Conan Bibliotekarz

[Gladin]

Czarnoskrzydły

@Piołun napisał:

Chciałbym polecić trylogię „Znak Kruka” Eda McDonalda

Jestem po lekturze pierwszej części. Przemyślenia? Oceniam książkę na średnią/przyzwoitą. Do poczytania, nawet jest szansa, że sięgnę po drugi tom (co samo w sobie jest docenieniem książki), jednak niekoniecznie poleciłbym komuś jako koniecznie przeczytaj.

Z plusów

Dość wartka akcja, chętnie się czyta i oczekuje kolejnych wydarzeń. Jednak nie aż tak, aby się nie dało oderwać i trzeba było czytać do późna w nocy.

Znośne tempo przedstawiania świata, nie jesteśmy zasypani mnogością obco brzmiących terminów.

Również znośne tłumaczenie, które mnie nie bolało, gdy czytałem książkę po polsku. Co prawda z czasem znalazłem kilka słabych elementów, ale na tle wielu przykrych doświadczeń z kiepskimi tłumaczeniami tak książka wypada dobrze.

In plus oceniam też konstrukcję ogólnej intrygi (bez szczegółów, aby nie psuć przyjemności czytania innym).

Z minusów

Jeden minus warty, by o nim wspomnieć, to bardzo sztampowe rozwiązanie jednej z głównych zagadek - aż bolało, gdy to czytałem (bez szczegółów, aby nie psuć przyjemności czytania innym).

Rok polski. Obyczaj i wiara.

Jedna z książek, które trafiły mi się odziedziczone. W stanie fatalnym, jakby ją coś solidnie nadżarło. Kornik, który zamiast drewna papier żarł. Pewnie mól książkowy. Tak czy inaczej, książka w stanie tak fatalnym, że ani jej wystawić na sprzedaż, ani nawet oddać komuś. Zanim jednak wyrzuciłem ją do śmieci papierowych, zacząłem czytać. A gdy skończyłem, postanowiłem, że mimo swego stanu, nie trafi na śmieci, lecz na półkę.

Tę książkę chciałbym wam polecić, więc zerknijcie do lokalnych bibliotek, czy jej tam nie znajdziecie: Rok polski. Obyczaj i wiara. Zofia Kossak.

Nie jest to jednak książka przygodowa. Jest to książka dokumentująca polskie zwyczaje. Napisana w latach 50-tych XX wieku opisuje zwyczaje na wsi. Zdumiało mnie to, co wg autorki działo się w Polsce ubiegłego stulecia. Opisane tam elementy pasowałyby mi do starszych dziejów, nawet wstecz do średniowiecza. Można się nimi inspirować, sięgać garściami, by tworzyć własny klimat licznych przygód, w różnych przygodach i systemach. Dla mnie coś otwierającego oczy, bo nie tak sobie Polskę wyobrażałem te niecałe 100 lat temu.

Czy wam się spodoba? Nie wiem. Jest inna. Specyficzna. Nie każdemu sprawi jej przeczytanie frajdę. Ale też nie jest gruba. Kilka dni, gdy zamiast przewijania ekranu lub męczeniu pilota w poszukiwaniu czegoś wartego obejrzenia poświęcicie tyle samu czasu na jej lekturę. A potem dajcie mi znać, czy warto było.

Bloodborn

Świat warhammera, autor: Nathan Long.
Opisuję wersję angielską, bo taką czytałem, ale polska też powinna być dostępna (ew. jako cykl wydanego niedawno Omnibusu).

Odkryta całkiem niedawno na mojej półce, gdy @Ketharian dopytywał o wampiry w świecie WH. Zapomniałem, że ją kiedyś (kiedy?) kupiłem i odstawiłem. A skoro już znalazłem to stwierdziłem - niech będzie, czytam. Od razu ostrzegam - to jest książka, której nie polecam, a trafia tutaj tylko przy okazji tworzenia tego wpisu i tylko dlatego, że właśnie skończyłem ją czytać. Ku przestrodze, a nie jako polecajka.

