[ALIEN] Krzyk Pustki (rekrutacja)

[Wired]

@Ketharian nie wchodzę w detale bardziej niż to co napisałeś, jedynie sprostowałem błędne info. To są przydatne informacje, jakby ktoś chciał zrobić młodego Meksykanina, to dobrze wiedzieć że Meksyku w tym świecie nie ma. Spoko, już uciekam od polityki

[Davy Knee]

Witam! Można się jeszcze dołączyć ?

Nie zostałem stróżem prawa dlatego, że wierzyłem w prawo.

To by była ładna historia. Czysta. Dobra do raportu, do akademii, do przemówienia przy awansie. Prawda jest brzydsza. Zostałem stróżem prawa, bo na pograniczu ktoś musiał wejść pierwszy do kopalni, kiedy górnicy przestawali odpowiadać. Ktoś musiał zapytać, dlaczego śluza otworzyła się „przypadkiem”, kiedy sześciu ludzi było jeszcze po złej stronie. Ktoś musiał stać pomiędzy rodziną z kontenera mieszkalnego a człowiekiem w garniturze, który miał kontrakt, ochronę i prawo własności do powietrza.

Przez lata robiłem brudną robotę na małych koloniach. Zaginieni pracownicy. Sabotaże. Bójki o racje. Korporacyjne wypadki, które zawsze pachniały tak samo: spaloną izolacją, strachem i fałszem w dokumentach. Tam prawo nie było systemem. Było sugestią. Czasem groźbą. Czasem tylko odznaką przypiętą do człowieka z pistoletem, który jeszcze nie sprzedał własnego sumienia.

Myślałem, że widziałem już wszystko.

Kilka miesięcy temu dostałem sprawę niewielkiej placówki badawczej. Załoga zniknęła. Oficjalnie: bunt, kradzież sprzętu, ucieczka. Ładna formułka. Krótka. Wygodna. Taka, którą można zamknąć w systemie i zapomnieć przed końcem zmiany.

Ale ja znalazłem ślady paniki.

Nie buntu. Nie planowanej ucieczki. Paniki.

Porzucone narzędzia. Niedokończone transmisje. Wycięte fragmenty nagrań. Drzwi otwierane ręcznie, jakby ktoś nie ufał już systemowi. I nazwę statku — tego statku — wpisaną w rejestrach jako ostatnia jednostka, która odwiedziła placówkę przed ciszą.

Normalnie może bym odpuścił. Może zamknąłbym oczy, jak wielu przede mną. Może podpisałbym raport, wypił tanią kawę z automatu i udawał, że nie czuję smrodu korporacyjnej przykrywki.

Ale na liście zaginionych była moja córka.

Od tamtej chwili nie prowadzę już śledztwa.

Poluję.

Uruchomiłem stare kontakty. Takie, z których nie byłem dumny. Dałem w łapę ludziom, których kiedyś sam bym skuł i wsadził do celi. Skłamałem w kilku raportach. Zgubiłem parę dokumentów. Znalazłem inne. W końcu dostałem się na pokład.

Oficjalnie jestem pasażerem. Podstarzały stróż prawa eskortujący dowody w ważnej sprawie. Cichy, zmęczony funkcjonariusz, który nie chce nikomu przeszkadzać.

Gówno prawda.

Obserwuję pilota. Sprawdzam manifesty. Słucham głosów w korytarzach i porównuję je z uszkodzonymi nagraniami ze stacji. Patrzę ludziom w oczy trochę za długo. Zadaję pytania, które brzmią przypadkiem, ale nie są przypadkiem. Nie ufam nikomu, choć rozmawiam z każdym. Bo zawsze ktoś coś wie. Zawsze ktoś coś widział. Zawsze ktoś prędzej czy później zaczyna mówić, kiedy statek robi się zbyt cichy, a światła zaczynają mrugać nie w tym rytmie.

Nie mam jej ciała.

Więc ona może żyć.

Dopóki nie zobaczę jej martwej, dopóki nie dotknę zimnej skóry, dopóki ktoś nie spojrzy mi w oczy i nie powie, co naprawdę stało się na tej placówce — moja córka żyje. Choćby tylko w jednym procencie szansy. Choćby tylko w kłamstwie, którym karmię się, żeby nie rozpaść się na kawałki.

A jeśli nie żyje…

Wtedy chcę nazwisk. Nazwisk.

