[CP2077] Syreni Śpiew Neonów [21+]
-
Raze Switch More
Ja pierdolę. Kurwa mać.
Dopiero gdy poczuł, że naprawdę uszedł, pozwolił, by napięcie puściło. Wyrwało się z niego razem z powietrzem, ostrym i nierównym wydechem, jakby ktoś odkręcił zawór bezpieczeństwa.
Kurwa, blisko było, bardzo blisko...
Adrenalina wciąż dudniła w skroniach, ale ciało zaczynało słuchać. Umysł — powoli, niechętnie — wychodził z trybu Escape / Survive i przestawiał się na Analyze.
Otagowałem cię.
Te słowa wracały jak echo. Zbyt czyste. Zbyt spokojne. Wypowiedziane głosem, który nie musiał podnosić tonu, żeby grozić.
Biały zjeb.
Red Herring.
Akolita Gołębicy.OTAGOWAŁEM CIĘ.
Myśl pulsowała w głowie jak czerwony alarm, natrętna, nie do zignorowania.
Jebany skurwysyn…
Switch nie wiedział jeszcze, jak.
Nie wiedział czym.
Ale wiedział jedno — jeśli ktoś w Night City mówi coś takiego z tym spokojem, to nie blef.Dobra. Dobra. Ogarniemy to. Jebany!
Zacisnął zęby. Mechanicznie. Jak zawsze, kiedy robiło się gorąco.
Skompresował nagranie. Wrzucił je szyfrowanym kanałem na BlackVault.
Potem NoiseFeed.
NoiseFeed Switch @Brazil: Sprawdź BlackVault. Otagowanie? Mam się martwić? Ogon? Chwila zawahania. Druga wiadomość była już tylko formalnością.
NoiseFeed Switch @All: Dobra robota chłopaki. Westchnął ciężko. Raz. Głęboko. Jakby próbował wypchnąć z płuc resztki strachu.
SlimWire. Wybrał kontakt. To może być trudna rozmowa.
— Cześć, Slim. Mam dwie wiadomości — powiedział spokojnie, aż zbyt spokojnie. — Jedną dobrą, drugą złą. Od której chcesz zacząć?
Krótka pauza. Odpowiedź po drugiej stronie.
— Okej… — przeciągnął. — Dobra jest taka, że ją znaleźliśmy. Kosztowało mnie to więcej, niż zakładałem. Ktoś stracił życie, żeby do niej dotrzeć.
Nie musiał mu tłumaczyć, że to żaden z jego ludzi. Nie ma znaczenia.
— Rozumiesz? Doceń. I nie wyjeżdżaj mi następnym razem z głodną gadką. Zawarliśmy umowę. Ja jej dotrzymałem.
Wróciła dawna irytacja. Zmrużył oczy, patrząc na neon odbijający się w mokrym asfalcie. Dał sobie kilka sekund.
— Ta zła? — dodał po chwili. — Zerknij na zdjęcie, które właśnie wysłałem. Laska już ci nie pomoże. Za późno do mnie przyszedłeś. Przykro mi. Czekam na kredyty i... daj znać jeśli mogę coś jeszcze dla ciebie zrobić.
I chociaż nie miał na to teraz zupełnie ochoty, poszedł zamknąć temat z rzeźnikiem, doktorem Juliusem Kraitem.
-
Holly Street w Japantown, wieczór 14.07.77
Raze szedł szybkim krokiem po bulwarze kanału Parsonsa, z rękami wciśniętymi w kieszenie, spojrzeniem wędrującym po ciasnej zabudowie slumsów Kabuki na północnym brzegu kanału. W jego głowie kłębił się mętlik spekulacji, konsekwentnie rozkładanych na czynniki pierwsze i skrupulatnie analizowanych.
Sprawa Shivy Lacroix wydawała się zamknięta. SlimWire zerwał połączenie zaraz po otrzymaniu zdjęcia swojej znajomej, ale Switch wiedział, że grubas oddzwoni, kiedy już pozbiera się po doznanym wstrząsie. Może i jęczał do znudzenia, ale zawsze spłacał swoje zobowiązania. Ta wiedza sprawiała, że myśli fiksera co rusz biegły ku dwóm znacznie ważniejszym kwestiom.
Zabójcy-albinosi z pasażu stanowili dla Raze’a całkowitą zagadkę. Nie słyszał dotąd o żadnym liczącym się gangu, którego członkowie pasowaliby do opisu Akolitów Gołębicy. Goście musieli być jakimiś ptasimi fetyszystami, na dodatek chyba też krzyżowcami zwalczającymi rynek seksualnych usług… chyba, że swoją akcją tworzyli jedynie ekscentryczną zasłonę dymną dla inicjatywy Kosiarzy, ponoć aż palących się do uderzenia na Tygersów w czasie wielkiego orientalnego festiwalu. Wiedza o ich istnieniu mogła mieć sporą wartość, zwłaszcza dla przywódców przestępczych zaibatsu w Japantown, ale noszący markowe garnitury szefowie Tygersów byli graczami ze zupełnie innej ligi niż ta, do której należał Raze More. Wszelkie interakcje z nimi mogły być równie ogromnie opłacalne, co bardzo niebezpieczne.
I pozostawała jeszcze Keira, której zmartwychwstanie wstrząsnęło Switchem w stopniu nieporównywalnym z niczym innym, co fikser przeżył od czasu pośpiesznego wyjazdu z Night City. Ta zagadka atakowała jego umysł z szaleńczą zawziętością, nie dając nawet na sekundę spokoju i przywołując bolesne wspomnienia przeszłości.
Smarthing pisnął melodyjnie i na wyświetlaczu cyberoka fiksera pojawiła się natychmiast przychodząca wiadomość.
Stan konta Shezam: +500e$.
SlimWire przelał kasę. Switch skasował wiadomość neuralnym bodźcem, przystanął przy balustradzie kanału dobierając w myślach najbardziej praktyczną drogę dojścia do Kabuki. Pinezki ziomków na mapie NoiseFeed wciąż pozostawały aktywne w obrębie Ferguson Street, ale Raze nie poświęcił im większej uwagi. Jak znał swoich kumpli, siedzieli już w barze z pierożkami nad miskami sajgonek i butelkami ryżowego piwa.
Smarthing zasygnalizował nadchodzące połączenie, wyświetlił na Kiroshi ikonkę SlimWire. Switch przyłożył urządzenie do ucha nie odrywając drugiego łokcia od barierki kanału.
- Dostałeś jebany przelew, ty krwiopijco - powiedział niecodziennie przejętym głosem hacker - Powiedz mi, co dokładnie się stało. Kto zginął? Znaleźliście kogoś jeszcze na miejscu? Ta fotka musi być z jej kryjówki, są tam dalej jej komputery? Systemy działają?
