Daggerheart: Serce Wieczności

[Ketharian]

„Pod Jesionem i Dębem”

---

Występ udał się Rechotkowi wybornie. Spędzeni do karczmy przez goblińską posługaczkę mieszkańcy sprawiali wrażenie równie ogłuszonych hukiem bębna, co oczarowanych dźwiękami płynącymi z paszczy ribbeta. Nawet sam gospodarz dał się ponieść nagłym emocjom łapiąc za swój grzebień i pląsając obok barda w rytmie muzyki, dopóki ta w końcu nie ucichła.

- Dziękuję, dziękuję za oklaski - Rechotek odłożył pałki obok bębna i jął się kłaniać na dworski sposób wszystkim zebranym - Teraz zaś idźcie między tutejszy lud i opowiedzcie wszystkim, że w przybytku szacownego Almaira odbędzie się dziś wieczór kolejny występ, tym razem dla najznamienitszych obywateli tego miasta. Przekażcie tym wśród was, którzy piastują urządy burmistrzowskie na ten czas, że mecenas mój baron von Trykk serdecznie ich zaprasza i żeby się długo nie zastanawiali, bo miejsc może zbraknąć!

Ukłoniwszy się po raz ostatni Rechotek powrócił do stolika ścigany dźwiękiem oklasków i okrzyków zachwytu. Urocze posługaczki w mig postawiły przed nim miskę barszczu z ziemniakami, apetycznie parującą i roztaczającą wokół kuszący zapach.

Ribbet usadowił się wygodnie na podbitce krzesła i zaczął walecznie machać drewnianą łyżką, mlaszcząc donośnie i łypiąc jednocześnie ślepiem na grupę rywali przy drugim stole. Będąc mistrzem kamiennego oblicza płaz nie dawał po sobie poznać wielkiego wzburzenia, jakim napełniły go słowa przywódcy tej grupy, ale po prawdzie resztkami sił powstrzymywał się przed podejściem do Rudolfa i wystrzelaniem mu łapką po paszczy. Cóż za aroganccy ciepłokrwiści bufoni! Ribbet nie omieszkał odnotować w pamięci, że jako cesarscy poddani wszyscy zapewne mówili w szprechsprachu, ojczystej mowie barona, przez co ribbet nie mógł już w ich towarzystwie konspiracyjnie się naradzać w języku mecenasa.

I jeszcze ta podła elfia rasistka! Rechotek czuł ogromną wdzięczność wobec barona za sprytne zdemaskowanie rywali już na samym początku znajomości, za sprowokowanie ich do odsłonięcia masek.

Przedstawicielka Najwyższych Elfów nie miała pojęcia jakie szczęście uchroniło ją od porządnego wygrzmocenia przez poruszonego na wskroś ribbeta, Rechotek zbyt bowiem szanował swoje instrumenty, by wykorzystać pałki bębna do wymierzenia rasistce zasłużonej nauczki!

[Marrrt]

- Na… jaaa… Naturlich! Pakt o nieagresji! - odparł Baron Rudolfowi choć niezbyt uważnie, bo widocznie i entuzjastycznie skupiony był już na przednim występie i można było odnieść wrażenie, że przestał zwracać uwagę na dumnego człowieka. Klaskał też entuzjastycznie w wybijany na bębnach żywiołowy rytm co sprawiało, że stojący obok Rudolf musiał co i rusz podnosić głos, by tak efektowne przedstawienie jego drużyny było w ogóle słyszalne. Rechotek bowiem przechodził samego siebie i słusznie skradł całą atencję! Elf pląsający do szprachsprechu w nippongowskich rytmach był tego naocznym dowodem i jako żywo mieszkańcy podobnego widowiska nie mogli mieć okazji wcześniej ujrzeć ani zapewne nie będzie im to dane aż do śmierci.

