Ok. No to skoro mamy taki temat, no to i ja spróbuję sięgnąć po jakieś tanie endorfinki.
Ostatnimi czasy próbuję nauczyć się rysować i jakoś już zaczyna wychodzić. Nie ma fajerwerków, ale jest frajda.
Na razie skupiam się na odtwarzaniu, zakładając, że tworzenie to dalszy etap, kiedy już będę w stanie zadowolająco odtwarzać =]
Jako reformowany nieopanowany-munch... podpisuję się pod tym całym sercem! =D
Gosh... pamiętam jak spędziłem tydzień dopieszczając wizarda transmutatora na 15 poziomie PFa... Good times.
Absolutnie niegrywalny potwór i nie wiem co miałem w głowie wysyłając go do MG =p
Sam jakbym go zobaczył do mojej sesji to odpowiedź by była "Gratulacje... Wygrałeś w PFa. Teraz stwórz grywalną postać." XD
Wcześniej tego dnia…
Poranki w Nowym Brzegu nie zaczynają się jedną rzeczą, a serią małych początków, które synchronizują się w rozmytą całość.
Najpierw budzi się Kogutek. Piece rozgrzewają się z tempem zaspanego żółwia. Wóz starego Barnaby’ego skrzypieniem daje znać o swoim przybyciu jeszcze nim dotrze z dostawą.
Sona otwiera mu tylne drzwi zanim jeszcze zdąży zapukać. Z Wallie’m i Irmą pracują już w środku, nim dzień się oficjalnie zaczyna. Ręce po łokcie w mące i cieście. Sona polecenia wydawała bez podnoszenia głosu i tylko kiedy musiała, a musiała rzadko. Kuchnia Kogutka działała jak naoliwiony mechanizm.
W innej części Nowego Brzegu miał miejsce inny z “początków’. Bardziej chaotyczny. Bardziej osobisty. Borin Makklovesenn nie miał luksusu rutyny. Nie miał też luksusu ośmiu godzin snu. A i sześć ich by chętnie przyjął.
Pierwsze co robił to przyjmował raport z wydarzeń w nocy. Zawsze coś się działo. Może straż o coś pytała, może ktoś się rozchorował, a czasem nawet ktoś zniknął w nocy… dlatego drugim etapem było liczenie. Nie pieniędzy, nie zasobów, a dzieci. Do tego momentu Nowy Brzeg zdążył się już obudzić.
Dziewięcioletni Ryan siedział na obszernym parapecie i czytał obrazkową książeczkę. Kaszel co kilka oddechów wyrywał się z jego krtani. Cichy, ale uporczywy.
Z dziesięcioletnią Mirą przywitał się językiem gestów i znaków i oboje zabrał ze sobą na stołówkę Kogutka. Po drodze zgarnął jeszcze niedobudzonego Brana, co znów zaczął dzień od “przepraszam”...
- … ja nie chciałem.
- Bran. - Borin przerwał mu na spokojnie
Chłopak zamilkł natychmiast. Ten sposób był ważny. Chłopiec reagował bardziej na ton niż słowa.
- Co ustalaliśmy? Hmmm?
- Że… nie zaczy-namy dnia od… przeprosin?
- Yhym i mi tu…
- Przepraszam! Pamiętałem ale…
Makklovesenn przewrócił oczami z chichotem dudniącym w jego piersi. Wytarmosił czuprynę Brana i również zabrał na śniadanie.
Dzieci Nowego Brzegu siedziały przy dwóch wielkich stołach, dostępnych dla klientów kogutka tylko poza porami posiłków. Prawie wszyscy już byli. Spośród bezpośrednich podopiecznych Borina brakło tylko najstarszego Jolana… ale go ostatnio często brakło. Z grup spod Tessy i Konrada nie widział Sophie i Dante’go. Ergo: frekwencja w normie. Sama Tessa też była nieobecna, odsypiała nocny dyżur.
Ronan kręcił się między gośćmi Kogutka, opracowując prace społeczne.
Alia czekała cierpliwie przy stole, nie otwierając oczu a jej biała laska stała obok krzesła.
Uvar wyrywał się aby wrócić do pracy, ale układ z Borinem zabraniał mu pracować zbyt dużo.
Nira jak zawsze siedziała bokiem, ukrywając swój poparzony profil perspektywą oraz zaczesanymi na niego włosami.
Makklovesenn przeszedł wzdłuż stołów, kładąc dłoń na ramieniu Uvara, by przycisnął go z powrotem do ławy. Stłumiło to jego chęć zerwania się do noszenia skrzyń.
