Ja mogę powiedzieć, że MG ma zawsze bogato przygotowane sesyjne zaplecze i mistrzowski poziom dopieszczenia szczegółów świata przy jednoczesnej otwartości na dowolne poczynania graczy. Grałem przez krótki czas przy VTT i mogę polecić.
Tu nie zagram, bo nie mam wolnych slotów.
Szanowni,
Może nie pozostawiłem Was w poprzednim poście przed godnym gry paragrafowej pójściem w lewo, albo pójściem w prawo (ewentualnie: poślubieniem/zabiciem smoka/księżniczki), ale zakładałem, że poradzicie sobie z wyciągnięciem wydarzeń, gdzie będziecie chcieli. Choć rozumiem, że dywagacje nad losem Mariusa mogły być dla Was mniej ciekawe 
Wobec Waszej ciszy i tego, że niedługo wyjeżdżam (co anonsowałem wcześniej), postanowiłem zakończyć ten epizod, przejmując kontrolę nad wydarzeniami. Czy Wasze postacie tak by się zachowały czy to powiedziały - nie wiem, ale pozwoliłem sobie na ich zeNPeCowanie, żeby móc postawić jakąkolwiek kropkę.
Kto dotrwał i będzie chciał grać w ewentualnej kontynuacji - otrzyma swoje PD'ki 
Na razie obrodziło w rekrutacje, a od 9.09 do końca września mnie nie będzie, więc nie wrzucam swojej (może zrobię jakąś 'sondę' jako ogłoszenie, że coś planuję), ale na jesieni (październik - pewnie koło połowy) spróbowałbym łowów do sesji. Jeśli zbierze się dość chętnych, zobaczymy, co będzie dalej z Czarnymi Wrotami i okolicą. Aby uniknąć bolączki utraty tempa, będę wtedy wymagał (od Graczy i od siebie) regularnego postowania. Opiszę zresztą wówczas, co i jak.
Panowie - dziękuję bardzo za dotychczasową grę
Rozciągnęły się nam tu niemożebnie niektóre sceny, więc mam naukę na przyszłość, ale choć realnie niedużo czasu (i 'lochu') upłynęło in-game, Wasze wybory były ciekawe i nie pozostaną bez wpływu na świat.
Marius dryfował. Lekki, z czystą głową i białymi barankami nad sobą, dawał się unosić toni. Nie poruszał członkami. Nie machał choćby dłonią.
Leżał, a fale podnosiły go same. Miarowo, jakby to babcia kołysała go delikatnie na bujanym fotelu. Umysł miał pusty i cichy. Nie myślał. Nikt mu nie towarzyszył. Był sam w słodkim bezwładzie. Nie słyszał nawet głosu...
– Cholera.
Jednak pomyślał. Jestestwo dobiło się uwagi gdzieś na skraju świadomości, zajrzało przez lufcik. A potem było już tylko trudniej i tylko gorzej. Głos na razie nie wrócił. Głos Mistrza.
Ale Marius już o nim myślał. Już... Spodziewał się zaraz go usłyszeć. Wyglądał go. Oczekiwał. Nie z pragnieniem. Nie z poczuciem braku czy niepokojem.
Mechanicznie. Mechanicznie czy naturalnie, zwał jak zwał, ale z wrażeniem niepełności świata, w którym brakowało podstawowych składników. Jakby ująć część liter z alfabetu i zacząć dukać to samo bez ładu i składu, albo wyjąć z palety któryś z podstawowych kolorów i nazywać cze... Mhm, ten, hmm, nie ten zielony, nie-niebieski. Jak żółty, ale inny. Nie, nie, inny-inny zupełnie. Wiesz, o którym mówię!
Mariusowi brakowało głosu dzwoniącego pod czaszką i z samym tylko swoim wewnętrznym narratorem, czuł się dziwnie. Jak człowiek zaskoczony echem we własnym domu, gdy remont wypchnie mu meble na korytarz. To był ten stan docelowy? Ciekawe, że tego już nie pamiętał.
Ale długo braku znosić nie musiał. Nie był już sam.
***
– Obudził się – Hazar uważnie lustrował wracającego do siebie kapłana.
Utopiec chciał coś odparsknąć, ale bandaż zdusił słowa. Na machnięcie rękami też nie było przestrzeni. Zero miejsca na protest i bunt Mariusa objawił się w skrępowanym, półleżącym pląsie. Kapłan nie rozumiał, o co chodzi – dlaczego jest związany i zakneblowany. Ale twarze wokół znał. Znał i nie spodziewał się nigdy oglądać ich z dołu, z perspektywy więźnia.
– Spokojnie – miękko szepnęła Morwen. – Nic ci nie grozi. Musieliśmy cię związać, bo... Pamiętasz?
Młodzik patrzył na czarownicę, jakby na bieżąco zliczał coś i składał do kupy. Jakby wyostrzał rozbitą mozaikę w ludzki kształt. Trwało to krótką chwilę, ale w końcu skinął jej głową na potwierdzenie. Tak, tak, wiedział, pamiętał.
– W takim razie sam rozumiesz – wytłumaczyła się magiczka. – Przestraszyłeś nas.
Oczy kapłana przebiegały od osoby do osoby, rejestrując wszystko, co wyrażały znajome twarze. Utopiec przetoczył się na ziemi i przysiadł z pomocą Randala, dziękując skinieniem. Powiódł wzrokiem po reszcie, a oczy miał przepraszające i smutne.
– Takie miejsce... Może źle wpływać na niektórych – włączył się milczący od dłuższego czasu doktor Quolleb. – Odpocząć i wzmocnić się będzie rozwagą. Panie Hazar?
– Ta? - Krasnolud czuł bicie mocy spod każdego kafla Ścieżki. Kusiła go. Ale wiedział też, że z otiakami mieli kupę szczęścia i następny taki hazard mógł być dla nich ostatnim. Domyślał się, czego może chcieć stary.
– Zabezpieczy pan otwarte korytarze? Wtedy cofniemy się do obozu... – Badacz widział, jak po jego słowach twarze górników zajaśniały nadzieją. – Odsapniemy trochę.
