Dingo nie powinien spodziewać się, że znajdą dziewczynę na miejscu, ale i tak był rozczarowany. Pusty parking, z którego ich przybycie przepłoszyło zbieraczy-padlinożerców, przypominał pusty grób, albo opuszczoną jamę drapieżnika.

Oni jednak nie mieli nawet tyle szczęścia, żeby znaleźć jakieś ślady grasującego tu zwierza, poza popsutym smarthingiem. Houston odetchnął głęboko powietrzem parkingu, przesyconym smrodem uszkodzonych układów paliwowych, rdzy i taniego wina.
- Tak jak powiedziałem, trop ostygł. Tu się nie dowiemy niczego więcej, chyba że znajdziecie jakichś świadków... - pokiwał głową na boki - Może z tego telefonu coś się wyciągnie. Ale, zaraz, skoro to telefon Nikeri... czy ta druga dziewczyna nadal ma swój? Może tam coś jest?
Szukał spojrzeniem Macka, który mógł znać odpowiedź na to pytanie, ale medyk kręcił się gdzieś dalej na parkingu. Houston westchnął i, nie mogąc ustać w miejscu, zaczął chodzić między samochodami.

- Teee Dingo... - usłyszał cichy głos Shawna - A znasz to? Dwa gangusy Chakkas i Valentinos skaczą z pierwszego piętra. Który z nich se łeb rozpierdoli?
Houston nie potrafił się powstrzymać i uśmiechnął się półgębkiem.
- No, który?

- No to, ten, yyyy... no, dzień dobry? - wypalił Dingo, próbując ogarnąć chaos w pomieszczeniu, zatrzymując wzrok nieco dłużej na dźgniętej dziewczynie - Chyba.

Starał się uporządkować natłok napływających informacji. Jego myśli nieco dłużej zatrzymały się przy nietypowym nożu, z czymś pomiędzy obawą, a niemal nabożnym podziwem.
- Hej, H... SuperStar - zwrócił się do HiFi'ego, z wahaniem, nie wiedząc jak powinien do niego mówić w tym towarzystwie - Co myślisz?

W tym krótkim pytaniu było całe spektrum emocji i wrażeń od "w co my się wpakowaliśmy", po "ręka rękę myje". Czy Houston sam przed chwilą nie zastanawiał się jak to jest być pod ścianą? Skłamałby, gdyby powiedział, że nie dostrzegał tego, co na pewno zauważył już HiFi: wdzięczność Chakkasów może dać się zamienić na twardą walutę.

Chyba dał się porwać emocjom Brazil, która wyglądała, jakby miała kontrolę nad sytuacją. Historia Chinwe rezonowała w nim bardziej niż by tego chciał. Dwie dziewczyny, próbujące sobie radzić w Night City. Jedna ledwo żyła, drugą... może spotkał gorszy los. Pomyślał o Liz i jej przyjaciółce, Cassy. Dwie dziewczyny, same w wielkim mieście...

Spojrzał na Artemidę.
-Dasz radę nam powiedzieć co się tam wydarzyło? - spytał, słysząc o... niedoborach w ludziach Chakkasów. Cofnął się dwa kroki w stronę drzwi. Dopiero przyszedł, ale już był gotowy wychodzić. "Takie życie nomada", pomyślał przelotnie, trochę bez sensu. Następny przystanek: Zachód -1

Dingo zrelacjonuje wszystko czego HiFi mógł nie usłyszeć (no, może pominie tylko tę zostawioną kasę, ale to bez związku ze sprawą:) ) i wyciągnięte wnioski - że to nasi i najpewniej nikogo nie zadźgali, tylko pomagają, jak pisała Brazil.

A potem pójdzie z HiFi, dokądkolwiek by to nie było.

Houston obserwował specyficzny ekosystem mieszkania matrony z ciekawością badacza i ostrożnością bywalca Badlandów. Wyglądało na to, że miejsce, do którego trafił było dla miejskiej dżungli odpowiednikiem ściółki leśnej. Pełne odpadów z wyższych warstw społecznych. Tutaj te resztki rozpadały się na organiczną materię, która pozwalała wyżywić się tym szczególnym istotom, żyjącym na samym dnie.