Ale jeśli ktoś pomyślał jednak, że baron w istocie stracił zainteresowanie konkurencyjną drużyną to nie znał van Trykka. Hircus bardzo skrupulatnie zapamiętał godność każdego znamienitego członka tej drużyny i gdy jasnym stało się jak arcywysokie mniemanie o sobie mają to wiedział już, że przy odrobinie szczęścia i sposobności można to będzie wykorzystać.
- Brawo Rechotku! Brawo! Wunderbar! - Po czym uśmiany jowialnie faun ponownie zwrócił się do Rudolfa - Also! Pakt o nieagresji Herr Obersturmfuhrer to doskonałe rozwiązhanie. Znać żeście we czworo bywali i znamienici i gdzie nam skromnym sługom Fortuny do Waszych dokonań. Ale wspólny front wobec takich kanalii jak kamraci Drozda Od’urdena będzie, przyznasz Herr, pożyteczny, jaaa? - po czym nachylił się do Rudolfa by dodać ciszej - Besser wszak, żeby korona Grzyboludów nie trafiła w jego łapska. Zważywszy na to co to cacko potrafi i jak by się to dla Elmore mogło skończyć, hmm - mrugnął porozumiewawczo do Rudolfa jakby obaj wiedzieli o co chodzi i nie potrzebowali wyjaśnień - No ale dziś jeszcze jadło i napitek! A arbeit jutro, jaaaa-a? Wypijmy za zdrowie jego czesarskiej mości! Nalegam na mój koszt Herr Obersturmfuhrer.

[Kaworu]

Eris siedziała przy stole, jadła szarlotkę z herbatką, i myślała, że tylko wszystko się staje gorsze z minuty na minutę. Nie podobało się jej to wszystko, ale nie mogła też - póki co - czegokolwiek zrobić, by to zmienić.

Nachyliła się do swojej olbrzymki-towarzyszki i szepnęła jej na ucho - Musimy uważać na tych tutaj... są zbyt dumni i głupi jak na mój gust.

[slann22]

W gospodzie
Ludzie byli zachwyceni występem Rechotka,
Rudolf zmarszczył brwi, a potem powiedział poważnie.
*- No tak, Korona grzyboludków, co możesz o niej powiedzieć, tak informacyjnie pytam?

Księżniczka nadchodzi
Osada którą zobaczyła w oddali wyglądała niestety aż nazbyt zwyczajnie Nie mogła powiedzieć, żeby była specjalnie zachwycona, było to typowe miasteczko pospólstwa, otoczony niewielkim murem i zielonymi polami. Oddali widziała zamek, gdzie zapewne mieszkali panowie tego terenu. Gdy tylko zbliżyła się do bramy miejskiej, to może wyglądający strażnik zapytał ją.
- Proszę uważać panienko, tutaj jakieś łazengi się kręcą… Taka jedna olbrzymka to później mi tutaj bramę rozwaliła, A taki żabą to w ogóle jest niewychowany. Pogadamy sobie potem na razie niech panienka sobie idzie! -

Niedługo usłyszała Dźwięki dochodzące z karczmy i gdy tam zajrzała, to zobaczyła jednookiego elfa tańczącego i Ribbeta grającego na bębnach i śpiewającego. Była tam też olbrzymka, a Faun i Elfka. Występ się zakończył, Faun który wyglądał na arystokratę, Podszedł do drugiej grupy poszukiwaczy przygód, wyglądającej dosyć ponuro i niebezpiecznie! Wśród tej drugiej grupy tak że była elfka, która gdy ją zobaczyła to uśmiechnęła się z pogardą i powiedziała w jej języku.
- O fajnie, miałam kiedyś takiego leśnego duszka jako służącego, One są bardzo zabawne! -

[Ketharian]

„Pod Jesionem i Dębem” w Elmore

---

Atmosfera pomiędzy konkurencyjnymi stolikami gęstniała niczym skrzek w szczycie godowego sezonu ribbetów. Rechotek raz czy dwa obejrzał się w stronę grubiańskich przybłędów gotując się w środku ze złości ze na ich szokujący brak czołobitnego szacunku wobec barona. Raz pomacał sobie nawet biceps upewniając się skrycie, że wciąż jest w dobrej kondycji, ale koniec końców zdecydował dojeść wpierw do końca zupę, aby mu przypadkiem nie wystygła.

Bijatyka mogła jeszcze chwilę poczekać.