Hazar się nie sprzeciwiał. Zebrał pomagierów i na początek zastawili wejście przed sobą ciężkimi ławami. Machnął na resztę, by zmajstrowali solidniejszą dokładkę. Górnicy ruszyli stawiać do pionu wywrócone wagoniki i ściągać na wózkach ciężkie, rozrzucone po hallu belki. Wojownik nie zwykł siedzieć na tyłku, gdy inni pracowali, ale Morwen zatrzymała go na miejscu.
Odeszli na bok z Ballo, Randalem i Larą. Zmarnowany Marius siedział teraz na ławie na środku sali, posadzony przez Bolvara i uspokajany przez cedzącego coś powoli Quolleba. Zbroje – jeszcze przed chwilą żądne krwi golemy – stały teraz w rządku w rogu komnaty i kołysały się miarowo.
– Wrócił do siebie – powiedziała cicho czarownica. – I dlatego teraz poczułam to wyraźnie. Ktoś mu towarzyszy. Jest... Jakby w środku?
– To kapłan – Ballo nie miał pojęcia, co to za heca z Mariusem, ale nie chciał by kogokolwiek sądzono bez choćby krztyny wątpliwości przy ocenie. – Jego bogini pewnie jest przy nim.
– Przed chwilą na pewno nie była – żachnął się Randal. – Władowałby się w ciemno w nieznane i tyle by było z boskości.
Hazar słuchał i mechanicznie kiwał głową, podpierając się młotem. Nie miał takiej pewności jak Morwen, ale wolał dmuchać na zimne. W robocie nie było miejsca na wariatów.
– Możesz doprecyzować swoją ocenę? - Lara poczekała na pauzę. – Chodzi mi o rodzaj tej obecności, jeśli potrafisz to zdiagnozować. Nawet tu, w samym Drusdygg, natrafiliśmy na różne przypadki manipulacji umysłem. Może mogą mieć związek.
Czarodziejka rozłożyła ręce i zaczęła gestykulować, szukając odpowiedniego słowa, by opisać przeczucie, które miała. Przeczucie, nie pewność.
– Nasz kompan, Kai... Znasz go zresztą. – Lara skorzystała z okazji, by wprowadzić kontekst. – Miesiąc temu natrafiliśmy w lesie za Pogorzelą na gobliny. Sam Marius tłumaczył potem, że był wśród nich przypadek rzadkiego mutanta, który potrafił manipulować umysłami. Kai przez pewien czas zachowywał się wtedy kompletnie irracjonalnie... Czy inaczej – racjonalnie, acz nieświadomie realizował rozkazy goblinów, które chciały wciągnąć nas w pułapkę. Sam zachował świadomość i pamięć wydarzeń, ale bez późniejszej możliwości wyjaśnienia swojego zachowania. Mówił, że w tamtym czasie nie miał cienia wątpliwości, że postępuje właściwie.
– Pamiętasz, że długo – i z bliska – przyglądał się tamtemu trupowi? - przypomniał Randal.
– Nie wiem – zabezpieczyła się Morwen. – Nie wiem, czy to może mieć związek. Może? Pewne... No, prawie pewne, że siedzi w nim coś jeszcze, czego być nie powinno.
Czarownica pomyślała o mistrzu Wedryku, który mógłby to rozstrzygnąć ponad wszelką wątpliwość. Dziewczyna myślała o czarodzieju z szacunkiem i głęboką obawą, nieskora, żeby się do niego zbliżać, albo wywoływać wilka z lasu choćby wspomnieniem. Może starczy tu kapłan?
– Jak siedzi, to pewnie widzi i słyszy, co mówimy i robimy. Nie ma co... – Randal podrapał się po obolałych plecach. – Wynośmy się stąd i jego wynośmy. Może to on – nie mówię, że specjalnie – wywołał z cienia te mackostwory?
***
Pytań było wiele, ale Morwen nie czuła się na siłach odpowiadać na gdybania. Nie wiedziała, a nie chciała kłamać. Paladyn miał jednak rację – jeśli ktoś kontrolował Mariusa – znał wszystkie ich kroki. Trzeba było się przegrupować, przetasować karty i spróbować jeszcze raz.
Prowizoryczne bariery zastawiły wejścia do korytarzy odchodzących z hallu, a kompania nie traciła czasu, by sprawdzać ich solidność. Na wyjściu, dla pewności, przywiązano jeszcze ożywione zbroje do kolumn schodowych i ruszono do światła. Rażące słońce na twarzach cieszyło jak pierwsza trawa po zimie.
Tłum strażników patrzył na mrużących oczy badaczy Ścieżki z podziwem i niepokojem. Wracali żywi i na własnych nogach, choć jednego ze swoich wlekli jak podróżny tobołek. Jednego dnia i jednego popołudnia wpłynęli na losy osady na tyle sposobów, że na rozrysowanie wszystkich scenariuszy wyobraźni nie starczyłoby nawet drobiazgowej i skrupulatnej Larze.
Teraz mieli odpocząć i basta. Paru osiłków poklepało ich po plecach, gdy przechodzili między nimi, a ktoś z przodu klaskał. Najwyższym dowodem uznania strażniczej braci był jednak fakt, że nikt nawet nie próbował ich obszukać. Ach, gdyby tylko wcześniej skorzystali z okazji!
Szpaler gwardzistów kończył się przy ustawionych w zaporę wozach. Tam, oddzieleni od wioski już tylko suchą przestrzenią, zdobywcy Ścieżki byli wystawieni na wzrok i ocenę mieszkańców. I tam czekali na nich ich mocodawczyni – Wylla van Coen oraz rozpromieniony, patronujący wyprawie arcymag Wedryk Weld.
– Brawo, brawo. Doprawdy, czuję się, jakbym był tam z Wami! – Czarodziej uśmiechnął się sfinksem. – Ale zawsze mało mi przyjemności słuchania opowieści z pierwszej ręki, więc doczekać się nie mogę posłuchania.