Chcę wiedzieć, kto zamknął raport. Kto wyciął nagrania. Kto wydał rozkaz. Kto uznał, że kilkunastu ludzi można skreślić, bo tak było taniej, ciszej, wygodniej.

Kiedyś wierzyłem w procedury. Nadal je znam. Nadal potrafię nimi mówić. Potrafię cytować paragrafy, wypełniać formularze, stawiać pieczątki i robić wszystko tak, jak każe regulamin.

Ale coraz częściej używam procedur tylko po to, żeby ukryć, że działam poza nimi.

Jestem spokojny. Bo gniew trzeba oszczędzać.

Jestem cierpliwy. Bo ludzie w końcu popełniają błędy.

Jestem uprzejmy. Bo uprzejmy człowiek z odznaką budzi mniej strachu niż zdesperowany ojciec z bronią.

Ale kiedy kładę rękę na kaburze, nikt nie musi pytać, co to znaczy.

Nazywam się Davy Knee. Jestem stróżem prawa, a na tym statku ktoś wie, co stało się z moją córką...

[Ketharian]

@davy-knee , a jaki miałbyś pomysł na postać, przede wszystkim na rolę na pokładzie?

[Davy Knee]

@ketharian - zaktualizowałem post wyżej... na razie ogólnie, bo brak detali...

[Ketharian]

Szanowni, od wczoraj siedzę i głowię się nad tą sesją, bo pomimo zamknięcia naboru po 24 godzinach wciąż spływają nowe zgłoszenia. Jestem mocno rozdarty pomiędzy chęcią zapewnienia zabawy każdemu, a sesją inwestycyjną w nowych graczy, którzy wniosą do gry świeżą krew i być może zostaną z nami na dłużej (a będąc członkiem grona ojców i matki-założycielki RT muszę brać pod uwagę również taki właśnie aspekt).

Na bazie tych rozmyślań najpewniej zmienię charakter sesji ze zwyczajnego survivalu na bardziej bezwzględnego claw-slashera / tail-performatora / mouth-penetratora, a jednocześnie zwiększę ilość miejsc w drużynie do co najmniej dziesięciu, maksymalnie tuzina. Oczywiście zarządzanie tak dużą grupą będzie dla mnie sporym wyzwaniem, dlatego mam nadzieję, że wybaczycie mi zaostrzoną dyscyplinę w technikaliach, nie będzie tam zwyczajnie zbyt dużo miejsca na zbędne off-topy.

I tutaj dochodzimy do klucza doboru graczy. Przyjmując, że ta sesja będzie w dużej części akcją promocyjną RT, ucierpi na tym ilość miejsc dla weteranów LI z kręgu doświadczonych i znanych mi graczy. Przewiduję tu tylko dwa miejsca, dla userów, z którymi bezbłędnie się dogaduję, którzy są w stu procentach zdyscyplinowani, wzorcowo współpracują w grze, nie rzucają zbędnych kłód pod nogi i którzy pomogą mi utrzymaniu żelaznego porządku w sesji.

Są nimi @marrrt , jako kapitan jednostki oraz @grek , jako inżynier-pierwszy oficer. Wszystkich pozostałych starych i sprawdzonych graczy muszę w tym miejscu serdecznie przeprosić, obiecuję im gwarantowane miejsce w następnej sesji Aliena albo w Daggerheart, gdzie zagramy coś dla starych wyjadaczy; i dodatkowo dostaną ode mnie ekstra wypasionego nowego awatarka ze zwierzątkami, których na RT nikt jeszcze nie miał!

Pozostała ekipa zostanie złożona z chętnych z niskim stażem na RT, dawnych graczy powracających po dłuższej przerwie l albo naszych nowych użytkowników (aczkolwiek nadal istnieje limit graczy oscylujący pomiędzy 10 i 12 osób). Czekam tym samym na dalsze ewentualne zgłoszenia.

---

Korzystając z okazji chciałbym też napomknąć o trwającej rekrutacji do sesji „21 dni”, w której można się będzie wcielić w mieszkańców Warszawy próbujących przetrwać pierwszy dzień zombi-apokalipsy. Jeśli ktoś z Was ma więcej czasu do zainwestowania w zabawę w PBF, zachęcam serdecznie do zapoznania się z poniższym linkiem:

tekst odnośnika

[Arthur Fleck]

Ta rekrutka rozkręciła się jak stream u Łatwoganga

[Pan Elf]

Dalej nie można być ksenomorfem...

