może odrobinę mniej. Głównie przez naiwność części postaci, która nie pozwoliła mi całkowicie zanurzyć się w historii. Mimo tego zdecydowanie rozumiem wysokie oceny trylogii i raczej polecam, zwłaszcza fanom długiego, złożonego fantasy i fabuł opartych na stopniowym odkrywaniu prawdy.

Może pare słów o trylogii, którą obecnie kończe też. Trylogia „Krwiopijcy” Jarosława Dobrowolskiego to dla mnie naprawdę ciekawy przykład urban dark fantasy, które łatwo mogło skręcić w stronę przesady albo zwyczajnej śmieszności, a jednak autorowi udało się tego w dużej mierze uniknąć. Ma przy tym dość charakterystyczny styl pisania, który ostatecznie mnie kupił, choć po pierwszym tomie nie byłem jeszcze do końca przekonany, w jakim kierunku całość pójdzie.

Przy „Delirium” zastanawiałem się jeszcze, czy podobieństwa do Wampira Maskarady są zamierzone, czy po prostu wynikają z poruszania podobnej tematyki. Pierwszy tom sprawia trochę wrażenie, jakby autor dopiero badał grunt i szukał własnej wersji tego świata. Mamy wampira próbującego zaszyć się w Bieszczadach, sporo jego moralnych problemów związanych z własną naturą, trochę motywów kojarzących się z wilkołakami i do tego całkiem sporo słowiańskiego folkloru. Wszystko jest jeszcze stosunkowo kameralne i mocno skupione na samym bohaterze.

Przy „Cyjanie” moje wątpliwości właściwie zniknęły. Tutaj inspiracje Maskaradą są już bardzo wyraźne. Akcja przenosi się do miasta, pojawiają się koterie, lokalna polityka wampirów, władcy domen będący bardzo czytelnymi odpowiednikami książąt i cała sieć zależności między poszczególnymi grupami. Formalnych klanów nie ma, ale ich duch zdecydowanie jest obecny. Jedna z ekip pojawiających się w drugim tomie od pierwszych scen bardzo mocno kojarzyła mi się chociażby z Brujah.

Momentami podobieństwa są wręcz na tyle duże, że zacząłem się zastanawiać, gdzie właściwie przebiega tutaj granica praw autorskich. Autor dość zręcznie omija charakterystyczną terminologię WoD i nie kopiuje tego świata jeden do jednego, ale niektóre koncepty, zależności i określenia są na tyle bliskie, że inspiracja przestaje być tylko domysłem.

Nie nazwałbym jednak „Krwiopijcy” polskim Wampirem Maskaradą. To nadal osobny świat, z własnymi bohaterami, mitologią i pomysłami, zwłaszcza że autor mocno miesza klasyczne motywy wampiryczne z elementami słowiańskimi. Gdybym miał bardzo roboczo określić stopień podobieństwa do World of Darkness, powiedziałbym może około 60%. Wystarczająco dużo, żeby fan Maskarady bez problemu rozpoznawał kolejne tropy, ale nadal za mało, żeby można było mówić o prostym przeniesieniu settingu.

I właśnie dlatego dla fanów Świata Mroku wydaje mi się to naprawdę ciekawą propozycją. Jest tu sporo znajomych mechanizmów i klimatów, ale podanych przez polskiego autora, osadzonych częściowo w naszych realiach i przepuszczonych przez słowiańską mitologię. Im dalej w serię, tym wyraźniej widać też, że autor nabiera pewności co do świata, który tworzy.

---

A wychodząc z butów recenzenta...

@Gladin napisał:

Ale po tej pierwszej stronie już tak różowo nie jest. Książkę się czyta dość dobrze, chociaż gdybym tak prowadził przygodę dla moich graczy jak leci fabuła, to by mnie zakrzyczeli. Niestety, autor strasznie grubymi nićmi szył całość, czasami coś doklejał butaprenem, a czasami coś tam luźno latało. Książka też nie ma spójnego klimatu. Dałbym jej 5/10. Jeżeli macie możliwość pożyczenia jej i przeczytania, to warto. Ale na kupno jej raczej byłoby mi szkoda pieniędzy.

Rozumiem te zarzuty i w sumie trudno mi się z częścią z nich nie zgodzić. Sam też nie polecałem Chóru dlatego, że uważam go za jakąś wybitnie spójną czy perfekcyjnie skonstruowaną książkę. U mnie bardzo mocno zadziałał przede wszystkim klimat z początku, noszący znamiona space horroru i motyw wychodzenia z kapsuły. Muszę przyznać, że mam słabość do takiej tematyki i mogłem nieco przez to zawyżyć ocenę.