– Pewnie nie jest mistrz sam w tym pragnieniu – włączyła się płynnie Wylla. – Dobrostan moich pracowników wymaga jednak, żeby najpierw przeszli ocenę zdrowotną i odpoczęli psychicznie. Pozwolisz zatem, Wedryku, że nim priorytet przejmie poznawanie prawdy, zadbamy o bezpieczeństwo każdego z naszych kolegów.
Pogodne spojrzenia i ciepłe uśmiechy starły się w serdecznym zwarciu.
– Pan doktor Quolleb, naturalnie, nie jest zobowiązany do spełniania reguł naszej organizacji. Zachęcam jednak i pana, panie doktorze, aby w pierwszej kolejności zadbać o siebie. Wiedza i Prawda, tak utęsknione, pozwolą na siebie zaczekać.
Troska o pracowników była naprawdę wyświechtanym frazesem i brzmiała zabawnie, wyciągnięta na pierwszy plan gry pozorów między Wyllą a Wedrykiem. Kompania Lazurowa broniła swoich interesów wszelkimi możliwymi sposobami, a stawką w tym momencie było pierwszeństwo informacji. Nie szło wyłącznie o władzę i poczucie tryumfu. Znaleziska Ścieżki miały wymierną wartość finansową nie tylko w formie wywleczonych spod ziemi złotych sztabek i czarodziejskich artefaktów.
Kto wiedział pierwszy, wyprzedzał konkurentów w inwestycjach, planach i decyzjach. Kto wiedział pierwszy, nadawał ton narracji o Ścieżce i tych, którzy ją kształtowali. Kto wiedział pierwszy... Mógł zdecydować, co przydarzyło się Mariusowi, co czeka go dalej i jak wpłynie to na codzienność Czarnych Wrót.
– Bezpieczeństwo przede wszystkim – uśmiechnął się Randal. – Sam mistrz rozumie.
Paladyn poklepał Mariusa po plecach i pociągnął go ze sobą w stronę budynku Kompanii. Reszta ruszyła za nim. Czuli, że dokonali lepszego wyboru. Ale wyboru, który nie pozostanie bez konsekwencji.
KONIEC
CDN
Jeżeli będę mieć czas (co uzależniam też od warunków sesji, które pojawią się pewnie dopiero w rekrutacji), okoliczności pozwolą i naturalnie byłbym przyjętym, to pewnie bym zagrał sobie. Zakładam, że zgłębiłbym potrzebną mechanikę, gdyby przyszło co do czego, więc nie głosuję.
Najsprawniej poszłoby pewnie z DD, albo PF, ale i tak nie wchodziłbym w mechaniczne wygibasy.
Ogrom hallu ogrywał numer po numerze, zmieniając jedną dramatyczną nutę na drugą. Rozbujany bieg Mariusa ku ciemności, która przyniosła potwory, był cichszy niż wszystkie sceny dotychczas, ale ściągnął spojrzenia wszystkich widzów.
Randal zareagował najszybciej. Krzyknął, wyrwał do przodu, zadudnił na stopniach ciężkimi buciorami. Lara wrzasnęła coś z tyłu. Słuch podpowiadał, że za szaleńcem wyrwali Ballo i Hazar. Ciężar obu, gwałtownie rozpędzonych i walących po parę schodów naraz, wbijał się w uszy niby gwoździe. Pod tym dudnieniem, słów Morwen praktycznie nie dało się odtworzyć. Słychać było tylko kęsy. Urwane półsłówka, głoski. Ścinki nie do złożenia w sensowny głos.
Ale nawet gdyby słyszeć całość, słowa były nie do powtórki. Morwen wyrzuciła je w śpiewnej zbitce sylab, które nie miały sensu. Nie dla laików. Dla świata wokół były kodem.
Były poleceniem dla sił poza zmysłami, które zakręciły Mariusem w powietrznym wirze, obracając omotanym umysłem i ciałem jak rozpędzona karuzela. Utopiec zaskamlał coś równie bezsensownego dla reszty jak magiczne sylaby czarownicy i padł plackiem u progu komnaty, gdzie pędził.
Był nieprzytomny. Nieprzytomny, ale zdrów i cały. Przynajmniej na ciele, bo czego można się było od niego spodziewać po ocuceniu, nie wiedział nikt.
– Dla jego dobra? – Randal był przy Mariusie pierwszy, pokazując reszcie sznur, który zaczął rozwijać. – I dla naszego. Jakby go, powiedzmy, wzięło na czary.
Hazar przyglądał się kapłanowi z ciekawością, choć przy jego zwyczajowej ekspresji można to było wziąć za coś pomiędzy groźbą a pogardą. Utopiec był dla krasnoluda zagadką. Nie znał go praktycznie wcale, choć coś tam o nim usłyszał. Przyglądał się jego magii i była zupełnie inna niż to, po co sięgał on sam. A jednak... Jednak coś podpowiadało Hazarowi, że obaj mają sporo wspólnego.
Uśpiony został szybko obwiązany u kostek i w przegubach rąk, a konsensus spojrzeń zezwolił i na lekkie zakneblowanie ust magika bandażami. Marius mógł podziękować Larze, że użyczyła na knebel jedynej czystej materii jak okiem sięgnąć.
Wiążący szybko ściągnęli pacjenta z dala od nieznanej komnaty, ale jeszcze schylając się do niego, zdążyli złowić coś tam ze środka. Na ile pozwalało światło z zewnątrz, dało się dostrzec rozciągniętą na kaflach podłogi kałużę. Woda była rozlana na środku, długą plamą od strony, z której musiały nadbiec otiaki. Z głębi, z cichej, niezmąconej dźwiękiem przestrzeni, która niknęła w cieniu.
Oczy krasnala widziały lepiej. On zobaczył jeszcze długie granitowe bloki wzdłuż środka sali, roztrącone resztki krzeseł i przez chwilę skalne półki i wnęki w ścianach zastawione dziesiątkami pudeł, puszek i słojów.
– Kuchnia, spiżarnia albo coś podobnego – podzielił się z resztą, gdy odeszli nieco na bok. – Albo kantyna.
Co pociągnęło Mariusa do stołówki – bo zapewne nie był to głód – na razie było poza czyimkolwiek zgadywaniem. Może śpioch wyjaśniłby to po ocuceniu, ale czy dać mu się wypowiedzieć, czy nie, to było już w gestii krępujących go solidnie kompanów.
