G
K
A
E
C
K
Panel sesji wdrożony.Proszę zapoznać się z tym tematem.
Serce tajgi [Zew Cthulhu]
-
Ten post został usunięty!
-
Wyglądało na to, że protestujący RZECZYWIŚCIE mieli jakieś nieprzyjemne doświadczenia z policją, co wyjaśniało całkiem wiele. Eleonora została więc i z nimi porozmawiała.
Osobiście uważała ZSRR za kraj imperialistyczny, nawet jeśli nie kapitalistyczny i wiedziała, że miał on swoje własne problemy. Nie chciała jednak niczego o tym powiedzieć na głos – podejrzewała, że tych ludzi i tak nie przekona, a co najwyżej ich do siebie zniechęci.
Została więc i zadawała przyjazne pytania – „czy znacie rosyjski?”, „dużo wiecie o kulturze ZSRR?”, „w jakim regionie tego kraju chcielibyście się osiedlić?” – ażeby podtrzymać dyskusję. I tak lepsi fanatycy ZSRR niż fanatycy wody brzozowej…
Gdy pojawili się nowi mężczyźni na sali, a protestujący schowali swoje transparenty, Eleonora uznała, że to ten moment, by się wycofać. Podziękowała swoim rozmówcom za ich czas, po czym podeszła do najbliższego wolnego stolika – czyli tego, przy którym siedzieli Walter i Ren.
- Dzień dobry, mogę tu usiąść? – spytała.
-
Ren odczuwając ulgę, że znalazł wreszcie kogoś chętnego na rozmowę odpowiedział na pytanie będąc jednocześnie zaintrygowany osobą Waltera.
-Och, z wykształcenia jestem adwokatem, lecz od czasu mojego przybycia do Ameryki tułam się po różnych stanach szukając tymczasowego zatrudnienia w zakładach pracy, magazynach i tego typu miejscach. -Ren mimo tego, że nie przepadał za mówieniem o swojej przeszłości to zdecydował się jednak uchylić rąbka tajemnicy Walterowi. -W Ameryce jestem zaledwie od kilku tygodni, musiałem wyemigrować z Japonii, z Kyoto, z powo- -Renowi nieudało się dokończyć swojej historii ze względu na pewną kobietę, która wyraziła chęć aby usiąść wraz z Japończykiem i jego kompanem.
Ren poprawił koszulę i wstał aby okazać jej szacunek oraz powitał ją z entuzjazmem i uśmiechem na twarzy.
-Witam damę, tak, oczywiście, to żaden problem. Ja jestem Ren, a to Walter. -powiedział wskazując na swojego towarzysza w rozmowie. -A Pani, jak się nazywa i co sprowadza taką niewiastę do tak obskurnego miejsca? Ach, tak, gdzie moje maniery? -po wypowiedzeniu tych słów Ren wyciągnął rękę w stronę dziewczyny
@cygan @kaworu -
Z początku John wydawał się chłodny i niedostępny jak ziemie, z których pochodził. Jednak ku zaskoczeniu Violet jej potok słów przełamał rychło lody i John rozgadał się na dobre. Metoda ta zwykle działała w przypadku klientów, którzy ujęci szczerością i otwartością Violet, nieraz zwierzali jej się z problemów czy dzielili plotkami. Dziewczyna uprzejmym zainteresowaniem wysłuchiwała wtedy historii o przedziurawionych butach, kolejnych amantach zaszczyconych uwagą panny Rose (wymieniała ich szybciej niż pary butów) czy też wybrykach syna Andersonów. A w ostatnich czasach, póki kloyenci jeszcze się pojawiali, także o wszechobecnych narastających problemach finansowych. Momentami miała już po dziurki w nosie wszystkich tych historii. Natomiast opowieść trapera śledziła z największą uwagą godną wspomnianego wcześniej filmu gangsterskiego. Z zapartym tchem podążała za opowieściami o czynnościach i zdarzeniach, które sądząc po tonie Johna, były jego chlebem powszednim.
Gdy mężczyzna przerwał na chwilę opowieść i skinął parokrotnie głową, Violet przez chwilę zastanowiała się, gdzie właściwie się znajduje. Podążyła za wzrokiem rozmówcy i dostrzegła nowoprzybyłych mężczyzn. Po jej plecach przebiegły ciarki. Poczuła ulgę, że nie jest tu sama. Mimo że znała Johna zaledwie od kilku chwil, jego obecność dodała jej otuchy.
- A ci czego tu mogą szukać? - spytała ściszonym głosem, pochylając się nad blatem w stronę Johna. - Nie wyglądają na miłośników wiedzy... - Dodała, lustrując kątem oka ich niegrzeszące inteligencją twarze.