Szybkim ruchem schował zapalniczkę w jednej z wielu kieszeni, kiedy matrona była już usatysfakcjonowana swoim papierosem. Dobrze, że przynajmniej cygarety miała własne...
- Adeola? - spytał, bardziej sam siebie niż kobietę. Wydawało mu się, że coś kojarzył. To jacyś kumple Macka? No i ta pinezka od Brazil... Co wcześniej mówiła Artemida w wiadomości? O dziewczynie pociętej nożem... Matrona mówi, że też ktoś kogoś zadźgał. Umysł Dingo szybko zmierzał do konkluzji, ale miał nadzieje, że się mylił.

Wyciągnął własnego smarthinga. W prawym górnym rogu ekranu migała dyskretna ikona połączenia z HiFi... a w powiadomieniach tuż poniżej treść wiadomości: "Dingo, zabieraj się stamtąd..."
Odchrząknął i cofnął się o krok od matrony.
- Dobra, chyba kojarzę, gdzie to jest - powiedział, drapiąc się po głowie - To lecę, interesy same się nie zrobią, wiadomo.

Zawahał się i ruszył do drzwi. A potem zostawił na półce przy drzwiach drzazgę z pięćdziesięcioma dolarami. Może tknęły go wspomnienia własnej biedy, a może cwaniackie miny dzieciaków? Może był po prostu młodym naiwniakiem... A może w tym miejskim ekosystemie dobrze żyć w zgodzie nawet z tymi na samym dnie? Kto wie czy sam tam kiedyś nie wyląduje...

Wydaje mi się klarownie w odpisie, ale tylko gwoli ścisłości: jak matrona zgodzi się pomóc z dobroci serca (a nie portfela), to Dingo da się zaprosić do środka. Jeśli nie... to przypomnę, że mam aikido na 4 w razie próby wyrwania się i ucieczki

Sytuację, w której znalazł się Houston musiał zrzucić na karb rozkojarzenia. W myślach liczył eurobaksy, które zobaczył w mieszkaniu Shivy... na razie co prawda w mało praktycznej formie mebli, komputerów i innego sprzętu, ale pieniądz to pieniądz. Samo mieszkanie było prawie tak duże jak ich melina, a zajmowała ją jedna, teraz już świętej pamięci, netrunnerka. Całkiem niezła nora. Czy może bardziej trafnym określeniem byłoby: leże pająka?

Może właśnie dlatego, że zaprzątał sobie głowę metaforami, był przekonany, że rozmowa z ludźmi od Czakasów pójdzie gładko. Zamiast tego trafił na Cerbera. Całym wysiłkiem woli starał się nie uciec spojrzeniem w głąb korytarza gdzie chował się HiFi. Miał tylko nadzieję, że technik słucha.

- Droga pani, ja jestem prosty chłopak - powiedział stawiając opór trzymającej go kobiecie - Jest interes do zrobienia, to robię interes. Nie ma interesu, to nie robię.

Zawahał się. Przez myśl przeleciał mu vid z Animal Planet o hipopotamach. "Krowy hipopotama są z natury agresywne, ale samice chroniące młode w wodzie stają się prawdziwymi maszynami do walki".

- Nie mogę dysponować nie swoją kasą, ale... - spróbował pojednawczo - ... chodzi o transakcję. Takie dobre chłopaki na pewno podzielą się zyskiem. Taki trochę rodzinny interes, nie? Miasto to dżungla, tacy jak my musimy sobie pomagać.

Nie wspomniał, że to właśnie na końcu łańcucha pokarmowego Night City dochodzi zazwyczaj do najzajadlejszej rywalizacji o przetrwanie. Był skłonny wejść do mieszkania kobiety... do jaskini lwa... ale niech już puści jego kurtkę, zanim urwie mu rękaw!