- Najpierw śniadanie, Uvar. Praca nie ucieknie, a jak mi zemdlejesz to sam będę musiał tachać worki.
Usiadł przy środku stołu, aby być możliwie blisko wszystkich swoich podopiecznych. Pierwsi robotnicy ze Środkowej Dury zaczynali się schodzić, by szybko zjeśc gorące śniadanie i może wziąć coś na resztę dnia, przed dniem cięzkiej pracy.
Zapach smażonej cebuli i czosnku mieszały się z wilgotnym aromatem deszczy, wnoszonym na płaszczach klientów.
- Znów pan nie spał dużo, panie Borinie.
Krasnolud zatrzymał łyżkę w połowie drogi do ust i opuścił ją.
- Jesteś zbyt bystra dla własnego dobra, Alio. Zjadłaś?
- Zjadłam. I dopilnowałam by Nira też zjadła.
Wywołana dziewczyna chciała zaprotestować, ale przerwało jej gdy w tle narodził się agresywniejszy rytm. Ciężkie kroki, kierowały się do ich stolika. Ronan, co właśnie zbierał miski, zręcznie układając ich stosik na drewnianej protezie, wyprostował się gwałtownie. To Borina już zmartwiło.
Odsunął miskę z owsianką i spojrzał w tył. W ich kierunku maszerował Jolan. I nie był on sam.
Za nim szło dwóch mężczyzn w skórzanych kurtkach, których spojrzenia skrywały agresję i gotowość do jej użycia. Jolan wyglądał inaczej… bardziej dziko. Borin znał ten krok. Chód człowieka gotowego do walki… a przynajmniej jego solidna imitacja.
- Jolan! - zawołał Konrad wychodząc z zaplecza, wycierając ręce w ścierkę - Gdzieś ty był? Sophie…
- Zamknij się, Konrad! - warknął Joaln z najdrobniejszym tylko zawahaniem, ale Borin widział drgnięcie gdy powstrzymał się przed spojrzeniem na swoich towarzyszy. Chłopak spojrzał na krasnoluda. - Wyprowadzam się - rzucił mu w twarz jak obelgę - Jestem tu tylko po moje rzeczy.
Kogutek wcale nie ucichł. Czas nie stanął a Jolan wcale nie stał się pępkiem świata, choć Borin widział, że kilku bywalców sięgało ostrożnie, by wymacać rękojeści pałek, noży czy sztyletów. Jeden z nich wprost kierował mu pytające spojrzenie.
Uspokoił go gestem i spojrzał na Jolana. Chłopaka co jeszcze trzy lata temu bał się ciemności i chciał aby czytano mu w kółko Hucklebacka.
- Wyprowadzasz się? - powtórzył spokojnie, choć w środku spokojny wcale nie był - Jesteś pewny, że to towarzystwo - wskazał brodą na mężczyzn z tyłu - zapewni ci lepszy start, niż to co ustalaliśmy?
Jolan zaśmiał się krótko i gorzko.
- Start? Borin… oni tu oferują mi pracę, braterstwo i żywe srebro. To znacznie więcej niż miska zupy i te kretyńskie gadanie o byciu porządny obywatelem.
Ronan zrobił krok w przód. Miski na jego rękach drżały.
- Nie mów tak do niego! - warknął czternastolatek - Po tym wszystkim, co zrobił…
- Co takiego zrobił?! - Jolan odwrócił się gwałtownie - Zrobił z nas kaleki czekające na jałmużnę! Liczące, że świat będzie milusi jeśli tylko my będziemy! Alia nie widzi, ty masz kawałek drewna zamiast ręki, Bran nie potrafi nie przepraszać, a Nira…
Zatrzymał się na wpół wdechu. Widział strach Niry. Wiedział co zamierzał powiedzieć i ona wiedziała także i wiedząc, że zbliża się “cios” próbowała się na niego przyszykować… odwracając poparzoną część twarzy, zasłaniając ją szalem i włosami… ale wszyscy wiedzieli, że ona nie była w stanie się na niego przygotować.
- Dość - warknął Borin wstając, nim cisza zażądałaby od Jolana by się wycofał lub dokończył. Proteza skrzypnęły nieprzyjemnie. - Chcesz odejść, to odejdziesz. Jesteś prawie dorosły. Ale nie pozwolę ci obrażać moich wychowanków i nawet nie zaszczycę komentarzem bzdur które właśnie opuściły twoje usta. Chodź do biura. Porozmawiamy jak mężczyźni, skoroś taki dorosły. I dopełnimy formalności.