-
Artisian’s Nook, 12 marca 1932
Carter spodziewał się po rozmówczyni przejawów niepokoju, jakiegoś zalęknienia wywołanego złowieszczą aparycją przybyszów; ale gotów był przysiąc, że w głosie Violet brzmiała raczej ciekawość niż strach. I jakaś zadziwiająca dziewczęca ekscytacja.
- Panienka się nie martwi - powiedział traper obracając w palcach pustą filiżankę - Nie sądzę, aby w tak zacnym przybytku komukolwiek przyszło do głowy warcholić, ale jeśli się mylę, i tak nic panience nie grozi. Gdyby się coś złego działo, proszę tylko szybko wyjść.
-
-Witam Walter Murdock, miło mi - ostatnie dwa słowa zostały wypowiedzianego przez niego bez przekonania, gdyż obserwował ją praktycznie od początku przyjścia i domyślał się, że kobieta zapewne nie podeszła do ich stolika z powodu chęci zapoznania się, a bardziej z chęci uniknięcia potencjalnego zagrożenia ze strony czterech typów, którzy przed chwilą weszli do środka.
-
WSZYSCY
Czarnoskóry muzyk kończy śpiewać i schodzi ze sceny. Kilka minut potem wreszcie pojawia się na niej wyczekiwana przez was postać - profesor Broephyle E. Chance. Żadne z was nigdy go nie widziało, w gazecie przy ogłoszeniu nie pojawiło się też jego zdjęcie, więc założenie, że to właśnie on, jest dosyć arbitralne. Jest w tym człowieku jednak coś, co sprawia, że nie macie co do jego personaliów żadnych wątpliwości.
Mężczyzna jest olbrzymi, spokojnie mierzy około dwóch metrów wzrostu i jest bardzo "postawny" (żeby nie powiedzieć "otyły"). Ma pięćdziesiąt, góra sześćdziesiąt lat, ale ciało zdaje się nosić jak ktoś, kto już dawno się z niego wyprowadził i przestało ono należeć do niego. Ma gęste, czarne, zmierzwione włosy, które kręcą się na końcach, podobnie jak jego pokaźna broda. Przekrzywione, okrągłe okulary, tak grube, że jego oczy wyglądają jak dno kieliszka, ledwo trzymają się na jego nosie. Mają tylko jeden zausznik - drugi zapewne się wyłamał. Ma na sobie szary, pognieciony garnitur z krawatem robiącym za jadłospis z ostatniego tygodnia. Jednak pomimo dość nietypowego wyglądu, kiedy tylko się pojawia wraz ze swoją brązową, skórzaną torbą na scenie, cały klub cichnie.
"Drodzy poszukiwacze prawdy", zaczyna grubym, tubalnym głosem pełnym emfazy, nadmiernie pobudzonym, niczym jakiś bardzo zafiksowany na punkcie czegoś wykładowca. "Ziemia, jak wiemy, nie wydała jeszcze wszystkich swoich sekretów. My, ludzie czwartej dekady dwudziestego wieku, patrzymy na niego z wyżyn, na które wyniosły nas maszyny i elektryczność. I, można powiedzieć, to dobrze - wszak patrząc z wysoka mamy o wiele lepszy widok. Jednak bez odpowiednich szkieł powiększających, których się wyzbyliśmy i uważamy, że nie potrzebujemy, nie jesteśmy w stanie dostrzec pewnych istotnych szczegółów..."
Profesor sięga do swojej torby, z której wyjmuje małe zawiniątko. Odwija je i unosi do góry, pokazując wszystkim.
"To jest, proszę państwa, kieł. Został znaleziony przez odbytą niecałe trzydzieści lat temu ekspedycję na Syberii." Faktycznie, przedmiot uniesiony w górę przez Chance'a to bladoróżowy kieł, nieco wilgotny, z lekkim połyskiem. Schodzi ze sceny i podchodzi do każdego z osobna aby pokazać mu ząb z bliska, dając wszystkim poznać przy okazji również swój własny, niezbyt przyjemny, zapach. "Włókna kolagenowe, znakomicie zachowana struktura tkanki... Proszę tylko spojrzeć. Wilgoć nie tylko zachowana, ale i aktywna biologicznie. Nie jest ani zamarznięta, ani zmumifikowana, jest ewidentnie świeża. Zamrożony pod torfem, bez dostępu powietrza, z minimalnym tylko skażeniem bakteryjnym. Warunki idealne do przetrwania, ale co najwyżej przez kilka dekad, na pewno nie przez tysiąclecia. Próbka wykazuje ślady aktywnej kreatyny. Czyli..." - zawiesza głos, unosząc palec i zwalniając tempo, aby zabrzmieć nieco bardziej dramatycznie. "...czyli zdechł co najwyżej kilkadziesiąt lat temu. I nie należy do żadnego zwierzęcia znanego nauce. Nie znaleziono w nim żadnego potwierdzenia tego, że jest to kieł jakiegokolwiek ze zwierząt żyjących na Syberii. A to tylko potwierdza moją tezę. Tezę, która mówi o tym, że dryophitecus giganteus, popularnie zwany 'yeti', 'człowiekiem śniegu' lub 'wielką stopą', w zależności od kultury, naprawdę istnieje! A to, że przez tyle lat nauka nic nie była w stanie na ten temat powiedzieć, wynika tylko i wyłącznie z tego, że naukowcy źle szukali. Nie w tych miejscach, gdzie trzeba. Wbrew temu, co sądziliśmy, dryophitecus giganteus zdaje się żyć nie w Himalajach, ale w syberyjskiej tajdze!"
