[WFRP 2ed] Bögenhafen

[JhnW]

Ulrich chciał rzucić wiązką wulgaryzmów w stylowy sposób, ale tak się składało, że ogólnie stylu było dość mało w jego osobie, a wszystkie dzisiejsze zasoby zużył na poprzednią awanturę. Nie był kimś, kto pcha się do bitki. Zamiast zaszarżować do walki jak inni wybrał technikę osłaniania tyłów. Postarał się wraz z Laleczką usadowić Ergo w dogodnej pozycji, pozwalając kompanom szyć z kuszy do wszystkiego, co do niuch podejdzie, możliwe wykorzystując zwężania - sam cyrulik zaś walczył mieczem.
Rachunek był prosty, ucieczka byłaby pozostawieniem towarzyszy, ale mając pacjenta pod opieką nie mógł iść w pierwszą linię. Mógł też na bieżąco opatrywać straż.

[Zell]

Nadja nie była chętna do bitki, więc i ustawiła się na tyłach by zapewniać jakąkolwiek osłonę rannemu, nawet jeżeli miałoby być nią tylko wspomaganie kibicowaniem mu. Ergo otrzymał całusa w policzek oraz ostry przykaz:
- Jedynie możesz strzelać z odległości, nie podchodź.

[Dekline]

Mimo najszczerszych chęci Ergo nie był w stanie obsługiwać kuszy, dlatego, aby nie marnowac okazji, przejęła ją Nadja. Sam sum musiał zadowolić się funkcją obserwatora. Ulrich nie miał zbyt wiele pracy z rannymi, za to zdarzało mu się raz po raz dobijać obłąkańca który jakimś cudem przetrwał konfrontacje z murem tarcz. Zadanie było łatwe, jeśli było się szybkim, a przynajmniej szybszym niż podnoszący się ranny przeciwnik. Oswadl dołączył do szyku, a Hieronim walił z odległości.

Każdy osiągał mniejsze lub większe sukcesy, jednocześnie stosunkowo mało ryzykując. Sytuacja, powoli, ale jednak, szła ku lepszemu. Jednakże dopiero atak Kurta całkowicie wywrócił stolik.

Potężny mężczyzna wbił się w tłum, jakby zupełnie ignorując liczebność wrogów. Przeciwnicy rozpierzchli się, nie wiadomo czy ze strachu czy w wyniku impetu. Sytuacje wykorzystał dowódca nakazując parcie naprzód:

• Raz!
• Raz!
• Raz!

Mur tarcz krok za krokiem przesuwał oniemiałych wrogów, ubijając połowę przy okazji. Napływ nowych na chwile jakby ustąpił. Mały przebił sie przez pozostałości bramy i parł dalej młócąc okrutnie. Po chwili znikł z pola widzenia, lecz dalej było słychać odgłosy bitki.

• Luzuj szyk - wydał polecenie dowódca
• Thomas, Arthur, Ginter, za mna zwiad. Reszta w pogotowiu

Czterech żołnierzy z włóczniami wyszło na drugą stronę,a by powrócić po chwili. Dowódca mówił do wszystkich:

• Pouciekali gnojki, ale ten Wasz obijmorda razem z nimi. Gonić go nie będziemy, blokujemy przejście póki można. Lucas, na wieże, wypatruj Osiłka, żeby miał jak wrócić

Mężczyzna z kusza pognał gdzieś schodami

Dla Morta

Spoiler

Kurt wbił się w motłoch. Wszedł jak nóż w masło, kładąc sporą ilość przeciwników samym tylko impetem, kolejnych kilku padło od ciosu mieczem. Mały poczuł zapach krwi, dosłownie i w przenośni - część skapła mu na twarz i wargi. Wojownik poczuł jak dreszcz przechodzi całe jego ciało, mieśnie napięły się błyskawicznie i Kurt, bez większego pomyślunku skoczył dalej aby ciąc, miażdzyć i rąbać. Czuł jakby cały świat wokół nagle zwolnił i tylko on poruszał sie normalnym tempem. Ciął raz za razem, precyzyjnie wymierzając ciosy, a czym więcej położył trupem tym mocniejszy czuł zew aby robić to dalej i dalej. Szukał wrogów, wybijał każdego którego zauważył, a gdy wokoło nie było nikogo kto chciałby z nim walczyć, szukał dalej i dalej, aż w pewnym momencie zorientował się że stoi na ulicy sam, zostawiwszy za sobą ulice trupów.