Kiedy zatem bezczelna elfka rzuciła jakiś nowy kąśliwy komentarz, bard okręcił się w siedzisku pewien, że rasistka śle złośliwości pod adresem zaskakująco milczącej i niecodziennie oszczędnej w konwersacji Eris. I ujrzał coś, co go na sekundę dosłownie spetryfikowało.

Cudowna istotka o migotliwych skrzydełkach unosząca się w powietrzu niczym bogini krainy nimf, z zapierającą dech gracją i niezwykłym wdziękiem w każdym gramie swojej doskonałej formy.

Podobnie jak inni przedstawiciele żabiego gatunku, ribbet powszechnie uważany był za płaza, lecz widok skrzydlatej nimfy ożywił w mgnieniu oka miniaturową gadzią cząstkę jego mózgu, tę rozbrajająco animalistyczną w popędzie. Ślepia ribbeta zaszły szklistą mgiełką, jego mięśnie stężały, a przednie łapy zaczęły ekstatycznie drżeć.

Miniaturowa piękność uniosła się nieco wyżej nad podłogę, skupiając na sobie uwagę wszystkich diamentowym pyłkiem sypiącym się z jej skrzydełek. Zapierała dech w piersiach i to nie tylko Rechotkowi.

Nieprawdopodobnie długi jęzor ribbeta wystrzelił z wnętrza jego otwartej raptownie paszczy, śmignął w powietrzu i plasnął ruchliwym końcem w postać nimfy. Przyklejona do tego jęzora lepkim śluzem, skrzydlata bogini nawet nie zdążyła pisnąć, zanim Rechotek nie wciągnął jej do gęby.

Paszczęka płaza zamknęła się przy dźwięku cichego chrupnięcia.

W karczmie zapadła pełna niedowierzania cisza. Jedno oderwane skrzydełko zawirowało w powietrzu opadając wdzięcznie ku podłodze i sypiąc na wszystkie strony skrzącymi się drobinkami pyłu.

- Mój drogi przyjacielu, twoje żądze mnie czasami zatrważają, ale nie oceniam, nie potępiam - powiedział ściszonym głosem baron von Trykk kładąc swoją dłoń na wątłym barku ribbeta - Wszelako w tym miejscu musimy okazać powściągliwość. Kiedy wchodzisz między ludziów i elfy, musisz zniżyć się do ich poziomu, bo jeszcze źle o nas pomyślą.

Przywołany do porządku ribbet wzdrygnął się mimowolnie, oderwał zafascynowane spojrzenie od unoszącej się nad podłogą skrzydlatej istoty i przełknął ślinę, lecz owe przełknięcie w niczym nie zmniejszyło ilości śluzu cieknącego łakomie z paszczy barda.

[Pan Elf]

🧚Dance of the Sugar Plum Fairy

Mała kwiatowa wróżka, delikatna i eteryczna niczym pierwszy płatek opadający z drzewa podczas wiosennego święta, przefrunęła dziarsko przez podniszczoną bramę Elmore. Półprzezroczyste, migotliwe skrzydełka trzepotały wesoło za jej plecami, unosząc drobne ciałko wróżkowej księżniczki i pozostawiając w powietrzu mieniącą się smugę wróżkowego pyłu. Strażnik, który przywitał ją przy bramie i ostrzegł przed czyhającymi w mieście niebezpieczeństwami, kichnął donośnie raz czy dwa, gdy kilka brokatowych drobinek zakręciło mu w nosie.

Aurelianna - przyszła władczyni Wielce Majestatycznego Królestwa Ostu i Porannej Mgły - była jedną z tych istot faerie, które z łatwością można było pomylić z kwiatem, gdyby tylko nieruchomo skryły się pośród wysokich traw na rozległej polanie. W jej przypadku byłoby to jednak mało prawdopodobne, ponieważ kwiaty, w przeciwieństwie do Aurelianny, zwykle nie oczekiwały należnych im ukłonów.

Rozmyślała właśnie nad stanem Elmore - miasteczka, do którego zaprowadziła ją pielgrzymka dorosłości. Plotki o Żarłocznych Pieczarach i potworach czających się w ich czeluściach dotarły nawet do dworów faerie.