Niestety, okazała się bardzo rozczarowująca. Żeby to jeszcze były jakiś bardzo wczesny Warhammer. Ale nie, książka wydana w 2010r. Główna bohaterka, Ulrika Magdova Strahov, świeżo przemieniona w wampira, co było opisane w jednej z przygód Gotreka (nie pamiętam której), doczekała się swojej własne trylogii (spin-off). Niestety, wampiry w pierwszej książek z cyklu są istotami wielce nieporadnymi z tyloma bagażami wad, nieprzemyślanych działań, emocji, że bardziej przypominają człowieka, niż istoty żyjące od setek lat (poza Ulriką, kóra jest młoda).

Do tego są to wampiry, których życie jest co chwilę zagrożone, często przez zwykły ludzki motłoch.

Krótko mówiąc, gdyby napisać tę samą książkę, tylko zamiast wampirów obsadzić w tych samych rolach postaci ludzkie, trzeba by zmienić naprawdę niedużą część tego „dzieła” i zbytnio by się nie różniło.

Zatem, gdyby jakiś fan młotka postanowił się skusić i kupić książkę... to niech lepiej się dwa razy zastanowi.

[Piołun]

@Gladin, mam pytanie, poniekąd związane z tematem polecajek. Chciałbym się dowiedzieć, jakie książki z fantastyki cenisz naprawdę wysoko i mógłbyś z czystym sumieniem polecić komuś w ciemno. Mógłbyś podać kilka tytułów? Chciałbym po prostu trochę lepiej wyczuć Twój gust czytelniczy i zobaczyć, co u Ciebie uchodzi za naprawdę dobrę czytadło.

[Marika]

Książki z obu łorhamerów w ogóle strasznie grafomanią walą. Na palcach jednej ręki mogę policzyć te, które były zjadliwe. Jako źródło lore też są fatalne, bo autorzy nie robią riserczu (lub robią go pobieżnie). To produkty bardziej dla takich, co są bardzo głodni uniwersum i nie oczekują za wiele. Lub chcą wesprzeć markę.

[Gladin]

@Piołun napisał:

akie książki w fantastyki cenisz naprawdę wysoko i mógłbyś w czystym sumieniem polecić komuś w ciemno.

Ale mi zabiłeś ćwieka tym pytaniem. By móc odpowiedzieć, ruszyłem przejrzeć moją biblioteczkę. Początkowo wydawało mi się, że będzie mi bardzo trudno coś polecić. Jednak idąc od półki do półki wracały wspomnienia przeczytanych książek, a wraz ze wspomnieniami zaczęła się tworzyć lista. Na początek postanowiłem wybrać pięć pozycji, ułożonych wg kolejności, w jakich bym je polecił. Planuję jednak za tydzień, może dwa, podać dalsze elementy.

1. Terry Pratchett

Cykl Świata Dysku to jest to, co bez wątpienia polecam każdemu, kto lubi klimaty fantasy. Z zastrzeżeniem, że winno się to czytać już po tym, gdy się trochę tego fantasy poczyta. Pewnie też wskazane jest, by wyjść z okresu nastoletniego/dorastania, by bardziej docenić detale i szczegóły.

Do tego bardzo dobre tłumaczenia Piotra Cholewy na ogół pozwalają zachować niuanse oryginału. Jeżeli ktoś jednak ma możliwość przeczytania tekstu w oryginale, to oryginał jeszcze przewyższa tłumaczenie. Z tego cyklu mam przeczytane i skolekcjonowane wszystko po polsku a także większość po angielsku - kwestią czasu jest, zanim skompletuję i przeczytam resztę. To są książki, o których myślę, że jeszcze kiedyś do nich wrócę.

Nie wszystkie trzymają ten sam poziom, ale bez wnikania w szczegóły, cały cykl to mój numer jeden.

Do tego Terry napisał też inne książki i właściwie każda, którą czytałem, była dobra i śmiało można po nie sięgać. Przykładowo „Księgi nomów” czy „Dobry omen”.

2. Kroniki Ilmoor, David Lee Stone

Na pozycję numer dwa wskakują pewnie dlatego, że widzę pewne podobieństwo do Pratchetta. Drugim powodem jest to, że gdyby wyszła nowa książka w serii, to chciałbym ją kupić i przeczytać. I właśnie przy okazji pisania tej odpowiedzi sprawdziłem i okazało się, że co prawda nowa nie wyszła, ale jest jedna, której nie mam i zapoluję, by ją nabyć.

Polecam cały ten cykl, chociaż nie doczekał on się chyba polskiego wydania - a szkoda.