Mały przystanął na chwilę, zorientował sie że jest cały we krwi i właściwie to nie bardzo wie gdzie aktualnie jest oraz z którego kierunku przybiegł. Ciało jeszcze chodziło, jeszcze czuł adrenalinę, lecz powoli dochodziło do niego zmęczenie oraz fakt że jednak nie wyszedł z potyczki bez szwanku. Czuł jak pali go łydka, zauważył jest jest właściwie przebita na wylot czymś co przypominało nóż lub kawałek blachy. Palił go bok, a gdy go dotknął, zorientował się że obficie z niego krwawi. Kurt miał na sobie jeszcze wiele pomniejszych ran, które teraz dawali mu się we znaki. Ale nie to było najdziwniejsze, dotarło do niego że właściwie mało pamięta co robił od czasu pierwszego wbicia się w tłum aż do teraz - pamietał tylko emocje, agresje i ciosy, szybsze i bardziej smiercionośne niż zazwyczaj.

[Mortarel]

Spoiler

Pierwsze uderzenia miały jeszcze jakiś związek z tym, czego Kurt nauczył się przez lata pracy ochroniarza. Tarcza przyjmowała cios albo odpychała człowieka z drogi, miecz szedł zaraz za nią, a każdy kolejny krok prowadził go w stronę wyrwy. Nie walczył ładnie, ale też nigdy nie widział powodu, żeby walka miała być ładna. Miała się skończyć, najlepiej szybko i z nim po właściwej stronie ostrza.

Hieronim kazał mu zarżnąć ich wszystkich. I to znacznie uprościło sprawę.

Kurt parł naprzód, akiedy przeciwnicy zaczęli ustępować, nie zwolnił wraz z żołnierzami. Przeciwnie. Każdy cofający się przed nim przeciwnik robił miejsce na następny krok.

– SIGMAR! - Ryknął to imię pierwszy raz, kiedy przebił się przez resztki bramy.

Nie był pewien, czy była to modlitwa, okrzyk bojowy, czy może należało tak robić, kiedy wykonywało się wolę boga. Hieronim często wołał imię Sigmara przed ważnymi rzeczami, więc Kurt uznał, że nie zaszkodzi. Tarcza huknęła o następnego przeciwnika. Miecz zatoczył szeroki łuk.

– SIGMAR! - Ktoś zaczął uciekać. Kurt ruszył za nim.

Nie zauważył chwili, w której przestał słyszeć miarowe komendy dowódcy. Nie zauważył również, że mur tarcz został za nim, a potem zniknęła wyrwa w bramie. Widział tylko plecy uciekających i następnych ludzi rozpierzchających się przed nim po ulicy.

Hieronim powiedział wszystkich. Kurt nie miał zwyczaju poprawiać Hieronima w sprawach Sigmara.

Dopadł kolejnego marudera, zasłonił się tarczą i ciął, nie zatrzymując się dłużej, niż było trzeba. Oddychał już ciężko, pot spływał mu po twarzy, a ręka zaciskająca miecz zaczynała ciążyć, lecz po raz pierwszy od wielu godzin wszystko wokół wydawało mu się całkowicie zrozumiałe.

Był Sigmar, był Hieronim, byli grzeszni degeneraci i był Kurt. Mały uniósł tarczę i ruszył za następnymi.

– SIGMAR!

[Ketharian]

Miejsce srogiej bitwy

---

Hieronim grzmotnął jakiegoś podnoszącego się z ziemi człowieka kuszą prosto w głowie krzywiąc się z odrazą na rozbryzg krwi i mózgu. Walka, zażarta i pełna brutalnych obrazów, z łaski Sigmara ponownie okazała się zwycięska, chociaż z wielkim dla Boscha kosztem. Sędziwy urzędnik czuł się wyczerpany, miał spowodowane tym zmęczeniem zawroty głowy i chciało mu się rzygać, a na dodatek odniesiona wcześniej rana paliła jego ciało żywym ogniem.

Kiedy zgraja obłąkańców została odparta, cesarski urzędnik odetchnął z ulgą, gotowy czym prędzej zwołać oblanych potem kompanów i ruszyć w dalszą drogę, coś jednak znienacka pokrzyżowało mu plany - nieobecność Małego Kurta!

Jeszcze kilka dni temu Hieronim Bosch machnąłby ręką na podobnego Kurtowi łajdaka nie zaprzątając nim sobie ani chwili głowy, jednak ostatnie wydarzenia ogromnie starca zmieniły.