Po sali przebiegł lekki szmer, głównie ze stolika "amatorów wody brzozowej". W końcu jeden z nich się odezwał: "I co, może jeszcze ten yeti nosił zafajdane krawaty?". Pozostali członkowie ekipy wybuchli śmiechem. "Bo patrząc na pańskie wymiary, to równie dobrze pan możesz być tym całym giganteusem...". Tym razem zaczęli już niemal krztusić się ze śmiechu. Chance jednak, niezrażony, kontynuował.
"Mam dowody na to, by sądzić, że jednak mam rację". Wyciągnął z torby jakieś kolejne materiały, które położył na rzutniku. Na ekranie tuż za nim pojawiło się czarno-białe, niewyraźne zdjęcie, wyglądające jak zrobione w pośpiechu. Widać na nim coś przypominającego gigantyczny, eliptyczny kształt. Jakby coś ciężkiego i ciepłego zapadło się w wilgotnym gruncie. "Te odciski są symetryczne. Przemieszczają się w parach. Analiza nacisku wskazuje na masę sięgającą od trzech do pięciu ton". Klik, nowe zdjęcie - kłębek szarej sierści z wbitymi drobinkami torfu. "Sierść. Mikroskop ujawnia nienaruszoną strukturę łodygi włosa, zachowane resztki tłuszczu, brak krystalizacji komórkowej, włókno świeże, reagujące na światło. A to oznacza jedno - to żadna skamielina ani zmumifikowana tkanka!"
Panowie od "wody brzozowej" kręcą głowami i wzdychają znacząco, komuniści coś notują i szepczą między sobą, a "kolorowi" wyraźnie się nudzą i mają coraz większą ochotę coś rozwalić. Chance jednak zdaje się nie zwracać uwagi na audytorium, lecz mówi sam do siebie, co zwłaszcza Eleonorze i Renowi bardzo przypomina wykłady na ich studiach. "Proszę zresztą przyjrzeć się bliżej kłowi. Wciąż elastyczny na powierzchni, analiza kreatyny wykazała aktywne białka. Nie ma tego w materiale starszym, niż mniej więcej czterdzieści lat. Zresztą, proszę dotknąć! Pan wygląda na takiego, co się na tym zna!" - Chance wyciąga kieł w kierunku Johna (@ketharian). Amatorzy "wody brzozowej" nie dają jednak za wygraną.
"Czyli co, według pana yeti żyją sobie na Syberii? A może jeszcze prowadzą swoje rady robotnicze, zgodnie z wolą rządzącej tam partii komunistycznej? Jak miał ten na imię? Towarzysz Yeticzenko?" - znów zanoszą się śmiechem, tworząc coraz bardziej wymyślne, rosyjskobrzmiące imiona dla giganteusa. "Szanowny panie Chance, yeti nie istnieje! To naukowy fakt, o którym wszyscy wiedzą. A to, co nam pan tu próbuje udowodnić, to zwykła bajka!"
Profesor stoi jednak niewzruszony. Po chwili, z uśmiechem i powoli, odpowiada: "Faktem, drogi panie, jest to, co powszechnie za fakt uznajemy. Ale historia zna rzeczy, które za fakty uznawano przez całe wieki, a potem znalazł się ktoś, kto je podważył i wykazał, że wcale faktami nie są! Wspomnę tu tylko Kopernika, Galileusza i innych". Po chwili znów wraca na scenę, pozostawiając kieł w rękach Johna. "Nie mam jeszcze pełni dowodów. Dlatego właśnie muszę tam pojechać! Ale nie sam. Potrzebuję ludzi silnych, otwartych i gotowych! Nie obiecuję wam sławy, ale obiecam wam, że jeśli odnajdziemy to, co myślę, że tam jest... zmienimy bieg historii!"