Oj, zdecydowanie należało zaprowadzić tutaj porządek.

A któż inny, jeśli nie sama Jej Przyszła Wysokość, miałby podołać tak doniosłemu zadaniu? Wszak była to doskonała okazja do zawarcia wartościowych sojuszy, zdobycia wdzięczności poddanych i być może zwerbowania kilku lojalnych przyszłych dworzan. Tak właśnie postanowiła - uratuje Elmore przed zagrożeniem i stanie się wielką bohaterką, zupełnie jak jej matka.

Ale najpierw skierowała się do pobliskiej karczmy, skąd dochodziła do jej maleńkich uszu przedziwna kakofonia muzyki, śpiewu i podejrzanie entuzjastycznych okrzyków. Czyżby koncert powitalny na jej cześć? Och, jakże szybko rozchodzą się wieści o przybyciu znamienitych osobistości. Zadowolona z siebie wzleciała więc pewniej ku gospodzie „Pod Jesionem i Dębem”.

W środku przywitano ją jednak… no, nie do końca po królewsku.

Zawisła nieruchomo w powietrzu, przyglądając się zebranym z miną godną monarchini wizytującej prowincję. W swej łasce pozwoliła elfce wypowiedzieć własną opinię jeszcze przed oficjalnym przedstawieniem - choć było to doprawdy brutalne pogwałcenie podstaw dworskiej etykiety.

Aurelianno, spokojnie. Dzicy barbarzyńcy i pospólstwo nie znają szlachetnych obyczajów, przypomniała sobie cierpliwie. Nie wszyscy mieli szczęście zostać obdarzeni równie wybitną kulturą osobistą.

Dlatego też puściła mimo uszu uwagę o „leśnym duszku”. Ha! Gdyby tylko tamta wiedziała, że podobny „leśny duszek” potrafiłby przez trzy dekady skutecznie infiltrować obcy dwór jako królewski szpieg. I pewnie też taka była jego rola! Długoucha głuptaska.

Wróżka poprawiła płatki układające się na jej głowie w elegancką fryzurę, po czym wzleciała nieco wyżej - tak, aby absolutnie wszyscy mogli ją dobrze widzieć. Następnie wykonała pełen gracji piruet, rozsypując wokół siebie chmurę migoczącego pyłu.

Pstryknęła palcami. Zupełnie znikąd pojawiły się maleńkie blaszane trąbki, które odegrały krótkie, lecz wyjątkowo uroczyste fanfary, po czym zniknęły w eksplozji kolejnej porcji wróżkowego brokatu.

Kwiatowa istotka odchrząknęła dostojnie.

- Oto przed wami Jej Jaśnie Migotliwa Wysokość Aurelianna Belladonna Różopłatka Nimfa-Księżycowa Lilianna Srebrzysta Rosa z Domu Ostu i Porannej Mgły - oznajmiła z pełną powagą i królewskim majestatem, wypowiadając całe imię na jednym oddechu.

Po chwili ciszy dodała uprzejmie:
- Czyli ja.

A potem zawisła nieruchomo w powietrzu, obserwując ribbeta z wyraźnie rosnącą konsternacją.
- …czy pan właśnie rozważał konsumpcję mojej osoby?

Wróżka podfrunęła ku stolikowi zajmowanemu przez ribbeta, fauna, olbrzymkę i elfkę, po czym zawisła nad nim z pełną godności elegancją, przyjmując w powietrzu pozycję siedzącą i zakładając nogę na nogę, jak gdyby niewidzialny tron znajdował się dokładnie tam, gdzie postanowiła usiąść.

W jej dłoni pojawiła się nagle maleńka porcelanowa filiżanka wraz ze spodeczkiem ozdobionym kwiatowym motywem. Aurelianna uniosła ją z iście królewskim spokojem i oczekiwała odpowiedzi na dyskusję, w którą - ku ogromnemu wyróżnieniu zebranych - łaskawie pozwoliła się wciągnąć.