Jeden z mężczyzn z tyłu splunął na podłogę.
- Nie mamy czasu na pogaduszki, dziadku. Młody idzie z nami. Teraz.
Borin przeniósł wzrok na nieznajomego i wyprostował się odrobinę. Tyle wystarczyło. Nagle wyglądał nie jak zmęczony krasnolud prowadzący sierociniec, a ktoś, kto przeżył wystarczająco wiele przemocy, by nigdy więcej się jej nie przestraszyć.
- Młody ma imię. Jolan pójdzie kiedy skończymy - poinformował Borin - A jeśli jeszcze raz spluniesz w mojej kuchni, to sam nauczę cię manier tak, że żaden medykus Boromarów cię nie poskłada.
W kuchni Sona przestała siekać warzywa. Bywalcy zamarli, a kilku z nich wstało, już z dłońmi na pałkach, albo nożach… Czekając tylko na jedno słowo.
Dwaj mężczyźni stanęli do siebie plecami, nagle już wcale nie tak pewni jak przed chwilą.
Jolan zawahał się. Spojrzał na swoich nowyh przyjaciół, potem na Borina i na końcu na dzieci Nowego Brzegu, z którymi spędził ostatnią dekadę.
- Idźcie do wozu - rzucił przez ramię - Muszę… muszę wziąć mój nóż. Borin… ma go w swoim sejfie.
Kiedy mężczyźni wyszli siła zeszła z krasnoluda.
- Ronan, zabierz dzieci na górę.
- Ale…
- Teraz.
Alia wstała pierwsza, ale podeszła do Jolana, zostawiając swoją laskę przy stole. Borin widział jak na ostatnim kroku powinęła jej się noga, ale przed upadkiem uchroniły ją chwyt najstarszego z podopiecznych Borina. Poprawiła postawę, ale chwilę pozostała przy nim.
- Pachniesz prochem i strachem - szepnęła tak, że tylko on słyszał - Oni nie są twoją rodziną.
- Alia, ja…
- Ćśśś… - mówiła ledwie szeptem ale i tak go uciszyła - Nie mów nic co utrudni ci powrót do jedynej rodziny jaką masz.
Nie odpowiedział już. Patrzył tylko jak dzieci Nowego Brzegu znikają, jedno po drugim, za drzwiami.
Borin pozwolił Taerowi zostać przy barze. Po szybkim przywitaniu z gospodarzami skierował się do stolika przy którym już się zbierała grupa. Pamięć dawnych a i wciąż żywych… konfliktów przepłynęła przez niego, gdy wreszcie dostrzegł Alestaira. Westchnął przeciągle i usiadł na wolnym krześle. Stół na tuzon osób dawał wiele przestrzeni więc skorzystał, siadając o jedno krzesło od Gundrika. Tak aby mieć wolne miejsce po obu swoich bokach.
- Witaj Alestairze. Mam nadzieję, że powodzi ci się lepiej niż można zgadywać z treści listu - zagadnął zimno, przemycając jeszcze drobną szpilkę, po czym spojrzał na pozostałych obecnych i dopiero wtedy uśmeich zagościł na jego twarzy.
- Kojarzę część twarzy, ale z imionami już różnie… Ja jestem Borin Makklovesenn - przedstawił się, opierając łokieć o blat. - Nowy Brzeg, Kogutek i cała masa spraw, które ludzie z zadziwiającą konsekwencją zostawiają akurat mnie. Trochę jak brudne naczynia… Spojrzał po zebranych z ciężkim, ale już ciepłym westchnieniem.
Meh... trza było wymyślic jakichs BS.
Np oczy przekrwione z niewyspania, wysiłku i toksycznych wyziewów, ale źrenice niebieskie jak lodowiec <wink wink>.
Mam pewną dysocjację związaną z brakiem wspomnienia czegokolwiek o większym expie, czy dodatkowym EQ oraz sceną ze wstępniaka... Ktokolwiek dopuszczony do skrawka przed-wiedzy o tym co tam jest, to musi być ktoś uber-kompetentny. Początkowe postaci takie nie są =p
Borin przeszedł się pośród pokonanych, szukając ran wymagających opatrzenia, ale nie znalazł nikogo czyjemu życiu zagrażałoby niebezpieczeństwo… po drodze tylko rozbroił pokonanych z tych oczywistych broni. Nie miał zamiaru ich teraz dokładniej przeszukiwać.