[Ketharian]

Kusi mnie pochylenie się nad scenariuszem, w którym gracze wcieliliby się w ksenomorfy, a główną osią fabuły byłaby ich ekspansja na terytorium ludzkiej kolonii. Wiem, że to karkołomny pomysł, ale co poradzę na to, że mnie kusi!

[Gladin]

@Arthur-Fleck Ja też z fascynacją obserwuję nagłe zwroty akcji pojawiające się w tym wątku codziennie. Cóż za ekscytująca rekrutacja! Aż mnie kusi, aby zgłosić swoją kandydaturę, by @Ketharian miał kolejny niespodziewany zwrot

[MaReenk]

To ja też przedstawię swoją propozycję:

Nadia Volkov
Profesja: inżynier pokładowy
Frakcja: UPP (Union of Progressive Peoples)
Statek: stary holownik/złomiarz dalekiego zasięgu
Wiek: 34 lata

Wygląd
Nadia jest wysoka, chuda i sprawia wrażenie osoby permanentnie niewyspanej. Krótkie, ciemne włosy obcięte technicznie- bardziej dla wygody niż stylu. Pod oczami sińce po latach pracy w zmianowym rytmie i kriogenicznych przeskokach między systemami.
Na lewej dłoni ma dwa mechaniczne palce zastępujące utracone końcówki po wypadku przemysłowym. Nie są nowoczesne ciężkie, toporne, połatane taśmą izolacyjną i częściami z różnych modeli.
Nosi roboczy kombinezon z naszywkami po dawnych kontraktach, wiele z nich celowo odprutych. Pachnie smarem, ozonem i tanimi papierosami.
Mówi spokojnie, oszczędnie. Kiedy się stresuje, zaczyna bezwiednie stukać metalowymi palcami o najbliższą powierzchnię.

Charakter
Nadia jest pragmatyczna, cyniczna i bardzo odporna psychicznie. Nie wierzy w korporacje, politykę ani wielkie idee — wierzy tylko w:
-działający sprzęt,
-szczelny kadłub,
-i ludzi, którzy nie panikują.
Nie jest odważna w hollywoodzkim sensie. Nie biegnie pierwsza z miotaczem płomieni. Jej odwaga polega na tym, że potrafi wejść do zalanego promieniowaniem przedziału reaktora, bo jeśli tego nie zrobi, wszyscy zginą.
Ma silny instynkt przetrwania i nie lubi bohaterstwa dla samego bohaterstwa. Jeśli uzna sytuację za beznadziejną, będzie naciskać na odwrót lub odcięcie zagrożenia, nawet kosztem sprzętu czy ładunku.
Jednocześnie ma słabość do „swoich”. Jeśli załoga zyska jej zaufanie, zrobi dla niej znacznie więcej, niż chciałaby przyznać.

Historia
Nadia urodziła się na orbitalnej stacji przemysłowej należącej do UPP. Jej rodzice pracowali przy przetwarzaniu rud i praktycznie wychowała się między dokami technicznymi a maszynowniami.
Pierwszy raz zeszła do reaktora, mając trzynaście lat.
W wieku dziewiętnastu lat podpisała wieloletni kontrakt transportowy. Miała zobaczyć gwiazdy; zamiast tego przez dekadę oglądała głównie:
-wnętrza maszynowni,
-kontenery,
-ludzi umierających przez oszczędności korporacji.
Podczas jednego z kursów doszło do katastrofy eksplozji w sekcji energetycznej starego frachtowca. Oficjalnie winę zrzucono na „błąd obsługi”. Nieoficjalnie wszyscy wiedzieli, że korporacja zignorowała raporty o wadliwym rdzeniu chłodzenia.
Nadia przeżyła tylko dlatego, że zamknęła grodzie przedziału, odcinając część załogi.
Do dziś nie wie, czy podjęła właściwą decyzję.
Po wypadku dostała odszkodowanie ledwie wystarczające na protezy dłoni i szybko wróciła do pracy bo ludzie tacy jak ona nie mają emerytur ani spokojnego życia na terraformowanych światach.
Od tamtej pory bierze najbardziej parszywe kontrakty:
-złomowanie,
-holowanie wraków,
-odzysk sygnałów SOS,
-transport podejrzanych ładunków.
Twierdzi, że robi to dla pieniędzy.
Prawda jest taka, że po latach spędzonych w kosmosie nie potrafi już żyć nigdzie indziej.