[Ketharian]

„Pod Jesionem i Dębem” w Elmore

---

Ribbet nie przestawał się ślinić, a jego wytrzeszczone ślepia przywodziły swoimi rozmiarami na myśl miski na barszcz, który chwilę wcześniej przyniosły posługaczki. Ciężar dłoni barona na jego barku walczył zaciekle ze zwierzęcym instynktem, z trudem utrzymując na wodzy giętki ruchliwy jęzor Rechotka.

Miniaturowa królowa wywarła na nim piorunujące wrażenie, na wielu skonfliktowanych ze sobą płaszczyznach. Natura wojowniczego płaza, zrodzona z heroicznej przeszłości jego bitnego gatunku, wręcz pchała Rechotka ku realizacji nadrzędnego obowiązku, jakim było przetrwanie jego ludu - czyli pożarcia wartościowej karmy dla poprawy kondycji umysłu i lędźwi. Jednocześnie doświadczenia wyniesione z obycia z pospolitszymi rozumnymi istotami kategorycznie mu tego zabraniały ze względu na zasady obowiązujące na cywilizowanych ziemiach, jak bardzo nie byłyby one zrozumiałe dla prostolinijnych ribbetów.

Rozdarty przeciwstawnymi emocjami, Rechotek wbił rozkojarzone spojrzenie w dekolt Khari i zaczął medytować powtarzając w myślach mantry spisane przez legendarnego Beboka Bebloka na Zwojach z Dudniących Otchłani.

[Marrrt]

Baron uśmiechnął się ze zrozumieniem i smutkiem pod którym czaiła się satysfakcja. Ryba złapała haczyk. Ale była tłusta i silna i tylko niedoświadczony rybak, by teraz zaczął się z nią szarpać. Chytry faun przeciwnie postanowił oddać trochę luzu na błystce, by ryba poczuła się pewniej.
- Och z pewnością nie tyle co wy, Mein Herr. Nasza mądra Eris nie uczęszczała wszak do Hohendorfskiej uczelni magii. Ale i bez tego wielce to uczona osóbka i trochę nam mogła opowiedzieć... - i zaciągnąć linkę znowu, by ściągnąć błystkę bliżej pułapki - ale, ale Herr Obersturmfuhrer - pokręcił palcem rozbawiony - Pakt o nieagresji! Nie sojusz, ja-a-a? Kochajmy się jak elfy - puścił oko do elfiej zołzy - Ale liczmy jak krasnoludy. Rzeknijcie nam co wy wiecie, ha? Coż to rozjuszyło potworności Pieczar, że na żer wyszły? Wszak wszyscy wiemy, że przypadku w tym za grosz nie ma gdyż...

Dalsze zmagania rybackie zakłóciło jednak czyjeś niespodziewane, ale jakże ciekawe wejście.
- Wybacz Herr.
Baron oddalił się od Rudolfa zostawiając go z propozycją wymiany informacji i wracając do stolika swoich towarzyszy obserwował lot małej istotki, która zawitała do karczmy. Ukłonił się szarmancko przed ewidentną arystokratką i wyprostowany na baczność zatrzaskał racicami.
- Uszanowanie Freulein! Baron van Trykk, do usług!
I dojrzawszy co się święci położył dłoń na ramieniu swojego druha, by nie doszło do smutnej w konsekwencjach gafy.
- Och nonsens. Mój kochany przyjaciel Rechotek wie, że jedzenie spricht nicht, nicht so Rechotku? Wie i zawstydził się nieco. - rzekł patrząc ciekawie na istotkę i wyraźnie snując jakieś wizje, bębniąc przy tym palcami po surducie - Właśnie sobie tak rozmawialiśmy, że... - rzekł ściszonym głosem - nasi mniej mili konkurenci zasługują na jakiegoś psikusa.

[Kaworu]

Pojawienie sie nowej osóbki może byłoby miłym wydarzeniem, ale... wydawała się ona mieć o samej sobie wielkie (zbyt wielkie?) mniemanie, w dodatku Rechotek chciał ją pożreć. Eris westchnęła i przewróciła oczami - była to już kolejna rzecz, która wyszła nie tak, jak powinna.

