The Haunting of Harrowstone
-
Morgrin szedł tuż za trumną, obok Kendry i rudowłosej niziołki, zachowując właściwe sobie milczenie, zresztą tak jak przez większą część poranka. W miarę jak procesja posuwała się naprzód, przestał zwracać uwagę na deszcz, ciężar nasiąkniętego płaszcza i błoto oblepiające buty. Kroki stawiał niemal bezwiednie, poddając się rytmowi pochodu, jakby ten mógł narzucić porządek także temu, co kłębiło się w jego głowie. Ponad szmerem kroków i przytłumionymi odgłosami żałobników najdobitniej docierały do niego głosy akolitów. Znał ich melodyjne zaśpiewy aż nazbyt dobrze. Słyszał je po wielokroć nad otwartymi grobami, w kryptach i chłodnych wnętrzach świątyń, gdzie nieraz sam wzmacniał pieśń własnym głosem. Zawsze inne twarze, inne imiona, lecz ten sam rytm słów prowadzących zmarłego dalej. Było w nim coś uspokajającego. Dzięki temu wspomnienia o Petrosie przestawały napierać na niego chaotycznie, z wolna układając się jedno obok drugiego, cichsze i wyraźniejsze. Ta część Morgrina, która należała do kapłana, znajdowała ukojenie w świadomości, że obrządek przebiega bez przeszkód, a dusza profesora wkrótce podejmie swą ostatnią wędrówkę, niesiona Rzeką Dusz ku osądowi Pharasmy. Druga, bardziej przyziemna, ta, która zdążyła dobrze poznać Lorrimora, życzyłaby sobie po prostu spędzić z nim jeszcze trochę czasu. Tej drugiej Morgrin nie dał jednak dojść do siebie. Był człowiekiem zbyt głęboko wierzącym, by buntować się przeciw temu, co uważał za właściwy porządek rzeczy.
Za progiem świątyni Pharasmy czekały na nich chłód kamienia i głęboki półmrok. Morgrin uniósł wzrok ku filarom, wyblakłym spiralom i sklepieniu. Miejsce było surowe, pozbawione zbytecznego przepychu. Dobrze. Głęboko wierzył, że akurat śmierć nie potrzebowała złoconych ozdób, by przypominać o swoim nieuchronnym nadejściu. Kamień, wosk, dym kadzidła i głos kapłana wystarczały w zupełności. W czasie nabożeństwa Morgrin starał się nie wykraczać poza rolę żałobnika, pozwalając, by w jego wnętrzu zagościła zaduma właściwa tej chwili. Spojrzał na Kendrę i jej posmutniałe oblicze. Pomyślał, że profesor jeszcze długo będzie wypełniał jej myśli. Wiedział, że człowiek, który odszedł, przez jakiś czas pozostawał w sercach bliskich, utkany z ostatnich rozmów, planów i niedokończonych spraw. Dopiero po pogrzebie rozpoczynał się właściwy czas żałoby, można by rzec rekonwalescencji, podczas którego bliscy musieli nauczyć się żyć z pustką pozostawioną po kimś, kto jeszcze niedawno był częścią ich codzienności. Choć stali teraz w murach świątyni, Morgrin wiedział, że niewielu spośród zebranych potrafiłoby w obliczu świeżej straty całym sobą znaleźć pocieszenie w drodzę, którą Pani Grobów przygotowała dla zmarłych. Ludzie wierzyli, lecz najczęściej tylko do granicy, na jaką pozwalała im ich własna natura. I w takim samym stopniu godzili się z rzeczywistością.
Pieśń Ciszy przyjął niemal z ulgą. Pozbawiona słów melodia powoli gasła pod sklepieniem, aż po ostatnim tonie pozostała jedynie cisza tak pełna, że nawet drobne poruszenia w ławach wydawały się czymś niewłaściwym. Morgrin siedział bez ruchu, z dłońmi wspartymi na kolanach, patrząc przed siebie. Przez krótką chwilę nie myślał ani o okolicznościach śmierci Petrosa, ani o liście Kendry, ani o tym, co jeszcze mogło czekać ich w Ravengro. Myślał tylko o człowieku, którego znał, i o drodze, którą ten właśnie odbywał. Kiedy nabożeństwo dobiegło końca, a kondukt ponownie wyszedł na deszcz, Morgrin wrócił do swojego miejsca w orszaku. Zabudowania Ravengro stopniowo ustępowały polom i nagim drzewom. Ziemia była ciężka od wilgoci, przydrożne rowy pełne brunatnej wody, a nad wrzosowiskami wisiała mgła rozmywająca dalszy krajobraz.
Przed wejściem na Pola Spoczynku krasnolud zacisnął pięść i nakreślił nad sercem spiralę zgodnie ze zwyczajem. Gest znał, choć jego tutejsza forma różniła się nieco od tych, które widywał gdzie indziej. Wykonał go jednak bez wahania, bowiem nie widział nic złego w tym lekkim odstępstwie. W głębi nekropolii jego uwagę zwróciły ciężkie kraty i żelazne klatki osadzone nad częścią mogił. Przyglądał im się przez kilka kroków, bardziej jak rzemieślnik niż kapłan. Wzrok zatrzymał mu się na sposobie osadzenia prętów w kamiennych fundamentach, na zawiasach, masywnych zamkach i miejscach, w których rdza zaczynała już pożerać żelazo. Jedne konstrukcje wykonano starannie, inne wyglądały na wzniesione w pośpiechu, zapewne w czasach, gdy potrzeba liczyła się bardziej od estetyki. On pewnie zabrałby się do sprawy inaczej, ale doceniał praktyczność podejścia. Znał aż nadto powodów, dla których żywi zamykali groby od zewnątrz, a zresztą profesor opowiadał mu nie raz o tutejszych problemach i tradycjach. Spojrzenie na żelazne zabezpieczenia raz jeszcze przywołało wspomnienie Petrosa, jego szacunku dla zmarłych, który objawił przy nim... i może właśnie dlatego pierwsze słowa Gibsa Hephenusa zabrzmiały Morgrinowi całkowicie niedorzecznie.
Krasnolud zatrzymał się wraz z resztą orszaku i przez chwilę oceniał zgraję, która zastąpiła im drogę. Jego spojrzenie przesunęło się po stojących przed nimi mężczyznach, po łopatach, widłach i innych narzędziach, które przynieśli ze sobą. Było ich kilkunastu. Stali ciasno, świadomie tarasując przejście. Nie wyglądali na ludzi, którzy znaleźli się tutaj przypadkiem ani dali się ponieść nagłemu wzburzeniu. Przyszli przygotowani oraz zdecydowani, by zatrzymać kondukt. Choć nie miał na to najmniejszej ochoty, Morgrin wysłuchał ich przywódcy do końca. Kiedy jednak padło oskarżenie o nekromancję, jego twarz wyraźnie stężała. Nie chodziło nawet o to, że obrażano człowieka, którego darzył szacunkiem. Zmarli nie dbają już swoje dobrę imię, tak samo jak nie potrzebują pochlebstw. Gdyby Petros dopuścił się czegoś, co naruszało prawa Pharasmy, Morgrin nie próbowałby usprawiedliwiać go ze względu na dawną znajomość. Ale znał tego człowieka. A teraz kilkunastu ludzi zatrzymywało jego trumnę w drodze do grobu i rzucało kłamliwe oskarżenie przed jego córką. W dniu pogrzebu. Na ziemi poświęconej Pharasmie. Morgrin uważał się za człowieka spokojnego, lecz uznał w duchu, że właśnie przekroczono pewną granicę.
Pozwolił Kendrze odpowiedzieć pierwszej. Miała do tego większe prawo niż ktokolwiek z obecnych. Słuchał jej, nie spuszczając wzroku z Gibsa, lecz kiedy mężczyzna bezceremonialnie wszedł jej w słowo, krasnolud powoli przeniósł ciężar ciała do przodu i zrobił jeden krok. Tylko jeden. Jego dłoń, niby mimochodem, spoczęła niedaleko rękojeści młota. Gest był spokojny, niemal niedbały, lecz Morgrin miał nadzieję, że dostatecznie czytelny.
– Szanuję miejscowych i ich prawa wszędzie, dokąd prowadzi mnie moja droga – odezwał się spokojnie. – Ale nie staniesz między mną a moją powinnością, synu.
Nie podnosił głosu, lecz każde słowo wypowiadał twardo i bez cienia wahania.
– Profesor Lorrimor nie był nekromantą. Dał temu świadectwo przede mną, sługą Pharasmy, więcej niż jeden raz.
Morgrin przeniósł spojrzenie z Gibsa na stojących za nim ludzi.
– Jeżeli mieliście wobec niego zastrzeżenia, mieliście dość czasu, by przedstawić je kapłanom Pharasmy. Wybraliście dzień pogrzebu, drogę na cmentarz, a na dodatek przyszliście tutaj z widłami w dłoniach. To się nie godzi.
Jego palce przesunęły się odrobinę bliżej rękojeści młota, choć wciąż nie sięgnął po broń.
– A o tym, gdzie i w jaki sposób spocznie zmarły, nie będziesz decydował ani ty, ani ludzie stojący za tobą. Od tego są kapłani Pharasmy. To oni zatwierdzili miejsce pochówku i prowadzą ten obrządek. Ty zaś zakłócasz ceremonię, która pozostaje pod ich pieczą. Odstąp, synu.
Ostatnie słowa zabrzmiały jak rozkaz, choć Morgrin nie podniósł głosu. Nie musiał. Stał na ziemi poświęconej swojej bogini, uczestnicząc w obrządku, który znał niemal na pamięć. Tutaj, pośród grobów i krypt, nie potrzebował szukać pewności ani ważyć własnych racji. Był strażnikiem grobowców i opiekunem spokojnego przejścia, jednym z tych, którym powierzano czuwanie nad ostatnią drogą zmarłych. I zamierzał dopilnować, by tym razem również nic jej nie zakłóciło. -
Widziała mnie.
Mentalna wiadomość nadeszła nagle, wyrywając Iramira z zamyślenia. Tęczówki przemieściły się za okularami, jakby chciał się nagle rozejrzeć.Jakim cudem cię zobaczyli? Miałeś być niewidzialny. Telepatia była bardzo wygodną formą komunikacji z chowańcem. Nawet z chowańcem pokroju Szeptu Cierni.
Byłem.
Znowu coś zepsułeś?
Nie. Ona mnie widziała. Patrzyła na mnie. Może usłyszała skrzypienie altany, czy coś?
Może ci się zdawało?
Patrzyła prosto na mnie. Na pewno mnie widziała. Albo wyczuła.
Dobra. Nie wchodź do świątyni. Poczekaj aż wyjdziemy
Nabożeństwa pogrzebowe były przepełnione smutkiem. Jak wszystko w tym podłym świecie. Ludzie nie cieszyli się, że dusza ich towarzysza ruszyła w dalszą drogę. Kiedyś Iramir gardził takimi postawami. Ale to było kiedyś… w innym, zapomnianym już życiu. Teraz patrzył na ludzi inaczej. To, co wiedzieli zebrani w świątyni, to że ciało Petrosa leżało w trumnie. Martwe. Nie powie im już nic. Nie przytuli.
Ludzie są egoistami. W swoim własnym egoizmie patrzą na to, co oni teraz czują. Smucą się, bo nie mają go przy sobie. Tak myślał kiedyś. Dziś już wiedział, że nie ma w świecie niczego pewnego. Nie wiadomo, czy jego dusza naprawdę rusza tam, dokąd prowadzi ją Pharasma. Dla bytów zwanych bogami jesteśmy tylko szmacianymi zabawkami i najczęściej leżymy w tak odległym kącie szafy, że żadnemu bogu nie chce się po nas sięgnąć. Czy to źle? Nie. W większości przypadków zainteresowanie bogów przynosi kłopoty.
W ciszy kontemplował modlitwy. Jedynie dwa razy zerknął na tajemniczą siostrę z osłoniętą twarzą. Wyglądała niemal jak sam awatar śmierci.
Po skończonej modlitwie wstał i podszedł do trumny. Duża. Zdobiona. I niesamowicie nieporęczna.
Gdy tylko wyszli w kondukcie ze świątyni, mżawka zaczęła pokrywać ciemne szkiełka. Było to niewygodne i nieprzyjemne. Kilka razy próbował przetrzeć je dłonią, jednak trumna wymagała przytrzymywania jej oburącz.
Trzymaj się blisko — rzucił mentalnie do chowańca.
A ona?
Trzymaj się blisko. Nie ma pewności, że cię widziała

Marsz w deszczu i po błotnistej ścieżce sprawił, że bogate i zdobione szaty wymagały prania. Zatrzymanie konduktu przez grupę miejscowych było dodatkowym, zupełnie niepotrzebnym kłopotem. Krasnolud wysforował się na początek orszaku i podjął rozmowę z przywódcą tłumu.
Coś wisiało w powietrzu i nie była to paskudna pogoda.
— Połóżmy na moment trumnę. Nie wiemy, ile potrwa wyjaśnianie tego wszystkiego — powiedział do pozostałych pięciu mężczyzn.
Przedsięwzięcie to rzeczywiście było karkołomne i wymagało od nich skupienia. Cała skrzynia musiała równo schodzić w dół, praktycznie do poziomu gruntu. Wcześniej zarówno w domu Lorrimorów, jak i w kaplicy znajdowała się na podwyższeniu.A ty… pilnuj tego dużego. Chyba jest ich przywódcą.
Obaj wiemy, że to nieprawda.
Na ten moment nie wiemy, kto stoi za tym zbiegowiskiem. I nie chcemy doprowadzić do rozlewu krwi.
Szkoda… Lubię, gdy tacy jak oni kwiczą.
Fakt, że był pierwszy wśród osób niosących trumnę, pozwolił Iramirowi na jeszcze jedno. Przy jej opuszczaniu mógł odwrócić się plecami do nowo przybyłych chłopów, a po odłożeniu ciała dyskretnie sięgnąć ku kryształowi, który miał przy pasie. Nie lubił sięgać po jej moce, ale tutaj najwyraźniej coś również sięgało po nadprzyrodzone siły, a doświadczenia poprzednich żyć nauczyły go, że trzeba korzystać z każdej przewagi. A teraz potrzebował dyskretnie rzucić czar. I to nie jeden.
-
Deszcz mżył, siąpił i lał. Intensywność zmieniała się nieznacznie w obrębie pogrzebowego, przygnębiającego spektrum, ale natura nie robiła pauz. Dzień był chłodny i część osób kuliła się, podciągając płaszcze i dodając szalom kolejny zawijas wokół szyi, ale Vald w zaszczycie trumiennego obowiązku trwał niewzruszenie jak królewski gwardzista.
Raz, że świadomie skostniał pod powagą sytuacji, wydłużając i formalizując ruchy rytualną miarą. Dwa, że nawykły do niedogodności, oswojony z nimi i za pan brat, dzisiejszą pogodę uznawał za zupełnie obojętną. Czuł jej żałobne zgranie z Profesorskim pożegnaniem. Czuł takie rzeczy, nie był na nie głuchy i gdyby było komu być za to wdzięcznym, byłby wdzięczny.
A że nie było, czy nie czuł, aby było, w milczeniu doceniał po prostu deszczowy akompaniament ostatniej drogi Profesora. Miarowe krople, miarowe kroki pochodu i miarowa, niemal medytacyjna intonacja akolickich pieśni, dawały Valdowi odpowiednią osłonę od reszty żałobników. Łowca wypełniał rolę, oddawał się jej całkowicie i skrywał w niej. Czynił, co pożądane i najświętsze, odcięty od świata wokół i w centrum jego powinności.
Katatoniczna pielgrzymka przystanęła już na cmentarzu. Już na ostatniej prostej do grobu. Vald milczał i kroczył niby golem, ale wyuczone samodzielności zmysły cały czas rejestrowały świat wokół. Pojawienie się chłopów – właściwie tłuszczy – wyczuł, zanim jeszcze zleźli przed kondukt.
Miał złe przeczucia, ale czekał. Słowa Gibsa zmroziły go bardziej niż cały dzień wystany na takim deszczu jak dzisiejszy, ale zdławił wzburzenie. Na pewno zmrużył oczy, a czuł, że oblał go i rumieniec, ale nie powiedział ani słowa. Na razie.
Najchętniej rozgoniłby ten motłoch kijami. Ale nie godziło się, by draką burzyć świętość pogrzebu Profesora. Vald niósł szczątki przyjaciela i nie wybaczyłby sobie, gdyby pozwolił im upaść. I tak samo nie wybaczyłby sobie, gdyby samozwańczą decyzją wyszedł wbrew oczekiwaniom opłakującej ojca Kendry.
Skinął idącemu obok młodzikowi na apel, by złożyli trumnę. Asekurując ją całym sobą, z namaszczeniem jakby układał niemowlę w kołysce, postawił martwy ciężar na ziemi. Młody elegant wcześniej wydał mu się podejrzany i teraz, krocząc przy nim, Vald nie miał wątpliwości, że człowiek nie jest zwykłym młokosem. Albo i (bo może nie był należało postawić wcześniej) wcale człowiekiem.
Musiał być jednak przyjacielem Lorrimora, a teraz działali wespół we właściwy sposób. Zwolniony spod trumny, Vald znalazł się obok Kendry.
– Pani, Ty jesteś w prawie i Ty wiesz, co im należne. Jesteśmy z Tobą, a rzeknij słowo i zrobimy, co zechcesz – cicho zasuflował jej Bendic. – To swołocz... Ale może uda się po dobroci.
Dziewczyna poświęciła mu krótkie, niepewne spojrzenie. Może chciała coś odpowiedzieć, ale usta miała w pół otwarte, a milczące. Brakło jej chyba zimnej krwi, by uchwywić wszystkie skrawki dziejącej się wokół sceny. A ta powoli zaczynała się rozwijać.
Pierwszy przeciw tłuszczy wystąpił krasnoludzki kapłan Pharasmy, który dotąd nie odstępował Kendry o krok. Vald widział jego wściekłość i gdzieś w środku, parę zakrętów w głąb, czuł satysfakcję, że ktoś obok współodczuwa jego gniew. Ktoś, kto także musiał być przyjacielem Profesora i kto może równie mocno odczuć bezeceństwo takich oskarżeń.
Bendic wiedział, że nikt nie jest tu bardziej w prawie, niż kapłan bogini śmierci – to rytuał jego patronki zakłócano i to na świętej ziemi. Jego słowa miały tu największą wagę i one musiały wybrzmieć najmocniej.
Vald widział jednak chłopów przed sobą. Prostych, spracowanych ludzi. Sól tej ziemi. Widział w ich zmęczonych, poczerwieniałych twarzach, że niejeden pewnie nie miarkuje się z poglądami na to gdzie jest ich zdaniem miejsce nieludzi. Jeśli nie na co dzień, to przynajmniej wśród kolegów, po paru głębszych.
– Występujecie wbrew prawu, panowie. Prawu boskiemu i ludzkiemu. Wysłuchajcie przeto kapłana i odstąpcie. – Vald mówił prosto, głucho, jakby dobywał głos gdzieś ze studni. – Prosty człek często nie ma posłuchu, a ma prawo być wysłuchanym. Na to jest czas. Na to musi być czas. Ale dać się porwać emocji, podeptać wszelkie prawa, plwać na zmarłego, sierotę i sąsiadów – to jest chwila, gwałt i to zostaje na zawsze.
– Odstąpcie, panowie. – Vald dudnił, ale to nie były groźby. – Odstąpcie, prosimy was.
-
Alicia zatrzymała się tuż za Kendrą, ale nie odezwała się ani słowem marszcząc czoło. Jej bursztynowe oczy przesunęły się po twarzach zgromadzonych mężczyzn, potem po trzonkach łopat i widłach zaciśniętych w ich dłoniach. Liczyła ich niemal odruchowo. Szukała tego, który był najbardziej nerwowy, tego, który trzymał broń zbyt mocno, i tego, który pierwszy mógłby zrobić coś głupiego. Spojrzała na Gibsa, który wysunął się przed tłum, a na dźwięk jego oskarżeń, aż ją zatkało do tego stopnia, że zapomniała wziąć wdechu po płytkim wydechu.
Dziesiątki myśli przebrnęły przez głowę niziołki równie pokręconych jak jej bujne rude loki. Mało brakowało, a wystąpiłaby przed tłum rzucając obelgi i wylewając gorycz rozczarowania ze swoich ust, ale Morgrin ją uprzedził wysuwając się naprzód jako pierwszy. Nagle drobna niziołka działając instynktownie i bezszelestnie przesunęła się za jego plecy. Krzepki krasnolud stanowił doskonałą zasłonę — szerokie barki, masywna sylwetka i postawa człowieka, który nie zamierzał ustąpić ani o krok. Alicia przykucnęła odrobinę, znikając z pola widzenia stojących naprzeciw mężczyzn. Łapiąc powoli oddech odsunęła z twarzy kosmyki mokrych rudych loków, a spod pachy krasnoluda spoglądały ukradkiem jej czujne bursztynowe oczy.
Z tej pozycji mogła obserwować napastników, nie dając im łatwego celu. Dostrzegała nerwowe ruchy dłoni, niepewne spojrzenia i tych, którzy ściskali narzędzia bardziej ze strachu niż z prawdziwej gotowości do walki. Jej palce przesunęły się ku amuletowi z dużego, jarzącego się lekkim żarem bursztynu, ukrytemu pod futrzanym odzieniem.
Dobrze – pomyślała szybko - niech wielki kamień przemówi. Ja zadbam, żeby usłyszeli jego echo. Alicia wysunęła dłoń dotykając amuletem pleców Morgrina i zacisnęła ją na moment, jakby przytrzymywała w palcach promień słońca. Wymamrotała modlitwę do Siostry Popiołu, prosząc o odrobinę boskiego autorytetu. Nie zamierzała nikogo podpalać ani rzucać się do walki. Chciała, by ci ludzie przez chwilę poczuli, że naprzeciw nich stoją nie tylko podróżni i żałobnicy.
-Siostro Popiołu, Pani Ognia pod otwartym niebem… Ty, która widzisz drogę tam, gdzie inni widzą tylko mrok… Niech twoje światło spocznie na tych, którzy zapomnieli, czym jest sprawiedliwość. Niech mówiący prawdę zostanie usłyszany, a kłamca usłyszy własny jadowity głos. Daj głos temu, który mówi prawdę. Niech jego słowa będą jak grzmot nad lodową równiną. Niech prawda zagrzmi, a kłamstwo zadrży jak płomień na wietrze. Niech dzisiejszego dnia wystarczy światła dla wszystkich… zanim ktoś zapragnie krwi.Głos Morgrina nagle zabrzmiał potężniej, niż pozwalałaby na to jego zwyczajna siła głosu. Każde słowo krasnoluda odbiło się echem między nagrobkami, niosąc się ponad szmerem deszczu. Jednocześnie płomień pobliskiej latarni zadrżał gwałtownie, a cienie zgromadzonych mężczyzn zatańczyły na mokrych kamieniach, jakby samo cmentarzysko poruszyło się na dźwięk jego słów.
Dla obserwujących tłum mogło to wyglądać tak, jakby głos Morgrina niósł ze sobą coś więcej niż gniew żywego człowieka — jakby przemawiał w imieniu porządku, którego nie należało lekceważyć w szczególności na Polach Spoczynku.
Póki co Alicia nie zamierzała wyciągać broni. Nie musiała. Morgrin był skałą, o którą rozbijały się ich groźby, a ona pozostawała cieniem za jego plecami — niewielkim, rudowłosym cieniem, który potrafił sprawić, że nawet najzwyklejsze ostrzeżenie zabrzmiało jak wyrok. I choć Alicia nie zamierzała przypisywać sobie cudzej potęgi, w głębi ducha uśmiechnęła się lekko. Siostra Popiołu nie zawsze musiała oślepiać świat blaskiem. Czasem wystarczyło, że sprawiła, iż ciemność na moment zwątpiła we własną odwagę.
-