[GreK]

Nadia govorish... poznakomimsja?

Coś czuję, że Sergiej już ją lubi...

[MaReenk]

Sergiej, podaj pistolet spawalniczy i wódkę...

[Ketharian]

@mareenk , bardzo fajny pomysł na postać z duszą, doceniam i przyklepuję, popracujemy jeszcze nad cyferkami.

Dostałem też bardzo fajny koncept na priva od dwóch innych kandydatów, zaprezentujemy go tutaj do obwąchania przez innych graczy, kiedy już doszlifujemy detale.

---

I jeszcze jedna prośba do nowych userów, których nie znam ja ani którzy nie znają mnie i mojego stylu prowadzenia sesji - w dziale „Future” znajduje się wątek sesyjny „Syreni Śpiew Neonów”. To sesja Cyberpunka, którą aktualnie prowadzę oraz towarzyszący jej wątek komentarzy. Znajdźcie proszę trochę czasu do końca rekrutacji, aby choć powierzchownie się z nią zapoznać i poznać mnie trochę od strony warsztatu MG.

Sesja „Syreni Śpiew Neonów”

[Wired]

@Ketharian napisał w [ALIEN] Krzyk Pustki (rekrutacja):

Jestem mocno rozdarty pomiędzy chęcią zapewnienia zabawy każdemu, a sesją inwestycyjną w nowych graczy, którzy wniosą do gry świeżą krew i być może zostaną z nami na dłużej (a będąc członkiem grona ojców i matki-założycielki RT muszę brać pod uwagę również taki właśnie aspekt).

Pamiętając falę multikont na LI to ja bym tak mocno w świeżą krew nie wierzył ale jak udało Ci się zareklamować sesję i skądś pościągać ludzi to gratulacje i miło powitać nowych

@Ketharian napisał w [ALIEN] Krzyk Pustki (rekrutacja):

Wszystkich pozostałych starych i sprawdzonych graczy muszę w tym miejscu serdecznie przeprosić
(...) (aczkolwiek nadal istnieje limit graczy oscylujący pomiędzy 10 i 12 osób)

Luz, no hard feelings, chociaż osobiście nie pochwalam, starzy czy nowi userzy to zawsze człowiek co poświęcił swój czas na planowanie postaci i przygotowanie do sesji. Czasem nawet podręcznik kupi jak Ty do IM swego czasu Przy slasheru i wyrzynaniu postaci to nie ma znaczenia czy startuje tuzin czy mendel
Tak na szybko licząc, to z tymi którym właśnie podziękowałeś miałbyś równo 12.

Arthur Fleck - stary user, out
Macabra78 - nowy user, in nr 1
Piołun - nowy user, in nr 2
Marrrt - stary user, ale in nr 3
Grek - stary user, ale in nr 4
Wired - stary user, out
Nanatar - stary user, out
Jedrzej Gruszczynski - nowy user, in nr 5
Davy Knee - nowy user, in nr 6
MaReenk - nowy user, in nr 7

plus dwie osoby na privie u Ketha. łącznie 9 osób na chwilę obecną

[MaReenk]

Ja osobiście nie mam z tym problemu, zdaję sobie sprawę że wrzuciłem swoją KP zdecydowanie później i że ktoś był przede mną, więc mogę sobie poczytać sesję . Ale to zawsze od MG będzie zależało kogo wybierze rekrutacyjnie

[Ketharian]

Wiesz, przeświadczenie, że to MG decyduje, kogo przyjmie do gry nie zawsze jest takie oczywiste

Pytanie do chętnych - czy wszyscy mają corebooka i sami złożą sobie postać cyferkowo czy ktoś chciałby skorzystać z pomocy?

[MaReenk]

Mam podstawkę i wszystkie dodatki do alien RPG ale zawsze pomoc mogę przyjąć

[Wired]

@MaReenk napisał w [ALIEN] Krzyk Pustki (rekrutacja):

Ja osobiście nie mam z tym problemu

Sądzę, że nikt nie ma z tym problemu. Trochę nie kumam skąd dostałem minusa do swojego posta za policzenie liczby chętnych graczy i że do 12 nie trzeba nikogo skreślać z slashera inaczej niż patrząc jak go Xenomorph zjada

[Davy Knee]

Ja przygotuję postać cyferkową. Rozumiem, że na private wysyłamy ?

[Ketharian]

Tak, najlepiej linka do KP w Google Docs, ale może być nawet surowa forma prosto na PW.