Gdy tylko Chance milknie, amatorzy "wody brzozowej" zakładają płaszcze i opuszczają klub. Słyszycie jeszcze szczątki ich rozmowy: "Powinien wysłać to do 'Weird Tales'. Może znajdą dla niego miejsce między smokami a Atlantydą...". Chance siedzi na zapadającym się pod nim, brudnym fotelu i w końcu mówi:
"No dobrze, skoro szumowiny już poszły, to teraz... czy są jeszcze jakieś pytania? Kto jest zainteresowany dołączeniem do ekspedycji i zaryzykowaniem życia dla przygody i miejsca w historii?"
-
Wcześniej
- Miło mi – Eleonora uścisnęła dłoń wyciągniętą w jej stronę – nazywam się Eleonora. Przyszłam tutaj na wykład o yeti. A pana imię… czy jest japońskie? – spytała.
Obecnie
Eleonora słuchała wykładu z zaangażowaniem. Musiała przyznać, że dowody pana doktora były całkiem przekonujące… ale była też pewna, że są alternatywne hipotezy i wyjaśnienia i je również należało wziąć pod uwagę. W końcu extraordinary claims demand extraordinary evidence.
- Przepraszam – spytała, unosząc grzecznie rękę – Ale o ile mi wiadomo ludy Syberii nie mają własnych mitów o yeti, w przeciwieństwie do ludów Tybetu. Czy gdyby yeti był zjawiskiem syberyjskim, nie powinniśmy słyszeć o nim historii wśród lokalnych plemion?
-
Walter słuchał wykładu z ogromnym zaciekawieniem a na jego twarzy widniał uśmiech jak u dziecka które miało spróbować czegoś pierwszy raz. Można było po nim poznać że słowa doktora obudziły w nim wewnętrzne dziecko ekscytujące się na każde nowe doświadczenie.
Podróż na Syberię, poszukiwanie yeti a także możliwość zapisania się na kartach historii jako odkrywca nowego gatunku, kto by pomyślał że w tym wieku będę podróżował w poszukiwaniu mitycznego stwora. Zapewne nie jest to yeti bo to zwykła niedorzeczność ale zawsze jest szansa że jakaś prehistoryczna bestia roztopiła się z lodu, nie zmienia to faktu że będzie to dużo lepsze przeżycie niż łażenie po domach za parę dolarów.
Waltera z wizji podróżowania po zamarzniętych krainach wyrwało pytanie Eleonory o lokalne legendy, które go tylko utwierdziło w jego hipotezie o rozpuszczonym nowym gatunku.
-Nie wiem jakie zdanie na temat lokalnych legend ma pan Chance, ale nie mogę się powstrzymać podzielenia się swoją opinią więc jeśli pan pozwoli chciałbym ją przedstawić zanim poznamy pańską opinie na ten temat. - Walter wstał od stolika i zaczął opowiadać z ekscytacją i młodzieńczym zapałem w głosie
-Moim zdaniem jeśli kieł ma nie więcej niż czterdzieści lat pozwala nam to założyć, że jakiś prehistoryczny zwierzak wydostał się z lodu i żyje teraz na terenie Syberii. Legendy nie powstały bo tajemnicza istota zapewne trzyma się z dala od ludzi a nawet jeśli już ktoś ją spotka większość ludzi wyśmiewa ludzi mówiących o spotkaniu nieznanego dotąd gatunku. Jest to powszechne i dzieje się nie ważne jak zawansowana jest cywilizacja Walter zakończył zdanie wskazując na drzwi przez które wyszły tak zwane "szumowiny"
-
-O proszę, czyli nie tylko mnie zaintrygował ten artykuł na tyle, żeby się tu zjawić. A propos imienia, to tak, tak, pochodzę z Japonii, w której mieszkałem przez większość życia, a do Ameryki wyemigrowałem niedawno. -Ren liczył na dłuższą pogawędkę z Eleonorą, lecz jednocześnie na scenę wyszedł wyczekiwany profesor, co zatrzymało rozmowę między tą dwójką. Och, to chyba nasza gwiazda dzisiejszego wieczoru, Pan Chance, zatem posłuchajmy co ma do powiedzenia.
Ren w pełni skoncentrowany wsłuchiwał się każde słowo potencjalnego pracodawcy, ale w jego głowie pojawiały się wątpliwości dotyczące wiarygodności i profesjonalności Chance'a. Yeti? W Japonii słyszałem o wielu stworzeniach i też mówiono o dowodach na ich istnienie, a zawsze kończyło się to w ten sam sposób. I jaki szanujący się organizator takiej wyprawy robi spotkanie w takiej spelunie?