-
Żaba
Dingo wyszedł i zostali tylko we dwóch pogrążeni w robocie. Co prawda Shawn uważał, że wydajniej by było gdyby to technik rozłączał kable, a solos kroił delikwenta, ale o dziwno HiFi zapalił się do mokrej roboty. Żaba mu więc nie przeszkadzał. Raz tylko mu pomógł z oczodołami, a potem zmierzwił mu czuprynkę, bo go zaswędziało. Kim był, żeby kumplowi z kwadrata odmawiać takich małych przyjemności?
Sam zgodnie z prośbą wziął się za okablowanie sprzętu. Ni w chuj się na tym nie znał. Ale widać HiFi uznał, że nie przerośnie to zadanie solosa. Pogwizdując więc do głosu Glorii Estefan sączącego się ze słuchawek HiFiego, który nawijał coś o Kretach, zaczął rozbebeszać sprzęt Shivy. Zaczął od zasilania, żeby go nie pierdolnęło, a potem jechał po kolorkach. Żółte od żółtego. Czerwone od czerwonego. Białe od białego. Zielona od zielonego. W sumie nie taka trudna to robota i może Żaba też by się nadawał na technika jakby we FreakFightach nie pykło. Ot raz coś zazgrzytało, bo nie zczaił, że kilka sprzętów było podpiętych do innych sieci.
Ze śmietnika sprzed garażu wtaszczył paletę i poustawiał na niej zaszabrowany hardware. Do plastikowego worka na śmieci wrzucił wszystkie kable tworząc radosną plątaninę przeplataną jakąś drobnicą sprzętową, której przeznaczenia nie znał. Na koniec wszystko powiązał taśmą klejącą. Brazilka się wzruszy, jak zobaczy popis jego Feng Shui.
- Czekaj, czekaj HiFi… - Ponownie się rozleniwiwszy miał w końcu chwilę Żaba by wrócić myślami do słów technika - Chcesz się pchać w transakcję… Wiedząc, że obie jej strony mogą skoczyć sobie do gardeł? Pogrzało cię chłopaku? Jak masz to w dupie to poczekaj aż się Leon z Brzytwiarzami zetnie. I dopiero potem wróć do dilu. Mogę z Tobą wtedy pójść. Jeśli będę miał wolne. Ale Brzytwiarzy nam na kark nie ściągaj. Starczy mi Switch z takich akcji.
-
HiFi 
– Kumpla mam samego zostawić w takiej sytuacji?! - zdziwił się technik niepomiernie. – Co Ty wygadujesz, Żaba?! Jakbyś ty miał kłopoty to miałbym patrzeć, kto kogo skroi, a potem się dopiero interesować?
Z wrażenia aż przestał dłubać przy valentinosie.
– A gdyby Dingowi ktoś kobietę zgwałcił i zarżnął? I byś wiedział, że on idzie na solo z gangiem, to też byś się w to nie mieszał?
– Ja wiem, że trzeba dbać o siebie, ale wiesz... Koniec końców nie możesz mieć oczu dookoła głowy. Ja się z Leonem znam od lat. Dłużej niż z tobą...
-
Żaba
- Ło hoo... Hamuj konie HiFi. - Solos był zdecydowanie zaskoczony reakcją technika. Wyglądał też jakby nadal nie do końca łapał się w meandrach na prędce opisanych relacji - Zrozumiałem, że ci powiewa co mu odwali przy tej transakcji. Czyli ci Brzytwiarze... to właśnie oni temu twojemu ziomkowi kobitę tak potraktowali? I chcesz mu pomóc się zemścić na nich?
-
Mieszkanie w H10, wczesny wieczór 14.07.77
Wiadomośc wysłana, misja kompletna, po sekundzie analizy Brazil zatrzymała wagonik z robakiem pędzący w trzewia systemu H10, za bramy dostępne ochronie i policji, być może niepotrzebnie się tak angażowała, miała kupę do nadrobienia, a uganiała się za cieniami. Już miała powrócić do przeszukiwania digitalnych sektorów przy magistracie, kiedy wbił się Mack.
-PILNE. Sprawdź na kamerze, kto nam się dobija do drzwi. - takie to lakoniczne, może chciał jednak pogadać, przeszło jej przez myśl.
Sprawdziła, bo racjonalny odruch taki w świecie cyfrowym, a kamery blokhausu na wyciągnięcie ręki. Przeszła tylko w półświadomość by wymienić programy między deckem, a bazą. Znów na kontrolerach, zajrzała na korytarz, obraz przekazała na smarta Macka. Wykorzystując wielozmysł zlokalizowała urządzenia, z którymi mogła się spiąć w razie awantury. Na zraszacze przeciwpożarowe nie mogła liczyć, system dawno wysechł, ale megafony dla potrzeb propagandy były sprawne i dostępne, podobnie system oświetlenia.
Wiedziała, że zaraz będzie musiała się wynurzyć i zmierzyć z mięsem. Nieco ją to deprymowało, nieco kręciło, znów oblec się w piękną suknię ciało. Jeszcze do Hartleya - Zaraz będę z Tobą, przygotuj proszę tego jednego co miałeś jeszcze w pokoju.
Na zerwany oddech była gotowa, ale fala łaknienia otumaniła umysł zwierzęcym instynktem. Pewnie z tego powodu większość cowboyów sieci było w rzeczywistości taki grubasami. Mózg potrzebował dużo energii i reagował łaknieniem, głodem niezaspokojonym, zabierał z pożywienia co potrzebował, a resztki odkładały się w boczkach. Brazil wielokrotnie to analizowała i odbyła nawet po kurs symulacyjny, nie chciała by jej ciało zamieniło się w galaretowatą poczwarę.
Złapała się kierowanej medytacji. Poszła za swoim zwierzem przewodnim: Arrą. Przez chwilę bolało, ale przystroiła się w pióra, głód opanowała garścią orzeszków.
Wzleć Brazil, leć. Odleciała.
Się wyrównała Artemida, zagryzła do krwi dolną wargę. Ciężko podniosła się z wyrka, nieco zatoczyła, równowagę odzyskała. Jeszcze trzy oddechy i wkroczyła do salonki krokiem kapłanki. Dopiero spostrzegła, że ma kurtkę zapiętą pod szyję. Podczas nurkowania ciało się wychładza, Brazil nie była przyzwyczajona, jak co po niektórzy specjalnie wchodzący do lodowatej wody dla szybszego transferu myśli.
-Załatwię sprawę. - oznajmiła na wejściu - Sorrka za śpiocha. Mamy tam pięciu Zulu Chakka. - wskazała na korytarz - Od lewej: Kakuba, Josef, Ulele Buntu, Simbula, ostatniego nie zidentyfikowałam. Krótka broń automatyczna. Pogadam z nimi, wystarczy, że będziesz ubezpieczał i pokażesz się w tle. Możesz zrobić wkurwioną minę - przekrzywiła główkę - w sumie jesteś gotowy.