Sam czuł zdumienie pojmując jak bardzo potrzebował tego olbrzyma.

- Tchórzliwe łajdaki, co czynicie?! - ryknął wymachując z wściekłością rękami - Toż ten człek został napełniony świętą esencją samego Sigmara! Jest wybrańcem świątyni, sam arcykapłan świątobliwy Grimmig go namaścił na posłannika jego słowa! Kto pozwoli mu szczeznąć w obliczu przemożnego wroga, lepiej niechby sam se uwiesił kamień młyński i na stosie spłonął! Toż to grzech! Dawać mi tu czterech pobocznych ludzi i za mną, mus nam błogosławionego Kurta czym prędzej tu sprowadzić, wielce jest on nieodzowny dla powodzenia misji świątobliwego arcykapłana!

[Dekline]

Dla Kurta

Spoiler

Maly szedł naprzód, długo nienapotykając przeciwnika. Po chwili jednak dostrzegł samotną postać w oddali. Zbyt późno zorientował się, że jest to, jak to ostatnio został nazwany, czarny. Przeciwnik spiął się momentalnie i ruszył na Małego. Ciało Kurta zareagowało równie szybko, szykując się do walki. Bohater był świadomy tego że jest ranny, to też zdziwił do brak bólu w boku i w nodze. Adrenalina? Być może.

Dla reszty

Dowódca, widząc brak zagrożenia ze strony odmienionych oraz bohaterów, podszedł do Hieronima.

• Nazywam się Marius, z poważanego domu Melhorn, jestem zawodowym wojskowym z 15 letnim stażem, z czego 5 lat jako oficer. Jestem weteranem ostatniego konfliktu granicznego, gdzie przypadł mi zaszczyt dowodzenia tymi oto druhami. To tak jakbyś chciał dowiedzieć się kogo obrażasz.

Marius zrobił wymowną pauze, patrzac ciągle prosto w oczy Hieronima.

• Wasza pomoc z pewnością ułatwiła sprawy, za co jesteśmy Wam wszystkim wdzięczni, lecz nie damy się obrażać. W tym jednym przypadku puszczę to mimo uszu. W drugim, skrócę Cię o głowę. Przechodząc natomiast to meritum; nie, nie wyśle swoich ludzi. To jest nasz posterunek i nasze zadanie. Wasz towarzysz wybrał, jego sprawa, podobnie jak i Wasza aby za nim ruszyć bądź nie.

Oficer wrócił się do reszty, ostentacyjnie ignorując Bosha.

• Dziękujemy za pomoc. Dalej poradzimy sobie sami. Ta bramą możecie wyjść na miasto, dzielnica kończy się na murach staromiasta i jest względnie bezpieczna. Ludzi sporo, uciekinierzy, żebracy i dużo wojskowych. Na lokum nie liczcie, a zajęcie to głównie w wojaczce i medycynie. A jak już przy tym...

Mariusz przeniósł wzrok na Ergo.

• Poważnie wyglądasz. Kto Cię tak urządził? Nas to raczej motłoch atakował tylko, no i oczywiście czarni, ale zarówno jedni jak i drudzy z kusz nie strzelają.

[Marrrt]

- Kto? - Ergo powtórzył za mości poważanym Melhornem.

W trakcie bitki nie dostał kuszy. Może to i dobrze, bo okazało się, że nie było takiej potrzeby. Ich jednoosobowa armia w postaci Kurta przetoczyła się przez posrańców jak imperialny czołg parowy, zostawiając tarczownikom i Ulrichowi tylko pojedynczych niedobitków. Niestety mimo nawoływania Hieronima, również niczym ten sam czołg wytoczyła się na zewnątrz i zniknęła w kłębach kurzu. Dzięki temu cyrkowiec mimo chwili grozy mógł ponownie docenić bliskość Nadii, nabierając przekonania, że mimo bólu i odniesionych ran, może ponownie się poczuć jak bohater. Wszak uratował Lindę rozwalając czaszkę jej siostry. I niechybnie godność markietanki, bo który normalny zbrojny, by skończył na samym gapieniu się?