Morgrin zareagował w ostatniej chwili, nim Kendra zdążyła wypowiedzieć o jedno słowo za dużo. Wśród zebranych mieszkańców rozległy się wraże pomruki, a kilka par dłoni zacisnęło się mocniej na trzonkach rolniczych narzędzi. Niektórzy postąpili nawet o krok naprzód. Wystarczyło jedno złe słowo, jeden źle odczytany gest, by dotychczasowe groźby przerodziły się w rękoczyny.
Krasnolud zdecydowanie wystąpił przed żałobników. Odziany w szaty Opiekuna Grobowców, stanął naprzeciw rozjuszonych mieszkańców. Jego stanowcza postawa i donośny głos, dobywający się spod siwej brody, nie pozostawiały wątpliwości, w czyim imieniu przemawiał.
Uwaga tłumu skupiła się na krasnoludzie. Nikt spośród stojących na drodze mężczyzn nie spostrzegł więc, jak za jego plecy zręcznie przemknęła drobna postać, mierząca niespełna trzy stopy wzrostu.
Alicia wykonuje
Test Cechy: Zręczność (Skradanie się).
Wynik 🎲: 19.Podczas gdy Morgrin piętnował postępek mieszkańców i przypominał im o świętości miejsca, za jego plecami rozległ się przyciszony, wysoki głos. Alicia, kreśląc dyskretny gest, wypowiadała słowa kellidzkiej modlitwy, wywodzącej się z tradycji dalekich, chłodnych ziem północy, skąd przybyła. Jej inwokacja do Siostry Żar ginęła pośród urywanych oddechów, szelestu przemoczonych płaszczy i chrzęstu żwiru pod butami. Zdawało się, że nikt z zebranych nie zwrócił na nią uwagi, pochłonięty gniewną przemową Opiekuna Grobowców. Jeśli którykolwiek z mieszkańców Ravengro usłyszał jej słowa, mógł wziąć je jedynie za niezrozumiałe mamrotanie obcej kobiety z dziczy.
Tymczasem niosący trumnę, nie chcąc dopuścić do nieszczęścia, ostrożnie opuszczali ciężar na ziemię. Drewno zetknęło się z mokrym żwirem z głuchym odgłosem. Trumna Petrosa Lorrimora spoczęła pośrodku cmentarnej alejki, nim jeszcze dotarła do przeznaczonego jej grobu.
Alicia rzuca sztuczkę ✨Taumaturgia✨ na: Morgrin.Alicia wykonuje
Test Cechy Charyzma (Oszustwo) z Przewagą.
Wynik 🎲: 13 < 21.Tłum wykonuje
Test Cechy Mądrość (Intuicja).
Wynik 🎲: 13. Porażka.Nikt nie dostrzegł podstępu. Nikt też nie skojarzył modlitwy niziołki z tym, co nastąpiło chwilę później.
Głos Morgrina, dotąd stanowczy i donośny, niespodziewanie zabrzmiał z nadnaturalną siłą. Ostatnie słowa Opiekuna Grobowców przetoczyły się pomiędzy nagrobkami i ponad głowami zgromadzonych niczym uderzenie potężnego świątynnego dzwonu, zagłuszając końcowe ostrzeżenia Valda. Zdawało się, że powietrze zadrżało, a ponure kamienne pomniki, niemi świadkowie całego zajścia, na krótką chwilę stały się częścią tego oskarżenia. Nie sposób było uwierzyć, że tak potężny głos mógł dobywać się z piersi jednego, nawet tak krzepkiego krasnoluda.
Morgrin wykonuje
Test Cechy Charyzma (Zastraszanie) z Przewagą.
Wynik 🎲: 19 > 0. Sukces.Jeden z mężczyzn cofnął się tak gwałtownie, że potrącił stojącego za nim towarzysza. Inny opuścił widły, aż ich ostrza z cichym szczękiem uderzyły o żwir. Pośród tłumu rozeszły się trwożne szepty.
— Pani Grobów... — wydusił ktoś z tyłu, ocierając spocone czoło.
— Nie winniśmy byli tu przychodzić — odezwał się bojaźliwie inny.
Kilku mieszkańców pośpiesznie nakreśliło zaciśniętą pięścią znak spirali nad sercem, jak gdyby dopiero teraz przypomnieli sobie, na jakiej ziemi stoją i czyje imię wzywał rozwścieczony kapłan.
Gibs Hephenus także drgnął, choć prędko odzyskał panowanie nad sobą.
— Co się tak gapicie?! — warknął do swoich ludzi, obracając się przez ramię. — Wszak wiecie, cośmy ustalili!
Nie odpowiedział mu jednak żaden zgodny okrzyk.Stary weteran przeniósł wzrok z jednej twarzy na drugą. Ci, którzy jeszcze przed chwilą wtórowali jego groźbom, teraz spuszczali oczy albo przestępowali niepewnie z nogi na nogę. Ich zbiorowa odwaga, początkowo tak wielka wobec pogrzebowego orszaku, kruszyła się niczym cienki lód podczas pierwszych wiosennych roztopów.
— Gniewu Szarej Pani na się ściągał nie będę. Nie przez cię — mruknął jeden z rolników.
— Ja tyż nie — odezwał się drugi. — Wzbronienie niecnego pogrzebu miało być i spalenie plugawego nekromanckiego truchła, Gibsie, a nie swara z kapłanem.
— Tchórze... — wycedził Hephenus.Lecz nie miał już kogo prowadzić.
Pierwsi mężczyźni zaczęli się wycofywać, początkowo powoli, jakby nie chcieli okazać strachu przed swoimi towarzyszami. Potem następni zeszli z alejki między nagrobki, ustępując miejsca żałobnikom. Wkrótce po zwartej grupie nie pozostało nic prócz kilku najbardziej zawziętych pomocników Gibsa, którzy również zaczęli się cofać.
— Moje na wierzchu i tak będzie — oświadczył srogo Hephenus, przenosząc wzrok na Kendrę i czwórkę przybyszy. Zmierzył ich spojrzeniem pełnym zajadłej niechęci. — Zapłacicie mi za to. Wszyscy.
Splunął w żwir, odwrócił się na pięcie i ruszył za resztą.Wkrótce cała osiemnastka oddaliła się, znikając za zasłoną mrzawki. Jeszcze przez chwilę słychać było szuranie butów i pojedyncze, nieprzyjazne głosy, aż wreszcie odgłosy te rozpłynęły się w szmerze deszczu.
Na Alei Wiecznego Snu ponownie zapanowała głucha cisza.

Kendra stała nieruchomo, z dłońmi zaciśniętymi na fałdach żałobnej sukni. Dopiero gdy ostatni z intruzów zniknął jej z oczu, wypuściła długo wstrzymywany oddech. Popatrzyła na trumnę ojca, spoczywającą pośrodku drogi, i odwróciła twarz.
— Ojcze Morgrinie... — odezwała się po chwili, zwracając się do krasnoluda. — Nie wiem, jak mogę wam podziękować.
Spojrzała kolejno na pozostałych przybyszy.
— Wam wszystkim. Gdybyście nie stanęli w naszej obronie, bogowie jedni wiedzą, do czego by doszło. Przecież to pogrzeb...
Głos jej zadrżał.
— Chciałam tylko godnie pożegnać ojca. Czy naprawdę żądam tak wiele?
Przymknęła na chwilę powieki i odetchnęła ciężko.
— Proszę, wybaczcie mi te nieprzyjemności. Nie winniście byli być świadkami czegoś podobnego, szczególnie po przebyciu tak długiej drogi. Zapewniam was, że nie wszyscy mieszkańcy Ravengro są takimi ludźmi.
Wśród pozostałych żałobników nadal panowało poruszenie. Rajca Gharen Muricar kręcił głową z wyraźnym niesmakiem, podczas gdy Vashian Hearthmount, ze ściągniętymi brwiami, obserwował miejsce, w którym zniknęli napastnicy.
— Poznałem tych obwiesiów — odezwał się Hearthmount. — Parobkowie z okolicznych gospodarstw. Ludzie nędznego charakteru, od których trudno spodziewać się ogłady. Ale coś podobnego...
— Na pogrzebie profesora! I to przed obcymi! Tak nie lza! — dodał Muricar, poprawiając przemoczoną pelerynę. — Doprawdy, niebywała hańba dla całego miasteczka! Już ja ich opiszę w najbliższym „Wealdayowym Pergaminie”! Niech całe Ravengro dowie się, jakiego wstydu nam przysporzyli!Niedługo potem Aleją Wiecznego Snu nadszedł ojciec Vauran Grimburrow. Zaalarmowany podniesionymi głosami, opuścił miejsce przygotowanego pochówku, aby zbadać przyczynę zwłoki. Na widok trumny spoczywającej pośrodku drogi zmarszczył krzaczaste brwi.
— Cóż tu się wydarzyło? — zapytał surowo.
Kiedy wyjaśniono mu zajście, oblicze starego kapłana stężało.
— Gibs Hephenus... — powtórzył wolno, jakby samo wypowiedzenie tego nazwiska sprawiało mu przykrość. — Znam ja tego człeka. I spodziewałem się po nim niewiele dobrego. Ale żeby odważyć się na coś takiego tutaj, na poświęconej ziemi?
Spojrzał na Opiekuna Grobowców i skinął mu głową z uznaniem.
— Dobrzeście uczynili, bracie Morgrinie. Wprawdzie Matka Dusz nie potrzebuje obrońców swej potęgi, lecz jej słudzy winni strzec spokoju umarłych. Dziękuję wam za stanowczość.
Następnie objął wzrokiem Kendrę oraz czwórkę przybyszy.
— Przyjmijcie moje najszczersze przeprosiny. Wstyd mi, że podobnego zuchwałego występku dopuszczono się podczas obrzędów powierzonych mej pieczy. To nie tylko świętokradztwo, ale jawna napaść na żałobników, którzy pragną wypełnić ostatnią powinność wobec zmarłego!
Stary kapłan zacisnął usta.
— Zapewniam was, że nie pozostawię tej sprawy bez odpowiedzi. Gdy tylko zakończymy pochówek, zawiadomię szeryfa Caellera. Niechże ci ludzie przekonają się, że strach i zabobon nie dają nikomu prawa do czynienia gwałtu.
Potem spojrzał na trumnę.
— Dość już zwłoki. Profesor Lorrimor zasłużył na spokój. Pozwólmy mu go wreszcie zaznać.
Dalsza droga upłynęła już bez przeszkód.
Gdy trumnę ponownie podjęto na ramiona, kondukt ruszył za Kendrą i ojcem Grimburrowem w głąb Pól Spoczynku. Nikt nie rozmawiał. Nawet ci, którzy przedtem od czasu do czasu wymieniali między sobą ciche uwagi, teraz szli z opuszczonymi głowami.
Aleja ciągnęła się pośród mogił, starych kamiennych płyt i niewielkich rodzinnych grobowców. Nad niektórymi nagrobkami pochylały się nagie konary drzew, z których na ziemię spadały krople deszczówki. W zagłębieniach inskrypcji gromadziła się wilgoć, a wykute w kamieniu nazwiska dawno zmarłych niknęły miejscami pod mchem i poczerniałymi zaciekami.
Wreszcie orszak dotarł do przygotowanej kwatery. Wśród otaczających ją grobów ciemniał świeżo wykopany dół o równych, starannie wyprowadzonych ścianach. Obok usypano kopiec ciężkiej, mokrej ziemi, z której wystawały drobne korzenie i kamienie. Dwaj grabarze oczekiwali w pobliżu, z odkrytymi głowami i łopatami opartymi o ramiona. Na widok nadchodzących żałobników odstawili narzędzia i skłonili się przed kapłanem.
Trumnę ustawiono na przygotowanych belkach przy krawędzi mogiły. Zgromadzeni otoczyli grób, pozostawiając miejsce u wezgłowia Kendrze i ojcu Grimburrowowi. Przez kilka chwil nikt się nie odzywał. Słychać było wyłącznie deszcz miękko bębniący o wieko trumny oraz odległy, monotonny warkot lelka kozodoja, niosący się znad wrzosowisk.
Kapłan stanął u wezgłowia i uniósł rękę, kreśląc znak spirali.
— Zebraliśmy się tutaj, aby powierzyć ziemi doczesne szczątki Petrosa Lorrimora, uczonego, ojca i druha tych, którzy przybyli dziś oddać mu ostatnią posługę.
Jego głos był niski i spokojny. Nie pobrzmiewał już w nim gniew, który chwilę wcześniej skierował przeciwko napastnikom.
— Wszystko, co dycha, podlega przemijaniu. Żadne bogactwo, żadna wiedza, żaden zaszczyt ni moc nie uwolnią śmiertelnika od chwili, w której jego żywot dobiegnie kresu. Lecz kres życia cielesnego nie jest całkowitym kresem, a zaledwie początkiem wędrówki duszy. Śmierć stanowi jedynie próg, który każdemu przyjdzie przekroczyć.
Spojrzał na zamknięte wieko.
— Nie do nas należy wydawanie ostatecznych sądów nad tymi, którzy odeszli. Naszym obowiązkiem jest okazać im należny szacunek, zachować pamięć o ich czynach i pozwolić, by ich cielesne powłoki zaznały wiecznego spoczynku. Niechaj więc ciało Petrosa Lorrimora spocznie w ziemi, a jego dusza bezpiecznie przemierzy Rzekę Dusz, by na Grobowisku stanąć przed obliczem Szarej Pani i przyjąć sprawiedliwy osąd, należny jej uczynkom i przeznaczeniu.
Kapłan pochylił głowę.
— Pharasmo, Pani Grobów, Strażniczko Dusz i Sędzio Umarłych, przyjmij tego, którego żywot dobiegł końca. Niech nie zbłądzi pośród ciemności, niech nie pochwycą go ręce tych, którzy sprzeciwiają się śmierci, i niech żadne nieczyste zaklęcie nie zakłóci spoczynku jego ciała. Niech dokona się to, co zostało mu przeznaczone.
Pośród zgromadzonych rozległy się ciche odpowiedzi wiernych. Następnie ojciec Grimburrow dał znak grabarzom.Mężczyźni podeszli do trumny i przełożyli pod nią mocne powrozy. Pracowali z zawodową wprawą, bez pośpiechu. Po chwili olchowa skrzynia zawisła nad otwartym grobem i zaczęła opadać w jego głąb, cal po calu. Powrozy naprężały się w rękach grabarzy, a wilgotna ziemia osypywała się drobnymi grudkami spod ich butów.
Wreszcie trumna spoczęła na dnie.
— Panno Lorrimor. Czy zechce pani pożegnać ojca?
Dziewczyna skinęła lekko głową. Podeszła do usypanego obok kopca, przykucnęła i nabrała w dłoń garść wilgotnej ziemi. Przez moment trzymała ją w zaciśniętych palcach, jak gdyby od tego drobnego gestu zależało coś nieodwracalnego. Potem wyciągnęła rękę nad mogiłą. Grudki ziemi spadły na drewniane wieko z głuchym, nierównym stukotem. Kendra zadrżała.
— Żegnaj, ojcze — wyszeptała łamiącym się głosem.
Odwróciła się ku żałobnikom. Oczy miała zaczerwienione, lecz kiedy przemówiła ponownie, starała się nadać głosowi wyraźne, pewne brzmienie.
— Przez całe życie znałam ojca jako człowieka, który nie potrafił przejść obojętnie obok cudzej krzywdy. Bywał uparty, roztargniony i tak pochłonięty swoimi badaniami, że czasem zapominał o najprostszych sprawach. Potrafił spędzić pół nocy nad starą księgą, a potem szukać okularów, które od początku miał na nosie...
Na twarzach niektórych żałobników pojawiły się gorzkie uśmiechy.
— Ale nigdy nie zapominał o ludziach, którzy potrzebowali pomocy. Niejeden raz widziałam, jak odkładał własne sprawy, by wysłuchać kogoś, kto nie miał do kogo się zwrócić. Nie pytał wtedy, co zyska ani czy będzie mu się to opłacało. Uważał, że jeśli człowiek wie wystarczająco dużo, by móc poratować kogoś w potrzebie, to ma obowiązek przynajmniej spróbować.
Zamilkła na chwilę. Odetchnęła głębiej, nim znów podjęła opowieść.
— Pamiętam też, że często się o niego bałam. Wyruszał w dalekie podróże do miejsc, w które inni nie odważyliby się zajrzeć, i zadawał pytania, których większość ludzi wolała nigdy nie wypowiadać. Gdy prosiłam, żeby był ostrożniejszy, odpowiadał, że strach bywa rozsądny, lecz nie powinien decydować za nas o wszystkim.
Spojrzała ku mogile.
— Chciałabym wierzyć, że do końca pozostał wierny temu, czego mnie uczył.
Ostatnie słowa wypowiedziała znacznie ciszej.
— Tak bardzo będzie mi go brakować...
Przycisnęła do ust drżące palce i przez kilka chwil nie mogła mówić dalej.
— Dziękuję wam — odezwała się wreszcie — że przybyliście go pożegnać. Wiem, iż dla niektórych oznaczało to długą i uciążliwą podróż. On z pewnością byłby szczęśliwy, widząc tutaj tylu ludzi, których znał i cenił.
Rozejrzała się po zgromadzonych.
— Jeżeli ktokolwiek z was chciałby powiedzieć o nim kilka słów, podzielić się wspomnieniem albo historią, której nie znam... bardzo proszę. Chciałabym zachować w pamięci także tego ojca, którego znaliście wy.
Zapadła cisza. Kendra pozostała przy mogile, zwrócona ku żałobnikom.Kiedy wspomnienia dobiegły końca, ojciec Grimburrow poprowadził ostatnią modlitwę. Pozostali uczestnicy pogrzebu kolejno podchodzili do mogiły, by dorzucić garść ziemi, nakreślić nad sercem spiralę albo po prostu pochylić głowę nad spoczywającą w dole trumną.
W końcu grabarze podjęli swoją pracę. Pierwsze łopaty ziemi spadały do grobu z ciężkim łoskotem, szczególnie donośnym pośród panującej ciszy. Z każdą następną coraz większą część wieka przesłaniała brunatna warstwa gruntu. Kendra przyglądała się temu długo, bez słowa, a gdy mogiła została zasypana i wyrównana, podeszła jeszcze raz, by położyć na niej skromną wiązankę białych przebiśniegów .

Żałobnicy nie rozeszli się od razu. Jedni podchodzili do Kendry, aby uścisnąć jej dłoń lub objąć i wypowiedzieć kilka słów pocieszenia. Inni składali ukłony lub w milczeniu oddalali się w stronę cmentarnej bramy. Rajcy pożegnali się z córką profesora z powagą stosowną do piastowanych godności. Wyjątkowo przygaszony Zokar Elkarid odszedł wraz z synem, a pozostałych uczestników pochodu wkrótce pochłonęły wijące się pośród grobów alejki.
Ojciec Grimburrow zatrzymał się jeszcze przy Kendrze, zamieniając z nią kilka ściszonych słów. Zapewnił, że świątynia otoczy mogiłę profesora należytą opieką. Następnie pobłogosławił dziewczynę raz jeszcze i pożegnawszy resztę żałobników, ruszył w stronę świątyni.
Kiedy ostatni z miejscowych żałobników oddalili się już od grobu, Kendra zwróciła się do czwórki przybyszy i milczącej zakonnicy.
— Nie chciałabym, żebyśmy rozstawali się w takich okolicznościach — powiedziała. — Jak wspomniałam w liście, ojciec pozostawił testament, którego odczytanie wymaga waszej obecności. Jeśli zechcecie wrócić ze mną do domu, będę wam bardzo wdzięczna.
Zawahała się, po czym dodała łagodniej:
— Kazałam na nasz powrót przygotować ciepłą strawę i butelkę zacnego ustalavskiego wina. Po tym wszystkim przyda nam się chyba odrobina wytchnienia i spokoju.