Brazil mrugnęła obojgiem oczu i z głośnika poleciała muzyka
Poczuła, że robi się jej gorąco, zdjęła kurtkę i zajęła miejsce przed ekranem włączając lustro. Makijaż rozmazany, włosy skołtunione, przynajmniej pot między piersiami był na miejscu, ale już koronkowy stanik nie pasował do sytuacji. Zdjęła go uwalniając piersi i zajęła się poprawą wyglądu. - Niech wiedzą, że jesteśmy, niech kalkulują, niech tracą cierpliwość. - tłumaczyła odnawiając zaklęcia na twarzy, rozczesała włosy i wróciła do pokoju po górę bikini zdobną we flagę Socjalistycznej Republiki Brazylii. - Moglibyśmy odpuścić i wystraszyć ich nagonką z megafonów, ale unikanie konfrontacji kiepsko wpłynęłoby na naszą reputację. Co o tym myślisz? - Jeszcze mocniej zrosiła piersi.
-Gotowa, a ty?
Choć grała opanowaną to w istocie była mocno spięta, szczenięta mogły nie tylko ujadać, ale też gryźć, była przygotowana na szturchnięcia i pałki, ale nie na kule z maszynówek. Nie zamierzała jednak dać się zastraszyć i zrujnować reputację. Kto raz zaczął uciekać, ten tylko prowokował do bardziej zażartego pościgu.
Kolejna wiadomość od Switcha - Sprawdź BlackVault. Otagowanie? Mam się martwić? Ogon? - odruchowo sprawdziła na smarcie, choć deck odbił wprost na korę.
Wiadomośc jeszcze podkręciła jej niecierpliwość. Czuła się popędzana i sama się popędzała, bo spraw czekało kilka.
-Trochę... - odesłała -
Raze Switch More
Holly Street w Japantown, wieczór 14.07.77
– Ja też cię kocham, grubasku – rzucił bez cienia emocji, pozwalając Slimowi wybrzmieć do końca z potokiem pytań. – Jesteś inteligentnym gościem, Slim. Wiesz doskonale, że nie siedzę na miejscu i nie mam pełnego obrazu sytuacji. Spieszyło ci się, więc wysłałem tam kogoś. I sam przyznasz, uwinąłem się z tym migusiem. Domyślasz się też, tak jak ja, że cokolwiek było w tej norze, właśnie zmienia właściciela. Poprzedni raczej już tych fantów nie potrzebuje po tym, jak został zgrillowany przez to, na co natknął się w sieci.
Westchnął, równolegle autoryzując stworzenie podkonta na Shezamie z kapitałem otwierającym 500e$ i nadając uprawnienia współlokatorom z blokhauzu.
– Z łażeniem po sieci jest jak z seksem analnym – dodał filozoficznie. – Wejdziesz za głęboko i wpadasz w gówno Slim.
Ktoś wpadł na niego barkiem.
– Jak leziesz, pajacu? – warknął, nawet nie odrywając smarthinga od ucha.
– Slim – wrócił do sedna rozmowy, głos znów gładki jak chrom. – Nasza umowa nie obejmowała niczego ponad to. Ale biorąc pod uwagę dotychczasową, owocną współpracę… dostaniesz prawo pierwokupu.
Krótka pauza, spojrzenie rzucone na rozlewający się tłum. Wiadomość od Brazil: Trochę...
– Kurwa! Sorry Slim, to nie do ciebie. Streszczaj się. Czego potrzebujesz? Jestem trochę zajęty.
Ripdoc czekał. Sprawy czekały.
-
Hartley "Mack" MackinawH10, mieszkanie
- Aha, czakasi.
Nie wiedział, co planuje Artemida, ale powinno się udać. Szybko wrócił do "swojego" pomieszczenia i wyjął z torby pistolet, noszony dla samoobrony, mały kaliber, ale Mack wolał taki niż ciężką nieporęczną armatę. Wystarczał do odstraszania przypadkowych kretynów i innych takich liczących na okazję.Wrócił, a Brazil tylko się skrzywiła
- Chciałam pyffko, nie spluwę, czaisz chłopie?
- Jestem facetem, nie domyślam się. Piwo jest w lodówce. - Zrobił te kilka kroków do współdzielonego aneksu kuchennego, gdzie obok lodówki królowała mikrofalówka. Wyszarpał z kartonowego nośnika puszkę i podał ją Brazil.
-Dobra załatwmy to szybko, nie mam żadnych interesów z czakasami i innymi od Nowej Wakandy, Wieprz ich jebał.Stanął za Brazil, z bronią w rękach, nie epatował nią.
-
Przy Kanale Parsonsa, wieczór 14.07.2077
SlimWire milczał przez dłuższą chwilę, toteż zirytowany jego wahaniem fikser cmoknął znacząco w eter połączenia.
- Switch, chciwy chuju, od jak dawna się znamy? Odmówiłem ci kiedyś pomocy? Jak była jakaś akcja do odwalenia, zawsze cię kasowałem po najniższej stawce, jak brata albo matkę, od ust sobie kurwa odejmowałem. Mógłbyś się trochę postarać, a nie walić konia nad każdym jednym pierdolonym euro. Jestem spłukany, a ty mi wyjeżdżasz z jebanym pierwokupem. Ja ją znałem osobiście, Shivę, pracowaliśmy wspólnie, mam prawo…
- Slim, czyś ty się z wackiem na łby zamieniłeś? Jakie prawa? Masz to ty tylko prawo pomarudzić i to tylko tak długo póki nie stracę cierpliwosci a tej mi zostało dzisiaj niewiele. Zaczynam się zastanawiać czy to, cokolwiek nielegalnego robiła ta dziunia, czy byłeś też w to umoczony. Niektórzy byliby skorzy sporo za taką informację zapłacić, nie? Dobrze, że tylko ja o tym wiem. Kumpli nie sypię.
- Aleś kurwa łaskawy - netrunner zaczął sapać ze złości, przez co jego mowa stała się nieco bełkotliwa - Ale nie ty jeden umiesz grać w te jebane gierki. A może ty też jesteś w coś umoczony, co? Kim są goście z tego Emperora, za którym zapierdalałeś po Japantown? Od kiedy robisz interesy z korposami z górnej półki? I co z tym zesranym gliniarzem z Kabuki? To mi wygląda na grubszą sprawę, Switch. Na pewno są ludzie, którzy by zapłacili za odpowiednie informacje, na przykład naczelnik Watson, ale nie dygaj, ja kumpli nie sypię. Chcę jednostkę centralną systemu Shivy, na kredyt i za cenę, którą uzgodnimy jak dowiem się jaki soft ma tam wgrany. I dodatkowo wannę do netrunningu, od jakiegoś czasu się odchudzam, powinienem się zmieścić, jeśli zdjęcie nie przekłamuje. Tylko ją porządnie wypucujcie, stary. Raty spłacę w terminie i będziesz miał u mnie przysługę do wykorzystania. Nie mów, że t nie jest dobry deal.