- Eris Moonbeam, elficka czarodziejka i uzdrowicielka. Do usług Jej Wysokości - powiedziała, starając isę być uprzejmą mimo wzrastającej migreny.

[Pan Elf]

🧚🧚🧚

Wróżka w milczeniu przysłuchiwała się rozmowie, popijając z fikuśnej porcelanowej filiżanki. Oczywiście z obowiązkowo wyprostowanym małym palcem. Przez cały czas majestatycznie unosiła się nad stolikiem, siedząc w powietrzu z nogą założoną na nogę, jakby niewidzialny tron należał tam do niej od zawsze.

Była przygotowana na to, że podczas pielgrzymki przyjdzie jej przebywać w towarzystwie pospólstwa, zdobywać ich sympatię i budować przyszłą lojalność poddanych. Zupełnie nie spodziewała się jednak… barbarzyńskich ribbetów.

W Królestwie Ostu i Porannej Mgły - to jest, w jej przyszłym królestwie - udomowione żabołaki służyły głównie jako wierzchowce dla królewskich oddziałów zwiadowczych. Dzikie i nieucywilizowane ribbety również były wróżkom znane, choć przede wszystkim jako wyjątkowo hałaśliwa zwierzyna łowna. Co prawda polowano na nie głównie dla sportu i rozrywki, ale jednak.

Aurelianna upiła kolejny maleńki łyczek herbaty, dochodząc do wniosku, który wydawał jej się całkowicie oczywisty. Baron musiał po prostu oswoić sobie tego osobliwego ribbeta i nadać mu urocze imię “Rechotek”. To doprawdy imponujące osiągnięcie.

Doskonale więc się składało, bo podobny arystokrata mógł okazać się dla przyszłej władczyni bezcennym sojusznikiem. Ktoś, kto potrafił nie tylko przeżyć w towarzystwie barbarzyńskiego ribbeta, ale wręcz nakłonić go do noszenia ubrań, uczestniczenia w ucztach i grania muzyki, musiał posiadać wyjątkowy talent dyplomatyczny. Aurelianna była szczerze pod wrażeniem.

Kolejny spokojny łyk z królewskiej filiżanki. Przyszła władczyni Ostu i Porannej Mgły przeniosła spojrzenie na elfkę. Czarodziejka. Uzdrowicielka. I do tego już zaoferowała swe usługi Aureliannie. Wyśmienicie! Takich dworzan właśnie potrzebowała.

Natomiast milcząca dotąd olbrzymka była najwyraźniej niema. Och, biedactwo. Zapewne również należała do świty barona. Tak czy inaczej, podobnej strażniczki nie posiadało dotąd żadne wróżkowe królestwo. Aurelianna niemal widziała już oczami wyobraźni miny innych faerie-władców, gdy obejmie tron, a u bram jej dworu stanie błękitnoskóra olbrzymka o mięśniach twardych niczym górskie skały.

- Psikusa? - powtórzyła nagle z wyraźnym zainteresowaniem.

Wyrzuciła filiżankę wraz ze spodeczkiem niedbałym ruchem za siebie. Oba przedmioty zniknęły w maleńkiej eksplozji wróżkowego pyłu, rozsypując wokół migoczące drobinki światła.
Aurelianna podleciała bliżej barona, wyraźnie ożywiona. Królewna czy nie, wszak powszechnie wiadomo było, że wszystkie faerie uwielbiały psoty.

- Proszę opowiedzieć nieco więcej, drogi baronie. - Jej oczy zalśniły zaintrygowaniem.

🧚🧚🧚

[slann22]

Efka z drużyny Rudolfa Zaśmiała się widząc jak Rekotek prawie zjadł wruszkę, i powiedziała do towarzyszy.
- Dlatego niższe rasy potrzebują opieki naszego gatunku, one nie są po prostu zdolne do samodzielnej egzystencji, albo nie potrafią się obronić, albo zapanować nad najprymitywniejszymi instynktami. -
Tymczasem jedna z posługaczek, Niziołka pisnęła na widok wróżki, pobiegła do kuchni i wróciła z bankiem czegoś, a następnie podeszła do niej i powiedziała.
- Może zechce panienka magicznego ognia do herbatki? I tak to w ogóle Chloe jestem. -

[Pan Elf]

🧚🧚🧚

Jej Wróżkowa Wkrótce Wysokość Aurelianna zawisła w powietrzu w oczekiwaniu na odpowiedź barona, lecz zamiast niej do jej uszu dotarły kolejne rasistowskie uwagi długouchej głuptaski, która z Najwyższymi Elfami - rzekomo uważanymi za niezwykle dostojne i eleganckie - miała tyle wspólnego, co Aurelianna z pospolitym polnym kwiatem.