Dingo potrzebował chwili, żeby załapać, że tak naprawdę deal z Paulem jest już prawie przyklepany, a HiFi trochę droczy się ze sprzedawcą... może uda się w ten sposób utargować lepszą cenę? Odwrócił tęskny wzrok od półki z akcesoriami i spojrzał na technika.
- No jasne, HiFi. Wiesz jak jest, Paul, gnata do garnka nie włożysz, nie?

Przerwał, kiedy jego smarthing zawibrował. Spojrzał od niechcenia, spodziewając się głupiego SMS'a od Alertu RBC ("Uwaga, poziom smogu niebezpiecznie wysoki. Osobom starszym i dzieciom zaleca się pozostanie w mieszkaniach..."), ale uniósł brwi widząc wiadomość od Brazil. Sprawdził pinezkę, którą mu wysłała, przybliżył maksymalnie ekran. Przypomniał sobie jak jeszcze niedawno obserwowali sygnał od Switcha, który potem zniknął z ich zasięgów. Napisał szybką wiadomość:

"Żyjesz Brazil? Potrzebujecie wsparcia? Co z Mackiem?"

- Minęliśmy się z naszymi - rzucił do HiFi'ego, pokazując mu zapis rozmowy - Jak będzie trzeba to do nich zajrzymy po drodze, co? Mają jakąś jatkę... to znaczy, chyba nikt ich nie pochlastał, ale... kogoś. Ktoś został po-chlas-ta-ny.

Ruszył w kierunku wyjścia z 2nd Amendment. Jego myśli skakały od Macka i Brazil do zbliżającego się spotkania z Czakasami. "Ja dzwonię, ty mówisz", przemknęła mu przez głowę myśl, na którą nie potrafił powstrzymać się od uśmiechu.

Houston przez chwilę wpatrywał się zdziwiony w Leona - nie wiedział ani, że jest taki cięty na Brzytwiarzy, ani że ma takie talenty oratorskie... a może po prostu dostał flow, bo go krew zalewa. Tak czy inaczej, Dingo ucieszył się, kiedy HiFi przejął pałeczkę w rozmowie i nieco zmienił temat.

Postukał się palcem w bok głowy w geście "główka pracuje".
- Cichy jak żbik, pamiętasz? - powiedział do technika z głupkowatym uśmiechem - Pewno, Wilson będzie miał tłumik... i celownik optyczny z kolimatorem... statyw... no nie wiem. To strasznie ciężkie gówno. Ale pomaga. Zróbmy tak, jak Paul da nam jakąś fajną promocję, to w sumie czemu nie. Mam też trochę szmalu, jak coś. Jednak wiesz... siedzimy w tym razem, nie?

Houston obrzucił spojrzeniem tereny przemysłowe Northside. Miejska dżungla, na razie śpiąca, ale wkrótce... groźna. Dla nieostrożnych wędrowców.

Kiedy on i HiFi znaleźli się poza zasięgiem słuchu Leona, Dingo kiwał głową na słowa technika.
-Kurwa, HiFi, jak ty mnie imponujesz teraz - zażartował, słysząc o tym jak obrotnie technik organizuje broń - Skąd masz klucz do jej mieszkadła? Zresztą, w sumie nieważne. Szukamy czegoś u niej? Czy tak sprawdzić? Wiesz... żeby chłopstwo nie rozkradło? Pewnie, pójdę z tobą. Lepiej, żeby cię tam nikt samego nie przyłapał, bo wiesz... może być dziwnie, jakby cię tam znalazł jakiś jej kumpel. Choć wiesz jacy są kowboje... Raczej mało towarzyscy, przynajmniej w realu. Czakasami się nie przejmuj. Dopilnujemy, żeby nas nie zrobili w wała na kasę. To nic dla takich młodych wilków, jak my, co nie?

Houston spojrzał zdezorientowany najpierw na HiFi, potem na Leona. W końcu, jakby z zakłopotaniem zwrócił się do technika.
- To jest dżungla, HiFi - powiedział powoli, ostrożnie - Zrozumiałem, że chcemy mieć ciastko i zjeść ciastko. A to ty, Avrille, masz z nimi kosę...