3. Trylogia Władcy Pierścienia, Tolkien

Czy mi się podobała? Bardzo. Hobbita przeczytałem ok. 6. klasy podstawówki, na trylogię trafiłem w czasach liceum. Hobbit był fajny jak na podstawówkę, ale potem do niego nie wracałem. Trylogię czytałem wielokrotne przez następne lata. Łącznie z 8 razy. To była chyba pierwsza książka (książki), które przeczytałem po angielsku, kupiona w antykwariacie w Londynie w czasach, gdy nie było internetu, by sobie coś zamówić. Zresztą, długa to historia tego wyjazdu, nie czas i miejsce na nią. Mój najkrótszy czas przeczytania trylogii to dwa dni, tak mnie wtedy wciągała.

Wszystko powyższe, aby pokazać, jak bardzo mi się podobała. Mimo, że nie uważam, aby Tolkien wybitnym pisarzem był. Może po prostu książka trafiła do mnie w dobrym momencie, było mało pozycji dostępnych w Polsce, ja byłem nastolatkiem i przeczytanych książek na koncie miałem dużo mniej, niż dziś.

Gdybym pierwszy raz siadł do jej czytania teraz, być może skrytykowałbym ją w góry do dołu. Ale tak nie jest i mam do niej sentyment. A „polecam w ciemno” przeczytanie, gdyż uważam to za klasykę gatunku. I nawet, jeżeli komuś się nie spodoba, to po prostu wg mnie lektura obowiązkowa. Zachęcajcie też młodych czytelników, takich jeszcze niepełnoletnich, by po to sięgali. Zanim wyrosną w optymalnego okresu, gdy warto ją przeczytać. I zanim obejrzą film oparty na tej trylogii.

4. Solaris. Stanisław Lem

Stara pozycja i też czytałem ją za młodych czasów. Nie wracałem do niej od ~30 lat i opieram się wyłącznie na wrażeniu, jakie mi pozostało. Chyba kolejna pozycja, którą dodam do listy lektur sentymentalnych i przeczytam ją jeszcze raz. Z wszystkich książek Lema, ta do mnie najbardziej przemówiła i gdybym miał polecić do przeczytania jedną, to właśnie tę. Dobrze wspominam też „Fiasko”, „Katar”, „Eden” - również polecam. Chociaż „Katar” to bardziej książka detektywistyczna niż fantastyczna. W przypadku „Opowieści o kapitanie Pirxie” nie pamiętam już dość dobrze. Na pewno były tam dobre opowiadania warte polecenia, których fabułę pamiętam do dziś. Musiałbym jednak przeczytać całość raz jeszcze, czy nie przeplatają się tam dobre opowiadania ze złymi.
Natomiast niezbyt przypadły mi do gustu udziwnione opowiadania, zebrane w „Bajkach robotów” czy też w „Cyberiadzie”. Nie mniej postaci Ijona Tichego, kapitana Pirxa czy profesora Dońdy zapadły mi w pamięć aż po dziś.

5. Gra Endera. Orson Scott Card

Chyba najbardziej „flagowa” pozycja Carda zwłaszcza, że opowieści o Alvinie Stwórcy mnie nie wciągnęły. Sama „Gra Endera” to bardziej książka „łatwa, lekka i przyjemna”, materiał na jakiś hit kinowy, a nie skłaniająca do refleksji. Ale czyta się dobrze, a nie robię tutaj rankingu największych dzieł, lecz listę książek do polecenia, które mi się podobały. Kolejne części przygód Endera, jego towarzyszy i rodziny są mniej znane. Z całego tego zbioru poleciłbym jeszcze „Mówcę umarłych”, książkę bardziej dojrzałą - tak samo, jak bardziej dojrzały jest w niej sam Ender.

Ogólnie cenię sobie Carda mimo, że stworzył też masę książek, które bym określił co najwyżej jako „poprawne” - ot do przeczytania. Z jego twórczości wskazałbym jeszcze „Mistrza pieśni” jako wartą polecenia.

[Marika]

@Gladin napisał:

Mimo, że nie uważam, aby Tolkien wybitnym pisarzem był.

Zależy jak rozpatrywać wybitność.