Niby podobne z wierzchu, lecz wewnątrz całkowicie pozbawione wyrafinowania. I tak, w tej analogii elfka była polnym kwiatem.

- Och, jakże smutno byłoby żyć w świecie pozbawionym psot, chaosu i okazjonalnych prób spożycia rozmówcy - oznajmiła Aurelianna lekkim, niemal rozmarzonym tonem, leniwie szybując nad stolikiem barona i jego świty z godnością godną królewskiego pawilonu. - Najwyraźniej niektórym gatunkom brak wyobraźni.

Nie spojrzała nawet w stronę elfki. Nie było takiej potrzeby. Każda choć odrobinę inteligentna istota bez trudu wychwyciłaby dyplomatyczną elegancję, z jaką przyszła władczyni Ostu i Porannej Mgły właśnie publicznie ośmieszyła rasistkę. Nawet barbarzyński ribbet.

Chwilę później jedna z posługaczek - niziołka przedstawiająca się jako Chloe - podbiegła do stolika z czymś trzymanym ostrożnie w dłoniach. Aurelianna aż zatrzepotała skrzydełkami z ekscytacji.

- Płonąca herbata?! Cudownie! - wykrzyknęła z tak szczerą radością, że nad stolikiem natychmiast pojawiły się maleńkie złote trąbki wygrywające krótkie, lecz niezwykle uroczyste fanfary.

Wróżka wzleciała odrobinę wyżej i wyciągnęła dłoń ku Chloe z pełną majestatu powagą.

- Chloe, posługaczko "Pod Jesionem i Dębem", niniejszym zostajesz mianowana Tymczasową Królewską Opiekunką Napojów Jej Jaśnie Migotliwej Wysokości Aurelianny Belladonny Różopłatki Nimfy-Księżycowej Lilianny Srebrzystej Rosy z Domu Ostu i Porannej Mgły

Po czym dodała już nieco ciszej, z absolutnie śmiertelną powagą:

- To bardzo prestiżowe stanowisko.

🧚🧚🧚

[Kaworu]

Eris przewróciła oczami wtedy, gdy "Aurelianna Belladonna bla bla bla" przemawiała, w momencie, gdy była ona do niej odwrócona plecami. Co jak co, ale ta kobieta uwielbiała brzmienie swojego pełnego arystokratycznego tytułu, pomyslała, wzdychając w duchu.

- Pragnę dodać, że nie wszystkie elfy obecne na sali podzielają zdanie tej kobiety - dodała na głos od siebie, rzucając elfce z drugiego stolika spojrzenie pełne pogardy.

[Ketharian]

Zastygły w bezruchu ribbet spoglądał idealnie okrągłymi oczami na uskrzydloną istotkę, niczego sobie nie robiąc z wiszących mu z paszczy nitek kleistej śliny.

[slann22]

Elfka uśmiechnęła się z wyższością i powiedziała zerkając na Eris z pobłażaniem.
*- Prawdziwe elfy jednak nigdy nie omieszkają pokazać pomniejszym rasom ich miejsca w drabinie stworzenia. I to nie jest rasizm, tylko obiektywna rzeczywistość! -”
Krasnolud uniósł powiekę i powiedział z mieszaniną namysłu i Pogardy.
- Jeszcze trochę, i obydwie mnie zaproszą na ślub. Oczywiście nie przyjdę, bo dla mnie śluby osób bez brody są sprzeczne z naturą! -
Jego towarzyszka posłała mu wściekłe spojrzenie.