Raze More milczał, ale dwóch młodzików idących promenadą w przeciwnym kierunku pochwyciło jego spojrzenie i wyraz twarzy i natychmiast przestało się głupkowato śmiać strzelając w zamian oczami za najbliższym przejściem dla pieszych.
- I jeszcze jedna sprawa, stary. Syn mojej sąsiadki, Carlos. Co z nim? Stara co chwile mi do drzwi wali, że nadal nie wrócił do domu, jeszcze mi na chatę Valentinosów napuści, bo go na bank będą szukać. Paczka Moralesa to zgrana ekipa, już go pewnie szukają.
-
Mieszkanie w H10, wczesny wieczór 14.07.77
Zadowolona z aprobaty Hartleya dla swojego planu, ale zawiedziona, że nie zawiesił na niej wzroku skrzywiła kobieta usta w lewy dziubek. Przyjęła puszkę, pstryknęła zawleczką i ugasiła narastające pragnienie połową zawartości. Uznała, że zdecydowanie musi popracować nad dietą. Pistolet w ręku Macka nieco dodał jej odwagi, swojego nie miała, ale schowała do kieszeni dresów nóż tapicerski. Taki do grubego PCV. Świadoma przy tym, że jeśli zabierasz broń musisz gotowym być ją użyć. Wzięła trzy głębokie wdechy, jak nauczał zwalczać tremę program aktorski, krzyknęła razy dwa: wysoko i nisko, jeden: podeszła do drzwi i otworzyła. Była gotowa.
Zmarszczyła nosek grając złość. - Que barulho é esse? Ele está prestes a arrombar a porta. Há crianças pequenas aqui. Se você o acordar, terá que embalar o Simbul. Esconda as maçanetas! - przekrzykiwała muzykę dobiegającą ze środka
-Ostra mamuśka - śmiał się Ulele - przytulisz do cycuszka?
-Ciebie Ulele to bym zdusiła w kołysce. Czekaj, ktoś cię dusił. Ulele to nie znaczy splątany pępowiną? - zadziornie podniosła paluszek.
Zaśmiali się, tylko Kakuba się połapał.
-Ty znasz nas? My są sławne jurasy. Popularesy.-No w każdej kartotece. Takie popularesy. Simbula, Ulele, Josef i ten, którego nawet ja nie znam: Spad mi z tymi klamkami z korytarza. Rozmawiam z Kakubą. - dla wzmocnienia efektu połączyła się z rozdzielnią energetyczną korytarza i zamrugała światłami. - nie róbcie tłoku, tu weterani mieszkają na wózkach. - wybrała Kakube, bo wydawał się choć trochę bystry i do tego z wyglądu przypominał jej do złudzenia Hifiego, tyle że był ciemnoskóry. Ba, nawet bardzo mocno czekoladowy.
Nabrała nieprzyzwoitej ochoty, ochoty na gorzką czekoladę. Produkt równie rzadki co drogi. Nie było Arry by odgonić myśl. Dziwne uczucie jak przyszło tak odeszło, ale pozostawiło ślad: Konsekwencje głębokiego nurkowania, czy virus konsumpcji, przemknęło jej przez myśl.
W tle za stojącą bezpiecznie w progu Artemidą przespacerował się leniwie Hartley kładąc pistolet na blacie niskiego małego stoliczka i sadowiąc się na równie miniaturowym zydelku. Miał wzrok człowieka gotowego na wszystko.
-Sru przystojniaki. Spotkamy się jutro na siłce to zobaczymy ile wyciskacie.
-
Mieszkanie w H10, wieczór 14.07.77
- Nie tak szybko, chomba.
Przez gromadkę szczerzących się chłopięco nastolatków przepchnął się ten, który stał dotąd w tyle, noszący na szyi gruby łańcuch z pomalowanego złotą farbą plastiku oraz całkiem niezłą podróbkę motocyklowej kurtki Yaiby.
- Laska ma gacha, szkoda waszej gadki - powiedział wzruszając ramionami i taksując jednocześnie podejrzliwym wzrokiem Macka - To żaden z tamtych, ten jest za stary. Słuchaj lala, jestem Tyrone, a my wszyscy jesteśmy z Zulu Chakka. Na pewno słyszałaś o Chakkasach, trzymamy rękę na całym H10, a nasz szef Dong dba o to, żebyście wszyscy mogli spać spokojnie.
- No pewnie, że znam Donga, słodziaku - skłamała gładko Brazil przywołując na usta uśmiech, który potrafił topić i męskie i damskie serca niczym świeca pszczeli wosk - Siedzieliśmy razem w jednym poprawczaku… a może to był jego kuzyn? Nieważne, każdy w H10 słyszał o Dongu. Przynosisz mi jego pozdrowienia? Pudełko czekoladek i kwiatki? No nie wstydź się, dawaj.
- Ej lala, wrzuć na luz - Tyrone wyraźnie zmieszał się biegiem konwersacji, przyoblekł twarz w grymas głupawej konsternacji - My tutaj w interesach, do twojego lokatora. Taki młody białasek, szwendał się po drugiej stronie bloku przy naszym mieszkaniu. Był z nim drugi koleś, taki tępy mięśniak, też białas. Chcieli robić interesy z Dongiem, nawet dali kontakt na necie, ale Dong go sprawdził i takiego konta nigdzie nie ma, znaczy to fejk. A że Dong lubi wiedzieć, kto nam się po rewirze kręci, to kazał sprawdzić, co to za jedni, bo ten tępak wyglądał na psa, a ten młody na prowokatora, znaczy się szpicla. Ale wyszło na to, że on mieszka tutaj na twojej kwaterze, to przyszliśmy z nim pogadać.
Brazil otaksowała rozmówcę pełnym dezaprobaty spojrzeniem, prychnęła niczym poirytowana kotka krzywiąc przy tym w nieprzyjemny sposób swoje pełne kształtne wargi.
- Słuchaj Tyrone, z tobą nie gadam - oznajmiła stanowczym tonem - Smęcisz jak mój świętej pamięci stary, chyba się zaraz zrzygam od tej drętwej gadki. Najpierw to mi pochować klamki, nie będziecie warcholić, bo się jeszcze mój kurator zdenerwuje. No już, chować gnaty, gdzie kurwa z gratami do damy wyjeżdżacie.
Wymawiając słowo „kurator” Artemida zerknęła demonstracyjnie na Hartleya, upewniając się niemo w tym, że trzymał swoją broń na wyciągnięcie ręki. Grała roztrzepaną młódkę, ale jej rzutki umysł błyskawicznie analizował opowieść Tyrone i niesione nią konsekwencje.