Westchnął, drapiąc się bezwiednie po brodzie. Jak dla niego wyglądało trochę na to, że HiFi faktycznie chce mieć to ciastko... ale bez rozbijania żadnych jajek, metaforycznie mówiąc. Bez brudzenia rąk. A przynajmniej swoich rąk. Houstonowi przyszło do głowy kolejne przysłowie - sypał dziś nimi jak z rękawa - "si vis pacem para bellum". Wojna i tak będzie, pytanie tylko kto dostarczy do niej pretekst: Brzytwiarze czy Leon?

Uniósł ręce w ugodowym geście.
- Jak dla mnie, mogę was tylko osłaniać i nie zrobić nic, zanim to oni nie wyciągną gnatów - powiedział - Tylko, że wtedy może być za późno. Wiesz, HiFi, że to nie są mili panowie z 2nd Amendment. To Brzytwiarze. Gdyby znaleźli cię rannego w zaułku, nie zastanawialiby się dwa razy, tylko wylądowałbyś w wannie z lodem. To dżungla, stary - powtórzył - Jeśli mam wybierać, albo my, albo oni... to wybór jest prosty.

Jak dobrze pójdzie, HiFi faktycznie nawet nie będzie musiał sięgać po broń, bo nomada i Leon załatwią sprawę. Houston spróbował uśmiechnąć się pokrzepiająco do technika na tę myśl.

@Ketharian napisał:

@wilczy , zakładam, że nomada nie będzie miał takich obiekcji, słusznie?

Tak, słusznie, nie będzie miał obiekcji. Jak na Badlandach Dingo w ogóle jest przekonany, że taki był plan od początku i pewnie się zdziwi, kiedy HiFi zaoponuje, ale nie będzie komentował. Houston zakłada, że to będzie "sprowokowana samoobrona." Jest też gotów podczas samej akcji bardziej osłaniać HiFi niż Leona.

@Gladin napisał w [komty] Syreni Śpiew Neonów:
Co do wyposażenia to pomyślę - jeżeli Dingo będzie zainteresowany, że w zamian za pomoc zasponsoruję mu jakiś dodatek do broni, to brzmi to jak plan. @Wilczy

Jak HiFi ma napięty budżet to Dingo może sam sobie zasponsorować, choć taki prezent na pewno przyjmie

Magazyny AllFoods w Northside

Houston wzruszył ramionami. Stare powiedzenie mówiło, że lew nie sprzymierza się z kojotem... tylko kim oni byli w tym porzekadle?

Teraz plan podobał mu się nieco bardziej. Im prościej, tym lepiej. Bez zbędnych wybuchów i fajerwerków. Zapamiętał słowo-klucz: "deser". Pomysł z dronem też był niezły, bo w razie czego dawał mu szersze pole widzenia. Mógł być jednocześnie strzelcem i spotterem...

- Jasne, skitram się tu... powiedzmy o trzeciej? Jesteście z nimi ustawieni na piątą, nie? - upewnił się Dingo - Rano mam robotę, ale wyrwę się wcześniej z warsztatu. Wymówię się... sprawą rodzinną.

Houston uśmiechnął się pod nosem, zastanawiając się czy będzie to kłamstwo czy tylko niedopowiedzenie. Bo w sumie HiFi i reszta to taka jego nowa rodzina.

Dingo kiwał głową na słowa HiFi'ego, nie zdejmując smatgogli z oczu i nadal obserwując teren kamerą z drona.
- Jeśli dałoby się uniknąć granatów, byłoby super - powiedział - To ryzykowne, a do tego możemy zniszczyć fanty, które chyba są nam potrzebne...

Przywołał drona na dół, do swojej dłoni. Przez chwilę przyglądał mu się, jak ciekawemu okazowi owada, po czym schował go do kieszeni.
- No pewno, że będę w oknie. Czujny i cichy, jak żbik. Jak dobrze pójdzie, nawet nie zauważą co ich trafiło... - Houston w myślach robił sobie małą listę zakupów. Jego Ronin miał łącze do smartguna, może je sparować z goglami, ale przydałby mu się tłumik... celownik optyczny też... może statyw? Nie, wtedy całość będzie za ciężka, żeby sprawnie się ulotnić. Celownik i tłumik będą musiały wystarczyć. Oprze karabin o parapet. A zaraz skoczy na małe zakupy w drodze powrotnej.