Dom Lorrimorów powitał powracających ciszą, której nie zaznali tu podczas porannego zgromadzenia. Żałobnicy dawno się rozeszli, a wraz z nimi ucichły rozmowy i szelest odświętnych strojów. W pokojach pozostał jedynie jednostajny stukot deszczu o szyby i sporadyczne trzaski bierwion w kominku.
Martha, służąca zatrudniona w domu Lorrimorów, zajęła się przemoczonymi okryciami gości i wskazała miejsce, gdzie mogli pozostawić broń. Kendra tymczasem zaprosiła ich do biblioteki, ulubionego pomieszczenia swojego ojca.
W pomieszczeniu panował przytulny półmrok. Ciężkie zasłony częściowo przesłaniały zamglone od wilgoci okna, a płomienie świec wydobywały z cienia rzędy książek oraz wiszące na ścianach mapy i ryciny. W kominku płonęły świeżo dołożone polana, stopniowo rozpraszając chłód przyniesiony z cmentarza.
Pośrodku pokoju stał obszerny, drewniany stół, na którym nadal spoczywały zeszyty, kałamarz i kilka otwartych książek. Wokół ustawiono krzesła, wśród których wyróżniał się nieco odsunięty od blatu fotel profesora, jak gdyby gospodarz opuścił go niedawno, tylko na chwilę. Kendra zatrzymała na nim spojrzenie, po czym odłożyła na bok kilka ksiąg, czyniąc nieco miejsca dla przybyłych.
— Proszę, rozgośćcie się — powiedziała, wskazując wolne krzesła przy stole. — Wybaczcie nieporządek. Ojciec miał własny sposób układania książek, którego chyba nikt poza nim nigdy w pełni nie rozumiał. Twierdził, że doskonale wie, gdzie co leży, dopóki nikt nie próbuje mu pomagać.
Na jej ustach pojawił się blady uśmiech.
— Po jego śmierci nie miałam serca niczego tutaj przestawiać.Wkrótce do biblioteki weszła Martha. Przyniosła tacę z kryształowymi kielichami i karafką ciemnoczerwonego wina, po czym sprawnie rozstawiła naczynia na wolnej części stołu. Wraz z jej nadejściem z korytarza napłynął głęboki, korzenny zapach przyprawionego pieczystego, zwiastujący rychłe podanie jadła.
— To rodzime wino z winnic hrabiny Carmilli Caliphvaso, założonych przed kilkoma laty na ziemiach dawnego opactwa Sante-Lymirin, niedaleko Caliphas — wyjaśniła Kendra, kiedy Martha zaczęła napełniać kielichy. — Podobno zdążyło już zdobyć sobie uznanie. Mam nadzieję, że przypadnie wam do gustu.
Ciemny trunek zalśnił karminowo w świetle świec, roztaczając intensywny aromat dojrzałych śliwek, czarnych porzeczek i korzennych przypraw. Martha nalewała go oszczędnie, uważając, by ani jedna kropla nie spłynęła po kryształowych ściankach. Gdy podeszła do zakonnicy, ta jedynie uniosła dłoń w powściągliwym geście odmowy. Służąca przyjęła to bez słowa i przeszła do kolejnego gościa.Kiedy kielichy gości zostały napełnione, Kendra uniosła swój.
— Za Petrosa Lorrimora. Niech Pani Grobów prowadzi go bezpiecznie przez ostatnią drogę.
Odczekała chwilę, pozwalając zebranym wznieść kielichy, po czym upiła niewielki łyk i odstawiła swój na stół.
— To cierpki, wytrawny trunek — dodała już zwykłym, cichszym tonem. — Idealny, by przegnać cmentarny ziąb i pobudzić apetyt. Martha lada moment wniesie gorącą strawę.
Po tych słowach twarz dziewczyny znowu spoważniała.
— Jeśli chodzi o testament ojca, obawiam się, że będziemy musieli jeszcze trochę zaczekać.
Spojrzała po twarzach przybyszów.
— Dokument znajduje się pod pieczą znanego już wam rajcy miejskiego Vashiana Hearthmounta. W Ravengro nie mamy jurysty w ścisłym znaczeniu tego słowa, więc to właśnie on zwykle zajmuje się podobnymi sprawami. Jest człowiekiem doświadczonym i przywiązanym do wszelkich formalności.
Kendra westchnęła cicho.
— Rozmawiałam z nim po ceremonii. Niestety ma jeszcze kilka obowiązków, których nie może odłożyć, dlatego zjawi się dopiero za godzinę. Zapewnił mnie jednak, że przybędzie punktualnie. Pod tym względem można na nim polegać.
Kendra odruchowo sięgnęła po jeden z arkuszy leżących pomiędzy książkami. Rozpoznała charakter pisma ojca: drobne, pochylone litery, początkowo staranne, z każdą kolejną linijką coraz bardziej ścieśnione i pospieszne. Marginesy wypełniały dopiski, skreślenia i odsyłacze, zdradzające umysł, któremu najwyraźniej nie wystarczało miejsca na papierze. Przez chwilę przebiegała wzrokiem znajome zapiski, a na jej ustach pojawił się przelotny uśmiech.
— Przyznam, że nie wiem, czego spodziewać się po tym testamencie...
Zawahała się, a następnie spojrzała na gości z nieco większą otwartością.
— Skoro mamy jeszcze trochę czasu, chciałabym go dobrze wykorzystać. Wiem, że każde z was poznało mojego ojca w innych okolicznościach, a o wielu ze swych podróży i znajomości opowiadał mi bardzo oszczędnie. Niekiedy sądzę, że więcej wiedział o ludziach spotkanych na drugim końcu Morza Wewnętrznego niż o własnych sąsiadach.
Twarz dziewczyny delikatnie pojaśniała.
— Jeśli nie macie nic przeciwko temu, chętnie posłucham, jak właściwie się z nim poznaliście. A jeśli sami chcielibyście mnie o coś zapytać, szczególnie w związku z… wypadkiem… proszę się nie krępować. Postaram się odpowiedzieć najlepiej, jak potrafię.
Kendra ujęła kryształowe naczynie w obie dłonie, lecz nie podniosła go do ust. Za oknami wciąż padał deszcz, a płomienie świec drżały lekko w bibliotecznym półmroku..Do przybycia rajcy Hearthmounta pozostawała jeszcze niemal cała godzina.
-
Krasnolud jeszcze przez chwilę stał nieruchomo, obserwując, jak zwarta dotąd grupa zaczyna się rozpadać. Pierwsi odchodzili niechętnie, oglądając się przez ramię i mamrocząc coś pod nosem, ale kolejni rychlej przebierali nogami. Nie czuł z tego powodu satysfakcji. Nie było w nim poczucia zwycięstwa, a jedynie powoli ustępujące napięcie, jakby ktoś odsuwał ciężki głaz z jego piersi. Dłoń, która jeszcze przed chwilą spoczywała blisko rękojeści młota, opadła wzdłuż boku, luźno i bezwładnie. Dopiero wtedy Morgrin uświadomił sobie, jak mocno miał napięte ramiona. Wypuścił powietrze przez nos i na moment przymknął oczy, odzyskując właściwy sobie spokój. Nieco zaniepokoiła go nadnaturalna siła, która poniosła jego ostatnie słowa. Siła ta była zbyt podobna do gniewu, którego w życiu się wystrzegał. Ostatniej drogi profesora nie powinien wypełniać gniew, ani jego, ani tamtych ludzi. Po ich odejściu został więc głównie żal, że sprawy zaszły tak daleko. Dlatego kiedy Gibs rzucił jeszcze na odchodnym groźbę pod ich adresem, nic nie odpowiedział. Uznał, że padło już wystarczająco wiele gróźb. Odprowadził mężczyznę krótkim, chłodnym spojrzeniem, po czym zwrócił uwagę z powrotem ku trumnie Petrosa, leżącej pośrodku alejki tam, gdzie przed chwilą musiano ją opuścić. Widok leżącej w ten sposób trumny zasmucił go. Wśród mokrego żwiru i ciemnych płaszczy żałobników wyglądała jak porzucona skrzynia przez przypadek nakryta żałobnym wieńcem. Przerwano im tak ważną chwilę.
Przeniósł spojrzenie na Kendrę i przez chwilę jeszcze milczał, chcąc upewnić się, że gdy odpowie , jego głos wolny będzie od wzburzenia, któremu dał się ponieść przed chwilą. Widział, że wciąż była poruszona całym zajściem, a jej podziękowanie mieszało się z czymś na kształt wstydu, którego w jego ocenie nie powinna była w ogóle na siebie brać.
– Nie masz mi za co dziękować. Zrobiłem tylko to, co należało.
Jego spojrzenie ponownie przesunęło się ku trumnie Petrosa, którą nieśmiało zaczęto podnosić z powrotem.
– I nie przepraszaj za nich. Ich postępowanie nie jest twoją winą ani twoim wstydem. Twój ojciec zasługiwał na to, by pozwolono go pożegnać bez podobnych widowisk.
Na moment zacisnął usta, po czym dodał już ciszej...
– Doprowadźmy go teraz tam, gdzie powinien spocząć. Resztą będziemy martwić się później.Kiedy ojciec Grimburrow zjawił się na alejce, Morgrin wyprostował się nieco i zamilkł. Pozostali żałobnicy szybko zaczęli uzupełniać brakujące szczegóły, rzucając coraz więcej światła na przebieg całego zajścia. Krasnolud nie przerywał im ani słowem. Patrzył jedynie na starego kapłana i widział, jak z każdym kolejnym zdaniem jego twarz nabiera coraz surowszego wyrazu, który to całkowicie rozumiał. Słowa uznania ze strony kapłana jednak nieco go zaskoczyły, choć nie dał tego po sobie mocno poznać. Nie należał do tych, którzy dobrze czuli się w centrum uwagi, a już szczególnie wtedy, gdy ktoś przypisywał mu zasługę za coś, co uznawał za odruch. Na moment spuścił wzrok, przesunął dłonią po brodzie i dopiero po chwili odpowiedział krótkim skinieniem głowy.
– Tak było trzeba. – rzucił krótko ciesząc się, że kapłan przeniósł ciężar uwagii na Kendre.
Kiedy trumnę ponownie uniesiono, Morgrin bez słowa wrócił na swoje miejsce. Ruszył z resztą orszaku, tym razem znacznie bardziej obecny niż wcześniej. Przedtem pozwalał, by stopy niosły go niemal same. Teraz rejestrował wszystko z większą ostrością. Nierówności ścieżki, odległość między kolejnymi mogiłami, ciężar ciszy, która zapadła po całym zajściu. Wciąż tlił się w nim niewielki kaganek irytacji. Próbował go zdusić, lecz jakaś część jego natury uparcie osłaniała jego nikły płomień. Co jakiś czas wracał myślą do słów Gibsa. Skąd właściwie brały się te oskarżenia? Czy ten nikczemnik miał choćby najwątlejsze podstawy, by je wysuwać? I co chciał w ten sposób osiągnąć? Ta część Morgrina, która należała do Pharasmy, nie pozwalała całkiem zlekceważyć jego słów, lecz na razie zmuszał się, by ich nie roztrząsać. Miał nadzieję, że testament profesora rzuci na całą sprawę nieco więcej światła. Tak musiało być. Tak będzie.
Odsunął od siebie wątpliwości i skupił wzrok na mijanych nagrobkach. Niektóre stały prosto i równo, inne zapadały się lekko w ziemię, poddając się sile lat i wilgoci. Litery na starszych płytach traciły ostrość, nazwiska bladły pod nalotem i mchem, a w zagłębieniach kamienia zbierała się woda. Morgrin przyglądał im się okiem rzemieślnika, bo każda płyta zdradzała coś więcej. A to rękę kamieniarza, a to czas wykonania, niekiedy ślady pośpiechu albo staranność, a czasem nawet zamożność rodziny, która ją zamówiła. Ten język znał dobrze. To właśnie dzięki temu marsz stopniowo wracał do swojego porządku. Wśród starych mogił i wilgotnego kamienia, łatwiej było zostawić za sobą wcześniejszą wrzawę. Krok za krokiem napięcie schodziło z niego stopniowo, zupełnie jakby groby i cmentarna ziemia wsączały w niego swój martwy spokój.
Gdy wreszcie dostrzegł przygotowane miejsce pochówku, poczuł w piersi nieoczekiwane ciepło. Stanął pośród pozostałych żałobników i spojrzał w dół, w czarne oko mogiły, w głąb ziemi, która miała stać się ostatecznym posłaniem profesora. Odruchowo ocenił jej głębokość i równo poprowadzone ściany. Tutejsi grabarze znali swój fach. Ten drobny szczegół przyniósł mu osobliwy, lecz wyraźny spokój. Kiedy przełożyli pod trumną powrozy i zaczęli opuszczać ją coraz niżej, Morgrin patrzył bez ruchu. Schodziła powoli, jednostajnie, mokra od deszczu i niemal czarna na tle świeżo rozkopanej ziemi. Przez kilka oddechów przypominała ciemny żagiel wciągany w jej głąb. Jeszcze przed chwilą była blisko, niemal na wyciągnięcie ręki, lecz teraz osuwała się coraz niżej, aż w końcu pozostała z niej jedynie płaska, ciemna tafla na dnie grobu, otoczona wilgotnymi ścianami ziemi.
Słowa przemawiającej nad grobem Kendry musiały się do niego przebić, bowiem tak wielką uwagę poświęcił opuszczanej trumnie. Dopiero po chwili zaczął naprawdę słuchać, a jej wspomnienia i ciepłe słowa poczęły wydobywać z jego własnej pamięci obrazy chwil, które przeżył ze zmarłym. Część tego, o czym mówiła, była mu dobrze znana. W innych miejscach dostrzegał jednak człowieka, którego sam nigdy nie miał okazji poznać. Uświadomił sobie wtedy, jak niewielki wycinek Petrosa właściwie znał. Oczywiście wiedział, że ostatecznie każdy człowiek odsłania przed innymi tylko pewną część siebie, ukształtowaną przez miejsce, czas i relację, na skrzyżowaniu których było im dane się poznać. Sama myśl nie była szczególnie odkrywcza, lecz dopiero zestawiona ze wspomnieniami córki nabrała dla niego właściwego ciężaru. Nagle obraz profesora, który nosił w pamięci, rozszerzał się o nowe barwy i szczegóły, wcześniej pozostające poza jego zasięgiem. Choć Kendra jako córka nie mogła być wobec zmarłego całkowicie bezstronna, jej słowa nie osłabiały obrazu, jaki Morgrin zdążył sobie o nim wyrobić. Przeciwnie, doświadczenia, którymi się dzieliła, jeszcze mocniej utwierdzały go w szacunku do człowieka spoczywającego teraz na dnie grobu.
Gdy przyszła jego kolej, by powiedzieć kilka słów od siebie, Morgrin wystąpił przed żałobników i zajął należne miejsce przy mogile. Zanim się odezwał, przez chwilę spoglądał na zebranych spod ciężkich, krzaczastych brwi. Potem uniósł wzrok ku zasnutemu chmurami niebu, jakby szukał tam właściwego początku, po czym opuścił go z powrotem ku ciemnościom kryjącym trumnę spoczywającą w ziemi.
– Profesor Petros był człowiekiem wielkiej duszy zamkniętej w niepozornym ciele. Spędziłem z nim ledwie kilka chwil, lecz każdą z nich pamiętam wyraźnie. Bodaj najlepszą z jego cech był szacunek, jaki potrafił okazać wtedy, gdy innym najprościej byłoby o nim zapomnieć.
Na moment przeniósł wzrok ku jego córce, która patrzyła na niego teraz nieco przeszklonym wzrokiem.
– Gdyby świat miał więcej ludzi jego pokroju, miałbym mniej pracy. I byłby przez to lepszym miejscem.
Skłonił głowę.
– Niech ziemia przyjmie go lekko, a Rzeka Dusz poniesie bezpiecznie ku Grobowisku. Niech stanie przed Pharasmą bez lęku, z ciężarem własnych czynów i dobrem, które po sobie pozostawił. A my, którzy jeszcze idziemy swoją drogą, obyśmy potrafili zachować przy życiu choć część tego, co było w nim warte pamięci. – to powiedziawszy, zszedł skromnie z zajmowanego miejsca i oddał je następnej osobie gotowej na to by powiedzieć parę ciepłych słów nad grobem zmarłego. Gdy wszyscy już przemówili, Morgrin raz jeszcze podszedł do krawędzi mogiły. Schylił się, zaczerpnął w dłoń garść wilgotnej ziemi i przez krótką chwilę trzymał ją bez ruchu. Potem rozluźnił palce, pozwalając, by ciemne grudki osypały się na wieko trumny. Nie powiedział nic. Wszystko, co on i pozostali żałobnicy mieli do powiedzenia, zostało już wypowiedziane. Teraz należało pozwolić mu odejść.
Kiedy Kendra zaprosiła ich do domu profesora, Morgrin przyjął propozycję bez wahania. Testament był przecież jednym z powodów, dla których prosiła go o pozostanie w Ravengro, a po wszystkim, co wydarzyło się tego dnia, tym bardziej nie zamierzał opuszczać sprawy w połowie. Droga powrotna minęła mu, jak niemal zawsze, całkowicie w milczeniu. Dopiero po przekroczeniu progu domu Lorrimora, kiedy mokry płaszcz i broń pozostawił we wskazanym miejscu, poczuł, jak cmentarny chłód zaczyna powoli ustępować. Nie przyniosło to jednak oczekiwanej ulgi. Wnętrze domu miało w sobie coś znacznie bardziej dotkliwego niż deszcz, grób i kamienne aleje cmentarza.
Biblioteka zatrzymała jego uwagę na dłużej. Z jakiegoś powodu rozrzucone zapiski, kałamarz, notatniki i mapy nie wyglądały jak rzeczy po zmarłym, a raczej jak rzeczy po kimś, kto winnien zaraz wrócić, otrzepać rękawy z deszczu, zająć miejsce pośród papierów i podjąć pracę dokładnie tam, gdzie ją przerwał. Szczególnie fotel profesora sprawiał osobliwe wrażenie. Odsunięty nieco od stołu, pozostawiony w niedbałej pozycji, zdawał się czekać cierpliwie na swego właściciela. Morgrin zatrzymał na nim wzrok odrobinę za długo. Cmentarz nie pozostawiał miejsca na złudzenia. Natomiast dom dla odmiany był ich pełen.
Kiedy Kendra rozlała wino i wzniosła kielich za ojca, krasnolud bez słowa przyłączył się do toastu. Uniósł naczynie nieco wyżej, niż wymagała zwykła uprzejmość, i przez krótką chwilę patrzył na ciemną powierzchnię trunku.
– Za Profesora Petrosa – powiedział tylko.
Upił niewielki łyk. Smak wina nie miał dla niego większego znaczenia, bowiem w tym geście, na każdym pogrzebie na którym był, nigdy nie chodziło o smak trunku. Raczej o to, żeby smakować go ze wspomnieniem o umrałym, jakby ten mógł być z nimi, także wznosząc kielich, ten ostatni raz.Dopiero gdy rozmowa zeszła na wspomnienia i Kendra zapytała, w jaki sposób każde z nich poznało jej ojca, Morgrin odstawił puchar. Przez chwilę obracał go jeszcze między grubymi palcami, jakby układał sobie w głowie właściwą kolejność wydarzeń.
– Pierwszy raz spotkałem profesora przez księgę – zaczął. – Nie należała do niego. Nie należała też do człowieka, który mu ją przyniósł.
Uniósł lekko brwi.
– Jak się później okazało, pochodziła z grobu. Bardzo starego i takiego, którego pozostawiono pod moją pieczą.
Przerwał na moment, spoglądając na Kendrę.
– Twój ojciec zatrudnił człowieka, którego uważał za poszukiwacza i dostawcę osobliwości. Nie wiedział wtedy, że miał do czynienia ze zwykłym rabusiem mogił. Kiedy prawda wyszła na jaw, profesor był oczywiście zainteresowany samą księgą. Można powiedzieć, że był bardzo zainteresowany.
W kąciku ust krasnoluda pojawił się nikły ślad uśmiechu.
– I nieco niezadowolony, gdy powiedziałem mu, że musi wrócić tam, skąd została zabrana.
Wspomnienie na moment ociepliło jego spojrzenie.
– Mógł się spierać. Mógł próbować mnie przekonywać, że wiedza jest ważniejsza albo że zmarłemu książka nie jest już potrzebna. Wielu uczonych właśnie tak by zrobiło. Profesor nie zrobił żadnej z tych rzeczy. Zrozumiał, dlaczego nalegałem, i uszanował to, choć dla niego samego oznaczało to utratę czegoś, co bardzo chciał zbadać. Później jeszcze kilka razy nasze drogi się przecięły.
Morgrin urwał, a jego spojrzenie przesunęło się po bibliotece, po stosach ksiąg, zapiskach i pustym fotelu.
– Za każdym razem utwierdzał mnie w przekonaniu, iż dobrze zrobiłem poświęcając mu swój szacunek. Dlatego tutaj jestem.
Wspomnienie na chwilę zmiękczyło jego rysy, lecz kiedy umilkł, sięgnął ponownie po kielich. Przez moment obracał go między palcami, patrząc na ciemne wino osiadające cienką smugą na kryształowej ściance. Od przyjazdu do Ravengro spychał pewne kwestie związane ze śmiercią profesora na dalszy plan. Kwestie, które pojedynczo można było zbyć, lecz zestawione razem zaczynały uwierać. Nagła śmierć. Wypadek. Ludzie gotowi zatrzymać pogrzeb i nazwać profesora nekromantą. Testament, którego treść pozostawała zagadką nawet dla jego córki. Podniósł wzrok na Kendrę. Skoro pozwoliła pytać, musiał to zrobić. Ciepło, które pojawiło się w nim przy wspomnieniu Petrosa, ustąpiło miejsca spokojnej, skupionej uwadze. Odstawił kielich na stół.
– Chciałbym zrozumieć, co właściwie wydarzyło się tamtego dnia. Gdzie znaleziono twojego ojca, w jakich okolicznościach zginął i co sprawiło, że jego śmierć uznano za wypadek? I, na Pharasmę, co skłoniło tamtych nikczemników, by przeciąć nam drogę na cmentarzu? – w ostatniej kwestii zagodził swój głos. Zdawał sobie sprawę, że to mogła być dla niej wrażliwa kwestia, ale musiała podejrzewać o co mogło chodzić. A on... musiał to zrozumieć. -
Alicia przez cały czas trzymała się blisko Morgrina, ukryta za jego szerokimi plecami. Gdy jego głos poniósł się nad cmentarną aleją z mocą świątynnego dzwonu, niziołka ledwie powstrzymała cień uśmiechu. Siostra Żaru odpowiedziała na jej prośbę i, co ważniejsze, nikt nie odkrył jej udziału w tym małym cudzie.
Nie wychyliła się, gdy pierwsi mężczyźni zaczęli się cofać. Zamiast tego uważnie obserwowała ich reakcje spod pachy towarzysza, wypatrując kogoś, kto mimo strachu mógłby rzucić się na krasnoluda. Szczególną uwagę poświęciła Gibsowi Hephenusowi. Ten człowiek nie wyglądał na kogoś, kto łatwo zapomina doznane upokorzenia. Kiedy w końcu zagroził wszystkim obecnym i odszedł, Alicia zapamiętała jego twarz. Powoli czubkiem języka oblizała mokre od deszczu wargi, jakby kreśliła cięcie pod gardłem Gibsa, nie zamierzała lekceważyć jego obietnicy.
Dopiero gdy napastnicy zniknęli za zasłoną deszczu, niziołka rozluźniła palce zaciśnięte na bursztynowym amulecie. Odetchnęła głębiej i dyskretnie cofnęła się zza Morgrina, poprawiając futrzany kaptur, jakby przez cały czas stała tam tylko po to, by nie przemoknąć bardziej niż to konieczne.
Na podziękowania Kendry odpowiedziała krótkim skinieniem głowy. Nie potrafiła znaleźć słów, które pasowałyby do tej chwili. Na tundrze śmierć była częścią życia, a zmarłych żegnało się z szacunkiem, bez targowania się o miejsce ich spoczynku. Widok ludzi, którzy próbowali odebrać ojcu Kendry nawet tę ostatnią godność, budził w Alicii gniew. Chłodny i cichy jak lód pod świeżym śniegiem.
Po chwili zerknęła na Morgrina. Nie skomentowała efektu zaklęcia ani nie przyznała się do jego użycia. Wystarczyło jej krótkie, porozumiewawcze spojrzenie, które mogło oznaczać zarówno wdzięczność, jak i uznanie dla krasnoluda, który nie pozwolił, by sytuacja wymknęła się spod kontroli.
Podczas ceremonii Alicia stała nieco z boku, ale nie na tyle daleko, by stracić Kendrę z oczu. Kiedy dziewczyna żegnała ojca, niziołka spuściła głowę i zacisnęła dłoń na amulecie ukrytym pod futrem. Nie znała modlitw Pharazmy i nie zamierzała udawać, że rozumie wszystkie obrzędy tej krainy. W myślach poprosiła jednak Siostrę Żaru, by światło nie zgasło w sercu córki człowieka, który tak wiele dla niej zrobił.
Gdy trumna zniknęła pod ziemią, Alicia podeszła do grobu. Wyjęła z kieszeni niewielki, żółtopomarańczowy kamień, był to jeden z jej kamieni słońca. Przez chwilę obracała go w palcach, po czym położyła ostrożnie na świeżej mogile.
-Żebyś nie musiał iść w zupełnej ciemności, profesorze - szepnęła po kellidzku. Potem cofnęła się, pozwalając innym pożegnać zmarłego. Nie potrzebowała długiej przemowy. Petros wiedział, ile mu zawdzięczała. A jeśli nie mógł już tego usłyszeć, pozostawała nadzieja, że Siostra Żaru dopilnuje, by jego droga nie była samotna.Po powrocie do domu Lorrimorów Alicia z wyraźną ulgą przyjęła ciepło kominka. Zanim jednak usiadła, odruchowo rozejrzała się po bibliotece: sprawdziła drzwi, okna i przejście na korytarz. Dopiero wtedy wybrała miejsce, z którego mogła widzieć wejście, i usadowiła się na krześle najbliżej okna, podciągając pod siebie nogi. Na widok wina uniosła brew, powoli zacisnęła na kielichu rękę wpatrując się w jego barwę.
Gdy dziewczyna wspomniała o testamencie i zaprosiła wszystkich do rozmowy, Alicia przez chwilę milczała.
-Spotkanie z profesorem było czystym przypadkiem, po wyczerpującej podróży przez obcy mi kraj, ścigana przez potwory z mgieł na skraju wytrzymałości, wpadłam na grupkę ludzi eskortujących profesora Petrosa.- mimowolnie zacisnęła pięści ukrywając pewne niewygodne fakty. -Okazał on więcej życzliwości niż było trzeba, więcej niż może spodziewać się otrzymać kelidka w tych stronach. -Czując na siebie spojrzenia ludzi, zaczęła mimowolnie machać nogami pod siedzeniem. -Nadał mi kierunek w tym obcym miejscu z dala od domu, wskazał właściwych ludzi godnych zaufania, gościł czasami we własnym domu nauczając pożytecznych rzeczy. Później współpracowałam z profesorem, przynajmniej w okresie kiedy mieszkał w Lepidstadt. -Niziołka unikała wchodzenia w szczegóły. Mogły one jeszcze bardziej zaszkodzić nadszarpniętej dzisiaj reputacji profesora. Co byłoby kolejnym niesprawiedliwym ciosem, bo uczony z pewnością potępiłby nieczyste metody, do których niekiedy się uciekała. Alicia uśmiechnęła się cierpko, udając, że to z powodu gorzkiego posmaku wina.-Powiedziałaś, że ojciec nie potrafił przejść obojętnie obok cudzej krzywdy. Wiem, że to prawda. Sam zrobił dla mnie więcej niż musiał. - Przesunęła kciukiem po krawędzi bursztynowego amuletu. - Chciałabym jednak wiedzieć coś innego. Czy przed śmiercią bał się czegoś? Czy zauważyłaś, że coś go martwiło? Że ktoś mu groził albo że odkrył coś, czego nie powinien? -Przy ostatnim zapytaniu nastawiła wyraźniejszy nacisk. - Nie chcę rzucać oskarżeń na wiatr. Na północy nauczyłam się, że nie każdy cień skrywa drapieżnika. Ale jeśli jakiś drapieżnik już nas śledzi, wolę wiedzieć o tym, zanim podejdzie bliżej.
-
Iramir odetchnął, gdy ujrzał rozchodzący się tłum. Był gotów rzucić zaklęcie, które uspokoi mieszkańców Ravengro, jednak zawsze gdzieś z tyłu głowy pozostawała myśl: „Jak przyjmą urok w czasie, gdy oskarżają zmarłego o czarnoksięstwo?” Czy aby nie okaże się tą kroplą przelewającą czarę goryczy?
Gdy ludzie zaczęli się rozchodzić, wysłał tylko mentalny sygnał:
— Leć za tym wielkim pieniaczem. Tym, który ich skrzyknął. Obserwuj go i wróć do mnie jutro rano. Mam złe przeczucie co do niego. Co do całego tego miasta. Ktoś na nich wpływa. Obserwuj go i zdasz mi jutro raport. Przynajmniej nie będziesz kręcić się przy zakonnicy z kosą.
Szept Cierni nie odpowiedział, ale Iramir wiedział, że wykona rozkaz najlepiej, jak umie.
Po odstawieniu trumny odsunął się i stanął z tyłu. Spędził ostatnie chwile z profesorem. Jego chwile. Nie miał ochoty teraz mówić niczego do zebranych ludzi. Nic, co mógł powiedzieć, nie wpłynęłoby na profesora. A na innych zebranych Iramirowi zwyczajnie nie zależało. Większości z nich nie zobaczy nigdy więcej. Nie były mu potrzebne żadne przedstawienia.
Gdy przyszedł jego czas, sypnął garść ziemi na trumnę. Bez słowa.
W tym całym milczeniu zaczęło mu brakować chowańca. Do niego mógł się od czasu do czasu odezwać.
Iramir sączył wino i przysłuchiwał się towarzyszom. Chcąc nie chcąc musiał przywyknąć do towarzystwa ludzi. Krasnoludów i innych. Był bardzo ciekaw okoliczności śmierci profesora. Siedział w ciszy, sącząc wino. Nie dlatego, że lubił wino. Chociaż to było dość urokliwe, ale bardziej chodziło o to, żeby zająć czymś ręce, gdy słuchał opowieści.
Morgrin mówił konkretnie. Bez owijania. Iramirowi to odpowiadało. Sam raczej nie zadawałby pytań wprost — wolał słuchać, co inni wyciągną, a potem dopiero dopowiedzieć to, czego zabrakło. Albo nie dopowiedzieć nic.
Spojrzał na Kendrę znad ciemnych szkieł. Dziewczyna trzymała kielich obiema dłońmi, jakby to był jedyny stabilny punkt w pokoju. Za oknami wciąż szeptał deszcz.
Iramir odstawił kielich. Przez chwilę obracał go między palcami, obserwując, jak wino zostawia cienką smugę na krysztale.
— Petros… — zaczął cicho, niemal jakby mówił do siebie. — Był jednym z nielicznych, którzy potrafili patrzeć na rzeczy, których inni woleli nie widzieć… i nie osądzać od razu. Nie tylko mnie. Innych też.Zdjął okulary i uniósł wzrok na Kendrę. Jego oczy świeciły zielenią w tak nienaturalny sposób, że niedoszli pogromcy nekromanty widząc to nie tylko utwierdziliby się w słuszności swych zarzutów, ale najpewniej ruszyliby nań z widłami.
- Jestem czymś między wróżkotkniętym, a wiedźmą. Część mnie należy do Pierwszego Świata. Ja sam nie jestem temu winien, a Petros… on pomagał to zrozumieć.
W tym momencie na moment zatrzymał się, żeby wszyscy zebrani pojęli z czym mają do czynienia.
— Mam niewidzialnego chowańca — dodał spokojniej. — I posłałem go jeszcze na cmentarzu w ślad za człowiekiem, którego tutejszy kapłan nazwał Gibs Hephenus. Coś mówi mi, że jakieś mroczne siły wpłynęły na niego… i wpływają na innych mieszkańców.
Wsunął okulary z powrotem na nos. Zielone światło zniknęło za ciemnymi szkłami.
Spojrzał na Alicię, a potem z powrotem na Kendrę.
— Dlatego pytania, które zadaliście oboje, są ważne. Nie tylko to, jak Petros zginął. Ale też czy bał się. Czy coś odkrył. I czy ktoś… albo coś… już wtedy stało mu na drodze.
Sięgnął z powrotem po kielich i zamilkł, czekając. -
Warczące na grobowy pochód stado rozpierzchło się, pogonione nadludzkim głosem kapłana. Przyjemnie było patrzeć, jak ci szubrawcy karleją, cofają się, jak uchodzi z nich gniew, a w ucieczce chcą osłonić się od zwierzecęgo lęku pozorami kultury. Wymówką, pomyłką, niedomówieniem. Przemyśleniem sprawy. Pokracznym ukłonem zapowiadającym zejście ze sceny.
Vald chłonął to wszystko żarłocznie, przebiegając spojrzeniem po każdym, kto stanął barykadą na ostatniej drodze Profesora. Zapamiętywał twarze, ruchy i szczegóły, jakby miał odmalować każdy detal na obrazie. Gibsa praktycznie rozrysował sobie na planszy notując, jak prowadzi kończyny, jak odgina się w tył przy wzburzeniu, jak gestykuluje dłońmi i bardziej obciąża lewą nogę przy ruchu.
Obserwował każdy z ruchomych punktów, dopóki nie zniknęły w cmentarnej szarości. W końcu uwolniony z napięcia, wypuścił cicho powietrze i z szacunkiem schylił głowę przed krasnoludem. Pochód mógł trwać i poniesiona na nowo trumna dopłynęła kresu drogi.
Vald odstąpił od niej powoli, delikatny i należycie stonowany w ruchach. W środku czuł złość i wzbierającą żółć. Złość na bydlaków, którzy znieważyli jego przyjaciela i złość na siebie. Że nie mógł teraz skupić się na deszczowej kontemplacji śmierci, na słowach Kendry, na wspomnieniach i odpowiednio posępnym spojrzeniu przy sypaniu ziemi na trumnę.
Że zamiast uspokoić myśli i wzrok, cały czas wypatrywał zagrożenia i szukał śladów Gibsowego stada. Że nie ma kontroli, jakiej od siebie wymaga. Że miota się pod emocją, zamiast dostojnie smutnieć i dać Kendrze pokrzepienie jakimś pięknym wspomnieniem o Profesorze. A nieboszczykowi, w zgodzie z tą nekromancją, którą prawdziwie się parał – historią – przedłużyć życie przez pamięć. Dobrą mową czy epitafium zapadając w głowy tych, którzy dzisiaj szli dalej.
Zły na siebie, pokornie skłonił się nad trumną, sypiąc garść ziemi i odszedł w tłum. Ulżyło mu dopiero, kiedy grabarze ubili ziemię na mogile. Goście zaczęli znikać w deszczu, wzmagając ciszę i pewność, że historia Profesora dobiegła końca.
– Tyle o ile, Profesorze. – Pomyślał, na krótkie mgnienie uśmiechając się pod nosem.
Petros Lorrimor był człowiekiem nietuzinkowym. O ile nie lubił zadęcia i pompy, o tyle nie zwykł też traktować rzeczy, które dla innych były ważne czy święte lekko. Nawet, jeśli sam uznawał je za banialuki. Choć wielu dał się poznać jako poważny i oficjalny, nie stronił od groteski i miał poczucie humoru, które brało na rogi sprawy, jakie niektórzy obchodzili z nabożnym lękiem.
Jakkolwiek Profesor współczułby każdemu znajomemu pogrążonemu w żałobie i składał wymowne kondolencje, zawsze dostojnie dojrzały w obliczu śmierci, tak Vald był przekonany, że w swoim odejściu na pewno widziałby przestrzeń na coś więcej niż lamenty. Pewnie zawczasu nie spodziewałby się, że może to być miejsce na tajemnicę i śledztwo, ale ucieszyłby się.
Tak przynajmniej sądził jego dawny student, gdy znalazł się już w domu mentora, znów blisko jego pogodnego ducha, a dalej od tych, którzy chcieli go podeptać. Myśli uspokoiły się, a wspomnienia na widok tysiąca ksiąg, których znajome grzbiety Vald widział w szkolnej bibliotece chyba wieki temu zaczęły grzać.
– Szanowne Panie. – Vald złożył lekki, dzielony na trzy ukłon, w stronę Kendry, niziołki i tajemniczej zakonnicy. – Szanowni Panowie.
– Wielki to zaszczyt być pod jednym dachem z ludźmi, których Profesor nazywał przyjaciółmi. – Na bladą twarz wpłynął skromny uśmiech. – Jestem Vald Bendic. Przed wieloma laty byłem studentem Profesora. Jednym z wielu, pewnikiem nie wśród jego najwybitniejszych uczniów. Ale Profesor, tak oddany samemu nauczaniu, jak i nauce – co przy uczonym jego formatu mówi niemało – zawsze miał czas i serce dla studentów, których porwały jego pasje.
– Zaszczepił we mnie zamiłowanie do historii i kultury tych ziem. Choć studiowałem prawo i przez parę lat to był mój zawód... – Vald niemal prychnął na odległość i dziwność wspomnienia, które przez lata stanowiło o jego osobie. – To od wielu lat żyję zupełnie inaczej. Na co dzień z dala od liter i ludzi. Jako myśliwy, można powiedzieć.
– Profesor był przez te ostatnie dekady moim głosem ze świata i – powiem to z dumą, bo sam tak mnie nazywał – przyjacielem. Korespondowaliśmy, kiedy tylko się dało, co może nie było relacją tak bliską i częstą, jaka może była zaszczytem tu obecnych, ale dla mnie niezwykle cenną.
– Jestem – Panie, Panowie – do waszych, jako przyjaciół Profesora, usług. Przede wszystkim zaś. – Vald symbolicznie podniósł się na ten fragment przemowy. – Pani, Pani Kendro. Ostatnie listy od Pani Ojca wzbudziły już mój niepokój, więc jeśli jest coś w jego śmierci, co można wyjaśnić, nie pozostawię tego nierozstrzygniętym.
Dopytania pozostałych jasno stanowiły o tym, że oni też nie chcieli zostawiać sieroty wśród wątpliwości i nie opuszczą sprawy wypadku bez wyjaśnienia. Vald pociągnął łyk wina, pokrzepiony oddaniem przyjaciół Profesora. Tym, że wliczał się w ich grono i że nie stał sam wobec sprawy.
To, że grono stanowili krasnolud, niziołka i zielonooki czarownik, a on tylko – dawny żak, którego życie rzuciło w dzicz – był zwykłym człowiekiem, nie odbierało śmiałości. Przeciwnie, pasowało do Profesora i jego historii, w której to co z ksiąg, splatało się z tym, co za miedzą.
-