- Po drugie, rozmawiam tylko z Kakubą. Jesteś słodki, chłopcze. Miałam kiedyś takiego chłopaka, nauczył mnie wielu sztuczek, których porządna dziewczyna nie powinna w ogóle znać. Powiedz mi Kakuba, skąd wam przyszło do głowy, że mieszka tu jakiś młody białasek, co?
Skomplementowany przez Brazil nastolatek wypiął pierś dumny niczym pełen testosteronu afrykański paw, rozpromienił się nie potrafiąc jednocześnie oderwać wzroku od dekoltu Artemidy.
- Bo jesteśmy Chakkasy, nie jakiś tam chujowy pozergang! - oznajmił nie bacząc na to, że Tyrone położył mu rękę na ramieniu - My mamy własnego sieciarza, takiego prawdziwego. Sprawdził na kamerach bloku, skąd przylazł ten białasek, piętro po piętrze. No i przyszedł stąd.
O kurwa, pomyślała Brazil uśmiechając się jednocześnie niczym topowa modelka promująca w paśmie największej oglądalności nowy smak Orgiastica.
-
-
Houston "Dingo" Dawn
– Co Ty wygadujesz, Żaba?! Jakbyś... - słowa Hifi były ostatnim co usłyszał Dingo nim wyślizgnął się uchylonymi do połowy wysokości drzwiami garażu. Nomada rozejrzał się szybko na boki, lustrując otoczenie z nawyku, który musi wejść w krew każdemu, kto chce wieczorem lub nocą szlajać się po NC. Zaułek nadal był pusty, jeśli nie liczyć stert śmieci i plamy krwi w miejscu, skąd razem z Frogiem zabrali zwłoki Valentinosa.
Ruszył w stronę furtki, którą z taką łatwością wcześniej otworzył Hifi i ruszył szybkim marszem w stronę najbliższej stacji NCART. Odetchnął z ulgą, kiedy filtry nosowe się odblokowały, wciągając znajome, ciężkie powietrze Night City.
Warsztat był o tej porze wyludniony i dziwnie cichy. Nawet wieczorami, tuż przed końcem zmiany nie wyglądał tak... obco, jak teraz. Dingo w pierwszej chwili poczuł się jak intruz, ale szybko zwalczył to uczucie. To jego miejsce... tak jakby. Częściowo. Spędza tu tyle czasu, że właściwie to nawet całkiem. Nie nazwałby go oczywiście swoim domem. Może gniazdem? Przystankiem na drodze? O, taką jakby spiżarnią, w której można przechować zapasy na trudne czasy...
Cóż, teraz musiał coś z niej zgarnąć. Skierował się od razu na tyły warsztatu, gdzie pod prowizoryczną wiatą, krytą blachą falistą stał wysłużony Villefort Columbus. Houston użył swojej karty, żeby wejść do warsztatu tylnymi drzwiami, rzucił tylko okiem, czy wszystko jest na swoim miejscu i nawet nie wchodząc, sięgnął do haczyka, na którym wisiała karta-klucz do samochodu.
Chwilę później Columbus z Houstonem za kierownicą powoli wytoczył się z podjazdu warsztatu na ulicę. Dingo włączając się do ruchu, rzucił okiem na zegarek na desce rozdzielczej, zastanawiając się przelotnie jak idzie chłopakom w garażu. Przypomniał sobie ostry zapach krwi i odgłos mięsa oddzielanego od ciała, więc postanowił o tym na razie nie myśleć. Włączył radio, otworzył okno od strony kierowcy, wystawiając zimny łokieć i wystukując palcami rytm melodii jechał na Ferguson Street.
-
Mieszkanie w H10, wieczór 14.07.77
Kobieta w progu może się i uśmiechała, ale był to nerwowy uśmiech, uśmiech maska, mający ukryć złość jaka zakiełkowała w piętach, eksplodowała w podbrzuszu, a obecnie rozsadzała głowę. Złość, że te głupie bezczelne gnojki, były już tak wyprane ze skupienia, że nie rozumieli co to znaczy spadać. Byli albo tak tępi, albo nie potrafili w ogóle słuchać wciąż rozpraszając swoją uwagę rolkami i interakcją z czatami. W pierwszym odruchu miała zatrzasnąć im drzwi przed nosem, ale to mogli odczytać jako odwrót, a odwracać się nie zamierzała. Wciąż otaczali ją zwartym woniącym chemikaliami kodonem wyższych o głowę testosteronów.
Stała tak chwilę spięta. Wygasiła muzykę. Usta zacisnęła, żeby nie palnąć co miała na końcu języka. Odliczała w głowie: pięć, sześć, siedem.... Wściekła jak osa.
Nikt nic nie mówił, tyle przynajmniej, że się na chwilę zamknęli. Drzwi na końcu korytarza się uchyliły i wyszedł z nich Stefan, konserwator i dozorca. Wszyscy znali Stefana, nazywali go Lewakiem z uwagi na duże hydrauliczne lewe ramię staroświeckiej konstrukcji, który to design przeżywał renesans.
-Cześć Arta, w porządku?-W porządku Lewak. Dzięki. Chłopaki chcieli autograf.
Lewak był rewolucjonistą i komunistą, dobrze się z tym krył biorąc łapówki jako stróż, musiało to boleć jego sumienie, ale ukrywanie się w kapitalistycznej dżungli miało swoją cenę. Ramię stracił oficjalnie w fabryce (za co pobierał rentę - marną, ale jednak), ale kiedyś jak się spił i próbował chwytać ją za kolano, jak Artemida miała naście lat, zwierzył się, że stracił rękę w Trzeciej Rewolucji Kubańskiej. Później dostał od niej w pysk za te kolana i się więcej nie czepiał.
Stefan przeszedł i wtedy dotarło do Artemidy co ją tak spięło. Nie bezczelność Czakasów, a niesforność kompanów. Jeden Quetzalcoatl wiedział co oprócz próżnych obietnic i zapisania się na kamerach jeszcze udało im się dokonać by zbliżyć się do popularesów w kartotekach. Ping w towarzystwie, wprost nakorowo z decka przez kontroler. Switch założył wspólne konto, to jak igła przypomniało o BlackVault - Czy mam się martwić? - W chuj się masz martwić cwany gapo - przemknęło jej przez myśl.
-Dobra panowie. Inwalidzi wojenni, jak mówiła. Tłok. Jasne? Jak gość nie będzie chciał handlować to sama pogadam z Dongiem. Skotakcimy się. Daj nika na dressholl. - wyjął smarta - Nie, powiedz. Zapamiętam. - zabrzmiało wiedźmo, bo wszyscy wiedzieli, że kult pamięci to działka cyfrowych bytów - Wiecie gdzie mnie szukać tylko bez hałasu i klamek, bo się kurator boczy.