Mimo rozterek jakie przeżywał Watanabe, jednocześnie zdawał sobie sprawę, że to jest potencjalnie jedyna szansa żeby przywrócić swoje dawne życie i komfort z nim związany. Zaimponowało mu również to, że mimo przytyków od niektórych obecnych na spotkaniu Chance nie poddawał się i cały czas opowiadał o śnieżnej istocie z pełnym zaangażowaniem. Profesor mówił o tym stworzeniu z taką zawziętością, że w pewnym momencie Ren miał obawy dotyczące paranoi przemawiąjącego mężczyzny na temat bestii.
-Japończyk wysłuchał co mają do powiedzenia jego towarzysze ze stolika na temat wystąpienia organizatora wyprawy. Uważał ich uwagi za trafne, lecz siedział cicho aż do pewnego momentu. Kiedy zdał sobie sprawę, że nic nie ma do stracenia, wstał, i zwrócił się do profesora: Panie Chance, zgłaszam chęć dołączenia do ekspedycji. Chciałbym tylko dogadać jeszcze parę kluczowych kwestii, a więc, jeśli udałoby nam się odnaleźć mityczne stworzenie, jaką nagrodę pieniężną otrzymamy oraz jak mamy zamiar dostać się na Syberię? -Po tych słowach Ren spokojnie usiadł, i czekał na odpowiedź, czując w środku co raz większą ekscytację.
-
Violet nie miała najmniejszej ochoty opuszczać lokalu, gdyby sytuacja zaczęła robić się ciekawa. Spokój w głosie Johna rozwiał jej szczątkowe obawy. Oparła się z powrotem na krześle, ignorując obecność nowoprzybyłych i wróciła do przerwanej rozmowy.
Chwilę później jej uwagę przykuło przycichnięcie muzyki. Gdy spojrzała w stronę sceny, dostrzegła ekscentrycznego mężczyznę, za pewne profesora. Cóż, najwyraźniej ludzie nauki nie troszczyli się zbytnio o tak prozaiczne kwestie, jak wygląd. Jak choćby ten naukowiec, który w zeszłej dekadzie dostał Nobla. Jego zdjęcie zapadło jej w pamięć - wyglądał, jakby wcale nie bywał u fryzjera.
Gdy Chance zaczął mówić, dziewczyna poczuła się jak kiedyś, gdy sklep odwiedził jakiś Europejczyk. Mówił do niej nieprzerwanie przez dobre parę minut, energicznie gestykulując rękami, zanim zorientował się, że sprzedawczyni nie rozumie ani słowa. Kolejne 10 minut zajęło im porozumienie się na migi, zanim zrozumiała, że nieznajomy pyta o drogę do dworca, z którego zdążył już odjechać jego pociąg. Chance niby mówił po angielsku, ale w jego ustach brzmiał on jak zupełnie inny język pełen nieznanych, skomplikowanych słów, których Violet nie umiałaby nawet powtórzyć. Na szczęście potokowi słów towarzyszyły ilustracje, które pomagały jej nadążyć za tematem.
Violet wstrzymała oddech, gdy profesor podszedł z kłem do Johna. Sama ledwo powstrzymała się przed dotknięciem przedmiotu. Zamiast tego utkwiła jednak czujne spojrzenie w traperze, próbując wyczytać z jego twarzy, czy faktycznie nigdy nie spotkał stworzenia posiadającego takie uzębienie.
Violet nie do końca rozumiała uwagi ludzi, których ton wskazywał na to, że drwili z profesora. Wiadomo, że smokami tylko straszy niegrzeczne dzieci, ale Atlantydę sama chętnie by odwiedziła. Ostatecznie z przydługiego wywodu podekscytowanego Chance'a zapadło jej w pamięć słowo "przygoda". To była prawdziwa szansa, żeby wyrwać się z życia zaplanowanego przez jej rodziców i poznać prawdziwy świat.
-Gdzie właściwie jest Syberia? - Violet spytała szeptem, by nikt poza Johnem jej nie usłyszał - Czy to daleko od pańskiej Alaski? Gdzieś na biegunie południowym?
@ketharian -
Chance wysłuchał uważnie uwag i pytań padających od potencjalnie zainteresowanych wyruszeniem wraz z nim na ekspedycję, a przynajmniej takie sprawiał wrażenie. Mierzwił swoją gęstą brodę, a jak usłyszał coś konkretnego, tylko kiwał raptownie głową, strącając z niej masę łupieżu, i uśmiechał się niczym małe dziecko, które właśnie dostało od kogoś propozycję zabawy w coś, co uwielbia.