Morwen patrzyła, jak młody kapłan oddycha miarowo. Spokój na twarzy i w piersi, jakby nie czuł więzów na sobie. Nie mogła mieć pewności, ale nie czuła, żeby jej urok wślizgnął się w umysł młodzika, zastępując coś innego.
To nie była reguła, a zaawansowane zaklęcia potrafiły czasem skrywać się w głębi ofiary, ale niekiedy, wpływając na czyjąś jaźń, dawało się poczuć, czy ma już niechcianego lokatora. Morwen nie miała wrażenia, żeby jej sen spadł na Mariusa w miejsce innego uroku czy rozkazu, który nim włada. Nie odczuła, żeby jedna magia ścięła się z inną, aby ją zwalczyć.
Nie miała pewności i mieć nie mogła. Nie w takim miejscu, gdzie od magii aż kipiało i nie z samej – jakby nie patrzeć – magicznej natury rzeczy. Nie wiedziała, ale odważyła się zgadywać. I zgadywała, że problem nie przyszedł z zewnątrz. Że był już w Mariusie. Lub z Mariusem.
Jego magia... Każda zostawiała swój stempel w widzianej i niewidzianej rzeczywistości. Jego magiczna sygnatura pachniała żywiołem, głębią i mocą. Przestrzenią i ogromem. Ale to nie był boski ogrom. Morwen nie znała żadnego kapłana Osprem, ale zetknęła się z wieloma innymi sługami bogów. Ich moc – czy dymiąca siarką czy kojąca spokojem – zwykle pachniała inaczej.
Randal podjął akcję w celu zatrzymania Mariusa (czemu ten będzie niechętny), więc rzucam wszystkim na inicjatywę:
O ile Randal wypadł mechanicznie nisko, o tyle założę jednak po kilkudniowej ciszy BG, że zareagował akcją jako pierwszy - stąd kolejkę liczymy od Mariusa i od niego (pierwszy pobiegł, Randal za nim, wszyscy są świadomi zdarzeń).
Tym samym teraz jesteśmy w 'rundzie 2' - Lara nie podejmie akcji innej, niż opisana w nawiasie. Ballo i reszta mogą reagować wedle uznania. Marius ewidentnie biegnie do pomieszczenia, skąd wcześniej wyszły otyughy.
Tutaj mapka:
Jeśli będą jeszcze deklaracje akcji, to posta napiszę po nich. Jeśli nie, to jutro wieczorem zapewne opiszę co dalej.
Drodzy,
Wyczekując Waszych postów i deklaracji, oddycham sobie swobodnie.
Niezależnie od tego, za jakieś 3 tygodnie idę na 3 tygodniowy urlop (takiego to jeszcze nie miałem, ho!) i będę niepiszący. Biorąc pod uwagę tak odejście części Graczy, spadek tempa, jak i moment w samej sesji (przegrupowania, odpoczynek, decyzje co do dalszej eksploracji itd.), będę chciał niebawem zarzucić sieci i dorekrutować kogoś oraz wprowadzić od października szybsze tempo, korzystając z tego naturalnego odstępu i robiąc wrześniową przerwę.
Czy ciąg dalszy będzie bezpośrednią kontynuacją wydarzeń (ewentualni 'nowi' dojdą jako wsparcie), czy będzie odpoczynek w miasteczku i 'czas dla świata', czy pauza odznaczy się jeszcze inaczej, to zobaczymy - zależeć to będzie głównie od Was.
W razie obaw, chęci, wątpliwości, pytań, bądź decyzji, które mieć macie czy mieć będziecie, pozostaję do Waszej dyspozycji.
Pozdrówki.
Pełna zgoda z przedmówcą. Jakiś dział do rekrutacji pod inne rzeczy, zwłaszcza w dobie krosowania kategorii tylko się przyda (czy zażre to inna rzecz, ale na LI był przynajmniej podklejony temat). Nawet nie tylko RPGi - pamiętam, że ktoś szukał sparingpartnerów/uczniów do fechtunku historycznego, ale wokół naszego hobby wyrastają bitewniaki, Larpy, karcianki, planszówki i cała reszta.
Moim zdaniem warto i będzie z korzyścią (nawet jeśli finalnie okaże się, że niewielką w skali).
Aż sobie odpaliłem wczoraj Władcę i bramburki czosnkowe, przywrócony myślą w te krainy. Będę podczytywał pewnie ku inspiracji.
Na LI były ogłoszenia o sesjach na żywo, czy przy wirtualnych stołach, więc nie wiem dlaczego to miałoby stanowić konkurencję. To inny format rozgrywki, więc na byciu hubem dla okołorpgowych aktywności RT może tylko skorzystać.
Trzymam kciuki za dobre grańsko, bo to fantastyczna kampania. Graliśmy nawet razem jeszcze na LI. Ostatnio grałem na roll20 z Clutterbanem, ale postać mi zginęła, więc na razie jestem syty
Byłem sobie na urlopie wyjazdowym (i jestem jeszcze), więc trochę nie miałem czasu postnąć, ale dziś coś napisałem. W spoilerze posta sesyjnego mechanicznie odzyskane PW.
Mapki na razie nie mogę dodać, ale myślę, że z opisu jest jasne, co i jak
Macki stężały, ogień z rozbitej bańki dogasł, a pospieszne kroki niedoszłych bogaczy (obecnie gołodupców) ucichły za plecami poobijanej drużyny eksploratorów. Poobijanej, ale w tym samym składzie osobowym, co już zakrawało na co najmniej grubego farta. Było nie było, otiaki-połykacze, czy jak tam tym mackostworom było, na skali niebezpieczeństw były o wiele oczek wyżej niż sraczka od brudnej wody czy obozowa awantura po pijaku, a te rutyny niejednokrotnie pochłaniały niejedno życie.
– Jakby taki mnie ośmiornic poskładał, to byłoby zejście. – Varlund zaśmiał się, przebijając się przez kaszel. – Ale o dziwo, wszyscyśmy uszli. Chłopy, zabezpieczcie wejścia w raz jak pan Hazar mówi i trzeba odsapnąć.