- Kto? - powtórzył raz jeszcze i wzdrygnął widząc, że Ulrich z podejrzanie dobroduszną miną, mówiącą "ja to ogarnę. nie będzie bolało" kuca przy nim. Kręcąc głową, po ostatnich takich dobrodusznych zabiegach, Ergo szybko przeszedł do rzeczy by ubiec zamiar Ulricha. - A powiem wam kto mości Melhorn. Swołocze! Jebane szabrowniki! Chałupy przetrząsali naprzeciw domu zacnego tego oto cyrulika. Samojedna Nadia, ta tu dziewczyna, im wyszła i mówi "Won psie syny! Ostawcie cudzą krwawicę prawych ludzi Bogenhafen!". A oni wtedy w śmiech i że ma się dziewka rozbierać i że dupczyć będą! Wybiegłem z apoteki i ja tedy i im mówię. "Panowie! Nielza tak damie urągać!" A te chuje Sruu!!! Z kuszy mię strzeliły! Uwierzycie mości Melhorn?

[JhnW]

Cyrulik już szykował się do oporządzenia cyrkowca w sposób zapewniający mu torsje, broczenie krwią i inne rozrywki które w sposób nieśmiercionośny (taką miał nadzieję) wprowadziłyby rowarzsza w stan, w którym pytanie go o cokolwiek nie miałoby sensu. Chyba jakiś szósty zmysł lub opieka Randala sprawiła, iż Ergo ubiegł Ulricha jakby wiedząc jaka nieprzyjemność może go czekać.
Skoro tak, zaczął grać w tą samą grę.
- Ulrich von Guttenluft, nie apteki, mój zakład - machnął ręką niedbale - psie syny szukały nie wiem czego. Nadia to moja aktualna asystentka - rzucił spojrzeniem na Laleczkę - poza fachem w ręku, to straciłem wszystko. I jeszcze mam tego gołodupca za pacjenta.

[Mortarel]

Spoiler

Kurt zatrzymał się dopiero wtedy, gdy zabrakło przed nim kolejnego przeciwnika. Stał przez moment z uniesioną tarczą i mieczem gotowym do następnego cięcia, ciężko łapiąc powietrze. Dopiero teraz dotarło do niego, że nie słyszy już miarowych komend dowódcy ani uderzeń włóczni o tarcze. Nie było obok Oswalda, nie było strzelających z tyłu kuszników. Co gorsza, nie słyszał nawet Hieronima, a na dodatek chyba był ranny.

Obejrzał się. Pusta ulica za jego plecami wystarczyła, żeby zrozumiał swój błąd. W zapale pogoni oddalił się od magazynu znacznie bardziej, niż zamierzał. Hieronim powiedział, żeby zarżnął ich wszystkich, a Kurt, jak się teraz okazywało, potraktował to polecenie odrobinę zbyt dokładnie. Nie miał jednak czasu zastanawiać się nad drogą powrotną. Usłyszał znajomy, bardziej zwierzęcy niż ludzki odgłos i odwrócił się w jego stronę. Kiedy dostrzegł diaboła, uśmiech, który jeszcze niedawno towarzyszył mu podczas walki, zniknął.

Widział już, jak podobne stworzenie walczyło. Widział też, jak poprzednie nie chciało zdechnąć mimo wbitych w ciało bełtów. Dopiero gdy Hieronim trafił diaboła w gardło, to stwór padł.

Kurt poprawił chwyt na rękojeści miecza, przesunął tarczę przed siebie i przyjął pozycję, w której zamierzał przyjąć ewentualną szarżę stworzenia. Jednocześnie ostrożnym krokiem powoli cofał się w kierunku magazynu. Jeśli diaboł miał rzucić się na niego tak jak poprzednie stworzenie, Kurt wolał przyjąć jego impet na tarczę, utrzymać się na nogach, a potem znaleźć mieczem to samo miejsce, które wcześniej wskazał bełt Hieronima. Wiedział, że celując ostrzem w krtań stworzenia, ma szansę je zabić.

Obserwując uważnie stworzenie, Kurt opuścił na moment głowę. Nie znał wielu modlitw. Te, które słyszał w świątyni, były długie, pełne słów, których nie pamiętał i rzeczy, których nie rozumiał. Sigmar powinien jednak zrozumieć również prostszą modlitwę.

– Sigmarze, daj mi siłę. Hieronim mówi, że jesteś ze mną. Niech ma rację.

Mały podniósł głowę, spojrzał na diaboła i mocniej zaparł się za tarczą.

– Chodź. - wycedził przez zęby rzucając diabołowi wyzywające spojrzenie.

[Zell]

Nadja spojrzała na Ergo karcąco.
- Nie gadaj tak dużo, boleć będzie bardziej i jeszcze pogorszysz swój stan! - powiedziała łagodnym tonem, jak osoba naprawdę troszcząca się o nicponia.