Goście, racząc się winem i pieczystym, opowiadali o sobie i wspominali okoliczności, w jakich poznali profesora Petrosa Lorrimora. Kendra chłonęła każde ich słowo. Od czasu do czasu pochylała się ku mówiącemu, prosząc o dopowiedzenie szczegółu, który zwrócił jej uwagę. Niekiedy zatrzymywała rozmówcę pytaniem o nazwisko lub wydarzenie, o którym ojciec nigdy jej nie wspominał. Gdy jednak interlokutor odpowiadał wymijająco, nie nalegała. Przy jednej z opowieści uśmiechnęła się przelotnie i spojrzała na pusty ojcowski fotel. Przez jego poręcz wciąż przewieszony był stary, wełniany pled. Zaraz potem sięgnęła po napełniony kielich.
Bibliotekę ogrzewał ogień płonący w kominku. Trzaskały polana, a ich blask drgał na grzbietach książek. Za oknami trwał ponury, wczesnowiosenny dzień. Krople deszczu osiadały na szybach i spływały po nich cienkimi, krętymi strużkami. Wiatr poruszał nagimi gałęziami drzew, których cienie przesuwały się po mokrych szybach.
Wreszcie przyszła pora, by przedstawiła się milcząca dotąd zakonnica. Od początku uroczystości pogrzebowych siostra Maria trwała na uboczu, nie zabierając głosu ani nie ingerując w przebieg wydarzeń. Nawet podczas zajścia z Gibsem Hephenusem pozostała równie niewzruszona. Teraz stała w zacienionym zakątku biblioteki niczym martwy obiekt. Nie poruszyła wargami — a jednak wszyscy obecni usłyszeli jednocześnie głos. Nienaturalnie głęboki, aksamitny i kojący szept młodej kobiety. Nie dochodził z żadnego kierunku ani nie odbijał się od ścian. Zdawał się rodzić pośród myśli słuchacza, niosąc ze sobą osobliwe wrażenie chłodu i ciszy, której nie zakłócało nawet trzaskanie bierwion w palenisku.
⟦Drogie Dziecięta, dwie zimy temu ma ścieżka przecięła się ze ścieżką człeka, którego zowiecie Petros Lorrimor. Było to na południu krainy zwanej przez waszych kartografów Barstoi. Leży tam wyjątkowe miejsce zwane Bruzdami, które obrałam za cel swej pielgrzymki. I jego również ono zainteresowało. Ocaliłam go wówczas przed gromadą Tych, Którzy Żyją w Śmierci. Mąż ów okazał wielkie zainteresowanie mą osobą, lecz z uwagi na złożony przeze mnie ślub tajemnicy jego ciekawość musiała pozostać niezaspokojona. Mimo to zawarliśmy trwałe przymierze, zrodzone ze wspólnego celu: wyplenienia odrażającego zepsucia, jakim są Ci, Którzy Żyją w Śmierci, samym swym istnieniem urągający naturalnemu porządkowi.⟧
Po krótkiej chwili milczenia telepatyczny głos siostry Marii rozbrzmiał ponownie.
⟦Profesor poznał wszakże me rzemiosło i później jeszcze zasięgał mej porady. Nie pojmuję, dlaczego wzbudzało ono w nim tak wielkie zdumienie.⟧
Tym razem milczenie przeciągnęło się nieco dłużej. Siostra Maria stała nieruchomo, z dłońmi złożonymi na podołku i twarzą skrytą pod zakonnym welonem.
⟦Mym powołaniem jest służba Cichemu Władcy. Udzielam Najświętszego Sakramentu tym, których mi powierzono, oraz tym, którzy sami o niego poproszą. Możliwie szybko i bezboleśnie.Nie czynię różnicy między dziecięciem poczętym w łonie matki a tym, które przyszło już na świat; między młodzianem a starcem, niewiastą a mężem, zdrowym a schorzałym czy chromym, ubogim chłopem a magnatem, człekiem prawym a nikczemnym zbrodniarzem. Wszyscy jednako zasługują na dotyk Nicości.
Zapobieganie poczęciu, spędzanie płodu, egzekucje, skrytobójstwa i eutanazja. Oto posługi, którymi się trudnię.⟧
Kendra zastygła z kielichem w połowie drogi do ust. Zmarszczyła lekko brwi. Jej spojrzenie opadło na urękawiczone dłonie zakonnicy, po czym powróciło ku blademu fragmentowi twarzy wystającemu spod ciemnego materiału. Odstawiła naczynie. Szkło zetknęło się z blatem stołu z cichym brzękiem.
— Rozumiem… — odezwała się wreszcie. — To bardzo… intrygujące, acz osobliwe powołanie, siostro Mario. I… w sumie nie jestem zaskoczona. Im bardziej niezwykłe były czyjeś doświadczenia, tym chętniej ojciec wypytywał o szczegóły.
Na jej twarzy pojawił się blady uśmiech.
— Przynajmniej teraz rozumiem, skąd mogło brać się owo zdumienie.Po chwili rozmowa zeszła na wykształcenie Kendry. Podobnie jak ojciec, była uczoną i czarodziejką, a specjalizowała się w szkole wieszczenia. Poza wiedzą tajemną i historią doskonale znała się na alchemii. Swobodnie posługiwała się też rozmaitymi językami — od aklo, azlanckiego i starożytnego osiriańskiego, aż po varyzyjski, smoczy czy niebiański. Zapewniła gości, że podczas pobytu w Ravengro mogą liczyć na jej magiczne i akademickie kompetencje. Oferowała pomoc w badaniach lingwistycznych, rzucaniu zaklęć, a także przy określaniu właściwości nieznanych, magicznych przedmiotów.

Kiedy rozmowa o dawnych podróżach i znajomościach profesora ucichła, Kendra zwróciła się do gości.
— Obiecałam wam odpowiedzi — powiedziała cicho. — Postaram się więc niczego nie pominąć.
Splotła dłonie na kolanach. Przez chwilę pocierała prawym kciukiem knykcie drugiej ręki.
— Pytaliście, czy ojciec czegoś się obawiał. Czy ktoś mu groził albo czy odkrył coś, co mogło sprowadzić na niego niebezpieczeństwo… W ostatnich tygodniach przed śmiercią rzeczywiście zachowywał się nieco inaczej. Był roztargniony, przemęczony, bardziej niż zwykle pochłonięty badaniami. Zdarzało mi się wstawać nocą i widzieć światło dochodzące spod drzwi jego gabinetu. Niekiedy zastawałam go nad książkami jeszcze o świcie, choć poprzedniego wieczoru zapewniał mnie, że zamierza wcześnie położyć się spać.
Urwała na moment.
— To samo w sobie nie było niczym nadzwyczajnym. Ojciec potrafił zapomnieć o posiłku, śnie, a nawet o całym otaczającym świecie, kiedy natrafił na coś, co szczególnie go zainteresowało. Tym razem jednak… — przygryzła na chwilę dolną wargę. — Tym razem miałam wrażenie, że nie tylko czegoś szukał, ale że zaczynało mu brakować czasu.
Przesunęła dłonią po fałdzie ciemnej sukni, wygładzając nieistniejące zagniecenie.
— Pytałam go o badania, ale odpowiadał wymijająco. Czasami obracał wszystko w żart, innym razem zapewniał, że to tylko zwykłe dociekania i nie mam się czym przejmować. Nie sądzę, by wątpił, że potrafiłabym zrozumieć jego badania — kącik jej ust drgnął z goryczą. — Podejrzewam raczej, że chciał mnie przed czymś chronić.
Kendra przeniosła wzrok na Alicię i pokręciła głową.
— Nie słyszałam, aby ktokolwiek groził mu wprost. Nie mówił mi o żadnych pogróżkach ani o spotkaniach, które mogłyby go narazić na niebezpieczeństwo. Ale wiem, co mówiono o nim w mieście. Martha również słyszała niejedno. Ludzie nie zawsze ściszają głos, gdy sądzą, że są sami.
Na jej twarzy pojawił się wyraz niesmaku.
— Ojciec zajmował się dziedzinami wiedzy, które budzą powszechny strach. Niektórzy mieszkańcy nie potrafili albo nie chcieli dostrzec różnicy między studiowaniem nekromancji a jej praktykowaniem. Mimo to nie przypuszczałam, że ktoś posunie się do tego, co wydarzyło się dziś na Polach Spoczynku.Gdy rozmowa zeszła na okoliczności śmierci Petrosa, Kendra spuściła wzrok. Po chwili zaczęła mówić, starannie dobierając słowa, choć przychodziło jej to z większym trudem niż dotychczas.
— Ciało ojca znaleziono przy ruinach więzienia Harrowstone, w pobliżu jednego z murów. Podczas rutynowego patrolu natknął się na nie nasz szeryf, Benjan Caeller. Jak mi wyjaśnił, obok zwłok leżała ciężka, kamienna głowa gargulca, który zdobił dach więzienia.
Kendra zamilkła.
— Kamień potwornie zmiażdżył mu twarz i szyję.
Ostatnie słowa wypowiedziała niemal szeptem. Minęło kilka uderzeń serca, nim znów podjęła opowieść.
— Nikt nie widział samego zdarzenia. Szeryf przeprowadził dochodzenie, lecz wszystko wskazywało na nieszczęśliwy wypadek. Harrowstone niszczeje od dziesięcioleci. Mury się kruszą, dachy zapadają. Podobno od dawna nie jest tam bezpiecznie. Uznano, że fragment rzeźby zwyczajnie oderwał się od dachu i spadł na ojca. A przynajmniej tak wynikało z ustaleń szeryfa.
Przymknęła na chwilę powieki.
— Wiem, jak to brzmi. Mój ojciec nieraz ryzykował życiem, poświęcając się badaniu rzeczy, których inni ludzie nie odważyliby się nawet dotknąć, a jednak zginął przez kawałek starego kamienia.
Siostra Maria nieznacznie uniosła głowę i zwróciła ją ku Kendrze. Po chwili jej głos ponownie rozbrzmiał w umysłach obecnych.
⟦Zniszczenie twarzoczaszki zamknęło mu usta na wieki. Żadne czary nie zdołałyby ich otworzyć.⟧
Morgrin znał ograniczenia magii, do której nawiązała zakonnica. Zaklęcie Rozmawianie z Umarłymi pozwalało zadawać pytania zmarłemu, lecz wymagało, by jego ciało zachowało zdolne do mówienia usta.Kendra spojrzała na siostrę Marię. Jej twarz pobladła, a oddech zamarł. Przez moment wpatrywała się w zakonnicę bez słowa. Wreszcie odwróciła wzrok, cicho odchrząknęła i podjęła następny temat.
— Jeśli chodzi o Gibsa Hephenusa i jego kompanów... Słyszeliście przecież, czego żądali. Najwyraźniej sądzą, że mój ojciec naprawdę praktykował nekromancję. Wszak nie chcieli dopuścić, by spoczął na Polach Spoczynku obok ich bliskich. Zapewne obawiali się, że jego pochówek sprowadzi na cmentarz jakieś nieszczęście.
Kendra pokręciła głową.
— Gibs od dawna nie krył niechęci do mojego ojca. Nie był zresztą jedyny. Krążyły plotki o jego zainteresowaniu okultyzmem i nocnych wyprawach. Z biegiem czasu ludzie zaczęli powtarzać coraz dziwniejsze, wręcz niestworzone rzeczy, często nie potrafiąc nawet wskazać, od kogo je usłyszeli.
Westchnęła ze zrezygnowaniem.
— Mój ojciec był człekiem szlachetnym. Sama wiedza o złu nie czyni kogoś złym, tak samo jak badanie chorób nie oznacza pragnienia ich szerzenia. Poświęcał się swoim studiom właśnie dlatego, że uważał niewiedzę za niebezpieczną. Nie mam zamiaru przepraszać kogokolwiek za to, czym się zajmował.
Poprawiła się na krześle. Zmęczenie coraz wyraźniej odciskało piętno na jej twarzy, lecz spojrzenie pozostało ostre.
— Tyle wiem. Jeśli chcecie poznać dokładniejsze okoliczności odkrycia ciała, najlepiej będzie porozmawiać z szeryfem Caellerem. Był tam osobiście. Ja znam wyłącznie jego relację.
Rajca miejski Vashian Hearthmount zjawił się dokładnie o umówionej porze. Rozległo się krótkie pukanie do drzwi i Martha wprowadziła gościa do biblioteki. Kendra wstała, by wyjść mu naprzeciw. Mężczyzna odpowiedział jej krótkim ukłonem.
Zanim usiadł, objął wzrokiem zgromadzonych. Na widok obcych lekko ściągnął brwi.
— Panno Lorrimor — odezwał się z urzędową powagą. — Jeśli wszyscy zainteresowani są obecni, możemy przystąpić do czynności.
Kendra skinęła głową.
— Naturalnie, rajco Hearthmount. Dziękuję, że pan przybył.
Mężczyzna zajął miejsce przy stole. Położył przed sobą tubę na zwoje, obrócił ją w dłoniach i przyjrzał się woskowej pieczęci.
— Zgodnie z wolą zmarłego odczytanie dokumentu zostało odroczone do chwili zgromadzenia wszystkich osób, których obecności sobie zażyczył. Zaświadczam, że pieczęć pozostaje nienaruszona.
Uniósł tubę, ukazując zebranym odciśnięty w czerwonym wosku znak trzech liści wiązu. Kendra natychmiast rozpoznała osobistą pieczęć profesora. Nieraz widziała ten znak na listach ojca. Sama odbiła go na zaproszeniach na pogrzeb. Na chwilę zacisnęła usta.Hearthmount przełamał woskową pieczęć. Suchy trzask wydał się w cichej bibliotece zadziwiająco donośny. Rajca zdjął wieczko tuby i ostrożnie wysunął zwinięty pergamin. W tej samej chwili ze środka wypadł niewielki żelazny klucz. Uderzył o blat z ostrym, metalicznym brzękiem, odbił się od drewna i znieruchomiał. Na ten nagły, przeszywający dźwięk siostra Maria drgnęła niemal niedostrzegalnie. Vashian rzucił na klucz zdziwione spojrzenie, po czym odłożył go obok tuby. Rozwinął pergamin, wygładził jego krawędzie i rozpoczął lekturę. Czytał suchym, wyraźnym głosem, starannie oddzielając od siebie kolejne zdania. Bez pośpiechu, z równą uwagą traktując każde postanowienie testamentu.