Jeśli mówimy o kwestiach rozrywkowych, to był totalnym nudziarzem. Nie umiał opisywać wielkich bitew, scen akcji ani sekwencji przygodowych. Lektura w wielu miejscach potrafi się niemiłosiernie ciągnąć i nużyć. W tym aspekcie można uczciwie uznać go za pisarza mocno średniego.

Prawdziwy geniusz Tolkiena leży w drobiazgowym worldbuildingu i głęboko przemyślanej filozofii. Biorąc to pod uwagę, w pełni zasługuje on na swoje prestiżowe miejsce w popkulturze. W porównaniu do znacznej większości współczesnego fantasy Legendarium Tolkiena ujmuje wyrafinowaniem i głębią. Kiedy czasami porównuję sobie elementy lore Tolkiena do światów pokroju Warhammera Fantasy czy Zapomnianych Krain z D&D, w wielu miejscach boleśnie uderza mnie ich prymitywizm i infantylizm koncepcyjny. Zresztą w dyskusjach na temat Władcy Pierścieni nagminnie widać, że wielu odbiorców ma ogromne problemy ze zrozumieniem niuansów tego uniwersum. Wynika to z patrzenia na nie przez gogle współczesnego fantasy. To są produkty zupełnie innego paradygmatu myślenia — Tolkien nie tworzył z myślą o współczesnych power levelach czy systemach magii opartych na manie i punktach obrażeń.

Z samym Hobbitem problem jest taki, że to książka skierowana do dzieci, stąd w pewnym wieku staje się zbyt infantylna w odbiorze. Nie dziwią mnie drastyczne zmiany wprowadzone przez Jacksona przy kinowej adaptacji, wierna ekranizacja byłaby po prostu zbyt niepoważna.

[Piołun]

@gladin dzięki! Ciekawe zestawienie. Wymienione pozycje dzieli w sobie zupełnie inne pokłady literackiej przyjemności. Solaris jest bodaj jedną z moich ulubionych książek, a audiobook superprodukcji z aktorami przesłuchałem przynajmniej z 3 razy. Lem w tej książce i jeszcze w "Niezwyciężonym" sprawił, że naprawdę poczułem strach i ciarki, a to trudno przy lekturach. Pratchett znany i lubiany za drobne mądrości życiowe i poziom humoru. Nie jestem fanem pióra Tolkiena, ale umiem docenić jego wkład w gatunek. Gra Endera kiedyś mnie odrzuciła czymś, i nigdy nie sięgnąłem znów po te serię. Może warto wrócić? Spróbuje w wolnym czasie. Z kolei o Kronikach Ilmoor nigdy nie słyszałem. Muszę sobie poczytać więcej o tej serii. W każdym razie dzięki za polecajki!

[Jarema]

Widzę, że trochę ominęła mnie ciekawa literatura. Trylogię Czarnego Maga czytałem — coś tam pamiętam ze świata, ale nie byłbym sobą, gdybym nie polecił też Charakternika Jacka Piekary albo Ja, inkwizytor. Książka doczekała się nawet fajnej, choć krótkiej adaptacji w grze.

No i oczywiście Trylogia Husycka — chyba nawet lepsza niż Wiedźmin, przynajmniej tak ją zapamiętałem. Pamiętam jeszcze jedną książkę fantasy, Granicę…a i jescze oczywiascie A jeśli ktoś nie traktuje fantastyki zbyt poważnie i woli coś lżejszego, to polecam twórczość Andrzeja Pilipiuka, a szczególnie serię przygód Jakuba Wędrowycza, w której znajdzie się chyba wszystko, co można sobie wyobrazić.

[Jarema]

@Marika Może dlatego, że proza Tolkiena była przeniesieniem doświadczeń z I wojny światowej? Proto-Sauronem jest tu nie kto inny, jak pewien austriacki malarz, który przejmuje władzę w Niemczech w latach 30. Pozostałe nacje można z kolei uznać za państwa alianckie. Ale to tylko luźna aluzja, a nie wiadomo, czy rzeczywiście takie były intencje autora.Ktoś, kto patrzył na wojnę na własne oczy, kto przeżył jej koszmar, nie jest w stanie opisać jej w tak epicki sposób.

[Marika]

Inspiracji było wiele, w tym sama mitologia germańska. Ale kluczowe były właśnie doświadczenia z I WŚ, niechęć do industrializacji i chrześcijańska filozofia.