Krzyk Pustki
-
Siergiej Nikołajewicz Kalashnikov. Sadza.

Bleinert
Nie spuszczał wzroku ze szponiastej łapy. Palec spoczywał na spuście. Jeszcze kilka kroków.
— Joshua! Odsuń się do kurwy! Nakarmię skurwysyna ołowiem!
Nie-technik rzucił się w bok. Sadza docisnął spust, zanim zdążył zorientować się, co właściwie ma przed sobą.
— Blyat'!
Przekleństwo zlało się z hukiem wystrzału. Przez ułamek sekundy patrzył na to, co odsłoniło się za Gleesonem. Nie czarna, połyskująca łeb bestii, nie kolejny chyort, tylko znajoma, choć zmasakrowana twarz. Mechaniczne elementy, nadtopiona syntetyczna powłoka. Adam.
Sadza opuścił broń. Przez chwilę po prostu stał, próbując przetrawić to, co właśnie zobaczył.
— Doktorku, nigdy więcej tak do kurwy nędzy nie wyskakuj znikąd!
Podszedł do androida i klepnął go otwartą dłonią w powypalany uniform. Gest był bardziej szorstki niż czuły, ale w tym momencie musiał wystarczyć za wszystko, czego nie potrafił powiedzieć.
— Jeszcze nigdy tak się nie cieszyłem na twój widok — wyszczerzył się krzywo. — Ani tak bardzo, że spudłowałem.
Zerknął na drzwi windy, zza których nadal dobiegały odgłosy szarpaniny. Nie było czasu na pytania, wyjaśnienia ani sprawdzanie, ile jeszcze z Adama zostało.
— A teraz spierdalajmy. Stary dobrze mówi. Przy herbatce pogadamy później.
-
Wystrzał Sadzy sprawił, że Crowe odruchowo skulił ramiona, choć przecież zdążył już rozpoznać w zmasakrowanej sylwetce ich zaginionego towarzysza. Przez krótką chwilę z niedowierzaniem patrzył na Rosjanina, który omal nie posłał do piachu jedynej istoty na tym przeklętym statku, która zamiast ich zabić, próbowała im pomóc. Miał ochotę porządnie go opieprzyć, lecz widząc, jak Siergiej opuszcza broń i z wyraźną ulgą klepie androida po zniszczonym uniformie, zrezygnował. W obecnych okolicznościach trudno było kogokolwiek winić za nerwowość, zwłaszcza że sam jeszcze przed chwilą był przekonany, iż Gleeson zaraz podzieli los Holta.
Z mieszaniną ulgi i niedowierzania przyglądał się uszkodzonemu syntetykowi. Adam wyglądał fatalnie, a odsłonięte mechanizmy, nadtopiona powłoka twarzy i nieskoordynowane ruchy dawały niepokojące wyobrażenie o tym, przez co musiał przejść, odkąd stracili go z oczu. Crowe najchętniej natychmiast podłączyłby do niego aparaturę diagnostyczną, ale na podobne zabiegi przyjdzie czas, o ile w ogóle uda im się wydostać z Bleinerta. Tymczasem mechaniczne stukanie androida w ścianę układało się w znajome sekwencje alfabetu Morse’a. Elias wsłuchał się uważnie, rozpoznając w wystukiwanych znakach najpierw powitanie, a następnie pytanie o stan załogi.
– Holt nie żyje. Reszta z nas jeszcze się trzyma, ale z Kardashianem straciliśmy łączność – odpowiedział posępnie, po czym schował kartę Purcella z powrotem do kieszeni. – Dobrze cię widzieć, Adam. Cholernie dobrze. Poskładam cię myślę, chodź nie teraz. Musisz się postarać nie pogubić po drodze reszty... bebechów.Na kolejne uderzenia dochodzące zza drzwi windy zareagował już bez najmniejszego zdziwienia. Spojrzał tylko przelotnie w ich stronę, poprawił chwyt latarki i ruszył ku otwartemu przejściu, zgodnie z poleceniem Hannigana, choć zdziwiło go, że kapitan nie pamiętał kodu. Jeśli tak było w istocie, mieli przesrane. Nie zamierzał się jednak nad tym rozwodzić oraz pozostawać na miejscu ani chwili dłużej, szczególnie teraz, gdy ponownie pojawiła się przed nimi możliwość ucieczki.
-
Huk wystrzału w ciasnym korytarzu rozdarł powietrze niczym grom. Jakiś pocisk odbił się rykoszetem od grodzi tuż nad głową skulonego Joshuy, sypiąc deszczem iskier.
– Sadza, do chuja! Moje uszy! – warknął Gleeson, zasłaniając głowę ramionami.
Przez ogłuszający pisk w bębenkach przebił się jednak obraz stojącej nad nim postaci. Frustracja i panika wyparowały w ułamku sekundy, ustępując miejsca kompletnemu niedowierzaniu. Strzępy znajomego uniformu. Znajoma sylwetka pod warstwą nadtopionej przez kwas sztucznej skóry i odsłoniętego metalu.
– Ada... m? – wykrztusił Joshua, podnosząc się niezdarnie z podłogi – Adam, to... ty?! O kurwa...
Na widok zmasakrowanego towarzysza do oczu byłego marine napłynęły nagłe szczere łzy. Jesscze przed chwilą krzyczał by zabić intruza i o mały włos jego panika nie skosiłaby ledwo stojącego Adama.
– Jeeeezu... Co oni ci... Ja pierdolę. Ty... żyjesz!
Miał głęboko w nosie to, że słowa „życie” i „android” nie szły ze sobą w parze. W tym piekle cieszył się z odzyskania towarzysza tak mocno, jakby ten był z krwi i kości.
– Nie przejmuj się, twardzielu – rzucił z drżącym, ale pełnym determinacji uśmiechem, klepiąc ostrożnie ocalałe ramię syntetyka – Naprawimy wszystko, będziesz jak nowy, a nawet lepszy. Tylko wydostańmy się stąd. Musimy dostać się do zbrojowni!
Cześć! Wygląda na to, że jesteś zainteresowany tą rozmową, ale nie masz jeszcze konta.
Masz dość przewijania tych samych postów za każdą wizytą? Po zarejestrowaniu konta zawsze wrócisz dokładnie do tego samego miejsca, w którym byłeś wcześniej, możesz wtedy również wybrać opcję otrzymywania powiadomień nowych odpowiedziach (e-mailem lub powiadomieniem push). Będziesz też mógł zapisywać zakładki i głosować na posty, aby okazać uznanie innym członkom społeczności.
Z Twoją pomocą tez post mógłby być nawet lepszy 💗
Zarejestruj się Zaloguj się