Kendra siedziała z dłońmi splecionymi na kolanach. Początkowo jedynie opuściła wzrok. Lecz w miarę jak rajca odczytywał kolejne zapisy, jej palce zaciskały się coraz mocniej. Na wzmiankę o księgach dziewczyna odwróciła głowę ku regałom. W domu nie brakowało książek; zajmowały nie tylko półki, lecz także parapety, stoły i niewielkie szafki, piętrząc się w chwiejnych stosach. Jej brwi ściągnęły się lekko. Przez chwilę przyglądała się tomom, jakby próbowała odgadnąć, które z nich ojciec miał na myśli.
Gdy Hearthmount przeszedł do drugiej prośby, Kendra całkowicie znieruchomiała. Na chwilę zamknęła oczy. W pomieszczeniu słychać było tylko urzędowy głos rajcy i szelest pergaminu.
Po odczytaniu ostatnich słów mężczyzna zwinął dokument i wsunął go z powrotem do tuby. Następnie spojrzał pytająco na dziewczynę.
— To wszystko, rajco Hearthmount — odpowiedziała. — Bardzo panu dziękuję.
Skinęła głową, gdy Vashian podniósł się zza stołu. Rajca pożegnał zebranych krótkim ukłonem, zabrał tubę i opuścił pomieszczenie w towarzystwie Marthy.Kendra odczekała, aż służąca zamknie za sobą drzwi, po czym zwróciła się do gości.
— Cóż… — uśmiechnęła się słabo. — Ojciec nawet na wypadek swej śmierci pomyślał o wszystkim…
Westchnęła i odgarnęła z czoła kosmyk włosów.
— Nie wiem jeszcze, co uczynię z domem. Być może pozostanę w Ravengro, być może zdecyduję się go sprzedać i rozpocząć życie gdzie indziej. Właściwie to zawsze pragnęłam zobaczyć więcej świata, odwiedzić miejsca, o których dotąd jedynie czytałam lub słyszałam z opowieści ojca. Niekiedy zazdrościłam mu tych wszystkich podróży — przyznała z bladym uśmiechem. — Teraz jednak potrzebuję przynajmniej kilku tygodni, aby to wszystko przemyśleć.
Jej spojrzenie zatrzymało się na fotelu Petrosa.
— Chciałabym, abyście przez ten miesiąc przyjęli mą gościnę — dodała, spoglądając znów na zebranych. — W domu jest dość pokoi, by każdy znalazł dla siebie miejsce. Nie będziecie musieli troszczyć się o zakwaterowanie ani wikt. Nie oczekuję też, że będziecie przez ten czas nieustannie dotrzymywać mi towarzystwa — tym razem uśmiechnęła się nieco swobodniej. — Wiem, że przybyliście do Ravengro z daleka i macie swoje własne sprawy.
Dopiero teraz jej wzrok padł na żelazny klucz, leżący samotnie na blacie.
— Powinnam chyba przynieść tę skrzynię.
Przeprosiła zebranych i wyszła z biblioteki.
Wkrótce Kendra wróciła, niosąc niewielki kuferek z ciemnej dębiny, okuty żelaznymi taśmami. Postawiła go na stole, między odsuniętymi kielichami a talerzami. Zamek był stary, lecz solidny i dobrze zachowany. Dziewczyna zatrzymała wzrok na skrzyni, nim przesunęła klucz w stronę przybyszów.
— Ojciec powierzył te księgi wam. Sądzę więc, że to wy powinniście ją otworzyć.
Jeden z gości sięgnął po klucz. Pasował do zamka idealnie. Mechanizm szczęknął, a uniesione wieko odsłoniło zawartość. Wewnątrz spoczywało kilka starych ksiąg, a na samym wierzchu leżał jeden wyraźnie nowszy wolumin. Jego skórzana oprawa była bardziej zużyta przy krawędziach niż na grzbiecie; wydrapano na niej słowa: „Odczytaj to teraz!”.Kendra pochyliła się nad otwartym kufrem. Na widok znajomego pisma jej palce znieruchomiały nad okładką.
— To dziennik ojca…
Po chwili otworzyła go i zaczęła przeglądać. Większość notatek poświęcono sprawom codziennym: pracy, mieszkańcom Ravengro, odwiedzinom, lekturom i drobnym wydarzeniom, które uczony uznał za warte odnotowania. Pośród gęstych rzędów pisma wyróżniało się jednak kilka wpisów obwiedzionych szkarłatnym atramentem. Kendra przyglądała się lekko pochylonym literom i ciemniejszym śladom pozostawionym tam, gdzie ojciec mocniej dociskał pióro. Przez chwilę wodziła wzrokiem po znajomych linijkach, raz po raz wracając do tych samych słów.Wreszcie dziewczyna wróciła do początku pierwszego z zakreślonych wpisów i zaczęła czytać na głos.

W miarę lektury jej twarz tężała. W kolejnych wpisach natrafiała na nazwy i wydarzenia, o których ojciec nigdy jej nie wspominał. Nie były to już prozaiczne notatki starego uczonego, pochłoniętego lekturą i naukowymi badaniami.
Jej wzrok zatrzymał się na dacie ostatniego wpisu. Siedemnaście dni wcześniej. Tego samego dnia, w którym szeryf Caeller natrafił na ciało Petrosa. Kendra zamilkła. Przez chwilę trzymała dziennik otwarty na ostatniej stronie. W końcu oderwała palce od brzegu pergaminu i podniosła głowę ku zgromadzonym.
— Więc tym się zajmował… — szepnęła.
Poruszyła ustami, jakby chciała coś dodać, lecz po chwili ponownie spuściła wzrok na dziennik. Przewróciła ostatnią stronicę, sprawdzając, czy nie ma za nią nic więcej.Pozostałe woluminy również przyciągnęły uwagę młodej Lorrimor, choć z zupełnie innych powodów. Były to księgi, które profesor określił w testamencie jako zawierające niebezpieczną wiedzę. Do trzech dołączono notatki z prośbą o przekazanie ich Montagnie’owi Crowlowi, profesorowi starożytności na Uniwersytecie w Lepidstadt. Czwarta księga, „Vademecum Zakonu Palatyńskiego Oka”, opatrzona była adnotacją, by dostarczyć ją Embreth Daramid, pracującej w gmachu sądu w Lepidstadt. Jednak Petros prosił w niej, by dokument doręczono dyskretnie, bezpośrednio do domu sędziny, którego adres również zamieścił w zapiskach. Nazwisko Daramid z miejsca obudziło w Alicii znajome, nieprzyjemne wspomnienia.
Pierwszym z osobliwych było „O szaleństwie dowiedzionym” w kruczoczarnej oprawie. Siostra Maria jako jedyna spośród zgromadzonych rozpoznała tytuł. Był to traktat poświęcony aberracjom oraz innym istotom występującym na Golarionie, wykazującym odległe związki z Mroczną Tapiserią — jak określa się bezświetlne przestrzenie rozciągające się między gwiazdami.
Na widok drugiej księgi zakonnica delikatnie drgnęła, Morgrin zaś mimowolnie zmarszczył brwi, rozpoznawszy tytuł. Oboje zauważyli, że był to odpis „Ku zaspokajaniu swego głodu”, jednego z kilku bluźnierczych dzieł otaczanych czcią przez wyznawców bogini Urgathoi. Na marginesach stron roiło się od odręcznych zapisków Lorrimora.
Trzeci wolumin nosił tytuł „Umbralne Stronice”. Kendra i Alicia kojarzyły ten leksykon; był to przekład bluźnierczej księgi Zon-Kuthona na język taldański.
Ostatnim tomem było „Vademecum Zakonu Palatyńskiego Oka”. Okładkę grymuaru, obleczoną w materiał o barwie głębokiej purpury, zdobił mosiężny skarabeusz z pojedynczym okiem umieszczonym w centrum. Brzegi oprawy obiegało okucie z polerowanej stali, a całość zabezpieczał niewielki, misternie wykonany zamek. Kształt otworu wskazywał, że wymagał on nietypowego klucza o trójkątnym trzpieniu. Nie było jednak takiego klucza ani przy księdze, ani w kufrze.

Kendra i Vald mieli już okazję słyszeć o Ezoterycznym Zakonie Palatyńskiego Oka, tajnym stowarzyszeniu, którego członkowie żywo interesowali się zarówno polityką, jak i wiedzą tajemną.
Zamek na księdze wyglądał, jakby dało się go otworzyć wytrychem. Zapewne można go było również rozbić lub wyłamać, lecz nie ulegało wątpliwości, że powstałe w ten sposób uszkodzenia uniemożliwiłyby jej ponowne zabezpieczenie. Alicia jednak sprawnie posługiwała się narzędziami złodziejskimi, więc wkrótce mechanizm ustąpił z cichym szczęknięciem. Tekst sporządzono w języku varyzyjskim i zabezpieczono szyfrem. Vald, korzystając ze swego doświadczenia skryby, ocenił, że złamanie kodu byłoby niezwykle trudne i zajęłoby około ośmiu godzin. Kendra zaproponowała jednak inne rozwiązanie — miała przygotowane zaklęcie Rozumienie Języków.
Po rzuceniu czaru przejrzała grymuar i zauważyła, że jego zawartość wyraźnie odbiega od pozostałych dzieł. Choć tom szczegółowo opisywał liczne starożytne ceremonie, zarówno magiczne, jak i te pozbawione nadprzyrodzonego charakteru, dotyczył przede wszystkim zagadnień z zakresu wiedzy tajemnej i matematyki. Młoda Lorrimor nie dopatrzyła się w jego treści niczego szczególnie złowieszczego.
Kendra raz po raz powracała wzrokiem do pozostawionych przez ojca ksiąg. Nad niektórymi stronicami zatrzymywała się dłużej, niż wymagała tego lektura, przyglądając się dopiskom na marginesach. Jeszcze kilka godzin wcześniej była przekonana, że najtrudniejszą częścią tego dnia okaże się pożegnanie Petrosa Lorrimora. Teraz leżał przed nią otwarty dziennik, którego stronice pokrywało znajome pismo. Wokół niej wszystko pozostawało na swoim miejscu: książki, notatki, ulubiony fotel profesora. Tylko zapisane jego ręką słowa nie pozwalały już patrzeć na te rzeczy tak samo jak dotychczas...
-
Kominek grzał. Pieczyste grzało. Grzało wino i grzał sam kontrast między płaczącym niebem za oknem, a przytulnością domu Lorrimorów. Tak jak myśl o chłodzie i wilgoci, gdy dojrzało się grube krople zjeżdżające po szybie przyprawiała o gęsią skórkę, tak samo wspomnienie, że to jest tam, a jest się tu, pod dachem, w suchości i cieple, rozgrzewał od środka niby haust dobrego whisky.
Ale do tego od wnętrza grzało towarzystwo. Świadomość ludzkiej, nieprzypadkowej obecności. Twarze przejęte losem wspólnego przyjaciela. Oddane człowiekowi, który dla Valda był życiową podporą. Nieświadomym swej roli filarem, który pomagał łowcy utrzymać w swym bytowaniu jako taką harmonię.
Sens i jego istota wchodziły na języki i na pióra wskroś globu i bezpiecznym nie było się nawet w ciemności, we własnej głowie, kiedy wątpliwości, czy dobrze czynię, do czego zmierzam i po co to wszystko, dobijały się uwagi przed samym snem. Vald roztrząsał to przez kawał życia, od strony filozofii i praktyki, od wielkich idei po drobne paciorki codziennych uczynków w rachunku sumienia.
Aż do kiedyś. Jakiegoś bliżej niesprecyzowanego, leśnego kiedyś między jednym takim samym dniem a drugim. Pragnienie sensu zeszło z widoku. Przestało drażnić. Na dziś – czy może na leśne wczoraj – byłoby frymuśną zachcianką.
Tak, bardziej na wczoraj. Na dziś, podane na tacy poczucie sensu było frykasem, który grzech byłoby odrzucić. Wyzwalało z katatonii powtarzalności i nie dawało się odtrącić. Ucieczka w siebie, ani ucieczka w puszczę nie wchodziła w rachubę.
Można było realnie i prawdziwie ucieszyć się z dobrowolnych powinności, które ułożyły cały kalendarz Valda. Wszystko było skrupulatnie obudowane znaczeniami. Bez szansy na grzeczne wymówienie się. Nie było ujścia przed zostaniem w Ravengro i wspomożeniem Kendry.
Vald uśmiechnął się nad kielichem, kiedy rajca skończył czytać testament. Profesor już niejednokrotnie zapraszał byłego ucznia do siebie, zachęcał, prosił. Szczerze, na pewno nie grzecznościowo i przez wzgląd na stare dzieje.
Uczeń zbywał to. W piśmie to przecież łatwe. Zbywał, albo wymawiał się. Grzecznie, taktownie. Obowiązkami, trudami podróży, zmyślonymi chorobami. Czując, że nie godzi się wchodzić w odrzuconą przeszłość i mościć się w nieswoim domu. Uzurpować sobie prawo bliskości z człowiekiem, z którym łączyło pismo i cienie sprzed lat. Budzić pytania, zabierać czas. Odciągać od tych, którym bliskość należała się przez krew i prawdziwą zażyłość.
Teraz... Vald czuł, jakby Profesor puszczał do niego oko i uśmiechał się pogodnie. Zrobił mu niechciany, a potrzebny prezent. Taki, od którego teraz nie mógł się wymówić. Taki, który mógł go uszczęśliwić, choć nigdy nie byłby dopuszczony na myśl.
Pomyślał o wszystkim, zaśmiał się w duchu Vald. Obowiązek ksiąg, opieka nad Kendrą, łamigłówki notatek, sypnięte makiem wskazówki. Sama tajemnicza, drapiąca o wyjaśnienie, śmierć.
Bendic nie zakładał aż tak przewrotnie, by Profesor zaaranżował wszystko łącznie z własnym zgonem, by wyrwać go z dziczy i nadać jego dniom utracony sens. Ale miał niemal pewność, że przy testamencie starannie zaplanował jego rolę. I zamiast rzucać mu odtrącane koło ratunkowe, sam wystąpił jako proszący o pomoc.
– Niezwykły człowiek...
Wypowiedziana na głos myśl skupiła spojrzenia reszty na milczącym od pewnego czasu Valdzie. Łowca nie mówił nic ani przy testamencie, ani przy telepatycznym objawieniu siostry Marii. Głos, a może bardziej słowa zakonnicy przeszły po nim dreszczem, ale Profesor potrafił zaskakiwać towarzystwem. Bendic zastanawiał się do dziś, czy kiedy pisał mu o smoku, którego poznał, raczył żartować, czy faktycznie trafiła mu się i taka pogawędka...
– Niezwykły człowiek – podjął świadomy czekających spojrzeń. – Sami widzicie, że nawet w obliczu śmierci, troszczył się nie tylko o najbliższych, ale pomyślał i o bezpieczeństwie całej ludzkiej rodziny. Wyjaśnić trzeba nie tylko, kto – czy co – stoi za jego odejściem, ale i sprawę, na którą trafił i przez którą dziś nie ma go z nami.
– Pani Kendro, zostać w Pani progach i dopomóc w czymkolwiek będzie można, to zaszczyt. Przyjmuję go z dumą. – Skłonił się lekko, dostojnie, ale już bardziej chwacko, niż formalnie jak wcześniej. – Od jutra można by rozejrzeć się po miasteczku, porozmawiać z szeryfem i... Jeśli pan, panie Morgrinie, się zgodzi i niczemu to nie uchybi, spojrzeć na Polach Spoczynku, czy Profesor znalazł to, czego szukał. Chyba, że pani wie, że odnalazł szukane przedmioty, pani Kendro?
Vald przyjął odpowiedzi w skupieniu, kiwając głową na znak uwagi przy każdym napoczętym zdaniu. Wiedział, a pewnie wiedzieli to i oni wszyscy, że skoro Profesor zmierzał do Harrowstone, to i im przyjdzie wkroczyć w mury dawnego więzienia. Prędzej, czy dużo prędzej.
– Jeśli można by się jeszcze jutro rozejrzeć po gabinecie, spojrzeć czy może Profesor miał jeszcze inne notatki czy dzienniki dotykające sprawy... I może porozmawiać z kimś z jego przyjaciół w okolicy? Jeśli miał takich, którym zwykł się zwierzać z rzeczy... Których nie powierzyłby córce, by nie obciążać jej boleścią. Wybaczy pani założenie, jeśli nazbyt Pani ojcu odległe – wytłumaczył się.
– Tak czy owak. – Łowca podciągnął się w fotelu, jakby szykował się na dłuższe posiedzenie. – Pewnie jasnym jest, że – Profesor wątpliwości nie zostawił - do Harrowstone zejść będzie trzeba i zmierzyć się z tym, co tam czeka. Tedy... Czy coś więcej pani Kendro możecie nam o ruinie powiedzieć jako tutejsza? Ktoś kto doświadczeniem oszczędzi błądzenia po samych tylko legendach?
-
Morgrin słuchał siostry Marii w milczeniu, początkowo bardziej z chłodną ciekawością niż niepokojem. Jej głos, rodzący się gdzieś poza zwyczajnym porządkiem słów, bez ruchu ust i bez drżenia powietrza, był osobliwy, lecz nie na tyle, by sam w sobie miał wzbudzić jego nieufność. Widział już w życiu rzeczy dziwniejsze od szeptu brzmiącego w cudzym umyśle i znał aż nazbyt dobrze prawdę, że to, co dla jednych uchodzi za świętość, innym może wydać się bluźnierstwem, szaleństwem albo znakiem skażenia. Samo imię Cichego Władcy nie poruszyło go więc bardziej niż powinno, podobnie jak wzmianka o walce z tymi, którzy żyją w śmierci. W tej części opowieści potrafił odnaleźć nawet znajomy ton, bo nienawiść do nieumarłych, choć zakorzeniona w innej wierze, wyrastała przynajmniej z gleby, którą sam dobrze rozumiał. Dopiero gdy zakonnica zaczęła mówić o swym powołaniu, zmienił pozycje i poświęcił kobiecie całą uwagę. Wziął spory łyk wina, kiedy perorowała i pozwolił by określenia układały się w jego myślach z ponurą wyrazistością. Najświętszy Sakrament. Dotyk Nicości. Było w tych słowach coś z obrzędu odprawianego za zamkniętymi drzwiami krypty, coś z modlitwy, która dopiero pojąwszy jej pełny sens odsłaniała ukrytą w sobie grozę. Egzekucje, skrytobójstwa, eutanazja, spędzanie płodu. Każde z tych pojęć odnosiło się w ten czy inny sposób do skrócenia ludzkiego życia, każde niosło własny ciężar i domagało się osobnego osądu. To ostatnie było nawet zakazane przez jego religie, poza szczególnymi przypadkami, gdy płód i tak nie dożyłby narodzin. Kapłani, prawnicy i ludzie próbujący nadać sens decyzjom podejmowanym na granicy życia i śmierci od wieków wyznaczali między nimi granice, a czyny same w sobie nie były Pharasmie niemiłe. Choć była to jego prywatna opinia, uważał, że na ogół liczył się kontekst, intencja i chwila, w której czyjaś droga dobiegała końca. Chciał wierzyć, że choć Pani Grobów nie potępiała samego aktu odebrania życia, lecz równie daleka była od przyzwolenia, by śmiertelnik wedle własnego uznania odbierał drugiemu czas, który został mu jeszcze dany na tym świecie. W ustach siostry Marii wszystkie te odległe od siebie rzeczy zostały jednak sprowadzone do jednego porządku, ujęte w ramy tej samej posługi i podporządkowane tej samej, chłodnej logice.
Nie spodobało mu się to. Jego palce znieruchomiały na krawędzi kielicha, a wzrok, dotąd spokojny i nieco rozproszony ciepłem biblioteki, zatrzymał się na zakonnicy, przeszywając ją na wskroś. Patrzył na nią długo spod ciężkich, krzaczastych brwi, bez gniewu, lecz też bez cienia wcześniejszej obojętności. W tym spojrzeniu nie było jeszcze potępienia, choć niewiele brakowało. Jakaś bardziej rozsądna część jego natury podpowiadała mu, że powinien najpierw z nią porozmawiać, zanim ostatecznie uzna ją za nieprzyjaciela. Nie widział wielu powodów, dla których członkowie jakiegokolwiek zakonu mieliby czynić rzemiosło ze śmierci. Rozumiał ideę kata, potrafił przyjąć konieczność wyroku czy kresu wymuszonego przez okoliczności, lecz to, o czym mówiła Maria, wykraczało daleko poza ten porządek. W jego rozumieniu śmierć była oczywiście naturalną częścią życia, jego domknięciem i ostatnim odcinkiem drogi, której nie dało się ominąć. Znał jej nieuchronność, służył bogini stojącej u końca każdej ziemskiej wędrówki i choć powołanie siostry Marii nie kłóciło się do końca z naukami Phrasmy, odruchowo odrzucał myśl, że ktokolwiek mógłby czynić z zadawania śmierci własny sakrament poza tym porządkiem, który uznawała Pani Grobów. Czym innym było przyjąć kres, kiedy nadchodził, czym innym strzec tych, którzy już odeszli, a czymś zupełnie innym samemu uznać się za rękę, która ma prawo ów kres przybliżyć. Tak uważał. Właśnie w tym miejscu ich drogi rozchodziły się tak wyraźnie, że Morgrin niemal fizycznie poczuł chłód tej różnicy. A jednak nie odezwał się. Zwalaczała nieurmarłych, no i Petros jej ufał.
Te dwie myśli wystarczyły, by zatrzymać galopujące konie niechęci, zanim zdążyły stratować siostrę Marię. Profesor nie był człowiekiem naiwnym i nie zachwycał się osobliwościami wyłącznie dla, no właśnie... ich osobliwości. Jeśli zasięgał jej rady, jeśli zawiązali coś na kształt przymierza, musiał dostrzegać w niej coś, czego Morgrin jeszcze nie potrafił dostrzec. Być może w tamtym czasie współpraca z nią była po prostu mniejszym złem. A być może ta tajemnicza apostołka śmierci, rozdając śmierć ostrzem swojej kosy, wciąż kierowała się kompasem moralnym, który nie pozwalał jej przekroczyć pewnych granic. Któż mógł to wiedzieć? Na razie Morgrin nie miał więc innego wyjścia, jak udzielić jej niechętnego, bardzo ograniczonego kredytu zaufania.