[Kerm]

Oswald bywalcem wielu bitew nie był, ale wiedział, za który koniec miecza trzymać, a który w stronę wroga skierować. Tak też i paru oponentów zdołał ostrzem potraktować, a przy okazji nie oberwać, co raczej szczęściu, a nie umiejętnościom zawdzięczał.
A potem w beczce miodu zwycięstwa znalazła się łyżka, i to spora, dziegdziu, jako że najpierw Kurt w szale bitewnym za uciekającymi przeciwnikami popędził, a potem Hieronim z dowódcą tutejszych w spór się wdał, mordę wydarłszy na owego, co się Mariusem zwał.
Na szczęście ów ostatni rozsądkiem tudzież wdzięcznością błysnął... acz i ciekawością.
- Co robimy zatem? - spytał, od tematu dziur w Ergo uwagę odwracając. - Idziemy za Kurtem? A jeśli tak, to co z obrońcą cnót niewieścich - spojrzał na moment na leżącego - zrobimy?

[Ketharian]

Magazyn braci Kragów

---

Hieronim Bosch zasłużenie uchodził wśród znajomych za człowieka niezwykle spokojnego i obdarzonego ogromną cierpliwością orazi zrozumieniem wobec bliźnich - tak dalece, że czasami zdarzało mu się fantazjować na temat swojego własnego życia w posłudze świątyni Shallyi, gdyby jego losy potoczyły się inaczej w młodości.

Teraz jednak dosłownie zagotował się w duchu, myślami obalając buńczucznego oficera na bruk i tłukąc go bezlitośnie drzewcem włóczni po zakutym łbie. Nie mieściło się poczciwemu urzędnikowi w głowie, że ktoś może tak dalece nie okazać posłańcom świątyni szacunku i posłuszeństwa. Ten dobrze urodzony obszczymur posunął się wręcz dalej, grożąc Hieronimowi odebraniem życia!

Samemu Hieronimowi Boschowi, który niósł zapieczętowane pisma sporządzone na polecenie arcykapłana Grimmiga, a przez to będące pobłogosławionymi dokumentami arcywagi!

Stos, za coś takiego tylko stos, ale kara dla oficera musiała niestety zostać bezterminowo odroczona, bo w zaistniałej sytuacji urzędnikowi zabrakło narzędzia do jej wykonania. Przeklęty Kurt!

Starzec zamamlał coś pod nosem, zamierzenie cicho, aby dowódca zbrojnych go nie usłyszał. Głos rozsądku wył w jego głowie niczym oszalały nakazując natychmiastowe porzucenie Małego Kurta oraz nie rokującego za dobrze Suma i oddalenie się w bezpieczniejsze okolice wraz z rokującą znacznie lepiej dziewką i pozostałymi dwoma łotrami. Hieronim Bosch niósł na swoich barkach wielkie brzemię, które wymagało od niego bolesnych wyrzeczeń. Każdy inny wysłany na świętą misję be wahania podjąłby trudną decyzję stawiając dobro ogółu ponad dobrostanem towarzyszy tej misji.

Każdy, lecz nie Bosch - Hieronim odkrył bowiem ze zdumieniem, że nie potrafi się uwolnić od osoby Małego Kurta. Spędziwszy z tym odważnym, prostodusznym i lojalnym olbrzymem tyle czasu na groźnych ulicach Bögenhafen, urzędnik uświadomił sobie, że nie może tak po prostu odejść zostawiając Kurta na pastwę losu - każdego, tylko nie Kurta, który z dużą dozą prawdopodobieństwa mógł wykaraskać się z opresji na własną ręką, a potem odnaleźć swojego duchowego mentora i nieszczęśliwie dojść do wniosku, że ten zawiódł jego Kurta zaufanie.

A Hieronim był już pewien, że pod żadnym pozorem nie chciałby zawieść zaufania Małego Kurta!

- W rzyć chędożony raptus - zawarczał pod nos podnosząc z ziemi kuszę i oglądając się w stronę ostatniego biegłego w orężu członka swojej grupy. Młody fircyk chwilę wcześniej zapytał o plan działania, co w opinii Hieronima świadczyło o tym, że pojął w końcu, kto przewodził całej eskapadzie.

- Niech leży i zdrowieje, cyrulik z ladacznicą się nim zajmą - zdecydował - A my poszukajmy naszego wiernego druha, jeno żwawo!