Tymczasem Chloe nadała czegoś jasno brązowego do spodeczkach księżniczki, która tylko gdy to wypiła poczuła Ogień rozchodzących się w jej ciele.
- Mogę jeszcze dolać o wspaniałości!-

[Ketharian]

Ribbet przełknął bezwiednie ślinę, a potem zmienił pozycję na krześle nie przestając gapić się szeroko otwartymi oczami na wróżkę.

[Kaworu]

Eris westchnęła z głębi swojej skromnej piersi. "To nie jest rasizm". Nieeee, wcaaaale!!!

[slann22]

W karczmie
Elfka westchnęła ciężko i powiedziała
- To pomniejsze rasy zachowują się rasistowsko nie okazując nam odpowiedniego szacunku.-
Tymczasem Aureliana poczuła, jak trunek Rozpływa się po jej malutkim ciałku, ale jest zachowała trzeźwość umysłu i niziołka chloe patrzyła na nią z fascynacją.
- Nie widziałam że takie małe i urocze stworzonka mogą mieć taką głowę!-

Wyprawa hrabiego
Drużyna po obfitym obiedzie postanowiła odwiedzić hrabiego Talbeta, który sprawdzi oficjalnie nie władał miejscowością, ale wydawał się być Najwyżej postawioną osobą w tym okolicy, a poza tym dwoje z członków było osobami w mniejszym lub większym stopniu wysoko urodzonymi, więc wypadałoby aby go odwiedzili, zwłaszcza że podobno tutejszy ród jeszcze nie tak dawno uważał się za króla! Po drodze spotkali jedno z dzieci, które ich powitały, kotowatą dziewczynkę, która rozmawiała z baronem, wracającą z zamku hrabiego z czapką pełną śliwek… W istocie, zamek otaczał sad śliwkowy, a także pastwisko, na którym pasło się całkiem sporo albo bardzo dużych kucy, albo bardzo małych koni. Rozciągały się tutaj też pola, na których rosły ziemniaki i rzepak. Można powiedzieć, że pan na zamku byłby bardzo zamożnym farmerem, ale jako hrabia wydawał się być jednak dosyć ubogi, co tylko uwidoczniło się gdy zbliżyli się do zamku, który od dobrego wieku wymagał remontu, Zresztą zauważyli pod jego murami dosyć ładny dom, w którym najpewniej pomieszkiwał pan na zamku. Jak się okazało, przygotował się on już na wizytę naszej dzielnej drużyny, i na drodze Przed zamkiem czekał na nich mężczyzna w kolorowym stroju herolda, aczkolwiek o wyglądzie bardziej pasującym na kowala, który trzymał w ręku całkiem sporą torbę. Czekało też na nich troje rycerzy. Jednym był bardzo stary mężczyzna, który twarz ozdabiały ogromne wąsy, który drzemał na swoim wierzchowcu, drugim był zasypany otyły mężczyzna, który nie mieścił się w zbroi, więc wymontowano ochronę brzucha, a trzecim była Niziołka. Ona jedyna wyglądała groźnie, miała dosyć nową zbroję i wydawało się że gotowa byłaby walczyć z całą drużyną! Na tarczy miała wojownika przebijającego ostrzem ogromną żabę o trzech oczach na szypułkach. Herold wziął głęboki oddech, i potem zaczął mówić potężnym basem.
- W imieniu Hrabiego Talbeta z Królewskiego rodu Heartstonów, Pogromcy kozołaków, Przepijającego olbrzymy, Zguby Mrocianów, Wierzyciela elfów, i łapacza wróżek Witamy waszą drużynę poszukiwaczy przygód i zapraszamy na kosztowanie śliwowicy z hrabiowski zapasów.-

[Kaworu]

Eris słuchała wypowiedzi herolda, na jej twarzy szok mieszał się z niechecia.

- Eeeeeem... Czy wy chcecie nas znieważyć? Czy tak przez przypadek Wam wyszło? - zapytała, wyraźnie zirytowana.

[Ketharian]

Rechotek był w karczmie bardzo rozkojarzony, ale świeże powietrze pozwoliło mu pozbierać myśli, lecz kiedy usłyszał herolda, bardzo się zdenerwował!