- Włączę sobie głośnik w smarthingu i też będę na łączach. Ale z tego co zrozumiałem, to deal był z wami dwoma, tak? To chyba powinniście być obaj. Kurwens, byłoby zajebiście, gdyby Shawn zgodził się być obstawą na ziemi. Bo droga ucieczki, drogą ucieczki, ale chyba chciałeś HiFi ich uwolnić od jakiegoś sprzętu? A zmarnuje się, jeśli ich kropniemy i znikniemy. Czyli, reasumując: uderzamy szybko i cicho, ale zabójczo. Najlepiej tak, żeby wystawić mi ich do odstrzału, ale żebyście wy byli osłonięci. Łapiemy towar i spierdalamy.

Również nie mam nic przeciwko

- Może u Kretów ciężko o gumki? Możesz im dorzucić paczkę do tych gnatów... - wzruszył ramionami z głupim uśmiechem. Skończył konfigurować drona na smarthingu, po czym sięgnął do kieszeni po maszynkę. Wypuścił ją w powietrze z głośnym "wrrrrr" i pokierował kilka metrów nad nich.

- Co myślę? - powtórzył, patrząc najpierw na HiFi, a potem zwracając się do Leona - Sorry Leon, ale HiFi ma trochę racji. Taki granat to fajna sprawa, ale w momencie, kiedy będziecie stać z nimi twarzą w twarz, cholernie ryzykowna. Nawet jeśli odpali się w dobrym momencie, możecie oberwać odłamkiem... A obstawiam, że Mack się nie będzie pisał z nami na tę imprezę, żeby was potem poskładać.

Nałożył na oczy smartgogle i obserwując teren przez kamerę z drona, mówił dalej.
- Mówię "was", bo nie mogę was pilnować tutaj. Jak tylko mnie zobaczą, domyślą się, że coś się święci. A o to właśnie chodzi, żeby się nie domyślili - uśmiechnął się szerzej po czym kiwnął głową w stronę pobliskiego budynku. To był jakiś mniejszy magazyn, albo dawne kwatery pracownicze.- Ja będę, o tam o! W oknie. A jak nie uda się wejść do środka, to na dachu, żeby mieć ogląd na sytuację. Z mojego Ronina mógłbym ich ściągnąć nawet z 400 metrów. No, może z 350...

Pokierował dronem dalej, w głąb terenu. HiFi miał rację, potrzebna im będzie droga ewakuacji, kiedy już gówno wpadnie w wiatrak. Najlepiej by było, gdyby technik z Leonem uciekli jedną drogą, a on sam inną, żeby spotkali się później. Labirynt starych kontenerów i magazynów to jednocześnie błogosławieństwo i przekleństwo w tej sytuacji.
- Co do tej wybuchowej zabawki... - podjał - ...fajnie, ale przydałoby się mieć nad tym więcej kontroli. Wydaje mi się, że z jednorazowej komórki... takiej jaką kupiłem rano Switchowi... da się zrobić prosty detonator. Ekhm. To znaczy, tak słyszałem. Od kumpla z... z Badlandów. Co myślisz HiFi? - spojrzał na technika - Ale jak nie, to chyba lepiej mieć granat w kieszeni i poczęstować patałachów "tradycyjnie"... Tylko pamiętajcie, że chyba nie chcemy zniszczyć towaru, nie?

Houston przyglądał się pracy HiFi'ego i Leifa z absolutnie niewzruszoną miną laika. Nie przeszkadzało mu to kibicować zza ich pleców i rzucać mądrym tonem uwagi.
- Nie, to nie tutaj. Ten kabel musi iść pod spodem, pod tym tamtym.
- Ten teges tutaj się jakoś nazywa fachowo...
- No, teraz lepiej. Jak się iskrzy, znaczy że działa, tak?
Mimo luzu w głosie, oczy Dingo uważnie śledziły precyzyjne ruchy dłoni technika. Przygotowywanie implantów było trochę ohydne, a jednocześnie dziwnie... kojące. Jak oglądanie BD z szumem drzew, albo wpatrywanie się w miasto nocą, gdzieś ze spokojnych peryferii Night City. Przynajmniej do momentu, kiedy człowiek nie uświadomił sobie, że każda z tych części do niedawna była w żywej osobie.