Górnicy, Bolvar i Grebo szybko zabrali się do roboty, szykując prowizoryczne barykady. Cały oddział wycofał się w tym czasie na taras, skąd bliżej było do potencjalnego odwrotu i łatwiej do ewentualnej obrony.
Tu ranni z pomocą kompanów – szczególnie Randal, opuchnięty od uderzeń jak groch namoczony w wodzie – pozbyli się pancerzy i dali się opatrzyć medykom. Lara sięgnęła po zawiniątka ściśnięte mocno w lekarskiej torbie i rozpoczęła opatrywanie skrwawionego pacjenta. Zestaw maści i balsamów swoje mógł pomóc, ale okazało się, że mistrzowska technika masażu w aplikacji tychże, jaką zastosował Ballo, dodaje medycznej precyzji mistycznego kopa. Może była to ciągle buzująca adrenalina, może kojąca ulga mentolu, a może pobudzone punktowo masażem mięśnie, ale paladyn szybko poczuł się dużo lepiej.
Wiedział, że jest w rękach ekspertów, ale na pełne dojście do siebie będzie potrzebował czasu i odpoczynku. Alternatywą była magia. Tej miał niewiele i w pierwszej kolejności należała się Varlundowi (skoro Hazar stanął już na nogi z pomocą Saskii), który ciągle ledwo stał na nogach.
– Na mnie szkoda zabiegów. – Sierżant wstrzymał próby pomocy tak ze strony Randala, jak i uczonych medyków. – Prawie mię to diabelstwo złamało i trzeba to wyleżeć, nie, pani Laro? Zlezę teraz ze Ścieżki z tym naszym rannym ‘więźniem’, co by nie prysnął… Tam mnie opatrzą, ja powiem co tu się święci i niech przyślą solidne wsparcie.
– Doglądnę pana jednak, panie Varlundzie. Nie ma co tego zostawiać szansie – zaoferował się Seweryn. – Wyprowadzimy razem tego rzezimieszka i zobaczę, czy aby te powietrzne diabliki nie pokrzywdziły kogoś w wiosce. Może… Może trzeba będzie ars medicinae i łaski Pelora, to i, to i przydam się tam bardziej niż tutaj.
Lara wystąpiła naprzód, skupiając na sobie spojrzenia Ballo, Morweny i Randala. Wyglądała jakby walczyła ze sobą, ale w końcu westchnęła i opuściła ręce po bokach, zdejmując broń z ramienia.
– Tu… Tu chciałabym być, ale… Seweryn może mieć rację. Może trzeba tam opatrywać rannych… - Dziewczyna popatrzyła po zebranych, szukając bardziej wyrzutu niż zrozumienia. – Życie ludzkie to wartość ponadczasowa. A skoro to wspominam… Ty, Eutalo, pójdziesz z nami.
Głos kobiety stwardniał jak zbity w zaspę śnieg. Nie nienawidziła, ale w spojrzeniu, jakie spadło na młodego szlachcica była niechęć i pogarda, które jeszcze przyciemniły jej węgielkowe oczy.
– Tak, pan kusznik pójdzie z nami – poparł dziewczynę Varlund. – Bez dyskusji, drogi mój panie.
Isebrand parsknął, ale sierżant nie żartował. Grebo wyrósł obok Oeridyjczyka jak góra, zawieszając na nim spojrzenie niby oprych obcinający ofiarę pakującą się w nie tę alejkę co trzeba. Szlachcic zmierzył go złym spojrzeniem, ale osiłek nie ustąpił.
– Doktorze Quolleb! – Historyk był święcie oburzony, ale widząc niechęć, albo przynajmniej obojętność kompanów wobec jego sprawy, stracił rezon i głos mu osłabł. – Co to za heca? Pan to słyszy? Proszę wydać polecenia i kontynuujmy!
Przywołany z nazwiska Quolleb wydął usta i rozłożył lekko ręce przed sobą, jakby nie do końca rozumiał, dlaczego stawiano go w tej sytuacji.
- Panie kolego, pan rozumie, że jutro też jest dzień… Jutro też jest dzień, prawda? – zapytał retorycznie archeolog. – Polała się krew… To są emocje, to… No, było, zdarzyło się, wiadomo, ale trzeba ochłonąć po czymś takim. Nie można tak na hurra naprzód, trzeba odpocząć.
– Panie doktorze! – zaprotestował Oeridyjczyk. – To nie jest stawianie młyna w Koziej Wólce! To jest wejście na Ścieżkę Slerotina! Tu trzeba ekspertów, wiedzy! Ja tu jestem, żeby tłumaczyć, poznawać, badać! Sam pan to zrobi?
Quolleb miał usta ściśnięte w linię.
– No… Rozumiem, że pan jest ekspertem, nie o to mi chodziło, że nie, ale przecież potrzeba tu wsparcia! To wielkie… WIELKIE przedsięwzięcie!
- Panie kolego… - Emil Quolleb uśmiechnął się nieśmiało, jakby przepraszająco, ale nie było jasne kogo teraz przeprasza – szlachcica czy resztę zebranych. – Wielkie przedsięwzięcie, więc jutro też będzie stało, prawda? Proszę trochę odetchnąć, bo mówię – chłodne głowy… Chłodne głowy, prawda? To najważniejsze przy takich dziełach!
Eutalo popatrzył po twarzach kompanów, desperacko szukając kogoś, kogo może się uczepić, ale nie było kogo. Hazar nie potępiał go za ustrzelenie rabusia i potem poprawienie drugiemu, ale skoro Varlund, ani Quolleb go tu nie chcieli, to krasnoluda mało obchodził los tego młokosa. Nieźle radził sobie z kuszą, ale widać, że to był żaden wojownik. Na co mu zatem było go bronić?
- Ty zostań, Lara – wtrącił się w scenę Randal. Krótki moment zdziwienia i nadziei odmalował się na twarzy dziewczyny. – Pomożesz rannym, fakt, ale tam mają medykusów i klechę… I będą mieć Seweryna. A tutaj zrobisz prawdziwą różnicę. Dobrze mówię, doktorze?