-Piona mamuśka, klawa jesteś.
-Piona to będzie jak się skumplujemy. Nick.
-TyroneeFast - odezwał się Tyrone, przebijając Kakubę. Zabolało go, że jest nieznany.
Brazil machnęła już tylko kilka razy ręką, ci z kolei niechętnie odchodzili, wciąż wgapiając się w jej dekolt. Zaczekała aż odejdą, żeby przypadkiem nie być w odwrocie. Wróciła do środka jak huragan. Zatrzaśnięte drzwi same się zaryglowały, czego Hartley jeszcze nie widział w takim wydaniu. Owszem robił Hajfi, jakieś zdalne piloty, ale Mack nie zarejestrował żadnego ruchu Torquemady, trzasło i klasło, samo. Z głośników zawyła Samba
Brazil zaczęła się kołysać do rytmu na środku niewielkiej salonki. Musiała odreagować. Rytmy wolności, niewinności, namiętności spełnionych i nie.
-Wiesz - zaczęła leniwie - Dlaczego to musi być tak skomplikowane, dlaczego nie może być po kolei. - zatrzymała się - Mack, kurwa, gubię się - czuła, że jest jej bardzo smutno, że czegoś się boi - Potrzebuję trochę stabilności - rozłożyła ręce, a makijaż rosiły łzy - potrzebuję, żebym mogła się na kimś oprzeć. Powiedzieć co i jak i żeby nie tylko zrozumiał, żeby chciał pomóc. Przepraszam, się rozkleiłam. - wtuliła się w kolegę. - daj mi chwilę.
Chwilę poszlochała. Puściła kolegę. - dzięki - otarła ręką smarki z nosa - Muszę coś sprawdzić, te ćwoki, a na czele mój facet mogli narobić sobie kłopotów. Pomożesz mi, czy szukasz czegoś w tych wiadomościach? Sorry - kontynuowała - ale jestem zajebiście głodna, ale potrzebuje normalnego jedzenia i żeby ktoś naprawił odpływ, i żeby była czysta woda w baniaku, i miski prawdziwego ryżu z papryką i orzechami. - wciąż się mieszała, choć udawała, że dochodzi do siebie.
Wyszła i zaraz wróciła już w kangórce. Znów krokiem tanecznym. Deck położyła na kolanach - To jak, pomożesz czy nie? Umiesz obsługiwać automatyczne programy? To proste, wyjaśnię. Reagujesz na komendy na ekranie, masz gotową sekwencję komend, możesz wymieniać o tak.
Jednocześnie rozmawiając z Hartleyem zamrugała zaszyfrowaną wiadomość do Żaby, tylko do niego bo jemu i Rezowi wgrała na smarty enigme. - Co tam robicie? Co z tą laską?
Impy wysłała z rozkazami, spijały z sieci na miarę swych skromnych możliwości, odcięła chwilowo sieć, rozwinęła ekran i podzieliła się z Hartleyem filmem od Swicha.
-
HiFi – Nikt nigdy się nie dowiedział, kto ją zabił - tłumaczył Shawnowi. - Policji to nie obchodziło. W sensie... – Wiesz jak jest. Jedna z wielu śmierci. Nikt specjalnie nie dochodził... a Leon... nie miał jak znaleźć sprawców... Ja go rozumiem. Nie wydaje mi się, że to CI brzytwiarze zabili mu siostrę, ale zrobili to ludzie tacy jak oni... może nie zemści się na sprawcach, ale chce zrobić coś, aby nie zrobili czegoś takiego czyjejś siostrze...
– Świata nie naprawi ani nie zbawi, ale ja to rozumiem. Ale... jak się nad tym wszystkim zastanowisz - powiódł okrwawioną dłonią wokół, nie wskazując niczego konkretnego - ... jaki sens jest w tym wszystkim, co robimy? Jeżeli myślimy tylko o tym, by przetrwać do jutra, zarobić by żyć, jeżeli wszystko co robimy nie służy właściwie niczemu?
– Sam nie wiem... nie spieszno mi zabierać się z tego świata, ale... dobra, dość tego filozofowania... Nie, nie powiewa mi, stary...
– Wolałbym, aby nic nie zrobił, żeby w nic się nie wpakował... ale to nie przejdzie...
– No, poza tym, to ryzykowna transakcja tak czy siak. Chuj wie, w co Krety pograją. Wiesz, ja to bym chciał tak rozegrać, aby oni się sami powybijali, Brzytwiarze z Kretami. Muszę zgadać się z Leonem, on na razie się nie odzywa. Chcę go przekonać, żeby zrobić to sprytnie. Z minimalnym ryzykiem. Niech szlag trafi Brzytwiarzy, to oni mi powiewają. Ale ja do tego mam transakcję do zrobienia.
– Najlepiej zrobić z nimi handel, dać broń Kretom, niech Krety załatwią Brzytwiarzy. Leon osiągnie cel, my będziemy mieć czyste ręce, Krety zdobędą i broń i żarcie. Takie win-win, jeżeli nie liczyć Brzytwiarzy - uśmiechnął się.
– Ale broń na wymianę dla kretów muszę zebrać. Na samą wymianę i tak chciałem was prosić o asystę i zabezpieczenie. Teraz doszła sprawa z Leone i Brzytwiarzami i sprawa może być bardziej niebezpieczna. A temat jest za dwa dni. Widzisz więc, że wymaga to przemyślenia. Czy wchodzisz w to. Czy wolisz trzymać się z daleka. Nie musisz decydować teraz.
-
Ferguson Street, wieczór 14.07.77
Columbus stanął na czerwonych światłach przy zjeździe na Brookland. Postukując palcami w kierownicę Dingo obserwował na przemian rzekę przelewających się przed maską vana przechodniów i wciąż stojący na placyku obok skrzyżowania radiowóz. Wysłużony warsztatowy Villefort nie miał zainstalowanego adaptera Lśnienia i nie emitował w blasku Nadświata własnej sygnatury informacyjnej, toteż zawsze istniało pewne ryzyko, że policjanci zechcą ściągnąć go na pobocze w ramach rutynowej kontroli, ale i tym razem Houstonowi dopisało szczęście: obaj gliniarze byli zajęci dyskusją z grupą przechodniów sprawiających wrażenie zorganizowanej wycieczki z Azji, oblegających stróżów prawa ciasnym kręgiem.
Światło lamp zmieniło kolor na zielony, pasy reaktywnej farby na nawierzchni ulicy na czerwony, ostatni piesi przyśpieszyli kroku uchodząc przed ruszającymi w jednej sekundzie pojazdami. Dingo przejechał przez skrzyżowanie, chwilę później wrzucił prawy migacz dojeżdżając na wysokość restauracji „Caliente”.