Skierował swoje spojrzenie na nieprzytomną, teraz już opartą o szynkwas, Reilru. Jego lewe oko zalśniło pomarańczowo na krótki moment. Spojrzał na ostatniego przytomnego gnolla, Gundrik właśnie nim dysponował, aby upozycjonować w niezagrażającej nikomu pozycji, więc uwagę miał zajętą. Świetnie. Borin stanął tak aby nawet jakby spojrzał nie było czystego widoku i – poprzez materiał koszuli – dotknął palcem amulet na swojej piersi. Gdy znów podniósł oczy tym razem błyszczały na fioletowo i w parze.
Borin podszedł z drobną dozą niepewności do duo: Thalamera z Varokiem. Nieco ostentacyjnie, z drobnym rozbawionym uśmieszkiem.
- Wyczuwam tu subtelnie cierpką woń olejów wypływających z metalicznych żył. Niekoniecznie cię doprowadzę do świetności z jaką dzisiaj witałeś poranek, ale myślę, że mogę tu sporo pomóc.
Varok rzucił spojrzenie na Borina, jakby Thalamer nawet nie istniał. Pomimo swej wielkiej sylwetki, konstrukt milczał; niepodobna było rzec, czy była to duma, czy też Varok po prostu rozważał, czy oferta pomocy mogła być jakimś rodzajem krotochwili tudzież obelgi.
Wreszcie, rzekł Thalamer:
– Będziemy potrzebować jakąkolwiek pomoc, tedy dzięki ci, panie Borin – mag skłonił się lekko. – Varok, zaakceptujesz pomoc cnego pana Borina który sam ze się, w ramach kooperacji, chce dokonać ulepszenia mocy uderzeniowej szwadronu.
Varok drgnął, słysząc głos maga, którego uśmieszek nie wydawał się spełzać z twarzy. Konstrukt przez jedną chwilę spojrzał ognistym wejrzeniem na Thala, jak gdyby obiecując mu zemstę także i za to. Rzekł wreszcie:
– Zaiste, pracuj – nadstawił swój potężny bark i pancerz, który został rozerwany przez pomagierów Syrrix.
Borin kiwnął i ściągnął ściągnął brunatną rękawiczkę z lewej dłoni, ujawniając magitechową protezę, którą jeszcze dalej odsłaniał podwijając rękaw aż za mechaniczny łokieć. Szarpnął równie gwałtownie co zdawkowo, pozwalając sile bezwładności uchylić skrytkę z której wytoczył się pas z narzędziami, wyraźnie pojemniejszy niż miał prawo się zmieścić w tak ciasnej przestrzeni, bez choćby sporej szczypty magii. Wybrał narzędzia i zaczął pracę, która też wyraźnie zasilana była jakiegoś rodzaju magią, bo metal ciała Varoka giął się w jego dłoniach nie trudniej niż glina o wyjątkowo kooperatywnym stosunku. Łaty pasował jak ulał przy pierwszym przyłożeniu i trzymały się jakby smarowane były klejem, co chwytał w idealnym momencie.
- No. Wstępnie gotowe. Na tę chwilę jest to, rzecz jasna, rozwiązanie tymczasowe, ale dajże mi moment, a utwardzę to należycie, żeby już zostało tak, jak jest.
– Twa ofiara zostanie dodana do Ołtarzu Bitew – zimny głos, pozbawiony emocji, wydobył się z hełmu Varoka.
- Tsk… to dla ciebie. Wojna dawno dostała ode mnie wszystko co zamierzałem jej dać, ale podumać możemy o tym później. Teraz gdzie indziej jestem potrzebny.
– Dzięki ci, cny panie Borin! – Thalamer jowialnie zrobił ukłon, wirując swoimi powłóczystymi szatami, w tym samym czasie sięgając po uprzednio przyrządzone eliksiry. – Varok, nie spodziewam się twej wdzięczności, tedy weź to, i to, i tamto.
Leczące mieszaniny - fiole wypełnione złotawym, podobnym do miodu napojem błysnęły w zręcznych palcach Thalamera, który przekazał je do konstruktu.