Dingo oderwał się od spektaklu, kiedy do mieszkania wpadł Frog. Nomadę zaskoczył wybuch solosa. Houston miał pustkę w głowie i patrzył na tyradę Shawna tak jak psychiatra mógłby patrzeć na pacjenta, który podczas spokojnej rozmowy nagle dostał piany z ust i zaczął bredzić. Spuścił wzrok, nagle również rozdrażniony, ale nic nie powiedział. Jak miał wyjaśnić, że już za długo był na końcu łańcucha pokarmowego miasta? Jak miał powiedzieć przy wszystkich, że ma dość chowania głowy w piasek - i że jedynym sposobem, żeby odbić się od dna jest działać. Szarpać i gryźć, więcej niż można przeżuć... a potem ugryźć jeszcze więcej.

Z westchnieniem wrócił do przyglądania się jak HiFi pracuje. Miał nadzieję, że Frog jednak później do nich dołączy. Jak już się trochę uspokoi. "Jeść, albo być zjedzonym", pomyślał Dingo i zrobił się głodny.

Dingo poruszył się na kanapie. Jeszcze nie całkiem rozbudzony słyszał rozmowę Brazil i Switcha, a potem HiFi'ego. Potrzebował chwili, żeby dodać dwa do dwóch i zorientować się o czym właściwie mówią. Ćmiący ból głowy i zesztywniałe od spania na kanapie członki nie pomagały.

Przeciągnął się po czym usiadł wygodniej opierając łokcie na kolanach i masując skronie. Chwilę wpatrywał się w ekran telewizora zamrożony na stopklatce. Czyli... ten cały Fuentes, tak? Groził, że powystrzela dzieciaki z broni Switcha, jeśli ten nie będzie współpracował... Ale przecież, według najlepszej wiedzy Trenów, Switch leżał martwy w kontenerze na Vine Street? Podzielił się tą wątpliwością ze Switchem:
- Czy ty oficjalnie nie jesteś dalej nieboszczykiem? - spytał - To znaczy, nie wiem, czy ktoś widział jak wyciągaliśmy cię z Vine Street... ale też nie patrzyłem, bo byłem zajęty spierdalaniem.
Wzruszył ramionami.
- Ale na razie, jak sam zawsze mówisz: powoli i z rozmysłem. Jak dojdziesz do siebie... i namierzymy tych kolesi... to tylko powiedz, to im nakopiemy w ramach klanowej vendetty. A na razie, chyba opędzlowali ci telefon, co? Mogę ci skoczyć po jednorazówkę na drugie piętro.

Wstał z kanapy i chciał ruszyć do lodówki po coś zimnego, kiedy tknięty przeczuciem podsunął sobie koszulkę pod nos i powąchał. Pokiwał głową na boki w geście "nie jest dobrze, ale i nie jest źle", zwłaszcza jak na warunki ich megabloku.
- HiFi, czyli na tych Brzytwiarzy potrzebujesz kasy czy broni? Czy to oni mają broń? Której potrzebują Krety... A Leif ma z nimi kosę? Tak? Więc z Leifem mamy zabrać im broń i dać tym drugim... dobrze łapię?

To ja tylko tak gwoli ścisłości: Dingo pewnie trochę odeśpi noc pełną wrażeń, a potem, zaglądając pracującemu HiFi'emu przez ramię, zagada o Leona i o to czy będzie jakaś akcja z Brzytwiarzami. Jeśli tak, to może nawet sam przejść się na miasto na rekonesans (jeśli tylko Hifi zdradzi mu szczegóły np. co do miejscówki)

Kiedy już Switch zaległ na naprędce zorganizowanym futonie szpitalnym, Dingo odetchnął. Umościł się na swoim miejscu na oparciu kanapy i przyglądał jak emocje tego wieczora opadają z jego towarzyszy. Starał się skupić na opowieści Raze'a, ale jego uwagę skutecznie odwracało nagranie, którym jarał się Frog. Solos podziwiał działanie 6th Streetów i przez krótką chwilę Houston ucieszył się, że jednak wybrali ucieczkę na piechotę bocznymi uliczkami. Nie wiedział czy Aigo przetrzymałoby ostrzał z broni maszynowej.