Im dłużej Kendra mówiła o ostatnich tygodniach życia ojca, tym wyraźniej Morgrin czuł, że pod powierzchnią jej wspomnień zaczyna zarysowywać się coś znacznie mniej niewinnego niż zwykłe naukowe roztargnienie. Sam profesor nie należał przecież do ludzi, których łatwo było odciągnąć od pracy, a długie noce spędzane nad księgami czy zapominanie o posiłkach nie stanowiły w jego przypadku niczego szczególnie niezwykłego. Co innego jednak nie spać dlatego, że ciekawość nie pozwala zamknąć iście angażującego woluminu, a co innego pracować tak, jakby każda kolejna godzina miała być twoją ostatnią. Najbardziej niepokoiło go jednak to, że Petros najwyraźniej próbował coś przed Kendrą zasłonić. Podług niego nie kierował się tym, że uważał ją za niezdolną do zrozumienia, lecz raczej dlatego, że chciał ją przed czymś ochronić.
Kiedy potem padła nazwa Harrowstone, w bibliotece jakby zrobiło się odrobinę chłodniej. Morgrin żył już na tyle długo, by wiedzieć, że z reguły nie ma czegoś takiego jak złe miejsca. Oczywiście od każdej reguły są wyjątki, miejsca, które przesiąknęły śmiercią i plugawą magią do tego stopnia, że zawarte w murach klątwy odciskały piętno na znanej na ich płechetku rzeczywistości. Opuszczone więzienie, niszczejące od lat, owiane złą sławą i leżące ponad Ravengro niczym martwa rana, należało właśnie do takich wyjątków. Petros nie zginął na wskutek wypadku jak mu się do tej pory zdawało. Jego ciało leżało samotnie przy ruinach Harrowstone, tam, gdzie najwyraźniej zaprowadziły go badania, którym poświęcał ostatnie tygodnie życia z coraz większym pośpiechem. Ciężka kamienna głowa gargulca. Zmiażdżona twarz. Rozbita szyja. Brak świadków. Morgrin nie nie musiał nawet znacznie nadwyrężać wyobraźni, by zobaczyć tę scenę. Jej oczyma widział ciemny mur, wilgotny kamień, stare więzienie majaczące w deszczu i zmiażdżoną czaszkę. Rozrzucone kawałki mózgu, walające się po ziemi niczym krwawy sorbet. Nawet jeśli w istocie był to wypadek, w co zaczynał coraz bardziej wątpić, to sprawą była na tyle podejrzana, iż należało się jej przyjżeć. Uwagi siostry Marii o zniszczonej twarzy Morgrin również nie puścił mimo uszu. Znał zaklęcie, o którym wspomniała, znał jego ograniczenia i wiedział, jak wiele mogły znaczyć zdolne do mówienia usta martwego człowieka. Profesor zginął w sposób, który odebrał mu nie tylko życie, ale i możliwość udzielenia odpowiedzi po śmierci. To mogło być celowe. Ta myśl osiadła gdzieś głębiej i pozostała tam niczym drzazga wsunięta pod paznokieć.
Nie zamierzał jeszcze snuć teorii. Nie wiedział, czy kamienny gargulec rzeczywiście oderwał się od dachu, czy też czyjaś ręka pomogła mu spaść. Nie wiedział, czy zniszczenie twarzy było wyłącznie skutkiem uderzenia, czy może czymś więcej. Wiedział jedynie, że obiecał przyjżeć się sprawie jeśli nabierze podejrzeń, a tych właśnie nabrał.
Wyjaśnienia Kendry dotyczące Gibsa nie uspokoiły go tak bardzo jak mogłoby sie wydawać. Morgrin nie wierzył w oskarżenia starego żołnierza, bo zbyt dobrze znał sposób, w jaki lęk potrafi się przepoczwarzać. Jednocześnie nie mógł zignorować faktu, że niechęć wobec profesora dojrzewała w Ravengro od dawna, karmiona nocnymi wyprawami, zainteresowaniem okultyzmem i wszystkim tym, co dla mieszkańców miasteczka znajdowało się o krok od rzeczy zakazanych. Gibs mógł być jedynie najgłośniejszym nosicielem tej opowieści, lecz sama opowieść musiała mieć początek gdzieś wcześniej, w szeptach, półprawdach i cudzych domysłach. Nie chciał jednak zatrzymywać się na tym dłużej, zwłaszcza gdy rajca Hearthmount rozpoczął odczytywanie testamentu. Wtedy uwaga Morgrina przeniosła się całkowicie na słowa zmarłego, których chłodna precyzja zaczęła z każdą chwilą coraz bardziej kontrastować z chaosem ostatnich wydarzeń. Petros nie pozostawił po sobie kilku prostych rozporządzeń ani paru pożegnalnych życzeń. Ułożył całość z taką starannością, jakby porządkował nie majątek, lecz sprawę, której nie zdąży zamknąć własnymi rękami.
Konkretni ludzie mieli pozostać w Ravengro, konkretne księgi trafić do konkretnych osób, Kendra miała otrzymać czas i opiekę, a skrzynia z pozostawionymi wewnątrz materiałami czekała na chwilę, w której wszystkie te elementy wreszcie znajdą się razem. Morgrin słuchał tego coraz uważniej, głównie dlatego, że cała konstrukcja testamentu miała w sobie coś niepokojąco świadomego, właściwego dla osoby, która już w zasadzie wiedziała, że wkrótce umrze. Kiedy z tuby wypadł niewielki żelazny klucz, Morgrin odruchowo śledził jego ruch aż do chwili, gdy znieruchomiał na blacie. Chwilę później stało się jasne, do czego służył. W kufrze, pośród pozostawionych przez profesora ksiąg, leżał dziennik opatrzony krótkim nakazem, którego nie sposób było pomylić z przypadkową notatką. Odczytaj to teraz.
Pozostałe księgi przyciągały uwagę Morgrina jedynie przelotnie, dopóki jego wzrok nie zatrzymał się na jednym z tytułów. Ku zaspokajaniu swego głodu. Nie potrzebował otwierać tomu, by wiedzieć, czyjej doktrynie poświęcono jego karty. Urgathoa nie była dla niego jedynie imieniem po prostu przewijającym się w religijnych traktatach, ani przyziemnym mrocznym bóstwem z dawnych katalogów herezji. Wszystko, co wyrastało z jej kultu, uderzało w sam rdzeń tego, czemu służył. Było dla niego bluźnierczym odwróceniem naturalnego biegu rzeczy. Głodem trwającym po śmierci, głodem zaburzającym spoczynek i zakuwający duszę, bo to by zatrzymać ją na świecie, który powinna była już opuścić. Przez krótką chwilę patrzył więc na tom z wyraźną niechęcią. Całym sobą chciał cisnąć nim w płomienie duszące polano w kominku. Tylko wyjaśnienie zawarte w testamencie powstrzymało jego rękę. Rozumiał żelazną logikę, kierującą profesorem, a przede wszystkim znał różnicę pomiędzy człowiekiem, który studiuje truciznę, a tym, który pragnie jej poczęstować ją innych. Właśnie Petros nauczył go kiedyś, że wiedza o czymś plugawym nie musi oznaczać fascynacji plugastwem. Teraz ta dawna pewność została wystawiona na próbę, ale nie pękła.
Jeżeli Lorimor zapuścił się tak głęboko w arkana zakazanej wiedzy, musiał mieć po temu powód. Odpowiedź przyszła szybciej, niż się spodziewał. Kiedy Kendra otworzyła dziennik i zaczęła czytać zaznaczone wpisy, kielich w dłoni krasnoluda przestał dla niego istnieć. Słuchał, nie spuszczając wzroku ze stron, na których czerwony atrament wyznaczał ścieżkę przez ostatnie tygodnie życia Petrosa. Z każdym kolejnym wpisem Harrowstone przestawało jawić się jako miejsce przypadkowej śmierci nieszczęśnika, a coraz wyraźniej stawało się punktem, ku któremu prowadziły wszystkie tropy. Petros pisał o Ścieżce Szeptów, o nekromantach i o zainteresowaniu, jakie wzbudziło w nich Ravengro, aż wreszcie jego podejrzenia skupiły się na ruinach więzienia. Najmocniej uderzyła Morgrina wzmianka o wcześniejszej wyprawie do ruin. Petros ledwie z niej uszedł, a mimo to zamierzał tam wrócić.
Morgrin przesunął wzrokiem ku oknu, za którym deszcz zasnuwał Ravengro szarą zasłoną, jakby przez mokre szyby próbował dostrzec wzgórze i czarne mury więzienia majaczące ponad miasteczkiem. Gdzieś tam profesor znalazł osobliwe znaki, natknął się na duchy albo na coś, co za duchy wziął, a potem zaczął szukać środków ochrony ukrytych niegdyś przez kapłanów Pharasmy w fałszywej krypcie na Polach Spoczynku. Ta część zabolała Morgrina w sposób trudny do nazwania. Petros wiedział o czymś, czego mogli nie wiedzieć nawet obecni duchowni świątyni. Wiedział, gdzie szukać ochrony, wiedział, że będzie jej potrzebował, a mimo to ostatnią wyprawę odbył samotnie. Bez niego. A przecież przybyłby, gdyby do niego napisał.
Kendra czytała dalej. Ostatni wpis nosił datę dnia jego śmierci. W sercu krasnoluda coś stwardniało. Słowa profesora nie pozostawiały wiele miejsca na łagodne interpretacje. Zamierzał wrócić do więzienia tego samego wieczoru. Wiedział już, że Ścieżka Szeptów czegoś tam szuka. Obawiał się, że zagrożone może być całe Ravengro. Nie miał czasu poprawić testamentu, więc zostawił dziennik tam, gdzie z pewnością zostanie odnaleziony, gdyby wydarzyło się najgorsze. A potem wydarzyło się najgorsze. Jeśli do tej pory wahał się jeszcze, kierując właściwą sobie ostrożnością, księgi i dziennik utwierdziły go w przekonaniu, że nie może zostawić tej sprawy. Zostanie w Ravengro i dojdzie do prawdy.

Morgrin wysłuchał Valda do końca, nie przerywając mu ani razu. Mądry był z niego człek. Większość jego propozycji miała sens, a każde z miejsc i osób, o których wspomniał, mogło dołożyć do obrazu sprawy brakujący szczegół. Tyle że gwałtowniejsza, bardziej krasnoludzka część jego natury coraz wyraźniej dawała o sobie znać. Myśl, by Harrowstone zostawić na później, podobała mu się z każdą chwilą coraz mniej. Najchętniej ruszyłby ku ruinom od razu, z młotem w dłoni i gniewem wystarczająco słusznym, by oczyścić stare mury ze wszystkiego, co nie powinno było się tam zalęgnąć. Wiedział jednak, że samotna wyprawa byłaby głupotą, a parcie przed siebie bez choćby bladego pojęcia o tym, z czym przyjdzie im się mierzyć, jeszcze większą. Spojrzał ponownie na otwarty dziennik, potem na księgę poświęconą Urgathoi, której obecność na stole ciążyła mu bardziej niż wszystkie pozostałe tomy razem wzięte. Jedna ręka najchętniej cisnęłaby ją prosto w ogień. Druga pragnęła wertować marginesy, szukając pośród zapisków profesora czegokolwiek, co mogło pomóc rozprawić się z siłą, jako mogło zrodzić to plugawe nasienie.
Oparł przedramiona na kolanach i spojrzał na Valda spod ciężkich brwi.
– Z szeryfem trzeba porozmawiać, a miejsca, o których waszmość wspomniałeś, również warto odwiedzić. W miarę sposobności nie odkładajmy jednak wyprawy do Harrowstone zbyt długo.
Przeniósł wzrok ku ciemnym szybom, za którymi deszcz zasnuwał wzgórze szarą zasłoną.
– Jeśli Petros miał rację choćby w połowie, w tych ruinach dzieje się coś, co rychło trzeba zdusić stalą i ogniem. Złu tego formatu nie powinno się zostawiać zbyt wiele czasu na zapuszczenie korzeni.
Na koniec jeszcze raz spojrzał na księgę Urgathoi, po czym zabrał ją ze stołu i schował do swojej torby. Zamierzał przejrzeć ją później, choć sama myśl o tym budziła w nim odrazę. Jeśli jednak ktoś miał już przewracać strony tej niegodziwej księgi, lepiej żeby był to on. -
Alicia przez dłuższą chwilę milczała, siedząc na krześle z podwiniętą pod siebie nogą. W bibliotece było ciepło, ogień trzaskał w kominku, a mimo to niziołka nie potrafiła całkiem pozbyć się chłodu, który przyniosła z cmentarza. Słuchała uważnie opowieści Kendry, obracając w palcach bursztynowy medalion.
Słowa siostry Marii wzbudziły w niej niepokój. Alicia nie znała Cichego Władcy ani nie rozumiała, jak można traktować odbieranie życia jako świętą posługę.
Kiedy Kendra wspomniała o ostatnich tygodniach życia ojca, Alicia pochyliła się lekko nad stołem.
- Czy wspominał nazwę Harrowstone, zanim znaleziono go przy ruinach?
Przy opisie zmiażdżonej twarzy profesora jej palce mocniej zacisnęły się na medalionie. Spojrzała na siostrę Marię, potem na Morgrina.- Nie znam się na czarach pozwalających rozmawiać ze zmarłymi - powiedziała ostrożnie. - Ale skoro jego usta zostały zniszczone, może powinniśmy szukać odpowiedzi w tym, co pozostawił za życia. W jego zapiskach.Gdy Kendra wyjaśniła, że nie słyszała bezpośrednich gróźb, Alicia nie wyglądała na przekonaną, że był to zwykły wypadek.- Kamień spadający z dachu może zabić człowieka. Ale jeśli ktoś akurat znajduje się pod tym dachem, warto zapytać, dlaczego. - Wzruszyła ramionami. - Nie mówię, że ktoś go zabił. Mówię, że nie powinniśmy przestać pytać tylko dlatego, że łatwiej uwierzyć w przypadek.
Kiedy rajca Hearthmount przyniósł testament, Alicia zachowała milczenie. Obserwowała formalności, ale jej uwagę przyciągnął żelazny klucz, który wypadł z tuby. Metaliczny brzęk sprawił, że na moment zesztywniała. Przypomniał jej dźwięk łańcuchów, którego nie znosiła. Szybko jednak odzyskała spokój, przenosząc wzrok na dokument. Na dźwięk słów Kendry o podróży Alicia uśmiechnęła się szerzej, podróż śladami Petrosa brzmiała jak wezwanie do epickiej przygody. Niziołka przytaknęła głową na pomysł Kendry, zamyślając się nad uczestnictwem w takiej przyszłej wyprawie.
Gdy Kendra przyniosła kuferek, Alicia bawiła się już kluczem przekładając go pomiędzy małymi zwinnymi palcami. Nie wiadomo, kiedy zniknął on ze stołu i pojawił się w jej palcach. Niziołka rzuciła się z pasją do otwierania kuferka. W końcu, coś co odciągnęło jej myśli od pogrzebu. W dwóch szybkich ruchach przekręciła zamek i otworzyła kuferek. Poczekała, aż pozostali obejrzą zawartość. Dopiero wtedy zainteresowała się księgami.
Największą uwagę przyciągnęły trzy rzeczy: dziennik Petrosa, księga Umbralne Stronice i Vademecum Zakonu Palatyńskiego Oka. Lokację wymienione przez profesora w Lepidstadt były znane Alici, ale nie pała zapałem do ich odwiedzenia. Uniwersytet nie był ulubionym miejscem dzikuski, a tym bardziej jeszcze gmach sądu, nie wspominając już nawet o domowej wizycie u sędziny Embreth Daramid. Same kręcenie się w okolicy jej domu groziło dziewczynie zawiśnięciem na stryczku spętanym z uprzedzeń. Kelidka zmarszczyła czoło, jakby nagle odezwała się dawna rana lub wręcz przyszła, odruchowo rozmasowała szyję.
Nie podobało jej się również, że profesor zajmował się tak mrocznymi tematami, ale pamiętała jego słowa i własne doświadczenia. Wiedza o złu nie oznaczała jeszcze służenia złu.
Przy Vademecum Zakonu Palatyńskiego Oka jej ciekawość wzięła górę nad ostrożnością. Alicia nie zabrała się do zamka od razu. Najpierw przez chwilę przyglądała mu się w milczeniu, przechylając głowę to w jedną, to w drugą stronę. Jej bursztynowe oczy przesuwały się po metalowej obudowie, szczelinie na klucz i drobnych śladach zużycia. Nie szukała siłowego rozwiązania. Zamek był przeszkodą, a każda przeszkoda miała swoje słabe strony. - Hm… - mruknęła pod nosem. – Każda pułapka ma ząb. Trzeba tylko wiedzieć, gdzie go znaleźć.
Przykucnęła przed zamkiem, opierając się na jednym kolanie. Zsunęła z ramienia torbę i wyjęła niewielki skórzany pakunek, związany cienkim rzemykiem. Rozwiązała go ostrożnie i rozłożyła na podłodze. W środku znajdował się zestaw cienkich metalowych wytrychów, niewielkich haczyków, płaskich blaszek i napięciowych narzędzi. Nie wyglądały na szczególnie imponujące. Były za to starannie utrzymane, dopasowane do drobnych dłoni właścicielki i wielokrotnie używane. Jak chirurg przed operacją sprawdzała narzędzia, wyszukując najbardziej przydatnych przy danym zamku.
W końcu wybrała dwa narzędzia. Jedno przypominało cienki, lekko wygięty haczyk, drugie było krótką, płaską blaszką z niewielkim uchwytem.– Nie szarp. Nie proś. Nie łam – powiedziała cicho, jakby przypominała sobie dawne plemienne lekcje. – Posłuchaj. Wsunęła płaskie narzędzie w szczelinę zamka i delikatnie obróciła je w kierunku, w którym powinien przekręcać się klucz. Nie użyła dużej siły. Przytrzymała je z wyczuciem, utrzymując niewielkie napięcie, a następnie wprowadziła haczyk do środka. Jej palce poruszały się powoli i precyzyjnie. Nie patrzyła już na własne dłonie. Skupiła wzrok na zamku, choć tak naprawdę najważniejsze było to, co czuła przez metalowy trzonek. Delikatny opór, ledwie wyczuwalne drgnięcie, zmiana nacisku. Każdy element mechanizmu odpowiadał na dotyk inaczej. Najpierw przesunęła haczykiem w głąb, potem uniosła jego końcówkę. Poczuła opór. Cofnęła narzędzie o włos, zmieniła kąt i spróbowała ponownie. W zamku rozległo się ciche, niemal niesłyszalne kliknięcie.
Alicia uśmiechnęła się kącikiem ust. – Jeden już przestał się kłócić. Przesuwała haczyk dalej, badając kolejne elementy mechanizmu. Czasem zatrzymywała się na kilka sekund, jakby nasłuchiwała. Innym razem delikatnie cofała narzędzie i zaczynała od nowa. Jej ruchy przypominały bardziej pracę zwiadowcy tropiącego zwierzę na śniegu niż złodziejkę próbującą dostać się do zamkniętej skrzyni. Nie spieszyła się. Nie chciała zostawić śladów ani uszkodzić zamka. W pewnej chwili zmarszczyła brwi. Jeden z elementów stawiał większy opór, niż się spodziewała. Alicia poluzowała nacisk na płaskim narzędziu i ponownie ustawiła haczyk. Przez moment poruszała nim niemal niedostrzegalnie, aż poczuła, że metal ustępuje.
Klik. Zaraz potem następny. Niziołka wstrzymała oddech. Delikatnie zwiększyła nacisk na narzędzie napinające. Zamek zadrżał, a mechanizm zwolnił blokadę.
Klak. Alicia nie szarpnęła. Jeszcze przez chwilę przytrzymała narzędzia w miejscu, upewniając się, że nic nie blokuje rygla. Dopiero wtedy ostrożnie wyciągnęła wytrychy i odłożyła je na skórzany pakunek.
Przesunęła palcami po krawędzi zamka, jakby sprawdzała, czy nie pozostawiła po sobie żadnego śladu. Następnie spojrzała na pozostałych.– Gotowe. Nie trzeba było go łamać. Sam w końcu zrozumiał, że nie ma sensu się upierać. Zebrała narzędzia, przetarła je kawałkiem materiału i schowała z powrotem do futerału. Dopiero wtedy pozwoliła sobie na odrobinę zadowolenia. Uśmiechnęła się, zapominając o złych wydarzeniach dzisiejszego dnia. Dla niej otwieranie zamków nie było sztuczką ani popisem. To była kolejna umiejętność zwiadowcy – podobnie jak rozpoznawanie tropów, zdejmowanie pułapek czy odnajdywanie bezpiecznej drogi przez lodowe szczeliny. Zamek nie był pokonanym wrogiem. Był po prostu kolejną rzeczą, której należało nauczyć się słuchać.- Ciekawe, co takiego profesor chciał przed nami ukryć - mruknęła. Kiedy okazało się, że księga jest zaszyfrowana, oddała ją Kendrze, pozwalając jej skorzystać z magii. Po zapoznaniu się z zawartością nieco się rozluźniła. Ceremonie i matematyka nie brzmiały jak coś, co powinno sprowadzić na profesora śmierć. Ale sam fakt, że zabezpieczył księgę szyfrem, a jej zamek wymagał osobnego klucza, nie dawał jej spokoju.
-Człowiek nie zamyka tak starannie zwykłej książki, jeśli nie ma ku temu powodu — zauważyła.
Alicia odsunęła się nieco od stołu i spojrzała na Kendrę. - Twój ojciec zostawił nam więcej pytań niż odpowiedzi. Ale nie zamierzam pozwolić, żeby jego śmierć została zapomniana pod stertą cudzych plotek.Zawahała się, po czym dodała:
- Chciałabym zobaczyć Harrowstone. Nie dziś, jeśli jesteś zmęczona. Ale wkrótce. Chcę zobaczyć miejsce, w którym go znaleziono. Sprawdzić dach, mury i ten gargulec. Jeśli to był wypadek, ziemia i kamienie powinny opowiedzieć tę samą historię co szeryf. Na koniec zerknęła na pozostawione księgi.
- A zanim tam pójdziemy, chciałabym dokładniej przejrzeć dziennik profesora. Szczególnie te wpisy zapisane szkarłatnym atramentem. Jeśli coś go goniło, być może zostawił nam wskazówkę, jak to znaleźć. Nie była detektywem ani uczoną. Była tropicielką. A tropicielka wiedziała, że nawet jeśli nie widzi zwierzyny, zawsze może zacząć od śladów, które zostawiła. -
Iramir uniósł delikatnie brwi, gdy głos siostry Marii zabrzmiał wprost w jego umyśle.Nie poruszyła ustami. Ani jednym mięśniem. A jednak słowa pojawiły się jasno, wyraźnie, jakby ktoś szeptał mu prosto do ucha od środka czaszki. Przez ułamek sekundy poczuł zimny dreszcz, który nie miał nic wspólnego z deszczem za oknem. Telepatia. Albo coś bardzo do niej zbliżonego. W Ustalavie tego rodzaju zdolności rzadko bywały niewinne.Jego spojrzenie spoczęło na bladej, prawie nieruchomej postaci w czarnym habicie. Przez moment Iramir nie postrzegał jej już tylko jako osobliwej zakonnicy, lecz jako potencjalne źródło zagrożenia. Coś, czego nie dało się łatwo zmierzyć ani przewidzieć. Zapamiętał to. Ostrożnie.Słuchał dalej w milczeniu.
Opowieści o profesorze, o Bruzdach, o „Tych, Którzy Żyją w Śmierci”. Każde słowo odkładał w pamięci jak kolejną kartę do ułożenia.Kiedy Kendra sięgnęła po testament, Iramir odczekał, aż skończy czytać pierwsze fragmenty. Potem wyciągnął dłoń.— Pozwolisz?Głos miał spokojny, niemal suchy. Wziął dokument i sam przebiegł wzrokiem treść. Czytał uważnie, bez pośpiechu, zatrzymując się przy poszczególnych punktach. Dopiero gdy skończył, odłożył pergamin z powrotem.W tym czasie niziołka rozbroiła zamek, co również postanowił zapamiętać. Wiele wskazywało, że w tym towarzystwie spędzi najbliższy miesiąc. Starał się w głowie budować listę wad, zalet i talentów wszystkich swoich nowo poznanych towarzyszy. Otwieranie zamków znalazło się obok dywinacji Kendry. Nie sądził natomiast, żeby musieli korzystać ze spędzania płodów Marii. Nie oceniał jej. Sam był istotą prawa w służbie chaosu. Świat był dużo bardziej skomplikowany, niż byli to w stanie pojąć śmiertelnicy.Nie odezwał się, gdy Kendra sięgnęła po dziennik ojca. Usunął się nieco, dając jej przestrzeń. Siedział w milczeniu, dłonie splecione, wzrok spoczywający na ogniu w kominku. Gdy wszyscy zapoznali się z jego treścią, Iramir sięgnął po niego i jeszcze raz przejrzał. Ścieżka Szeptów nasuwała jedno skojarzenie. Skojarzenie z Szepczącym Tyranem. Tar-Baphonem. Czyżby znalazł naśladowców? W sumie był on czymś, do czego wielu nekromantów chciałoby aspirować. Potem były księgi. Jedna oczywista i najbardziej zabezpieczona. Jak w sztuczkach iluzjonisty: coś, co przyciąga uwagę, żeby odwrócić ją od tego, co działo się naprawdę. Iramir sięgnął po księgi związane ze złymi bóstwami. Zon-Kuthon, opiekun masochistów, Książę Bólu. Urgathoa, Pani Rozpaczy, Blada Księżniczka. Gdy Iramir przeglądał oba tomiszcza, szepnął pod nosem tylko jedną frazę:
— Geb.
Nie potrafił przykleić wspomnienia do osi czasu, ale wiedział, że przynajmniej kilka tygodni spędził w Lasach Axan, ponad dwa tysiące mil od miejsca, w którym teraz siedział. Wiedział, że świątynie Zon-Kuthona i Urgathoi były tam na porządku dziennym, a istoty anielskiej krwi czy choćby ktokolwiek rzucający zaklęcia leczące był ścigany dekretem króla.Przeglądał księgi, co wywołało grymas na twarzy krasnoludzkiego kapłana. Urgathoa wydawała się bardziej pragmatyczna. Mniej ilustracji. Więcej tekstów. Za to Zon-Kuthon… Nie na darmo nazywano go Księciem Bólu. Jednak nie miał wiele wspólnego z nekromancją. Ba, nawet nieumarli wystrzegali się tego bóstwa. Wszak śmierć i odarcie z ciała czyniło ich wyłączonymi spod jego wpływu. Iramir kilkukrotnie obracał księgę w poziomie, gdyż powykrzywiane ilustracje były tak makabryczne, że trudno było uwierzyć, że kierunki obrazów nie są odwrócone. W końcu i tę księgę odłożył. Nie był do końca pewny, czy przed laty sam nie sprezentował jej Petrosowi. Pamięć zawodziła go równie mocno jak ciało…
— Za posiadanie tego zbioru można spłonąć na stosie. Gdyby ten cały Gibs się o nim dowiedział, to gotów podłożyć ogień pod ten dom pod osłoną nocy. I zapewne nikt w mieście nie miałby mu tego za złe. Musimy je ukryć przed postronnymi do czasu naszego wyjazdu.Była to też pierwsza deklaracja z jego strony, że zostanie w mieście. Tymczasem księga zniknęła w torbie Morgrina.— Podsumujmy, co już wiemy i co chcemy zrobić — młodzieniec uniósł dłoń z rozluźnioną pięścią.
— Musimy dowiedzieć się, kim jest i kogo szuka Ścieżka Szeptów — uniósł kciuk. — Czy tylko mnie skojarzyła się z Szepczącym Tyranem?
Wziął wdech i kontynuował.
— Musimy dowiedzieć się, o co chodziło w pożarze Harrowstone, kto zginął i gdzie został pochowany — uniósł palec wskazujący. — Kapłani Pharasmy mogą wiedzieć. Nie ma o tym wzmianki w dzienniku ani w skrzyni. Dlatego musimy założyć, że Petros nie zdobył tej informacji.
— Musimy pomówić z szeryfem. W jakich okolicznościach znalazł ciało. Jaka była pora dnia. Możemy z nim pomówić o samym Harrowstone. Możemy też zapytać o pożar. Poza tym jest szeryfem. Jeśli w okolicy działa kult nekromantów, to powinny się zdarzać dziwne rzeczy. Może ktoś zaginął bez wieści, najpewniej jakieś dziecko, którego nikt nie szuka. Albo może ktoś kręci się przy grobach? Kradnie zwłoki z miejscowej kostnicy? To nie są rzeczy, które przechodzą po cichu, i członek władz przechodzi nad nimi do porządku dziennego — trzeci palec wyprostowany dołączył do pozostałych. — Jest też kwestia Gibsa. Jeśli mamy jakąś grupę, która para się magią, to on może być jej częścią albo może być jedynie pod ich wpływem.
— Księgę — wskazał na zdobioną księgę zabezpieczoną kluczem — trzeba rozszyfrować. Możemy spróbować dziś w nocy, po powrocie od szeryfa — czwarty rozprostowany palec wieńczył dłoń Iramira.
— Ostatnie: jeśli mamy zamiar iść zobaczyć Harrowstone, a wszyscy stwierdzamy że chcemy, to potrzebujemy się przygotować. Powinniśmy wrócić na cmentarz i spróbować znaleźć kryptę.
Położył dłoń z pięcioma rozprostowanymi palcami na stole i potoczył wzrokiem po zebranych.— Zatem proponuję: przebierzmy się, bo ten elegancki strój może i pięknie wygląda, ale jest dość niepraktyczny. Potem idźmy do szeryfa pomówić o okolicznościach znalezienia ciała i o innych potencjalnych zdarzeniach. U szeryfa powinniśmy skończyć przed zmierzchem. Jeśli będziemy mieć pewność, że zdążymy przed zachodem to stamtąd ruszymy na cmentarz. Nie chciałbym, żebyśmy się rozdzielali. Panienko — zerknął na Kendrę — czy w domu jest służba, która mogłaby dać odpór ewentualnym atakom? Nie chcę panienki ciągać z nami, ale muszę być pewny, że jest pani bezpieczna.Potem popatrzył po towarzyszach. Wedle tego, co widział, jedynie on sam nie miał broni. Za to siostra Maria miała broni aż za wiele. Kosa wręcz utrudniała poruszanie. Do tego jej aparycja nie ułatwi im rozmów z lokalnymi mieszkańcami — Może siostra zechciałaby zostać na straży domu pod naszą nieobecność?
-