"Ma pani całkowitą rację!", odpowiedział Eleonorze (@kaworu) z wielkim entuzjazmem, jakby zachęcając ich do kontynuowania. "Tak się składa, że nie jestem jedynym, który stawia tak śmiałe tezy o znalezieniu tam nowego gatunku. Otóż natrafiłem na pewne ślady tego, że istnieje inny dowód, związany z innym człowiekiem, który całkiem niedawno widział yeti właśnie na Syberii. I pierwszym etapem naszej ekspedycji będzie próba dotarcia do tego człowieka. Mam pewne poszlaki wskazujące na to, że nadal żyje i może nam pomóc."
Słysząc teorię Waltera (@cygan) uśmiechnął się pod nosem i, gestykulując znacząco, natychmiast ją zripostował, nie pozwalając myśliwemu nawet na dokończenie zdania.
"No właśnie widzi pan... nie. Otóż nie. Podania o człowieku śniegu znajdują się nie tylko w kulturach himalajskich, lecz także u rdzennych mieszkańców Syberii. Wiem, że istnieją tam wioski tubylców... albo raczej 'tambylców', którzy wciąż oddają cześć giganteusowi, uważając że broni ich przed złymi duchami. Tyle wiem, zaś dokładniejsze informacje zdobędziemy, jak mniemam, od naszego kontaktu."
Pytania Rena (@elvis) sprawiły, że Chance lekko się zachwiał i nie odpowiedział od razu. możesz wykonać rzut na psychologię
"Emm... tak, tak... jeśli chodzi o podróż, to dostaniemy się tam drogą morską, przez Ocean Spokojny. Statek odpływa w przyszły poniedziałek rano. Co do zapłaty, to moi sponsorzy są w stanie zaoferować pokrycie wszelkich kosztów podróży. Te planowane już im przedstawiłem. Niestety, w chwili obecnej nie mogę zaoferować konkretnej sumy pieniędzy za sam udział w wyprawie. Co najwyżej zaproponować, że wszystko to, co zdobędziecie w jej trakcie, będzie należało do was. Ja jestem zainteresowany jedynie znalezieniem dowodów na istnienie dryophitecusa giganteusa. Gwarantuję panu jednak, że jeśli ta wyprawa się powiedzie - a gwarantuję, że się powiedzie - nie odpędzi się pan od dziennikarzy i innych pismaków, którzy zasypią pana gradem pytań. Proszę tylko pomyśleć o tym, w ilu egzemplarzach sprzedałaby się książka, którą mógłby pan napisać po powrocie! Ludzie może i są biedni, ale tak tęsknią za czymś 'normalnym', że są w stanie wydać ostatniego pensa na takie opowieści..."
-
Artisian’s Nook, 12 marca 1932
John Carter nie był człowiekiem łatwowiernym, ale życie spędzone w śniegach Alaski przyniosło mu dość niezwykłych doświadczeń, by nie śmiał skwitować opowieści profesora jedynie sardonicznym śmiechem. Pamiętał doskonale opowieści Atabasków o mieszańcach krwi, o dzikich ludziach potrafiących zmieniać swoje kształty podczas pełni księżyca z człowieczych na wilcze. Pamiętał historię o duchach nawiedzających stare porzucone kopalnie, widział mrożące krew w żyłach tropy diabła odciśnięte w poczerniałym nienaturalnie śniegu, wyrzeźbione w lodzie siłą wiatru zadziwiające rzeźby o niepokojących kształtach i drzewa, które wedle Indian nie były wcale drzewami. Nie wątpił, że gdyby opowiedział goszczącym w klubie mieszczanom choćby część tych historii, zapięliby go bez wahania w kaftan bezpieczeństwa i zamknęli w jednym z ośrodków dla obłąkanych psychicznie.
Profesor Chance nie wyglądał na akademika i w innych okolicznościach Carter mógłby go wziąć za szarlatana, ale historia o syberyjskim człowieku śniegu uderzyła znienacka we wrażliwą nutę w sercu Alaskańczyka. W jego myślach zaczynał kiełkować szaleńczy pomysł, zbyt jeszcze niedopowiedziany, by John z czystym sumieniem mógł go wymówić na głos, ale z każdym uderzeniem serca silniejszy.
Nic nie trzymało go w San Francisco - w mieście, do którego trafił przez przypadek; pełnego ludzi, których zupełnie nie rozumiał i którzy w ogóle nie rozumieli jego samego. Nie miał pracy, mieszkał w norze próbującej uchodzić za portowy hotel, kończyły mu się oszczędności. I nie miał żadnych konkretnych perspektyw ani planów.
Wizja udziału w karkołomnej i najpewniej skazanej na kompletne fiasko ekspedycji coraz bardziej zjednywała sobie aprobatę Johna.
Uświadomiwszy sobie, że niegrzecznie zignorował jakieś pytanie młodziutkiej rozmówczyni skinął jej przepraszająco głową, bacznie śledząc bieg konwersacji pomiędzy rzekomym profesorem i jego słuchaczami.