Jestem, wysłał wiadomość na NoiseFeed wjeżdżając żółwim tempem na chodnik obok restauracji i obserwując na przemian obydwa lusterka. Przemieszczający się na wstecznym biegu Columbus wjechał w ciemną przestrzeń pomiędzy budynkami, rozświetlił ją czerwonym światłem tylnych lamp.
Shawn stał w gotowości przy ogrodzeniu, z ręką na broni i spojrzeniem taksującym rzędy brudnych okien w studni zaułka. Widząc zbliżającego się Villeforta otworzył szeroko drucianą furtę, odkopnął w bok jakieś stare puszki po piwie. Dingo wjechał z wprawą wieloletniego kierowcy na podjazd garażu, zatrzymał wóz kilka centymetrów przed bramą.
Żaba stuknął pięścią w metal bramy i ta zaczęła się natychmiast unosić odsłaniając wnętrze garażu i czekającego już w progu HiFi.
- Jesteśmy gotowi z krojeniem, wyciągnęliśmy z zioma wszystko - oznajmił z nutą zadowolenia Shawn zatrzymując się przy uchylonej szybie vana - Możemy zacząć ładowanie.
- Switch się odzywał ? - spytał Houston gasząc silnik i wyciągając klucz ze stacyjki - Ktoś się tu kręcił?
-
Raze Switch More
Holly Street w Japantown, wieczór 14.07.77
Switch milczał jeszcze chwilę. Za długą, by była przypadkowa. Wzrok przesunął się po ulicy, po twarzach ludzi, po odbiciach w witrynach. Kiedy odezwał się w końcu, głos miał niski, wyraźnie spokojniejszy niż wcześniej.
– Cieszę się Slim, że jesteśmy kumplami – podsumował Switch. – I zróbmy wszystko, żeby tak zostało. I teraz kilka spraw, które poruszyłeś. Po pierwsze: jednostka centralna Shivy. Sprawdzę. Jeśli jest na chodzie, to puszczę ci to poniżej ceny rynkowej. Nie na piękne oczy i nie na same obietnice. Kredyt – tak. Raty – pilnowane. Jedno spóźnienie i przysługa się dezaktualizuje. Jasno? Możesz też spłacić część w usługach. Nigdzie nie dostaniesz takiej oferty, więc nie narzekaj.Krótka pauza.
– Po drugie: wanna. – Przewrócił oczami, chociaż sieciarz tego nie mógł widzieć. – Naprawdę Slim? Gdyby nie jej zawartość, podrzuciłbym ci ją gratis. Ale nie. Nie mam do tego głowy i zasobów. Kosztowałoby cię to więcej niż kupienie tej samej z drugiej ręki.
Odwrócił się plecami do ulicy, opierając się o zimny metal balustrady.
– Po trzecie: Carlos, jego stara, Valentinosi i Moralesi. SlimWire, nie znam ludzi. Chcesz mi zlecić jakieś zadanie? Nie bawię się w żadną bandyterkę. Robię w usługach Slim. Jeśli chcesz coś zlecić, mów wprost. Albo kończymy.Po skończonej rozmowie Raze wybrał numer Hi-Fi.
— Cześć, Hi-Fi. Kasa za robotę wpłynęła. Dobra robota. Słuchaj… zleceniodawca chciał, żebyśmy odzyskali coś z kwatery Shivy.
Opowiedział kumplowi, co udało mu się wydobyć.
— Podrzućcie sprzęt do Brazil. Niech oceni, co warte. Niech zrobi kopię wszystkiego, co da się wykorzystać. Mam jeszcze parę fantów i muszę odwiedzić jedno miejsce nim do was wrócę.
W drugiej kolejności zadzwonił do netrunnerki.
— Cześć, Arte. Trochę mi się spierdoliło tutaj… Mam nadzieję, że u ciebie lepiej. Słuchaj, widziałaś ten filmik? Otagował mnie. Co kurwa mam z tym zrobić?
-
Żaba
Shawn zmarszczył się po wyjaśnieniu technika i przejechał dłonią po ogolonej prawie na łyso glacy. Kumple kumpli to zawsze był śliski temat, w który wolał się nie mieszać. Ktoś kogoś, a potem znów kogoś… W takim zupie zawsze wszystkie imiona wypływają na wierzch. Kurwa… Przecież już się dał Switchowi w to wkręcić. Pocieszał się tylko, że wtedy chodziło o sprawdzenie co z dziewczyną, a nie jak u HiFiego o trefny dil z Kretami i Brzytwiarzami. A filozoficzne gadki o sensie życia… Taaa. Czy był lepszy moment na filozofię niż podczas ekstrakcji cyberwszczepów z martwego Valentinosa?
- No spox. Pogadamy jeszcze o tym. Ale wiesz. Ja bym rozważył, żeby tego twojego ziomka gdzieś związać i zamknąć na czas transakcji… Się wkurzy. Jasne. Ale potem ci podziękuje. Rzucanie się na każdego Brzytwiarza… - pokręcił głową - taki kumpel to jak odbezpieczony granat. Ale na ten kulomiot z wieżyczki to się tak nie nakręcaj na razie. Mnie też się podoba.
Smarthing bzyknął ponownie więc Shawn, który ręcę zdążył umyć wziął urządzenie i zajrzał kogo niesie. Brazil.
- Wypłaszczona. W swojej wannie. Jakiś netrunnerski syf. - odpisał. Zastanowił się chwilę i rzuciwszy okiem na zapakowany sprzęt dopisał. - Zbieramy fanty. Chcesz rzucić okiem na jej sprzęt?Na odpowiedź długo nie czekał.
- Paga! Zbieracie fanty? A kamery? Ktoś was widział?
Jeszcze raz spojrzał w miejsca, które już sprawdził. I jeszcze raz postanowił wyjść na zewnątrz by sprawdzić, czy i tam niczego nie przeoczył.
- Brak kamer : o Brak oczu. Ale to Kabuki ¯(ツ)/¯
Schował Smarthinga i odezwał się do myjącego ręce HiFiego, który jednocześnie gadał ze Switchem i przeglądał najbliższy rynek wyzyskanych implantów. Nie ma co. Technik był obrotny. Nie dało się z nim wytrzymać i nie dało się go nie lubić. Kurwa. Mógł się Żaba zasłaniać, że nie ma czasu, hajsu ani ochoty się pchać w te lewe dile. A i tak mu pewnie nie odmówi. Popieprzone to wszystko.
Wyciągnął fajki.