– Tam, gdzie idziemy, będziemy potrzebować jakiejkolwiek siły oporu. Rzekłbym, że zapomnianym przez bogów mieście, ależ wszak obecność magii boskiej jest niezaprzeczalna w tej dziurze, niestety! Chociaż nie opatrzności… Ha-ha. Panie Borin, tysiąc podziękowań dla ciebie. Potrzeba mi wyruszyć czym prędzej, żeby zabezpieczyć resztki naszego chlebodawcy. W onym nieszczęsnym wypadku chciałbym ogłosić, że zaklepałbym sobie mózg naszego drogiego przyjaciela, sądzę, że mógłby mi się przydać do wielu interesujących eksperymentów, które pominąć chciałbym na wypadek pozostania wrażliwych niewiast w tym dostojnym przybytku. Varok?
Konstrukt, dopijając ostatnią z mieszanin, skinął głową.
– Gotów na zadanie śmierci – Varok mruknął.
– Wspaniale! Niebostatkiem w dół! Czy znajdzie się dla nas miejsce? Ach, wszakże nie potrzeba, przygotowałem się właśnie na możliwość braku miejsca.
Mag i Varok ruszyli w stronę hobgoblina, który zdawał się majstrować w niebostatku.
Krasnolud, z pewnym stresem, podszedł do zbrojnokutego, który przybył jako ochroniarz Syrrix. Jego towarzysz leżał w częściach, między stołami. Z nim już nic nie dałoby się zrobić. Ten teraz wcale nie wyglądał wiele lepiej.
Leżał oparty o przewrócony stół, z jedną nogą wygiętą pod nienaturalnym kątem. Płyty pancerza na torsie miał wgniecione tak głęboko, że nachodziły na siebie a jedna wprost pękła. Z rozszczelnionych przegubów wystawały pęki stalowych linek i miedzianych przewodów, a do tego sączyły się smary i oleje. Mechanizm barkowy ledwie się trzymał na miejscu. Drobna dźwignia i łatwo byłoby go urwać. Twarz miał częściowo oderwaną odsłaniając skomplikowany układ soczewek, przekładni i zębatek.
Borin strzyknął śliną.
- No dobrze… zobaczymy co da się zrobić.
Najpierw zabezpieczył ostrze twardo wmontowane w rękę. Tego nie był w stanie rozbroić, ani nie chciał go okaleczać pozbawiając całej kończyny. Zadowolił się obwiązaniem dwoma obrusami. Zabezpieczenie łatwe do pozbycia się, ale wymagające cennych sekund. Potem przeszukał czy nie posiada więcej ukrytych ostrzy, czy broni i nic nie znalazł. To oczywiście niewiele oznaczało, ale pracował z tym co miał. Na całkowite rozłożenie go nie było czasu. Potem powtórzył procedurę z Railru. Potwierdzenie, że Gnuuth – ostatni przytomny gnoll – nie widzi… Pomarańczowy odblask w oku a potem fioletowe światło. Skrzywił się i strzelił - śliną niezadowolony gdy ono zgasło.
- No nic. Do roboty.
Odnowił magiczną protekcję i zaczął pracę. Najpiew pozbył się tego co teraz już tylko przeszkadzało. Niektóre przewody po prostu odciął, inne łączył roboczo, a jeszcze inne udało się wyplątać z pogiętych elementów konstrukcji. Wymontował najbardziej zdruzgotane płyty fragmenty pancerza. Nie próbował ich prostować. Właściciel zrobi z nimi potem co sam uzna za słuszne, ale raczej były do utylizacji… Ten demontaż pozwolił mu zajrzeć wgłąb piersi.
- Aha. Niedobrze.
Kilka zębatek głównych przekładni napędowych było wyszczerbione. Jedna zupełnie strzaskana, ale mechanizm wciąż się obracał. Łącza energetyczne były niemal całkowicie zerane z mocowania. Borin docisnął je na miejsce i unieruchomił kawąłkiem drutu. Zamiast właściwego zacisku użył śrubki z własnej kolekcji.
Więcej czasu zajęło poskładanie najważniejszych mechanizmów. Nie celował w pełną operatywność. Doprowadzenie się do pełnej funkcjonalności będzie jego własnym zmartwieniem.
Jeszcze nim to dokończył zabrał się za nogę. Staw był zniszczony. Wymagałby dłużej pracy, więc zrobił najlepsze co się dało. Wsunął stalowy pręt i ustabilizował go, aby usztywnić całe kolano.
- Chodzić będziesz. Tylko niezbyt elegancko.