-
Eleonora dalej słuchała wypowiedzi profesora z uwagą. Nie była w 100% pewna, czy miał on rację, ale... istniała na to jakaś szansa niezerowa. Pousunięciu innych zmiennych i hipotez, znaczy się.
- Chciałabym zgłosić swój udział w wyprawie - powiedziała głośno i wyraźnie - Znam się na archeologii, historii i antropologii, a także biegle mówię po japońsku. Pozwoli pan, że CV i list motywacyjny dostarczę na pańskie dłonie jutro.
-
John był najwyraźniej tak pochłonięty rozmową, że zignorował pytanie dziewczyny. Wnikliwie przyglądał się rozmówcom i uważnie wsłuchiwał w ich słowa. Tak właśnie wyobrażała sobie myśliwego przyczajonego na zwierzynę. Zabawne, jak takie nawyki są głęboko zakorzenione w ludziach.
Violet również sprobowała nadążyć za rozmową. Zdawało się, że każdy z zainteresowanych skupiał się na czym innym. Profesor podążał za ideą, nauką, kto inny dopytywał o pieniądze, reszta chyba jeszcze nie do końca była przekonana, co do wiarygodności naukowca. Dziewczyna przyjrzała im się tak, jak czasami oceniała klientów i zwątpiła... Każdy z nich miał w wyprawie jakiś wyższy interes. A ona? Chciała po prostu uciec, wyrwać się z murów sklepiku na przedmieściach i spod czujnego oka rodziców... ku przygodzie.
Przełknęła ślinę i uniosła lekko rękę przytłoczona pewnością siebie kobiety, która odezwała się przed nią.
-Przepraszam... Czy CV i list motywacyjny są konieczne? Nie mam takiej wiedzy i doświadczenia jak moi przedmówcy. Znam się trochę na ludziach, ciut na pieniądzach, jestem spostrzegawcza i żądna przygód. Jeśli to wystarczy... jestem chętna.
-
-Z przyjemnością na własne oczy zobaczę który z nas ma rację Panie Chance, tym samym chciałbym dołączyć do ekspedycji. - odpowiedział Walter, po czym podszedł do osoby której profesor wręczył kieł.
-Przepraszam czy mógłbym się przyjrzeć kłowi - Inżynier odbierając przedmiot z rąk mężczyzny zauważył, że ten zdaje się być dość mocno zamyślony
Pewnie zastanawia się do jakiego zwierzęcia może należeć ta zguba, nie zaszkodzi dowiedzieć się paru nowych rzeczy. Walter z tym nastawieniem znów obrócił się w stronę mężczyzny (@ketharian)
-Proszę wybaczyć Jestem Walter Murdock - Walter wyciągnął rękę i wykonał mocny uścisk dłoni. -Mam do pana pytanie, Co pan sądzi o tym kle czy naprawdę należy do jakiegoś nowego gatunku? zapytał zaciekawiony Walter uznając, że skorzysta z okazji pozyskania nowej opinii o rzekomym yetim, gdyż mężczyzna faktycznie wyglądał na takiego który mógłby się znać na tym.
-
Artisan’s Nook, 1932
Przywitany przez nieznajomego mężczyznę, John podniósł się odruchowo z krzesła i uścisnął podaną mu rękę.
- John Carter, z Hopper Bay - przedstawił się przenosząc spojrzenie na siedzącą obok młodą kobietę - A to panna Violet. Jeśli o tym zębie mowa, nie jestem pewien, co to właściwie takiego. Nie wygląda na spreparowany rekwizyt, ale kto wie, co takiego potrafią teraz robić w miastach? Panienka mi przed chwilą opowiadała, że są już pierwsze filmy, w których słuchać, co mówią aktorzy jakby byli żywi! Jak coś takiego można zrobić, to może i fałszywy kieł to nie problem?
Myśliwy wzruszył niepewnie ramionami, wyraźnie strapiony zadanym mu pytaniem.
- Lecz gdyby był prawdziwy, do jakiego zwierzęcia mógłby przynależeć? - zapytała z dziewczęcą ekscytacją panna Violet.
- Niezaprzeczalnie do drapieżnika - oznajmił Carter - To nie jest ząb roślinożercy. Ale ten rozmiar… to nie wilk ani nawet niedźwiedź, to coś znacznie większego. Ludzie nie mający zbyt wielkiego doświadczenia z naturą wierzą w różne dziwne historie opowiadane przez szachrajów, szarlatanów. Łatwo im uwierzyć w yeti, ale takie istoty nie istnieją. To tylko bajdurzenia miastowych. Ale gdyby ktoś spytał mnie, mam swoje własne przypuszczenia.
