@Gordian rekrutacja trwa do 26 kwietnia, jesteś w terminie

Mały Kurt vel Knut

Kurt nie odrywał wzroku od ognia, gdy Bosch do niego mówił. Płomienie robiły swoje, powoli i dokładnie. Drewno, ciało — dla ognia nie było różnicy. Słuchał uważnie, choć z zewnątrz nie było tego widać. Na słowa o „wzajemnej pomocy” tylko lekko poruszył szczęką, jakby coś przeżuł w myślach. Nie spojrzał od razu na Hieronima. Dopiero po chwili skinął głową. Raz. Nic więcej nie dodał. Bosch mógł sobie iść, Kurt nie zatrzymywał go ani nie dopytywał. Jakby sprawa była już zamknięta, tylko jeszcze nie wdrożona w życie.

Kiedy mytnik odszedł, Kurt przesunął się bliżej stosu. Ciepło biło od ognia przyjemnie, nawet jeśli źródło było… jakie było. Położył się na plecach na kamieniach, ręce splótł przed sobą. Przez chwilę patrzył w dym unoszący się ku górze. Dobrze grzało. Przymknął oczy, ale nie spał. Zbierał siły na dalszą część wydarzeń.

KP wysłana, Pieter Falk, człowiek, przepatrywacz.

wstępnie się zgłaszam pomyślę jeszcze nad koncepcją postaci

Mały Kurt vel Knut

Kurt odprowadził wzrokiem strażnika, dopóki ten nie wmieszał się w resztę. Napięcie zeszło, przynajmniej na chwilę. Na dziedzińcu znowu zrobiło się „zwyczajnie” — ktoś krwawił, ktoś ratował, ktoś udawał, że wie co robi.

Można było chwilowo odpocząć i złapać oddech. Kurt usiadł ciężko na kamieniu, opierając przedramiona na kolanach. Miecz trzymał luźno. Zerknął w stronę stosu. Płomienie powoli brały to, co jeszcze niedawno było ludźmi. Drewno trzaskało, tłuszcz skwierczał, dym szedł ciężko do góry.

Kurt na chwilę zmrużył oczy, obserwując jak płomień obejmuje kolejne kawałki drewna i to, co było pomiędzy nimi. Siedział tak jeszcze chwilę, grzejąc ręce przy ogniu.

Czyli można przyjąć, że aktualnie Kurt ma 1 miecz i Ulrich też ma 1 miecz?

Myślałem, że zdałem mój miecz jak weszliśmy na teren świątyni. Kto w takim razie chce miecz?

Mały Kurt vel Knut

Kurt obserwował strażników, szczególnie tego jednego, który się nie wycofał. Widział, że reszta odpuściła, ale ten nadal był napięty, jakby tylko czekał na moment.

Podniósł lekko miecz i sprawdził go w dłoni krótkim ruchem. Broń była dobrze wyważona, reagowała szybko. To wystarczyło.

Spojrzał na strażnika. Czekał w gotowości.

Nie, czemu? Spodobało mi się

Wnioskuję o automatyczny sukces testu hipnozy chciałbym zobaczyć efekt tej hipnozy

Biorę ten miecz strażnika, bo coś czuję, że zanosi się na walkę

Mały Kurt vel Knut

Kurt widział to napięcie, nie w słowach, nie w gestach, lecz w oczach. Strażnicy patrzyli za długo. Za twardo. Za pusto. Kapłani to czuli. On też. To był ten moment, kiedy wszystko jeszcze stoi… ale każdy wie, że za chwilę się zawali.

Kurt nie czekał na to co zrobią inni. Atakując strażnika, Kurt jasno okazał, czyją stronę zajął. Zrobił pół kroku, nachylił się i jednym ruchem zgarnął z bruku miecz zabitego strażnika. Ostrze było śliskie od krwi, ale chwyt pewny. Ciężar znajomy.

Obrócił się od razu, stając szeroko między Zygfrydem a strażnikami.

– Bronić ojca świętego! – ryknął ze wszystkich sił, aby jego zamiar był znany każdemu w zasięgu głosu. Głos miał twardy, rozkazujący. Nie prosił. Rzucił to tak, jak rzuca się komendę przed bójką. Miecz trzymał nisko, gotowy do walki. Oczy wbił w strażników, czekając na to, który z nich odpowie na zawołanie. Liczył na to, że sama jego niepokojąca aparycja wystarczy, aby zniechęcić potencjalnych napasstników.

cos czuję, że zaraz z dzwonnicy usłyszymy dzwony i zombiaki z całego miasta się zlecą

Mały Kurt vel Knut

Kurt wpadł w strażnika całym ciężarem ciała, barkiem i pięścią jednocześnie, jakby chciał go wbić w bruk. Czuł pod ręką kości i mięśnie. Strażnik przewrócił się, ale wciąż nie dawał za wygraną, z pustymi oczami, z jedną ręką wiszącą jak szmata po uderzeniu młota.