— Czy wspominał nazwę Harrowstone, zanim znaleziono go przy ruinach?
Pytanie Alicii sprawiło, że Kendra zwróciła spojrzenie ku leżącym na stole papierom ojca. Przez chwilę przyglądała się znajomemu charakterowi pisma, jak gdyby spodziewała się odnaleźć między jego drobnymi, pochylonymi literami odpowiedź, której nie potrafiła udzielić sama.
— Nie, nigdy — odparła w końcu. — Jak już wspominałam, ojciec był nader powściągliwy, gdy indagowałam go o ostatnie badania. Nie zdradził mi nawet, iż zainteresował się Harrowstone. Gdybym tylko wiedziała, dokąd zamierza się udać…
Urwała, a jej palce zacisnęły się na krawędzi stołu.
— Być może zdołałabym go od tego odwieść. Choć znając jego upór, nie jestem pewna, czy cokolwiek by to odmieniło...
Przez ulotną chwilę ciszę biblioteki zagłuszało jedynie gryzące strzelanie bierwion w kominku. Za oknem świat zlał się w szarą, bezkształtną masę, a chłód sączący się przez szpary w okiennicach co chwila podrywał płomyki świec.
Kiedy Vald uporał się z ciężarem wszystkich wieści, zabrał głos.
— ...Jeśli pan, panie Morgrinie, się zgodzi i niczemu to nie uchybi, spojrzeć na Polach Spoczynku, czy Profesor znalazł to, czego szukał. Chyba że pani wie, że odnalazł szukane przedmioty, pani Kendro?
— Niestety, nic mi o tym nie wiadomo — przyznała córka Petrosa. — Nigdy nie raczył wspomnieć o żadnej skrytce. Nie uzmysławiałam sobie nawet, iż jego uwaga skupiła się wokół dawnych zasobów świątyni. Tym bardziej nie potrafię rzec, czy odnalazł to, czego szukał.
Spojrzała ku krasnoludzkiemu kapłanowi.
— Sądzę jednak, że najlepiej będzie porozmawiać z ojcem Grimburrowem. To on sprawuje pieczę nad Polami Spoczynku. Trudno mi wyimaginować sobie, by ktokolwiek mógł legalnie otwierać tamtejsze grobowce bez jego wiedzy i przyzwolenia.Bendic przyjął odpowiedzi w skupieniu i podjął kolejny temat.
— Jeśli można by się jeszcze jutro rozejrzeć po gabinecie, spojrzeć czy może Profesor miał jeszcze inne notatki, czy dzienniki dotykające sprawy...
Kendra uniosła głowę.
— Ależ naturalnie. Proszę, korzystajcie ze zbiorów ojca tak długo, jak uznacie za stosowne. Powątpiewam, bym w najbliższym czasie zdołała uporządkować choćby połowę jego zapisków.
Obrzuciła spojrzeniem regały, których zawartość zdawała się nieustannie wymykać wszelkim próbom katalogowania.
— Ojciec miał własny sposób porządkowania księgozbioru. Utrzymywał, iż doskonale wie, gdzie znajduje się każda pozycja, choć niekiedy nawet jemu odnalezienie poszukiwanego tomu zajmowało pół dnia — na jej ustach pojawił się niewielki uśmiech. — Nie zdziwiłabym się, gdyby pozostawił jeszcze jakieś notatki między kartami książek albo w szufladach gabinetu. Proszę tylko, abyście odkładali znalezione rzeczy na miejsce. Przynajmniej te, których właściwe położenie zdołacie ustalić.
W głosie młodej kobiety zabrzmiała odrobina dawnej swobody.
— Jeśli zaś nie znajdziecie tutaj wszystkiego, czego szukacie, możecie spróbować innych źródeł. Ravengro jest niewielkie, lecz można w nim znaleźć kilka zbiorów, które mogłyby okazać się pomocne.
Wyprostowała się nieco na krześle.
— W ratuszu przechowuje się stare dokumenty miejskie: kroniki i rozmaite akta. Świątynia Pharasmy posiada natomiast własne archiwa. Zapewne starsze i znacznie obszerniejsze od miejskich. Jest jeszcze „Rozwinięty Zwój”, szkoła prowadzona przez Alendru Ghorovena, który trudni się również handlem przedmiotami magicznymi. Ma tam niewielką bibliotekę, choć obawiam się, że za korzystanie z niej pobiera opłatę.
Zawahała się.
— Muszę was jednak uprzedzić, że mieszkańcy niechętnie dopuszczają obcych do swych spraw. Rada miejska zazdrośnie strzeże dokumentów, a duchowni z pewnością zechcą wiedzieć, w jakim celu interesujecie się przeszłością Harrowstone. W innych okolicznościach uznano by to zapewne za zwyczajne dociekania uczonych. Obecnie jednak…
Nie dokończyła. Wspomnienie porannego zajścia na Polach Spoczynku zdawało się wystarczającym wyjaśnieniem.
— Możecie też spróbować porozmawiać z mieszkańcami. Nie spodziewałabym się wprawdzie szczegółowych informacji, ale niekiedy nawet najpospolitsza plotka kryje w sobie ziarno prawdy. Trzeba jeno ostrożności i dokładności, aby oddzielić je od plew.Vald pozwolił sobie poruszyć kolejną kwestię.
— ...I może porozmawiać z kimś z jego przyjaciół w okolicy? Jeśli miał takich, którym zwykł się zwierzać z rzeczy... Których nie powierzyłby córce, by nie obciążać jej boleścią. Wybaczy pani założenie, jeśli nazbyt Pani ojcu odległe.
— Nie ma czego wybaczać — odpowiedziała łagodnie Kendra. — Znałam swego ojca dostatecznie dobrze, by pojmować, iż nie zdradzał mi wszystkiego. I nie zawsze chodziło o sprawy niebezpieczne. Niekiedy po prostu nie uważał za stosowne obarczać mnie szczegółami swych badań.
Przesunęła dłonią po okładce zamkniętego już dziennika.
— Spośród mieszkańców Ravengro najlepsze stosunki utrzymywał bodajże z Jomindą Fallenbridge, miejscową aptekarką. To kobieta wykształcona, znająca się na alchemii i lecznictwie. Ojciec cenił jej wiedzę, a ona, w przeciwieństwie do wielu innych, nie poczytywała jego zainteresowań za dowód niegodziwości.
Dziewczyna przypomniała sobie coś i dodała:
— Jej aptekę znajdziecie przy placu miejskim, po zachodniej stronie. Nie mogę wam obiecać, że ojciec jej się zwierzał, lecz jeśli ktokolwiek z miejscowych miał możność wiedzieć coś więcej o jego ostatnich badaniach, Jominda wydaje mi się najwłaściwszą osobą.Podczas dalszej rozmowy Iramir odniósł się do jednej z najbardziej niepokojących informacji odnalezionych w zapiskach profesora.
— Musimy dowiedzieć się, kim jest i kogo szuka Ścieżka Szeptów — uniósł kciuk. — Czy tylko mnie skojarzyła się z Szepczącym Tyranem?
Na dźwięk ostatniego przydomka Kendra spoważniała. W Ustalavie to miano wciąż ciążyło nad ludźmi niczym prastara klątwa. Imię licza, który rzucił wyzwanie bogom, a ich królestwo zdeptał, na wieki spętał i utopił w morzu krwi, było z rzadka wymawianym z odrazą bluźnierstwem, a zarazem ponurym przypomnieniem, że potwór uwięziony pod Gallowspire w każdej chwili mógł się przebudzić.Dziewczyna złożyła dłonie na kolanach, a jej spojrzenie spoczęło na młodym wiedźmiarzu.
— Nie bez powodu, panie Iramirze — wzdrygnęła się odruchowo. — Tar-Baphon, zwany Szepczącym Tyranem, należał do najbardziej niesławnych członków Ścieżki Szeptów. Z tego, co pamiętam, sama organizacja jest jednak znacznie starsza. Jej działalność w regionie Morza Wewnętrznego sięga czasów na długo przed jego narodzinami.
Zmarszczyła lekko brwi.
— Nie znane są mi szczegóły jej nauk. Zresztą nie sądzę, by ktokolwiek spoza tego sekretnego kręgu mógł twierdzić, iż zna je dobrze. Ojciec wspominał kiedyś, że jej wyznawcy przywiązują ogromną wagę do tajemnicy, a zdobycie wiarygodnych informacji o ich działalności bywa wyjątkowo trudne.
Przeniosła wzrok na leżący przed nią dziennik.
— Tym bardziej niepokoi mnie, że właśnie oni znaleźli się w centrum ostatnich badań ojca.Wkrótce potem empirejczyk dał wyraz swym obawom:
— Panienko, czy w domu jest służba, która mogłaby dać odpór ewentualnym atakom? Nie chcę panienki ciągać z nami, ale muszę być pewny, że jest pani bezpieczna.
Młoda Lorrimor przez chwilę przyglądała się Iramirowi z lekkim zdumieniem, po czym uśmiechnęła się zakłopotana. Najwyraźniej nie spodziewała się tak bezpośredniego zainteresowania własnym bezpieczeństwem.
— Dziękuję za troskę. To bardzo uprzejme z pańskiej strony.
Odruchowo poprawiła rękaw sukni.
— Nie utrzymujemy jednak licznej służby, jak to czyni się w wielkich szlacheckich posiadłościach. Pomaga nam jedynie poczciwa Martha, którą już zdołaliście poznać. Przychodzi niemal codziennie, zajmuje się domem i przygotowywaniem posiłków. Nie oczekiwałabym od niej, żeby stawała do walki z uzbrojonymi napastnikami.
Zaśmiała się słabo. Po tej drobnej krotochwili przybrała dumniejszą postawę, odzyskując nieco pewności siebie.
— Ale proszę nie uważać mnie za bezbronną! Ojciec zadbał o moje wykształcenie, również w zakresie magii. Potrafię się bronić, jeśli zajdzie taka konieczność. Wolałabym jednak nigdy nie musieć tego dowodzić...
Przez chwilę przyglądała się płomieniom w kominku.
— Spędziłam w Ravengro większość życia. Nie jestem tu przecież całkiem obca! Chciałabym wierzyć, że nawet ci, którzy nie darzyli ojca sympatią, nie żywią wobec mnie żadnej urazy.
W jej głosie pojawiła się jednak nuta niepewności.
— Choć po tym, co wydarzyło się dziś na Polach Spoczynku... Nie wiem już, czego się spodziewać. Oby zabobonny lęk mieszkańców okazał się przynajmniej pod jednym względem pożyteczny i powstrzymał ich przed zbliżaniem się do tego domu.Na sam koniec Iramir odezwał się do beznamiętnej zakonnicy. Ta zawczasu zwróciła ku niemu zakrytą welonem twarz, bladą niczym zmatowiały marmur.
— Może siostra zechciałaby zostać na straży domu pod naszą nieobecność?
Przez krótką chwilę nie wydarzyło się nic. Mniszka nie poruszyła wargami ani nie zmieniła pozycji. Aż wreszcie w umysłach zebranych odezwał się znajomy, nienaturalnie głęboki i aksamitny głos.
⟦Gotowam zostać, Drogie Dziecię, natenczas. Lecz gdy nadejdzie pora, zamierzam towarzyszyć wam w drodze do cmentarnej krypty. Wielce prawdopodobne, iż znajdują się tam przedmioty przeznaczone do zgładzenia odwiecznego wroga, które mam życzenie poddać oględzinom. Być może niektóre okażą się użyteczne dla kogoś mej profesji.⟧
Wypowiedź zabrzmiała z tą samą łagodną uprzejmością, z jaką ktoś inny mógłby wyrazić zainteresowanie zabytkowym manuskryptem albo rzadkim przyrządem alchemicznym. Siostra Maria nie wykonała najmniejszego gestu, który nadałby jej słowom dodatkową wagę. Stała nieruchomo, z dłońmi spokojnie złożonymi na podołku.Kendra przyjęła propozycję z widoczną wdzięcznością, choć jej spojrzenie ponownie zatrzymało się na zakonnicy o chwilę dłużej, niż wymagała tego zwykła uprzejmość.
— Będę bardzo zobowiązana, siostro Mario. Mam tylko nadzieję, że siostry pomoc nie okaże się konieczna.

Kiedy Iramir i Morgrin opuścili posiadłość Lorrimorów, deszcz akurat nieco zelżał, ustępując miejsca drobnej, uporczywej mżawce. Powietrze było chłodne i przesycone wilgocią, a nisko wiszące, grafitowe chmury sprawiały, że mimo środka dnia uliczki Ravengro tonęły w posępnym półmroku.
Tuż przy drzwiach wejściowych, na niewielkim ganku, trzymała straż siostra Maria. Nie wiadomo było, kiedy dokładnie tam stanęła. Jej ciemna sylwetka odcinała się od jasnego tynku ściany, zastygła w bezruchu niczym zapomniana bazaltowa statua ustawiona u progu antycznej thassilońskiej świątyni. Bose stopy kobiety spoczywały na mokrych deskach, jakby za nic miała dotkliwy ziąb i wszechobecną wilgoć. Gdy mężczyźni ją mijali, nie odprowadziła ich żadnym słowem ani gestem.
Ubity trakt prowadzący na północ od posiadłości Lorrimorów stanowił jedną z głównych arterii Ravengro, stąd wkrótce przeistoczył się w regularny bruk. Grunt i wydeptane dróżki odchodzące na boki do pobliskich domostw rozmiękły przez trwający od poranka deszcz, a w ich nierównościach i zagłębieniach stała gliniasta woda. Przechodnie ostrożnie omijali głębsze kałuże, podciągając poły płaszczy i osłaniając twarze przed wilgotnym wiatrem. Z kominów unosiły się smugi dymu, które momentalnie rozpływały się w popielatym powietrzu.
W końcu zabudowania rozstąpiły się, odsłaniając główny plac miejski. Stanowił on rozległą, niemal kolistą przestrzeń porośniętą trawą, miejscami wydeptaną i rozjeżdżoną przez koła wozów. Pośrodku wznosiła się drewniana altana o niewielkim podwyższeniu, nakryta spadzistym dachem wspartym na ozdobnie ciosanych słupach. Dookoła biegła niska balustrada, a do wnętrza prowadziło kilka drewnianych stopni, pociemniałych od wilgoci i wieloletniego użytkowania.
Było to miejsce codziennych spotkań mieszkańców, lecz także miejskich obwieszczeń i uroczystości. Z podwyższenia altany rajcy przemawiali do zgromadzonego ludu, a podczas świąt i odpustów występowali tam muzykanci, wywodzący się z lokalnego chłopstwa. W każdy Wealday na placu odbywał się targ, na który okoliczni rolnicy zwozili płody ziemi i rozmaite wyroby gospodarskie, a także owoce drobnego rzemiosła.
Tego dnia nie można było jednak uświadczyć muzyki czy targowego zgiełku. Tylko kilka pustych koszy stało pod ścianą pobliskiego budynku, a wiatr poruszał luźnym skrawkiem płótna, pozostawionym na jednej z ław. W pobliżu altany przechadzało się ledwie paru mieszkańców, którzy wymieniali krótkie pozdrowienia, po czym spieszyli do swoich zajęć.
Pod bębniącym od deszczu zadaszeniem drzemał stary, kudłaty pies o siwiejącym pysku. Uniósł głowę na odgłos kroków zbliżających się przybyszy, odprowadził ich wzrokiem, a następnie z powrotem złożył łeb na przednich łapach. Wyglądał na zwierzę dobrze znające to miejsce i pozbawione wszelkich trosk o własny byt. Dwaj obcy nie wiedzieli, że był to Staruszek River, od ponad dziesięciu lat niemający pana, lecz otoczony opieką niemal całego miasteczka. Szczególną sympatią darzył dzieci, za którymi zwykł podążać podczas ich zabaw, jak gdyby sam mianował się ich opiekunem.
Wokół placu skupiały się ważniejsze budynki Ravengro. Nieco na uboczu wznosił się miejski areszt — niewielka, solidna budowla o grubych murach i wąskich, zakratowanych oknach. Nad wejściem umieszczono prosty znak miejscowej straży, a pod niewielkim okapem obok drzwi moknął pusty stojak na broń.
Przy drodze prowadzącej na północ stał jeden ze słupów ogłoszeniowych, oblepiony zapisanymi kartami pergaminu i pożółkłymi arkuszami papieru. Niektóre przybito świeżymi ćwiekami, inne zwisały pod własnym ciężarem, podarte i nasiąknięte wilgocią. Obok ogłoszeń o pracy, sprzedaży zwierząt gospodarskich i o zagubionych rzeczach widniał również najnowszy numer „Wealdayowego Pergaminu”.
Po przeciwnej stronie placu znajdował się skład handlowy, przed którym ustawiono kilka beczek i drewnianych skrzyń. W oknach wystawowych można było dostrzec narzędzia rolnicze, gliniane naczynia, metalowe okucia i inne towary codziennego użytku. Dalej wisiał szyld gospody „Zamiejscowa”, przedstawiający podróżnego z tobołkiem przewieszonym przez ramię.
Ratusz wyróżniał się spośród sąsiednich budynków okazałą fasadą i szerokimi schodami, prowadzącymi do masywnych drzwi ozdobionych herbem Ravengro. Jego ciężkie okiennice były częściowo uchylone, a przez szyby można było dostrzec blask świec i poruszające się sylwetki urzędników.
Niedaleko znajdował się dom oznaczony szyldem „Jedwabna Sakiewka”. Starannie malowany znak przedstawiał pękatą sakwę przewiązaną ozdobnym sznurem. Gładkie, zadbane ściany budynku przecinały jedynie niewielkie, okratowane okna oraz solidne, okute drzwi. Przy wejściu kręciło się dwóch uzbrojonych mężczyzn, których obecność wyraźnie kontrastowała ze spokojnym charakterem placu.
Z nieco oddalonej kuźni dobiegał metaliczny szczęk młota uderzającego o kowadło. Przez otwarte drzwi wydobywał się czerwony blask paleniska, a nad dachem unosił się słup ciemnego dymu. Co pewien czas rozlegał się ostry syk rozgrzanego żelaza zanurzanego w wodzie.
Po zachodniej stronie placu znajdowała się apteka Jomindy Fallenbridge. Nad jej drzwiami wisiał szyld ozdobiony wymalowanym moździerzem i skrzyżowanymi gałązkami ziół. W niewielkich oknach ustawiono szklane naczynia o rozmaitych kształtach, a wzdłuż wewnętrznych parapetów można było dostrzec rzędy ceramicznych pojemników i buteleczek. Przy drzwiach suszyły się pęczki roślin, osłonięte przed deszczem niewielkim daszkiem.
Mimo pozorów spokojnej codzienności para przybyszy rychło przekonała się, że mieszkańcy nie są przesadnie skorzy do rozmów. Pierwszy zagadnięty Ravengranin zaledwie rzucił im krótkie spojrzenie spod mokrego ronda kapelusza i burknął coś niewyraźnie, nie zwalniając kroku. Druga osoba, starsza kobieta niosąca wiklinowy kosz, zatrzymała się wprawdzie na moment, lecz gdy usłyszała, że poszukują szeryfa, zacisnęła usta i wskazała dłonią w stronę miejskiego aresztu.
— Tam go zwykle znajdziecie. Jeśli akurat nie łazi gdzieś po mieście — powiedziała oschle, po czym odeszła bez dalszych wyjaśnień.
Kolejny rozmówca okazał się jeszcze mniej pomocny. Zmierzył Morgrina podejrzliwym wzrokiem, a na widok Iramira wykonał niemal niezauważalny gest odpędzania zła.Dopiero sztuka perswazji, którą wykazał się wiedźmiarz, zdołała przełamać tę lokalną nieufność.
Iramir wykonuje
Test Cechy: Charyzma (Perswazja) o PT 15.
Wynik 🎲: 23. Sukces.Zagadnięty przezeń mieszczanin, początkowo równie niechętny, jak poprzedni, w końcu westchnął i skinął głową w kierunku apteki.
— Caeller? A pewnie, żem widział. Kręcił się niedawno koło sklepu Fallenbridge. Jak zwykle zresztą.
Mężczyzna pochylił się nieco, zniżając głos do poufnego półszeptu.
— Dziwna sprawa z tą aptekarką. Powiadają, że rozmaite paskudztwa warzy w swym przybytku. Trutki, proszki i inne takie. A szeryf ciągle tam zagląda. Niby pilnuje porządku... — parsknął pod nosem i mrugnął wymownie. — Sami rozumiecie.
Natychmiast wyprostował się i obejrzał przez ramię, jak gdyby obawiał się, że ktoś podsłuchał jego słowa.
— Ale ode mnie tegoście nie usłyszeli!
Po tych słowach oddalił się pośpiesznie, pozostawiając przybyszów z niezbyt pochlebną opinią o miejscowej aptekarce.Nie musieli długo szukać szeryfa. Benjan Caeller stał niedaleko wspomnianej apteki, pod okapem sąsiedniego budynku. Był barczystym mężczyzną w średnim wieku, o zmęczonej twarzy i mocno zarysowanej szczęce, którą pokrywał popołudniowy zarost. Nosił ciemny płaszcz sięgający niemal kolan, z przypiętą doń matową odznaką z ciężkiego, postarzanego brązu oraz kapelusz o szerokim rondzie, którego brzeg osłaniał mu oczy przed deszczem.