[Dekline]

Dla Kurta

Spoiler

Diaboł ruszył biegiem w kierunku przygotowanego na atak Kurta. Mały w zwolnionym tempie dostrzegł pazury które mkną w kierunku jego szyi. Na szczęście szybki ruch tarcza zbił atak. Kurt kontratakował, celnie lecz zbyt słabo aby ubić stwora na miejscu. Celował również w szyje i tam też trafił, lecz jak widać nie był to cios do końca śmiertelny. Diaboł zdawał się nie przejmować raną i kontynuował szaleńczy atak. Wymiana ciosów była szybka, lecz Kurt zdawał sobie sprawę żę to on w niej prowadzi, ciął celniej i lepiej się bronił. Mały poczuł silny ból w ramieniu, z którego trysnęła krew, by chwilę później dorwać krtani Diaboła rąbiąc ją tak okrutnie że aż oddzielając łeb od ciała. Kurt przysiadł zdyszany. Walka mimo że krótka, do dość dynamiczna i strasznie zatem męcząca. Mały odruchowo złapał się za ramie, które zapiekło okrutnie.

Dla Hieronima oraz Oswalda

Spoiler

Dwójka bohaterów ruszyła śmiało, lecz i w milczeniu, w kierunku w którym pobiegł Kurt. Odnalezienie drogi było banalnie proste, starczyło iść tropem świeżych ciał. Dość szybko, acz dopiero za kolejnym zaułkiem dostrzegli siedzącego na środku ulicy Towarzysza. Przed nim leżało ciało diaboła, a za nim głowa tegoż stwora. Kurt był cały pokryty krwią, dyszał ciężko i widać było że walczy ze sobą aby nie upaść. Był co jasne, odwrócony do nich tyłem.

Dla Ergo, Ulricha oraz Nadji

Spoiler

Marius słuchał uważnie słów Ergo, który mimo najszczerszych chęci nie wypluwał słów tak szybko jakby chciał. Oficer minę miał obojętną, nie wiadomo czy tak bardzo miał to gdzieś, czy może zwyczajnie na chłodno wysłuchiwał tłumaczeń.

• Dobrze

Skwitował na koniec i przeniósł wzrok na Hieronima i Oswalda.

• Idziecie. Rozumiem. Dam Wam obstawę kuszników na dachu, nie ruszą za Wami, ale mogą osłaniać w razie potrzeby tyle możemy zrobić. Życzę powodzenia.

Kusznicy poszłi na dach, a Marius wrócił do reszty

• A co do Was. Mogę was odesłać na nasze zaplecze. Dostaniecie wikt i opierunek do końca dnia, a jak będzie miejsce to do rana. Medykamenty i gabinet również. Panie Guttenluft na miejscu proszę się czuć jak u siebie, poinstruuje że jest Pan medykiem. Pośle z Wami gońca. Decyzja? Więcej informacji?

[Ketharian]

Uliczki Bögenhafen

---

Hieronim poczuł przemożną ulgę widząc, że Mały Kurt ponownie sprostał wyzwaniu - a było ono bezsprzecznie tęgie, o czym świadczył ciąg porąbanych mieczem zwłok, z których wciąż wyciekała świeża krew. Wielki rębacz ledwie się trzymał na nogach dysząc bez mała tak samo jak zmordowany długim truchtem urzędnik.

- Nasze szczęście, że się na zewnątrz miasta samopas nie wyrwał - wysapał Bosch zginając się wpół i opierając dłonie o kolana - Idź i zagoń go do magazynu, bo ja tu chyba zaraz flaki wyrzygam.

Starzec zacharczał ponownie i splunął siarczyście na zbryzgany krwią bruk, jedną ręką ściągając z pasa kuszę, drugą zaś poklepując Oswalda zachęcająco po udzie.

Jego oczy nie opuszczały nawet na chwilę tkwiącego w miejscu zdyszanego olbrzyma.

- Kurt, chwała Sigmarowi! Nasz Pan cię napełnił mocą i ocalił! Chodź, wracajmy już, świetnie się sprawiłeś. Idź, Oswald, potrząśnij nim z łaski swojej, chyba ogłuchł.

[Mortarel]

Kurt siedział jeszcze przez chwilę na bruku, ciężko oddychając. Trzymał dłoń na rozoranym ramieniu i patrzył na leżącego przed nim diaboła. Łeb stworzenia potoczył się kawałek dalej, ale Mały wciąż spoglądał przede wszystkim na przeciętą szyję. Podobnie jak u ludzi, gardło było słabym punktem diaboła.