– Twardy… – mruknął Kurt pod nosem.

Dopiero młot młodszego kapłana rozwiązał sprawę. Uderzenie w plecy zabrzmiało jak pękająca deska. Strażnik złożył się w pół i runął na kamienie.

Kurt stał jeszcze chwilę nad nim, ciężko oddychając. Spojrzał na ciało. Kopnął je raz w bok butem, jakby chciał się upewnić, że już nie wstanie. Następnie spojrzał na rannego Zygfryda. Nie wyglądało to dobrze.

– Medyka! – ryknął przez dziedziniec.

Bez dalszych słów zrobił krok w przód i osłonił rannego kapłana szerokimi plecami. Odsunął ciało napastnika butem i zacisnął pięści. Jego spojrzenie zaczęło powoli krążyć po dziedzińcu, szukając następnego przeciwnika.

ja do każdego posta dodaję avatara, nie wyświetla Wam się?

ja najpewniej będę odpisywał w weekend, mam urwanie głowy w tym tygodniu

Mały Kurt vel Knut

Kurt patrzył, jak wynoszą ciało Ulricha.

Dwóch ludzi podeszło, wsunęli widły pod martwe ciało i podnieśli je tak, jakby przerzucali mokry worek kartofli. Nogi zmarłego zwisały bezwładnie, głowa kołysała się przy każdym kroku, a z wyschniętej już krwi zrobiły się na bruku ciemne, tępe smugi.

Kurt patrzył na to dłużej niż inni.

W życiu widział różne pogrzeby. Jedne z modlitwą, inne z łopatą, a jeszcze inne z rowem wykopanym byle gdzie. Ale pierwszy raz widział, żeby człowieka na ostatnią drogę niósł sprzęt do przerzucania gnoju.

Potem wzrok Kurta przesunął się dalej. Zatrzymał się dopiero na strażniku. Tym samym, który wcześniej zachowywał się podejrzanie. Teraz szedł inaczej. Równo. Pewnie. Miecz trzymał nisko, ale w gotowości. W spojrzeniu nie było już zamglenia, tylko zimna decyzja. Szedł prosto na plecy Zygfryda.

Kurt od razu wiedział, co się wydarzy za ułamek sekundy. Nie było czasu na plan. To był odruch, Kurt zareagował instynktownie.

– ZA TOBĄ! - Ryk Kurta przetoczył się przez dziedziniec jak uderzenie młota o kowadło.

W tym samym momencie ruszył biegiem na strażnika. Kurt nie sięgał po broń – nie potrzebował jej. Wściekłe pięści Kurta przez lata rozwiązały więcej sporów niż niejeden miecz.

Mój psot za chwilę będzie

Mały Kurt vel Knut

Kurt przez chwilę milczał. Wzrok miał wbity gdzieś ponad ramieniem Oswalda, jakby patrzył w tłum, choć tak naprawdę szukał jednego człowieka. Strażnika z mieczem.

Dopiero po chwili odpowiedział.

– Widziałem. - Mówił cicho, prawie bez poruszania ustami. Wzrok dalej miał gdzie indziej, jakby obserwował kapłanów przygotowujących ołtarz. – Ten z mieczem... Drgał, mamrotał. - Dopiero wtedy spojrzał porozumiewawczo na Oswalda.

Mały Kurt vel Knut

Wnętrze świątyni wypełniał półmrok i szmer zbierających się ludzi. Kurt stał z boku, jak wcześniej, nie w pierwszym rzędzie, nie przy ołtarzu. Wzrok miał spokojny, ale nieustannie pracujący. Jego zawodowy instynkt ochroniarza działał nieprzerwanie.

Strażnik dalej kręcił się z mieczem w dłoni. Bez celu. Bez potrzeby. Jak ktoś, kto czeka na znak.

Kurt policzył twarze towarzyszy. Ulrich nie wrócił.

Przesunął się bliżej swoich, na tyle, by mówić cicho.

– Coś tu nie gra.

Nie patrzył na nikogo wprost. Jakby mówił do kamienia. Potem zamilkł.