I tym razem Quolleb poczuł niechęć, by odpowiadać na wywołanie do tablicy, ale opór był mniejszy. Cenił Larę jako ekspertkę. Isebrand był zdolnym samoukiem, który pysznił się znajomością starosuelskiego, ale panna Quatermain była genialną archeolożką z uznanej rodziny badaczy. Może i stary wolałby sam spijać śmietankę odkryć, ale jeśli miał się nią z kimś podzielić, to wolał z uznanym nazwiskiem, a nie bogatym laikiem, który wkupił się do wyprawy.
- Pan rycerz ma rację – przyznał po chwili doktor. – Pani obecność będzie istotna dla powodzenia całej wyprawy. Proszę nam towarzyszyć… Jeśli pani może, to przynajmniej na tym jeszcze etapie.
Lara nie oponowała, a skory oponować Eutalo w końcu odpuścił i grupa rozdzieliła się. Na miejscu zostali Morwen, Ballo, Randal i Hazar z górnikami oraz Quolleb, Lara i Bolvar z Grebem.
Ci ostatni zablokowali ciężkimi ławami wejście do ostatniej z sal po prawej stronie hallu, a górnicy w tym czasie zablokowali zepchniętymi wagonikami wejście do komnaty w środku po lewej stronie korytarza.
A Marius… Do diaska, wszyscy na chwilę zapomnieli o Utopcu, którego zobaczyli dopiero teraz!
Roztrzęsionego i podskakującego dziwnie, jakby w jakichś pierwotnych pląsach, zmierzającego szybko do pomieszczenia, skąd wcześniej wychynęły otiaki. Kapłan od dłuższej chwili z nikim nie rozmawiał, ale jego wypad w stronę nieznanego był tyle dziwaczny, co niebezpieczny.
- Marius, stój! – krzyknęła Morwen.
Marius jednak zdawał się nie słyszeć świata wokół i twardo pędził w ciemność.
13 PW przywróconych przez Larę Randalowi.
Randal przywraca Hazarowi 8 PW poprzez Nakładanie rąk (zostają mu 2 PW w puli).
@eto Spoko, postać to jest realizacja Twojej wizji na nią. Mechanika zarysowuje mocne i słabe strony, a w pewnym zakresie stawia też granice (np. niemożność rzucania czarów z określonego atrybutu, czy noszenia zbroi itd.). Ale to nie jest tak, że aby się mądrzyć trzeba mieć Inteligencję 18, a kogoś z Siłą 8 wiatr zwieje z chodnika.
Przykładowo, mogą istnieć wygadani goście z Charyzmą 8 (może szybko kłapią dziobem i pewnie się w tym czują, ale niekoniecznie mają taką siłę przekonywania jak ktoś inny - czy równie wyszczekany, czy może zwięzły i konkretny, ale magnetyczny w sposobie bycia). Może istnieć niejeden cwaniak z Inteligencją 8 - czy to mądry życiowo, czy 'ulicznie', czy wyuczony rutyną do szybkiego analizowania spraw, czy nawet mający pewien zakres wiedzy, w której jest ekspertem (może mechanika go zweryfikuje, gdy zderzy się z prawdziwym omnibusem, albo kimś bystrzejszym). Nie ma nawet problemu, aby uznać, że ktoś ze Zręcznością 8 nauczył się żonglować czterema piłeczkami (po prostu włożył w to od cholery czasu i pracy, a ktoś z Dex 15 zgarnie te kulki i będzie umiał po 5 minutach).
Jasne, mechanika stawia ograniczenia i musimy mieć ich świadomość przy prowadzeniu postaci, ale nie są to zero-jedynkowe sytuacje, które oznaczają, że jeden punkt mniej w tym czy w tym oznacza, że postać musi być mrukiem, niedojdą, głupolem czy łamagą [tym bardziej, że zakres 8-12 cechy to jest zwykle taki ludzki zbiór lepszych, gorszych i średnich średniaków ;)]
Pozostali Panowie - radźcie, co czynicie, co robicie. Jutro być może, jeśli na coś się umówicie, uda mi się jeszcze odpisać. Potem wyjeżdżam do niedzieli i odpis w poniedziałek/wtorek.
Jeżeli macie pytania o szczegóły - piszcie tu, na czacie, na Discordzie.
Towarzyszący Wam NPC-owie (w tym postacie nieobecnych Graczy) nie będą decydować za Was, ale mogą Wam pomóc (np. leczeniem). Jeśli decyzja będzie, by przeć dalej - większość jest gotowa (Varlund odmówi, on oberwał poważniej i dalej niż najbliższe komnaty się nie zapuści).
Złodzieje odeszli z kwitkiem, ale wolno. Mam nadzieję eTo, że nie poczułeś, że przymuszam Cię do takiej decyzji - nie była to moja intencja, ale konkretne działania warunkowały konkretne reakcje Saskii, więc trochę to przeciągnąłem (rzucałem na przekonywanie - zarówno z Waszej strony wobec niej i szabrowników, jak i jej wobec szabrowników; wyszło, że gdybyście nie puścili gagatków wolno, pewnie by zaatakowała, by utorować im i sobie drogę na zewnątrz; z racji, że Hazar był na 1 HP, Varlund też bliski śmierci i Randal również obity, to jej atak mógłby okazać się groźny mimo Waszej przewagi).
Możecie eksplorować dalej, wrócić na powierzchnię, oprawić zabite stwory, obejść pozostałe komnaty, albo robić cokolwiek innego - Wasza wola
Cieme jak węgle oczy Saskii skrzyżowały się ze złym spojrzeniem Hazara. Hardość dziewczyny tyle bawiła krasnoluda, co irytowała. Mierzyli się przez chwilę, ubrani w surowe miny, ale maska młódki pękła, gdy górnik przywołał jej groźbę. Pękła, odsłaniając w szeroko otwartych, głębokich i naiwnych jeszcze oczach, zdumienie.