Dopiero teraz, kiedy walka się skończyła, zaczynał czuć wszystko naraz. Piekące ramię, zmęczone mięśnie, drżenie dłoni zaciśniętej na rękojeści miecza. Przed chwilą był pewien, że został sam. Zdążył nawet pomyśleć, że nie pożegnał się z pozostałymi i że być może już ich nie zobaczy. Mimo to stanął przed diabołem, bo nie widział innego wyjścia i wtedy poprosił Sigmara o siłę. Teraz diaboł nie miał głowy.

Wtem, Kurt usłyszał głos Hieronima i powoli odwrócił się w jego stronę, „Nasz Pan cię napełnił mocą i ocalił”, Kurt znieruchomiał. Hieronim nie mógł wiedzieć, o co Kurt prosił Sigmara w modlitwie, a jednak mytnik zdawał się znać prośbę Kurta. Niechybnie było to dowodem na to, że Sigmar wysłuchał Małego.

Kurt podniósł się ciężko z bruku i schował miecz. Zatrzymał się przed Hieronimem i przez moment po prostu patrzył na starca. Wreszcie wielka, zakrwawiona dłoń Małego powędrowała ku karkowi mytnika, jakby chciał się upewnić, że Hieronim naprawdę tutaj stoi.

– Miałeś rację. - rzekł krótko. - Sigmar czuwa nad nami! - Kurt spojrzał na Boscha znacznie surowiej, nie zdejmując wielkiej dłoni z jego karku. Palce Małego spoczywały tam niemal ostrożnie, choć przy różnicy ich postury wyglądało to raczej tak, jakby trzymał w garści coś, co mógłby złamać przez nieuwagę.

- Skoro Sigmar zadał sobie trud, żeby utrzymać nas obu przy życiu, nie możemy teraz tego zmarnować. Wracajmy. - Następnie Kurt przez całą drogę pilnował, żeby Hieronim szedł przy nim. Skoro Sigmar czuwał nad Kurtem, Kurt uznał, że może w zamian czuwać nad Hieronimem. Młotodzierżca miał przecież wystarczająco dużo roboty.

[Marrrt]

Ergo był rad siebie, że tak łacno odczarował ciekawskość lejtnanta. Zdecydowanie mniej spodobała mu się wzmianka o gabinecie. W zasadzie gdy się nie ruszał, nie śmiał, nie mówił głośno i prawie nie oddychał, to prawie nie bolało. Więc może wydobrzeje nawet z tymi bełtami?
- Nniee... nie trzeba gabinetu. Te bełty. Na pewno same wyjdą. Wiecie, jak drzazgi. - Spojrzał błagalnie na Nadię, coraz mniej zainteresowanego Melhorna i Ulricha, którego przekonać starał się najbardziej - Ja też byłem kiedyś asystentem medykusa. Widziałem jak pracował! Bełty podejdą ropą i wyjdą. Na pewno. Na pewno! Auu... Słodka Shallyo... panowie wojowie... macie gorzałki? Dla bohatera??

[JhnW]

Ulrich zignorował wymądrzanie się cyrkowca o niewychodzący bełtach, w fachu był dość biegły aby nie wchodzić z każdym pacjentem w polemikę (chyba, że chodziło o kwestie finansowe). Tak i teraz postąpiwszy, objął we władanie coś, co dumnie nazwano gabinetem medyka, a sam cyrulik bliżej określiłby to jako kanciapę medyka.
Wraz z pomocą Nadji zaczął inwentaryzować medykamenty potrzebne do zoperowania cyrkowca oraz wygotowywać narzędzia. Trwało to dość słuszny czas, pod koniec którego jednak postanowił dodać Ergo trochę otuchy.
- Nie pierwszy raz operuję w takich warunkach, i nie pierwszy raz z Laleczką, chociaż - spojrzał spod byka na dziewczynę, żartując - zwykle przy co krwawszych akcjach czmychała zając się kobiecymi sprawami. Ale nie mam o to pretensji, nie była zatrudniona nawet jak moja asystentka, ot taki los. Podczas Burzy Chaosu służyłem w armii imperium, tam się poznaliśmy.
Odlał trochę alkoholu do miseczki do dezynfekcji ale najpierw lekko ciepłą wodą obmywał okolice wbitych bełtów, uprzednio rozcinając koszulę Ergo.
- Podłe to były czasy. Wiesz czemu nie kupuję tych całych gawęd Hieronima? Bo - ściszył głos - widziałem Sigmara odrodzonego. Z daleka, ale co to... A potem byłem na kazaniu Luthora Hussa. Wydaje się mi, że wiem jak mówią święci mężowie. Ten mi tak nie brzmi. O, widzisz - powiedział głośniej - zaraz będziesz krzyczeć...