Pokręcił głową i znów skupił się na Switchu. Westchnął, kiedy fixer dotarł w swojej opowieści do udziału SlimWire.
- Czyli jednak trzeba było pociąć grubego... - syknął pod nosem, zerkając na Brazil - Bo to on nasłał na ciebie Trenów. Na nas nie zdążył...

Houston odchylił się do tyłu i przez chwilę zapatrzył na ciemne przebarwienie na suficie. Było tam od miesięcy, kiedy sąsiad z góry ich zalał.
- Ale wychodzi na to, że gruby faktycznie robił dla Trenów. Robi. Ale miał wizytę Szóstek... tak? - spojrzał na Shawna - Wchodzili do środka, co nie? Tak sobie myślę, że... nie wiem jak dobrze znasz tego Slima, Switch... że warto jutro sprawdzić czy jeszcze dycha. Bo może nie tylko nam dzisiaj podpadł.

Dingo wstał i przeciągnął się.
- No i jak dla mnie wpakowaliśmy się w sam środek gniazda żmij - wzruszył ramionami. Keira? Endron? Gołębica? Na razie dla niego były to tylko puste słowa - Ale żyjemy, nie? Idę się odlać.

Niech Switch mówi! Siedzimy w tym razem

Wnętrze taksówki było duszne i z tyloma pasażerami w środku wydawało się w pierwszej chwili niemal klaustrofobiczne. Jednak ta bliskość towarzyszy, powolne schodzenie napięcia z ich głów i ciał sprawiły, że Dingo po chwili poczuł się znów na miejscu. Tu i teraz, tam gdzie przynależał. Przypomniał sobie chłodne noce na Badlandach i namioty smagane wiatrem. Skulonych razem członków watahy - jego ówczesnej rodziny - ogrzewających się ciepłem swoich ciał, ledwie mieszczących się w ciasnocie brezentu. Pył dostający się przez szczeliny w materiale, kiedy przeczekiwali burze piaskowe.

Zamrugał, wpatrzony w okno jadącej taksówki. Przez chwilę oślepiły go neony, śpiewające swoją nocną pieśń o konsumpcjonizmie, życiu i śmierci... Ziewnął przeciągle - ciało, po wzmożonej aktywności i ciągłym napięciu, powoli wystawiało mu rachunek - i rzucił okiem na pozostałych. Wyglądało na to, że wszyscy jechali na oparach. Zamyślony Shawn, nietypowo milcząca Artemida... skwaszony Leif. Jeden Hartley starał się robić swoje, obserwując Switcha.

Switch, ich fixer. Podobno w Night City mówi się, że żeby coś dobrze działało trzeba posmarować, a dobry fixer był właśnie takim... smarowidłem. Dingo nie był przekonany co do tego aforyzmu i dla niego Raze był raczej klejem. Spoiwem, które trzymało ich grupę w całości. Czy to dziwne, że prawie bez wahania ruszyli po niego? Tak i nie.

Houston wziął gadanie Switcha za majaki człowieka wyrwanego z rąk śmierci, choć jego pytanie autentycznie go zaskoczyło.
- Jak to, "co się odpierdoliło?" - spytał Dingo, odwracając się w stronę tylnego rzędu siedzeń w taksie - Myślałem, że ty nam powiesz. Gruby pieprzył trzy po trzy, żeby ratować swoją skórę. Mówił coś o Trenach, że pracował dla nich... a, i o tym, że masz niewyparzoną gębę. Ale to już wszyscy od dawna wiemy.

Houston spróbował się uśmiechnąć, ale chyba wyszedł mu tylko sztywny grymas. Jak to dobrze, że ta noc dobiegała końca...