Najwięcej czasu zajęła mu ręka. Bo z niej zbrojnokuty miał jeszcze skorzystać w najbliższej przyszłości. Borin znalazł oderwane ściegno ze stalowej linki. Długimi szczypczykami przeciągnął je przez prowadnice i połączył z gniazdem w głębi “pachy”. Jeden z brakujących elementów dał radę zastąpić odpowiednio opiłowanym fragmentem pancerza, wcześniej odrzuconym do “utylizacji”. Cóż… został zutylizowany!
Sięgnął w głąb piersi konstruktu i ostrożnie zakręcił jedną z przekładni. Ręka drgnęła. Dokonał kilku korekt i był już w stanie zacisnąć ją w pięść.
- To teraz, prosiłbym, o więcej zdziwienia i wdzięczności niż agresji…
Mruknął rozcierając dwa magitechowe smary, a wraz z tym jak się mieszały błyskały coraz intensywniej błękitnymi wyładowaniami.
Rzucił spojrzenie do Gundrika, potwierdzając, że towarzysz go ubezpiecza i włożył obie dłonie w głąb piersi konstruktu, obydwoma chwytając jego swoiste “serce”. Smary nagle wymieszane z znacznie gwałtowniejszej objętości błysnęły raz, drugi… z każdym ciałem zbrojnokutego wstrząsał skurcz. Chwilę po tym jak krasnolud wyciągnął dłonie ze środka błysnęło po raz trzeci. Nie nie intensywniej, ale dłużej.
Ok. Z mojej strony poszedł psyker ze shrine wrolda.
Slann, sprawdź chat. Nie wiem czy tu się wyświetla, że masz wiadomość =p
Historia króka, mogę rozwinąć.
@ArchiwumX napisał w Imperium Maledictum - Gwiezdne dziecię:
Wystarczy, że wkurzę do żywego jedną z frakcji i zgarniam 500 pkt. exp
Przypomnieć tu bym chciał, że OPCJA dobrania 100 expa, w zamian za -1 w jednej frakcji jest OPCJONALNA i zależy od MG czy na nią pozwoli. Na ten moment się nie wypowiadał, więc wchodzi domyślna opcja: to nie jest dostępne.
Sugestia: przystopuj trochę. IM daje wielkie możliwości aby psykera zrobić przekoksem. Znalazłeś je. Gratulacje. Teraz stwórz coś grywalnego, co nie przyprawi MG o ból głowy.
Arbitralna deklaracja "że postać jest w czymś dobra to chcę, żeby na prawdę tak było" nie sprawia, że nadużywanie wysoce wadliwej mechaniki przestaje być nadużywaniem wysoce wadliwej mechaniki. Skończy się tylko tym, że do sesji Cię MG nie weźmie.
Trust me... been there, done that.
Też mam duszę munchkina i aktywnie to kontruję, gdy tworzę postaci =p
@Ketharian napisał w Imperium Maledictum - Gwiezdne dziecię:
Zastanawiam się natomiast nad tym, co słusznie poruszył @Stalowy , mianowicie proporcjami epickości scenariusza do rangi naszych postaci. Mam wrażenie, że powinniśmy mieć na starcie z 1.000 XP włożonych w skille i to bynajmniej nie te „twarde”, tylko tuziny różnych Lore (ten tysiąc to wartość hipotetyczna, może być i 5.000).
Ten temat już poruszyłem na początku w poście #7 i Slann odpowiedział w poście #8 =]
But guys... srlsly... zaraz nam MG przestraszycie XD
On (chyba) pierwszy raz będzie prowadził w IM.
Dajcie mu poprowadzić low level przygodę, bo zaraz nam się wykruszy i zupełnie przygody nie będzie =p
@Ketharian napisał w Imperium Maledictum - Gwiezdne dziecię:
Analizowanie reguł pod kątem wyszukiwania najlepszego komba czy kreatywne obchodzenie zasad dla generowania nieskończonych zapasów amunicji premium to nie rozrywka dla mnie
I chciałbym oprotestować przyrównanie mojej drobnej oszczedności kredytów do tego niedostrzegalnego one-hit-masakratora, co Archiwum go przedstawił =p
@ArchiwumX napisał w Imperium Maledictum - Gwiezdne dziecię:
I jeszcze jedno... można posługiwać się wartością wpływów Patrona, która jest na początku +2 do wszystkich frakcji.
Tu chyba się mylisz (chyba, że coś przeoczyłem).
Zasady kreacji patrona mówią
"
Influence: Your Patron has +2 Influence
with their Faction. You can use your Patron’s
Influence instead of your own during play."
Poza tym może się zmieniać zależnie od boonów i liabilitek.