– Nie wiesz o czym mówię? - zdziwiła się. – Przecież nie tobie grożę! Kiedy kompanie zlazły się tu, by wyłupywać złoto dla siebie, zaraz zniknęła jedna wioska i wszyscy mieszkańcy. Teraz niedawno druga... Pogorzeli już nie ma, ale tartak na miejscu szybko postawili, co?
Lara i Randal spojrzeli po sobie. Wiedzieli, że oni dotarli bliżej prawdy, co spotkało wieśniaków z Pogorzeli niż ktokolwiek inny. Saskia wiedziała, że gdzieś dzwoni, ale nie wiedziała w której świątyni. Ślady wiodły w góry, pod ziemię, w ciemność. Nie do gabinetów kupieckich. To nie noże płatnych oprychów skrwawiły chłopów z wioski i to nie ich więzy ich skrępowały. Plotki miały w Drusdygg żyzną ziemię do wzrostu.
Hazar spojrzał najpierw na Bolvara i Grebo, a potem na Mariusa i Ballo. Czarownik pomachał, że oporny uciekinier już spacyfikowany i ogołocony ze wszystkiego. Nie ostał mu się nawet kamyczek. A trzeba przyznać, że z wagonika z urobkiem nabrali całkiem sporo. Brudne, nieoczyszczone jeszcze bryłki złotej rudy w kawałkach skały. Z rzadka czyste, ale spore. Po oporządzeniu i przetopieniu warte pewnie więcej niż obaj cwaniacy zarobiliby w rok.
– A kiedy mówiłam o wieszaniu... - ciągnęła Saskia. – Nie groziłam tobie. To nie wy żeście znaleźli niedawno wisielca w lesie, paladynie?
Kapłanka spojrzała pytająco na Randala, ale nie czekała odpowiedzi. Mówiła swoje, a kiedy już zaczynała, buzia jej się nie zamykała.
– No – uśmiechnęła się kwaśno. – To pewnie słyszałeś, że to nie ostatni taki, co? Pan Starosta i jego porządek.
– A wy bronicie ludziom skrawków ze stołu – fuknęła.
Krasnolud nawet nie mrugnął, ani nie zluzował uchwytu na młocie, ale irytowały go już te ceregiele. Czarny głos w trzewiach potwierdzał mu, że dziewczyna nie kłamie. Mówiła w co wierzy, co wie i co jej się wydaje, ale Hazara nie bardzo interesowały te ludzkie przepychanki.
– Niech idą – machnął na złodziei i męczącą dziewuchę. Mógł zdzielić ją po łbie i razem z opryszkami wywlec za fraki, ale widział niepewność reszty. Poza tym był już zwyczajnie wkurwiony i miał dość. – Niech idą wszczynać problemy, gdzie indziej. Wejdą nam jeszcze w drogę - ostrzeżeń nie będzie.
Gamir zebrał się z ziemi w try miga i pomknął po schodach na górę za pozostałymi, którzy opuścili hall niemal tak szybko, jak zasuwał po złoto. Durgo zwlókł się z ziemi obolały, gniewny i zły jak osa. Rzucał kose spojrzenia, jakby kroił już nożem, ale do końca jeszcze nie zgłupiał.
– Idź, a prędko – rzucił mu sucho Ballo i nicpoń ruszył. Dostał drugą szansę i wiedział, że trzeciej się nie doczeka.
Saskia odprowadziła go wzrokiem na schody i pokręciła głową rozpromieniona, nie do końca dowierzając w rozwiązanie kryzysu. Może to i adrenalina zeszła z niej wreszcie, ale pobladłe lico nabrało barw i kapłanka znów bardziej wyglądała na dziewczynę, której prędzej pleść wianki i tańczyć przy sobótce, niż wojować z potworami.
– A jednak duszę masz dobrą – oceniła Hazara, znów naiwnie błądząc. – Dobrze zrobiłeś.
Krasnolud skinął jej głową na schody, by zabierała się w cholerę i nie trwoniła już więcej jego czasu. Zamiast tego dziewczyna wzniosła ręce do jakichś czarowań, niewdzięcznica!
Hazar wystąpił o krok, młot gotów uderzyć, ale Saskia był tym razem szybsza. Moc buchnęło na niego ciepłem ogniska, przechodząc przez skórę gorącym orzeźwieniem. Ból... Ból zelżał i khazad czuł, że rany mrowią i swędzą jak przy gojeniu.
Saskia machnęła mu ręką i odwróciła się, podbiegając po schodach drobnymi susami aż znalazła się obok stoickiego jak posąg doktora Quolleba. Ścieżka znów należała tylko do nich...
Saskia używa Leczenia lekkich ran na Hazarze. Hazar odzyskuje 9 PW.
Impas przedłużał się, jednym grając na nerwach, a innym podchodząc do gardła ciężką gulą i wizją szubienicy. Saskia srożyła się, gotowa do ostateczności w obronie tych, którzy desperacją czy głupotą, napytali sobie biedy i ściągnęli na siebie gromy. Hazar mierzył ją wzrokiem i mełł w ustach przekleństwa, ważąc na co może się zgodzić. Randal wsparł go z tyłu równie surową postawą, gotów egzekwować uczciwość szabrowników. Przez myśl przeszło mu, że nie dalej jak miesiąc temu sam zwędził złoto z korytarzy Ścieżki, a za klejnoty, które wyniósł stąd sir Grimley sprawił sobie zbroję, która wyratowała go przed zgubą ze strony otiaka.
Cóż, na wspomnienie zacisnął mocniej zęby i prychnął, wchodząc we własny, wewnętrzny impas. Stał jednak tam, gdzie wcześniej i krasnolud mógł na niego liczyć. Eutalo szykował już kuszę, by bardziej groźbą niż prośbą umocnić decyzję Hazara, ale Varlund machnął na niego poirytowany, pokazując, żeby popukał się w czoło.
– Puśćmy tych – zadecydował sierżant, dając najsamprzód sygnał Bolvarowi i Grebowi, którzy raportowali do niego. Może to litość, rozsądek, a może obawa przed tym, co może zrobić przyparta do muru kapłanka? – Widziałeś mości Hazarze, że te głuptaki ledwo co zlazły ze schodów. Nie mieli nawet kiedy się obłowić.