- Idę przed garaż.Obaj sobie skinęli, a Shawna po chwili owiał przyjemny wyziew wieczornej ulicy. Spalony tłuszcz, pierdzące klimy i dusząca nuta plastalowej dżungli. Lepsze niż biedna Shiva i trupek Valentinos. Zaciągnął się dymkiem i po raz ostatni sprawdzić, czy jakie kable z wnętrza garażu nie szły gdzieś w jakieś dziwne miejsca. Aż trudno było uwierzyć, że Shiva nie zamontowała monitoringu.
Miał ochotę wbić na nabrzeże i zobaczyć, kiedy z kosmodromu coś startuje.Zamiast rozbłysku podboju kosmosu, Shawn jednak dostał po oczach reflektorami. Wrócił Dingo.
- Pusto. Nawet meneli brak. - odpowiedział - Poza nami. A ze Switchem HiFi gada właśnie.
-
Hartley "Mack" MackinawH10, mieszkanie
Mack miał łatwe zadanie. Robić dobrą minę do złej gry. Jego postura, jego twarz, jego oczy i jego niewypowiedziane słowa miały tylko wrzeszczeć: Nawet nie próbuj. Nie chcesz wiedzieć, co wam zrobię. Każdemu po kolei.
W sumie kilka godzin temu przeszedł przyspieszony kurs zabijania wzrokiem. W myślach sam siebie naskoczył za żart, że w to zabijanie wzrokiem w sumie mu się udało.
Trzasnęły drzwi, rozbrzmiała muzyka, Mack z lekkim opóźnieniem domyślił się, że Brazil jest podpięta pod wszystkie systemy w mieszkaniu, pewnie nawet te, którym nie mieli wypunktowanych na umowie najmu.
- Dzięki Brazil. Potrafisz spławiać natrętów. A sprawa pachnie mi Hajfim, a Frog robił za ochroniarza.
Na dotyk Artemidy też zareagował z opóźnieniem, ale nie oponował, pozwolił współlokatorce się wypłakać. I starał się nie zaglądać jej w dekolt. Pociągnął wciąż przyklejoną do niego dziewczynę po lodówkę i wyciągnął z niej kolejne piwo. Dla siebie.
- Piwo ci się wygazuje. I co to za robota? Mogę pomóc. A co do tych moich... poszukiwań, to nie chcesz wiedzieć, kilku policjantów próbowało wpakować mnie w kłopoty, ale raczej im się nie udało. Znaczy, im się gorzej niż nic nie udało, ale nie wiem co mają w systemie i kto to wymyślił. I tak w to nie uwierzysz.Pociągnął głębszy łyk z puszki. Puszki były typowo amerykańskie, czyli małe, kila łyków i nie zostawało nic.
- Dobra, dajesz ten stuff - obejrzał nagranie. Potem kolejny raz - co mamy znaleźć?
Od dawna nie rył dogłębnie w sieci ani bibliotecznych bazach uczelni, to była dla niego prehistoria. Tamte, zdechłe już, życie.
-
Salon Juliusa Kraita, wieczór 14.07.2077
Doktor Julius Krait prowadził salon cybernetyczny na tyłach „Czarnego Lotosa” od prawie siedmiu lat. Major Krait, były lekarz wojskowy, weteran Wojny Unifikacyjnej, który porzucił mundur NUSA i osiadł w Night City po udanej obronie miasta przez zdeterminowanych secesjonistów pod wodzą Luciusa Rhyne. Na początku świadczący usługi inwalidom wojennym, szybko wyrobił sobie reputację niezawodnego specjalisty od każdego rodzaju cybernetyki, mającego dojścia do specyficznego sprzętu i pracującego dla każdego, kogo było stać na jego usługi.
Switch nigdy nie wyjawił reszcie paczki jak właściwie poznał Kraita i jaką dzielił z nim przeszłość, ale musiał ich łączyć szczególny związek.
Fikser wszedł do środka tylnymi drzwiami, minął kilku wynajętych Animalsów tworzących zaufaną ochronę przybytku Kraita. Wpuścili go bez słowa identyfikując twarz Switcha dzięki wgranej do ich neuralnych banków pamięci liście stałych gości. Poszedł do pierwszego salonu, tego dla mniej znaczących klientów, którzy zwykli tworzyć zasłonę dymną dla bardziej wyspecjalizowanych usług Kraita. Po potraktowanym wiertarką pacjencie nie było już śladu, jedynym dowodem jego obecności były ostatnie niezmyte dotąd plamy krwi na podłodze przy fotelu.
Julius Krait stał oparty bokiem o umywalkę z nierdzewnej stali, z puszką NiColi w dłoni, popalając bezceremonialnie skręta i poruszając głową w rytmie muzyki, którą tylko on słyszał. Wysoki postawny mężczyzna o przystojnej twarzy z powleczonego syntoskórą kevlaru i nienaturalnie błyszczących zielonych oczach.
- Co takiego masz dla mnie, Raze, że jest to warte marnowania sobotniego wieczoru? Nie powinieneś być teraz z Brazil w jakimś klubie? Jak będziesz ją zaniedbywał, ktoś ci ją zwinie sprzed nosa? Kto wie, może nawet ja?
-
Mieszkanie w H10, wieczór 14.07.77
Trochę się głupio czuła, że zrobiła dramę, że nie odpowiedziała na słowa kolegi kiedy zaryglowała drzwi. Się z drugiej strony rozluźniła, oczyściła, musiała to przyznać: wyrzygała testując przyjaźń, a on zdał test. Przytulił, nie komentował, nie robił min. Była mu zajebiście wdzięczna.
W ustępującym zamieszaniu nie zapomniała o wskazanym przez Hartleya pivie, podjęła, upiła już spokojnie. Wysłuchała uważnie tego co powiedział, a kultura pamięci, do której przystępowała nie pozwalała zapomnieć. Zadowolona z siebie, że zdołała kolegę zaktywować puściła przekaz Raze jak najświeższy hit steem'u.
Tymczasem na peryferiach zwrotka od Shawna. Nie uspokoiło jej to, bo brak kamer to gangi, albo inni rewolucjoniści. Chwilę jej zajęło, choć myśl podjęła to zawiesiła ją, spoglądając w świat cyfrowy, czy nic się do łącza nie klei.
Odesłała - To się zbierajcie stamtąd.Przydzieliła Hartleyowi pomocników w poszukiwaniach, sama zaglądała głębiej, przez szczeliny znane tylko cowboyom sieci. Była dość wyczerpana głębokim nurkowaniem, a Mack był dobrym kompanem, toteż chętnie korzystała z kulawego interfacu ciała, tak by kolega mógł jej zaglądać przez ramię. Co raz łapała się na tym , że inicjowała komendy na ekranie bez klikania w klawisze, co nie dawało Mackowi czasu na analizę. Brazil czuła misje nie mogła się tylko zdecydować, czy ważniejsze są tagowania Switcza, czy tajemnicze wiadomości Hartleya, a już na pewno wycieczka Shawna, Hifiego i Dingo.