***

Po skończonym zabiegu oczekiwał na powrót towarzyszy, przygotowując się na kolejnego pacjenta - jeśli Knur przeżył, wracając myślami do wabików które kiedyś polecił wykonać. Watro byłoby je przetestować. Myślał też o eksperymentach na oszalałych, czy może po czasie wracają do zdrowych zmysłów? Może trepanacja czaszki pomogłaby? Kątem oka patrzył na z wolna poruszającą się pierś Ergo. Z jego doświadczenia pacjenci którzy przeżyli pierwszy cios wystarczająco długo, nie umierali już na stole operacyjnym, lecz właśnie po operacji. A śmierć Ergo ugodziłaby w ego cyrulika.

[Zell]

- Świętym mężem to ten nasz na bank nie jest. - Nadja dodała nim krzyki miały się rozpocząć - To typowy dziad co by na boku wydupcył gdyby okazja była. - uchwyciła nadgarstki Ergo gotując się na szarpaninę, pozostawiając nogi medykowi z przeceny.

***

- Myślisz, że Hieronim naprawdę wierzy w swoją świętość czy tylko robi wodę z mózgu tym mięśniom? - zapytała Urlicha - Może to jego sposób by kontrolować półgłówka jak Kurt?

[Marrrt]

- Co?? Co wy?? Nadia. Nadiunia, nie żartuj. Ty dobra dziewczyna jesteś! - Ergo wlepił wzrok w markietankę, która przytrzymała zaskakująco mocno jego ręce i niby nigdy nic gadała sobie o Hieronimie jak o parszywej pogodzie.

- Ulrich, Ulryś, Rysiu kochaniutki... chyba nie zamierzasz... Auuuuuu!!! O do chu... uaaaaa!!! Żeż w pizdu, jak boli!!! Zoostaaaaa.... !!! Nie. Nienienie... nie szarp! Auuuu!!! By cię skurdlony, kurw... Aaaaaaa!

A to był dopiero początek. Trzeba było przyznać, że tusza i gabaryt były wielkimi sprzymierzeńcami w fachu cyrulika, bo drobny Ergo choć się szamotał ile sił, to nie mógł przeszkodzić Ulrichowi w jego pracy. Natomiast tyle rabanu przy tym cyrkowiec robił, tyle nazwyzywał swojego dobrodzieja, zbójów co go postrzelili i nawet samego wynalazcę kusz, a prawie się i Imperatorowi dostało, że w końcu jeden z wojów ulitował się nad swoimi uszami i cierpliwością lejtnanta i wpakował do ust Ergo szyjkę bukłaka i wlał mu w gardziel żołnierskiej berbeluchy. Cyrkowiec zakrztusił się, targnął ciałem jeszcze dwa razy i złapawszy dech jął od nowa złorzeczyć. Tym razem jednak z chwili na chwilę, przekleństwa zaczęły się łączyć ze sobą tworząc coraz bardziej kuriozalne twory aż w końcu Ergo zaczął błądzić półprzytomnie oczami po swoich oprawcach.
- Nadiusia... a wież, że Ty mi zie podobarz?? Takkk... bardzo... wież? Ja bym dzi tego nie... ale wież... jagbym umar przz tego jeblonego kowonał... to żebyź wie...
I zasnął.
Żołnierz, który chyba jeszcze w całym swoim życiu nie widział podobnego panikarza nawet wśród ośmiolatków, pokręcił tylko głową z politowaniem i wyszedł.

[Kerm]

Łatwo było iść tropem Kurta, któren drogę swoją znaczył znaczną ilością trupów. Ale można było sądzić, iż wytyczenie tego krwawego szlaku nie obyło się bez kłopotów i obrażeń, jakich doznał Kurt.

- Dzięki Sigmarowi, żyjesz - powiedział Oswald. "Głupi ma szczęście", pomyślał, nie wierząc w boską opiekę nad Kurtem. Na szczęście ten ostatni wyszedł z bojowego opętania i nie zaatakował tych, co po niego przyszli. - Wracajmy - zgodził się z Hieronimem, chociaż potrząsać Małym nie miał zamiaru. Bogowie tylko wiedzieli, jak wielkolud zareagowałby na taki gest.

Ruszył za kompanami, równocześnie rozglądając się dokoła. Na wypadek, gdyby jakiś popapraniec uszedł uwagi Kurta.