John usiadł ponownie na krześle, pochylił się nad stolikiem zniżając głos do konspiracyjnego poziomu.
- Profesor sprawia wrażenie pewnego, że to yeti, ale ja sądzę, że się myli. To Sasquatch.
-
Walter szybko podłapał klimat konspiracji jaką rozpoczął Carter, dosiadł się do stolika i zniżając swój głos zaczął mówić skupiając się całkowicie na Johnie.
-Jak pan zapewne słyszał także nie wierzę w istnienie yeti, może nie wyglądam ale natura nie jest mi zupełnie obca bowiem znam się trochę na polowaniach, ale to nie istotne proszę opowiedzieć mi więcej o pana teorii - Po inżynierze można było poznać że dawno nie miał okazji porozmawiać z kimś tak intersującym jak John.
Wreszcie osoba która wie że nie wszystko należy mówić głośno.zanim John zdążył odpowiedzieć Walter dodał jeszcze
-Z przyjemnością wytłumaczę panu jak działają wszystkie innowację w kinach jeśli zdecyduje się pan wziąć udział w ekspedycji miło byłoby mieć kogoś takiego jak pan na tej wyprawie. -
Violet zmierzyła wzrokiem nowoprzybyłego. Czemu ktoś znający się na tak zaawansowanych technologiach chciał wyruszyć w niepewną wyprawę na poszukiwanie mitycznego stwora? Cóż, w tych czasach odpowiedź była jedna - kryzys. Niemniej pewnie jego obecność mogła okazać się przydatna. Za pewne znał się na tylko na filmach, a nawet jeśli... Violet pochyliła się w stronę mężczyzn i konspiracyjnie spróbowała ściszyć głos do szeptu, na ile pozwalała jej ekscytacja:
-Skoro pan się zna na kinie, Panie Murdock, to mógłby pan hipotecznie, jeśli oczywiście misja by się powiodła, uwiecznić tego yeti czy tam saskasza? - Violet spojrzała pytająco na Johna, próbując powtórzyć nazwę, a następnie utkwiła swoje bystre spojrzenie w Walterze.
-
San Francisco, 12 marca 1932
Uciążliwy pod wieloma względami pobyt w San Francisco nie przysporzył Johnowi zbyt licznych okazji do bycia w centrum zainteresowania, dlatego myśliwy zmieszał się jeszcze bardziej widząc ciekawość błyszczącą w oczach swoich rozmówców.
- W przeciwieństwie do yeti Wielka Stopa to nie mit - zaczął tłumaczyć wciąż ściszonym głosem, postukując jednocześnie palcami prawej dłoni w pustą filiżankę po kawie - Atabaskowie… Indianie z Alaski wielokrotnie ją widywali, chociaż na południu twierdzi się, że żyje tylko wokół Wielkich Jezior. Czy miałaby to robić, skoro ma dla siebie tyle dziczy w Kanadzie?
- Jest pan z Alaski? - zapytał Walter, który miał prawo nie skojarzyć zabitej dechami Hooper Bay na krańcu północnego stanu - Widział pan Sasquatcha na własne oczy?
Myśliwy pokręcił w odpowiedzi głową w geście zaprzeczenia.
- Widywałem tylko tropy, podobne do ludzkich, ale nie ludzkie - wyjawił spoglądając to na Waltera, to na Violet - Oraz… inne ślady.
- Jakie ślady? - odezwała się młoda kobieta budząc tym pytaniem niezrozumiałe dla niej zakłopotanie Cartera. Alaskańczyk mruknął coś niezrozumiale, po czym świdrowany nieustępliwym spojrzeniem westchnął znacząco.
- Kupy, panienko. Znaczy się łajno. Wielkie tak, że ani człowiek ani nawet niedźwiedź by się tak nie sfajdali, za przeproszeniem panienki. A jeśli Wielkie Stopy są na Alasce to mogą żyć i po drugiej stronie cieśniny. Albo i jeszcze dalej, znaczy się, na Syberii właśnie.
John uciął na chwilę swoją opowieść, zwieńczył ją wymownym milczeniem pozwalając, aby Kalifornijczycy poukładali sobie jego słowa w głowie. A potem zerknął na wiszący na ścianie klubu zegar i podniósł się pośpiesznie.
- Panienko, panie Walterze, wybaczcie - powiedział zakładając na głowę kapelusz - Wielce mi było miło poznać. Nie będę czynił tajemnicy z decyzji, że dołączę do tej wyprawy, ale teraz czas mnie nagli, przytrafiła mi się robota w porcie, a w dzisiejszych czasach pracę trzeba sobie szanować. Muszę jeszcze zamienić słówko z profesorem. Miłego dnia życzę.