– Dobra, sprawdźcie, ale tych nie puścimy – zgodził się krasnolud. – Nie bez gruntownego obszukania. Sami nie wylezą.
Saskia nie złagodniała w spojrzeniu, ale ponagliła Gamira, by sypał złotem na ziemię, nie skrywając niczego. Jego kumpel był głuchy na apele, ale dziewczyna nie dawała za wygraną.
– Tamtych puścili. – Dziewczyna pokazała na przetrzepane pobieżnie przez górników i Bolvara towarzystwo, które ochoczo posypało się do wyjścia. – Wywal złoto, zostaw je, to pozwolą ci odejść. Za biedę, głód... Nawet za głupotę – mogę zginąć. Ale nie będę umierać za chciwość.
Seweryn obserwował, co zrobi Durgo zza Randala, w szybkim triażu oceniając, co dalej z paladynem. Rycerz trzymał się całkiem nieźle jak na uderzenia, które dostał, ale żeby porządnie o niego zadbać, musiałby zdjąć płytową zbroję... Czemu okoliczności ciągle nie sprzyjały.
Jenot podniósł ręce do góry i czekał, a Bolvar podszedł do niego, bez ceregieli łapiąc go za szmaty i raz po raz zaciskając każdy punkt, gdzie mogło skrywać się złoto. Sakiewka była pusta (nie licząc paru miedziaków, ale te były nie do pomylenia ze znaleziskami Ścieżki), a sukmana chyba nie skrywała nic wartościowego. Żołnierze spojrzeli niepewni w stronę sierżanta, bokiem łypiąc też na to, co powie rozeźlony na złodziei krasnal. Faktycznie mieli go rozbierać do naga i krępować, czy tyle starczy?
– Pierdolę to! – warknął śniady Durgo, który wybiegł już poza dogasające płomienie i wbijał wzrok w schody przed sobą. Ważył chyba, czy w pełnym biegu uda mu się przebić przez ewentualną zasłonę. Gdyby chwycił za nóż... Ale rękoma trzymał poły szaty, w którą nazbierał złotych kamyków. Musiałby puścić, stracić co wyrwał od losu. – Wasze to, że tak bronicie? Wasze, kurwa? Sami nachapani, ale drugiemu nie dadzą, niech zdycha!
– LEŻ! - Kobiecy głos zadzwonił po sali aż po kandelabry na górze. Magia wzniosła go poza zwyczajnie osiągalne rejestry, ale to nie głośność, a boski autorytet przygiął szabrownika do ziemi.
– Obszukajcie go dokładnie i puśćcie i tych – zakomenderowała Saskia. – Dopełniam swojej strony układu.
Istotnie, Gamir pokornie poddał się przeszukaniu, a Durgo – typ niepokorny – musiał mieć kark przygięty magią do ziemi. Teraz, położony rozkazem Saskii, znalazł się między Mariusem a Ballo, którzy odciągnęli mu ręce za siebie, aby nie próbował łobuzować. Czarownik myszkował po zakamarkach brudnej szaty czy też szmaty cwaniaczka, a potężny mnich gwarantował, że proces będzie bezproblemowy.
Lara, która nadeszła bliżej, prowadząc pokornie idącego przed nią Kalba, czuła świerzbienie w palcach i ciągły niepokój. Ceniła historię Ścieżki i jej dziedzictwo, ale żywot tych obdartusów pewnikiem był wart więcej niż parę garści złotego kruszcu. Widziała jak górnicy łypią za spadającymi na ziemię kawałkami złota i była pewna, że gdyby ich pryncypał nie patrzył, sami naładowaliby kiermany Slerotinowym bogactwem. Położyła rękę na ramieniu rannego, żeby go uspokoić. On był następny w kolejce do obszukania. Wiedziała, że co najwyżej zebrał z wagonika parę bryłek fluorytu, który nie był żadnym unikatem, czy rzadkim kuriozum. Ot, życie na szali dla kawałka bezwartościowej skały!
– Czyści? – Zapytała Saskia, gdy Marius podniósł się znad przygniecionego do ziemi Durga. – To puśćcie ich wolno, wedle umowy. I nie bredźcie o sprawiedliwości, bo jej tu nie ma. Nie kiedy w okolicy znikają wioski, a pojawiają się gildie i spółki. Nie kiedy ludzie znikają z wioski i znajdują się w lesie na gałęzi... Och te zaoczne wyroki!
Hazar miał gagatków w garści i tylko od niego zależało teraz, czy ich wypuści. Owszem, inni mogli mieć swoje zdanie i może nawet chcieć je aktywnie przeforsować... Ale pierwsze (albo i ostatnie) słowo należało do niego.
Saskia błyskała oczami od jednego celu do drugiego, niepewna z której strony może przyjść uderzenie. Ciągle miała swoją tarczę dla osłony, ale nawet przy swoich magicznych atutach pisana jej była bardzo nierówna walka.
– Zobacz, o. – Wskazała głową na Gamira, który przystanął niepewnie. Skinęła na niego zachęcająco, aby wysypał, co napakował w kieszenie. Mężczyzna krzywił się, jakby rozgryzał tuzin cytryn, ale zaczął powoli wysypywać złote łupki, które zgromadził. – Puśćcie tych, których trzymacie. Niech wracają do wioski. Nic stąd nie zabrali.
Górnicy popatrzyli na Hazara z nadzieją, niechętni swej roli w przepychankach z bywalcami tych samych knajp. Wiedzieli już, że po tym wszystkim będzie gadane. Wódka, branie na krechę, karty... Wszystko będzie inaczej.
– Wy puścicie najpierw tamtych, ci dwaj zostawią złoto - zapewniła kapłanka. – Ja to zagwarantuję. Wtedy dacie im odejść. Wszystkim.
Dziewczyna miała świadomość, że Durgo niekoniecznie pójdzie na kompromis i sprawa wisi na włosku... Ale wyglądało na to, że bierze to na siebie. Nosiło ją, ale wstrzymała moc, choć oczy jarzyły jej się złotym poblaskiem, jak ogień buchający spod kociołka.