Sprawiał wrażenie człeka przywykłego do długich patroli i niezbyt chętnego do marnowania czasu na zbędne uprzejmości. Jednak w tej chwili jego uwaga zdawała się skupiona na czymś zupełnie innym. Co pewien czas zerkał ukradkiem przez okno apteki, unikając jednak podchodzenia do drzwi czy pukania, by nie zwrócić na siebie uwagi właścicielki. Stał jedynie pod okapem, pozorując, że przygląda się pustoszejącemu placowi.
Kiedy spostrzegł zbliżających się Iramira i Morgrina, odwrócił głowę nieco zbyt gwałtownie.
— Hm? Czego panowie potrzebują?
Poprawił rondo kapelusza i odchrząknął, odzyskując urzędową powagę.
— Benjan Caeller. Szeryf Ravengro.
Na wzmiankę o Petrosie Lorrimorze jego twarz spoważniała.
— Profesor… Tak. Słyszałem, że byliście na pogrzebie. Przykra sprawa. Naprawdę przykra.
Przez chwilę przyglądał się obu przybyszom, jak gdyby zastanawiał się, ile powinien im powiedzieć.
— Znaleźliśmy go wieczorem, siedemnaście dni temu — wyjaśnił w końcu. — Byłem akurat na zwyczajnym obchodzie południowych obrzeży miasteczka. Czasem zapuszczamy się również w okolice starego więzienia. Nie pod samą bramę, jeśli nie zachodzi potrzeba, ale wystarczająco blisko, żeby sprawdzić, czy nie kręcą się tam szukające wrażeń dzieciaki albo jacyś głupcy żądni przygód.
Przesunął dłonią po mokrym kołnierzu płaszcza.
— Tego wieczoru zauważyłem coś u podstawy jednego z murów. Podszedłem bliżej i zobaczyłem ciało. Leżało pod kamienną dekoracją, która najwyraźniej oderwała się z górnej części budowli. Fragment gargulca, sądząc po kształcie. Ciężkie diabelstwo.
Zamilkł na moment.
— Profesor dostał nim prosto w głowę i szyję. Nie miał żadnych szans. Nie będę wam opowiadał, jak wyglądał, chyba że naprawdę uznacie to za konieczne.
Jego spojrzenie na chwilę stwardniało.
— Przeprowadziliśmy oględziny. Sprawdziliśmy miejsce, położenie ciała, kamienie i uszkodzenia muru. Nie znaleźliśmy niczego, co pozwalałoby przypuszczać, że doszło do przestępstwa. Nikt nie widział samego zdarzenia. Wszystko przemawiało za nieszczęśliwym wypadkiem.W momencie, gdy rozmowa zeszła na reputację zmarłego, Caeller splótł ręce na piersi.
— Nie zamierzam osądzać człowieka na podstawie tego, co powiada się przy trunku w karczmie. Lorrimor był człowiekiem nauki, i to uczonym znacznie bardziej wykształconym niż większość ludzi, których spotkałem w życiu. Nie słyszałem, żeby komukolwiek wyrządził jakąś krzywdę.
Zastanowił się przez chwilę.
— Ale powiem wam też coś innego. Są rzeczy, których rozsądny człowiek nie rusza bez potrzeby. Stare grobowce i przeklęte miejsca, albo księgi napisane przez ludzi, którzy dawno powinni byli pozostać zapomniani. Profesor najwyraźniej uważał inaczej.
Westchnął.
— Nie twierdzę, że był nekromantą. Twierdzę tylko, że nawet najtęższy umysł nie uchroni człowieka przed spadającym kamieniem, jeśli sam włazi pod rozpadający się dach.Pytania o Harrowstone skłoniły go do spojrzenia w kierunku wznoszącego się na południu wzgórza, gdzie poczerniałe ruiny majaczyły ponad dachami Ravengro.
— Więzienie zbudowano w 4594 roku rachuby absalomskiej. Właściwie można powiedzieć, że nasze miasteczko powstało razem z nim. Potrzebowano miejsca dla strażników, ich rodzin, rzemieślników i wszystkich tych, którzy mieli zaopatrywać placówkę w żywność, sukno, opał czy żelazne wyroby.
Oparł dłoń na pasie.
— Harrowstone nie było zwyczajnym więzieniem. Trafiali tam najgorsi przestępcy z całego Ustalavu. Wielu nie miało już przed sobą długiego życia, bo na miejscu wykonywano wyroki śmierci.
Jego głos przybrał bardziej ponury ton.
— W 4661 roku wybuchł bunt. Więźniowie opanowali część podziemi i próbowali wydostać się na wolność. Potem pojawił się ogień. Pożar strawił znaczną część wschodniego skrzydła lochów, choć większość kamiennych murów nad ziemią przetrwała. W płomieniach i dymie zginęli wszyscy osadzeni oraz niemal cała straż.
Przez chwilę milczał, obserwując mżawkę spływającą z ronda kapelusza.
— Wśród zabitych znalazł się naczelnik więzienia, Lyvar Hawkran, oraz jego żona. Do dziś nikt nie potrafi powiedzieć, dlaczego tamtej nocy przebywała w więzieniu. Wiadomo tylko, że oboje zginęli.Kiedy zaindagowano go o miejsce spoczynku ofiar, Caeller skinął głową ku południowej części miasta.
— Po tragedii postawiono pomnik upamiętniający Hawkrana i strażników, którzy postradali żywota podczas pożaru. Stoi do dziś nad rzeką, niedaleko granic Ravengro. To jedynie symbol, nie mogiła. Większość nieszczęśników została pod gruzami Harrowstone, tam, gdzie dosięgły ich płomienie. Nikt nie podjął się wydobycia wszystkich szczątków z zawalonych podziemi.
W jego głosie zabrzmiała ostrożność.
— Wiele czasu minęło od tamtej nocy. Ludzie opowiadają różne rzeczy, ale niewielu pamięta wydarzenia inaczej niż ze zmętniałych opowieści rodzicieli i dziadów.Na pytanie o obecny stan Harrowstone szeryf skrzywił się nieznacznie.
— Stoi i niszczeje, a cóż innego może się z nim dziać? Nikt rozsądny tam nie chodzi. Deszcze, wiatry, mrozy i lata zrobiły swoje. Wystarczy popatrzeć, jak skończył profesor Lorrimor, żeby zrozumieć dlaczego.
Zawahał się, jak gdyby zamierzał dodać coś jeszcze, lecz ostatecznie zamilkł.Wzmianka o Gibsie Hephenusie sprawiła, że cierpliwość Caellera wyraźnie się wyczerpała.
— Gibs? — powtórzył z niesmakiem. — Już miałem z nim dziś przyjemność.
Przesunął kapelusz nieco wyżej na czoło.
— Wezwałem go do siebie niedługo po tym, co urządził na cmentarzu. Wysłuchał ode mnie tyle, że powinno mu wystarczyć na resztę roku. Wyjaśniłem mu też bardzo dokładnie, co go czeka, jeśli jeszcze raz spróbuje zakłócić pogrzeb albo grozić komukolwiek na Polach Spoczynku.
Pokręcił głową.
— Stary żołnierz, a zachowuje się jak rozwydrzony wyrostek. Lorrimor nigdy mu się nie podobał, to żadna tajemnica. Ale nie daje mu to prawa do zbierania ludzi z widłami i urządzania awantur nad otwartym grobem.Na pytanie, czy Gibs został zatrzymany, odpowiedział przecząco.
— Nie. Otrzymał surowe ostrzeżenie. Na razie na tym poprzestanę. Nie mogę zamykać ludzi tylko dlatego, że są głupi i mają niewyparzony język. Gdyby jednak spróbował ponownie, tym razem nie skończy się na rozmowie.Prośba o zapewnienie Kendrze bezpieczeństwa spotkała się początkowo z wyraźną rezerwą szeryfa.
— Panienka Lorrimor? Rozumiem wasze obawy, ale mam pod sobą niewielu ludzi. Muszą pilnować porządku w całym miasteczku. Nie mogę sobie pozwolić na wystawianie stałej straży przed każdym domem, którego właściciel obawia się sąsiadów.
Wiedźmiarz nie ustąpił jednak łatwo. Przypomniał szeryfowi o uzbrojonym tłumie na cmentarzu oraz o sytuacji młodej kobiety, która dopiero co pochowała ojca. Morgrin dołączył do argumentacji, wyjaśniając, że przybysze zamierzają jeszcze tego wieczoru udać się na modlitewne czuwanie za duszę zmarłego przyjaciela. Nie będą zatem mogli osobiście pilnować domostwa.
Caeller słuchał uważnie, a jego zniecierpliwienie stopniowo łagodniało.
— Hm. Rozumiem.
Potarł podbródek, przyglądając się obu mężczyznom.
— Nie powiem, żebyście nie mieli racji. Po tym, co Gibs wyczynił, wypadałoby przynajmniej upewnić się, że nikt nie będzie próbował straszyć dziewczyny. Ale stałej warty obiecać wam nie mogę.
Po chwili namysłu skinął głową.
— Mogę zrobić jedno: każę Riffowi częściej zaglądać w okolice posiadłości Lorrimorów. Zaznaczę, by przechodził tamtędy regularniej podczas swych obchodów i zwracał uwagę na wszystkich, którzy będą kręcić się w pobliżu bez wyraźnego powodu. Jeśli zauważy coś podejrzanego, będzie wiedział, co robić.
Uniósł palec, jak gdyby chciał zapobiec dalszym prośbom.
— To wszystko, co mogę zaoferować. Straż miejska nie jest prywatną ochroną, a Ravengro ma dość własnych problemów, żebym mógł ot tak sobie oddelegować człowieka do pilnowania jednego domu przez całą noc.
Mimo szorstkich słów w jego głosie nie było już wcześniejszej niechęci.Na pytania o inne niepokojące wydarzenia odpowiedział z większą stanowczością.
— Zaginięcia? Nie. Nie odnotowaliśmy ostatnio żadnego zniknięcia, ani dorosłego, ani dziecka. Kradzieże zwłok? Również nie. Gdyby ktoś zaczął rozkopywać groby na Polach Spoczynku, ojciec Grimburrow dowiedziałby się o tym szybciej ode mnie.
Pokręcił głową.
— Wiem, do czego zmierzacie. Nekromanci, stare więzienie, martwy profesor… Łatwo połączyć te rzeczy w jedną ponurą historię. Ale dotąd nie wydarzyło się nic, co pozwalałoby mi przypuszczać, że ktoś rzeczywiście kradnie ciała albo sprowadza tutaj nieumarłych.Kiedy zaś przybysze zaproponowali mu, aby nazajutrz towarzyszył im podczas wyprawy do Harrowstone, szeryf przez chwilę patrzył na nich w milczeniu.
— Do Harrowstone? — powtórzył wreszcie, jak gdyby chciał upewnić się, że dobrze usłyszał.
Wypuścił powietrze przez nos.
— Panowie, czy wyście przypadkiem nie słuchali tego, co przed chwilą mówiłem?
Wskazał brodą ku odległemu wzniesieniu.
— To ruina. Niebezpieczne, rozpadające się gruzowisko. Kamienie odpadają od murów, stropy mogą zawalić się człowiekowi na głowę, a w podziemiach bogowie jedni wiedzą, co jeszcze się kryje. Nie zamierzam prowadzić was tam tylko po to, żebyśmy wszyscy skończyli jak stary Lorrimor.
Na chwilę opuścił wzrok. Kiedy odezwał się ponownie, mówił już ciszej.
— A jeśli chcecie wiedzieć, czy wierzę w te wszystkie opowieści o duchach… Nie wiem. Przez lata uważałem je za bajania ludzi, którzy za dużo czasu spędzają przy napitku.
Zawahał się.
— Ale w ciągu ostatniego miesiąca, kiedy patrolowałem okolice ruin, raz czy dwa zdawało mi się słyszeć coś od strony więzienia. Kobiecy płacz. Taki… przeciągły szloch, jakby ktoś naprawdę bardzo cierpiał.
Zacisnął usta.
— Kiedy człowiek stoi sam pośród mokrych pól, wiatr potrafi płatać rozmaite figle. Nie twierdzę, że słyszałem ducha. Ale nie mam też ochoty sprawdzać, co naprawdę wydawało ten dźwięk.
Poprawił płaszcz na ramionach.
— Jeśli koniecznie chcecie badać Harrowstone, najpierw dowiedzcie się, w co zamierzacie się wpakować. Porozmawiajcie z duchownymi, przejrzyjcie stare dokumenty. A przede wszystkim nie właźcie tam bez przygotowania.
Przez moment przyglądał się obu przybyszom z surową powagą.
— I nie liczcie na to, że będę organizował kolejne poszukiwania, jeśli postanowicie zlekceważyć ostrzeżenia.
Na tym rozmowa dobiegła końca. Szeryf pożegnał się krótko, po czym ponownie nasunął kapelusz na czoło. Zanim odszedł, jego spojrzenie jeszcze raz, niemal odruchowo, powędrowało ku oknom apteki Jomindy Fallenbridge. Tym razem jednak nie zatrzymał się pod budynkiem.

Po rozmowie z szeryfem Iramir i Morgrin skierowali kroki ku świątyni Pharasmy.

Droga prowadziła przez zachodnią część Ravengro, gdzie pośród pól uprawnych i niewielkich ogródków stały rzadko rozrzucone domy, z których wyróżniały się okazalsze domostwa rajców miejskich. Nad mokrymi dachami unosił się dym, a z niektórych podwórek dochodziło gdakanie kur i odgłosy rąbania drewna. Miasteczko żyło własnym, niespiesznym rytmem, jak gdyby poranny pogrzeb i skandal na cmentarzu były już tylko kolejną historią, którą wieczorem będzie można sobie opowiedzieć przy kuflu piwa.
Z dżdżystej mgiełki wyłoniła się znajoma, surowa sylwetka świątyni. Przybysze pchnęli ciężkie, dębowe wrota i przekroczyli próg; odgłosy Ravengro za plecami stłumił gruby kamień. Wewnątrz panował przenikliwy chłód, który więziły potężne mury. Powietrze przesycała słaba woń kadzidła i wosku, pozostała po porannym nabożeństwie. Z głębi nawy dobiegały ciche kroki akolitów zajętych codziennymi obowiązkami.
Ojca Vaurana Grimburrowa zastali w towarzystwie kilku młodszych duchownych w głębi apsydy. Stary kapłan stał przy ustawionym tam kamiennym pulpicie, przeglądając zapiski i wydając krótkie polecenia. Na widok przybyszów odłożył pergamin i zwrócił ku nim surowe oblicze.
— Bracie Morgrinie — powitał krasnoluda skinieniem głowy. — Panie Iramirze. Nie spodziewałem się ponownie ujrzeć was tak prędko.
Wskazał im miejsce nieopodal, pod wysokim łukiem arkady, gdzie mogli porozmawiać bez zakłócania pracy akolitów.
— Czym mogę służyć?
Kiedy usłyszał o skrytce wspomnianej w dzienniku Petrosa Lorrimora, jego bujne brwi ściągnęły się nieznacznie.
— Skrytka? Na Polach Spoczynku?
Przyjrzał się obu mężczyznom z rosnącą uwagą.
— Hm. Nie przypominam sobie żadnych zapisków świadczących o istnieniu podobnego schowka. Ani żadnego spisu przedmiotów, które miałyby zostać tam zdeponowane.
Zastanowił się jednak, zanim udzielił ostatecznej odpowiedzi.
— Nie mogę wykluczyć, że ongiś któryś z mych poprzedników ukrył na Polach Spoczynku przedmioty służące do walki z nieumarłymi. Ravengro powstało przecież w cieniu Harrowstone, a tutejsze duchowieństwo od pokoleń zajmuje się ochroną zmarłych i ich miejsc spoczynku. Nie byłoby niczym niezwykłym, gdyby dawni kapłani przygotowali się na wypadek zagrożenia.
Jego spojrzenie spoczęło na Opiekunie Grobowców.
— Jednakże samo przypuszczenie, choćby zapisane ręką szanowanego uczonego, nie daje jeszcze prawa do otwierania grobowców.
Wówczas krasnoludzki kapłan i Iramir przedstawili mu swoje argumenty.Zaufanie mieszkańców Ravengro: Niewystarczające.Stary duchowny wysłuchał ich cierpliwie, lecz nie zmienił stanowiska.
— Nie kwestionuję waszych intencji — odpowiedział w końcu. — Ani nie zapomniałem, bracie Morgrinie, jak stanowczo wystąpiłeś przeciwko tym, którzy odważyli się zakłócić dzisiejszy pogrzeb. Uczyniłeś to, co należało uczynić.
Złożył dłonie przed sobą.
— Lecz powierzono mi pieczę nad tutejszą świątynią i Polami Spoczynku. Nie mogę zezwolić przybyszom, choćby nawet sługom tej samej bogini, na samowolne przeszukiwanie grobowców. Gdybym uczynił wyjątek na podstawie jednego zapisku, jakimże prawem odmówiłbym następnemu człowiekowi, który przyjdzie tu z podobną opowieścią?
Jego ton pozostał spokojny i stanowczy.
— Zbadamy tę sprawę. Wyślę kilku akolitów, którzy sprawdzą wskazane miejsce i przejrzą dostępne zapisy. Jeśli rzeczywiście znajduje się tam zapomniany depozyt świątynny, zostanie odnaleziony i odpowiednio zabezpieczony.
Poprawił ciężki rękaw szaty.
— Do tego czasu proszę was, abyście pozostawili kryptę w spokoju.Iramir wykonuje
Test Cechy: Charyzma (Perswazja) o PT 22.
Wynik 🎲: 20. Porażka.Na dalsze próby perswazji odpowiedział jedynie przeczącym ruchem głowy. Pozostawał nieprzejednany i temat uznał za zamknięty. Przynajmniej w tamtej chwili nie mogli już nic wskórać.
Przybysze zmienili więc tor rozmowy, podejmując temat pożaru Harrowstone i losów osób, które zginęły w więzieniu. Wtedy Grimburrow spochmurniał jeszcze bardziej.
— Harrowstone… — powtórzył cicho. Przez ulotną chwilę nazwa więzienia zawisła w chłodnym powietrzu niczym ponura groźba. — Od kiedy Petros Lorrimor zginął pod jego murami, mam wrażenie, że nie ma dnia, aby ktoś nie wspominał o tym przeklętym miejscu.
Przez moment w zasępieniu wpatrywał się w kamienną posadzkę.
— Od półwiecza stoi tam opustoszała ruina, a jednak jej cień wciąż pada na Ravengro. Ludzie wolą być pomni dawnych nieszczęść niż żyć tym, co mają przed sobą. Nie widzę powodu, abyście i wy mieli rozgrzebywać stare tragedie.
Podniósł wzrok ku rozmówcom.
— Przybyliście tutaj, by pożegnać zmarłego przyjaciela. Uczyniliście to z należytą godnością. Radziłbym wam teraz wrócić do własnych spraw i pozostawić Harrowstone umarłym.
Iramir nie ustąpił jednak łatwo. Grimburrow słuchał w milczeniu, splótłszy ręce za plecami. Kiedy wiedźmiarz skończył, stary duchowny przez dłuższą chwilę nie odpowiadał.Iramir wykonuje
Test Cechy: Charyzma (Perswazja) o PT 20.
Wynik 🎲: 20. Sukces.Wreszcie westchnął ciężko.
— Uparty z was człowiek, panie Iramirze — powiedział, po czym przeniósł wzrok na krasnoluda. — I najwyraźniej obraliście sobie równie upartego towarzysza.
Nie było w tych słowach szczególnej złośliwości. Raczej znużona rezygnacja człowieka, który przekonał się, że dalsza odmowa nie zakończy rozmowy.
— Dobrze zatem. Skoro tak bardzo pragniecie zgłębiać tę sprawę, nie będę zabraniał wam korzystania z naszych ksiąg.
Uniósł palec.
— Ale pod pewnymi warunkami. Dokumenty pozostaną na terenie świątyni. Nie lza wam wynosić żadnego pergaminu ani naruszać ich układu. Jeden z akolitów będzie obecny podczas waszych badań, a wszelkie druki i rękopisy należy traktować z należytym szacunkiem.
Odwrócił się do jednego z młodszych duchownych.
— Przygotujcie archiwum. Nasi goście pragną zapoznać się z dawnymi kronikami.
Akolita skłonił głowę i oddalił się w stronę bocznego przejścia.Grimburrow ponownie zwrócił się ku przybyszom.
— Znajdziecie tam zapisy dotyczące historii Ravengro, Harrowstone, dawnych pochówków i innych spraw, które przez lata pozostawały pod opieką świątyni. Nie gwarantuję, że uzyskacie odpowiedzi na każde ze swych pytań. Ale przynajmniej nie będziecie już mogli twierdzić, że odmówiono wam dostępu do wiedzy.
Przez chwilę przyglądał się obu mężczyznom z zimną powagą.
— Proszę tylko, abyście byli pomni, iż nie każda tajemnica domaga się odkrycia. Niekiedy pozostawienie umarłych w spokoju jest największą przysługą, jaką żywi mogą im wyświadczyć.

W tym samym czasie, gdy Morgrin i Iramir przemierzali ulice Ravengro, w domu Lorrimorów rozpoczęły się pierwsze poszukiwania. Alicia, Vald i Kendra pozostali w bibliotece, gdzie wciąż leżały rozłożone wcześniej księgi oraz dziennik zmarłego profesora. Martha uprzątnęła już naczynia po posiłku, pozostawiając na stole jedynie kilka świec, kałamarz i przybory do pisania. Z kominka dobiegał słaby trzask dogasających polan, a przez zamglone szyby sączyło się przygaszone światło popołudnia.
Niziołka z Krainy Władców Mamutów rozpoczęła poszukiwania od krótkiej modlitwy do Siostry Żar. Wypowiadane przez nią słowa, należące do odległej tradycji kellidzkiej, brzmiały osobliwie pośród ciężkich mebli i uczonych ksiąg ustalavskiego domu. Modlitwa nie była długa. Thunderstone powierzyła bogini powodzenie zamierzonych badań, prosząc o przenikliwość umysłu i zdolność dostrzegania tego, co mogło umknąć zwyczajnym oczom. Miłosierna bogini odpowiedziała, rozjaśniając półmrok biblioteki subtelnym, ciepłym blaskiem. Cząstka jej mocy spłynęła na Alicię i Valda, obdarzając ich zapałem do studiowania obszernych zbiorów.
Alicia rzuca sztuczkę ✨Wskazówki✨ na: Alicia.Alicia rzuca sztuczkę ✨Wskazówki✨ na: Vald.Kendra aż do samego końca przyglądała się temu z naukowym zaciekawieniem, nie przerywając niziołce modlitwy.
Wkrótce rozpoczęła się właściwa praca. Pierwsze godziny upłynęły na przeglądaniu notatek uczonego wraz z odsyłaczami oraz poszukiwaniu ksiąg, na które powoływał się w swoich zapiskach. Nie było to zadanie łatwe. Petros Lorrimor zgromadził przez lata imponujący księgozbiór, obejmujący dzieła historyczne, rozprawy teologiczne, traktaty alchemiczne i liczne opracowania poświęcone sprawom, które większość badaczy wolałaby pozostawić wyłącznie w sferze akademickich rozważań.
Niektóre tomy były stare, oprawione w spękaną skórę i pokryte kurzem. Inne wyglądały na stosunkowo nowe, choć zdradzały ślady częstego użytkowania. Na marginesach wielu z nich widniały uwagi zapisane drobnym, pochyłym pismem profesora.
Vald skupił się przede wszystkim na dziejach Harrowstone. Z początku informacje okazywały się fragmentaryczne i powtarzały jedynie powszechnie znane opowieści, które mógłby pewnie usłyszeć od mieszkańców Ravengro.
Vald wykonuje
Test Cechy: Inteligencja (Historia).
Wynik 🎲: 22.Z upływem czasu, wertując kolejne notatki i zakurzone tomy, zaczął jednak natrafiać na coraz bardziej szczegółowe świadectwa.
Znalazł zapiski potwierdzające, że więzienie Harrowstone wzniesiono w 4594 roku rachuby absalomskiej. Powstało jako jedna z głównych placówek penitencjarnych Ustalavu, przeznaczona dla szczególnie niebezpiecznych przestępców. Wraz z jego budową założono Ravengro — początkowo niewielką osadę mającą zapewnić strażnikom i ich rodzinom dach nad głową, a samemu więzieniu stałe dostawy żywności oraz rzemieślniczych wyrobów.
Z biegiem lat miejsce to zyskało ponurą sławę. Trafiali do niego zbrodniarze z różnych części kraju — wielu tylko na kilka miesięcy, ponieważ właśnie w Harrowstone wykonywano większość wyroków śmierci orzekanych w ówczesnym Nieśmiertelnym Księstwie. Wreszcie Vald trafił na wzmiankę o katastrofie z 4661 roku, która na zawsze odmieniła losy zarówno więzienia, jak i miasteczka.
Gwałtowny pożar częściowo strawił więzienie, niszcząc podziemne, wschodnie skrzydło budowli, choć większość naziemnych konstrukcji przetrwała. W płomieniach zginęli wszyscy osadzeni oraz niemal cała straż. Wśród ofiar wymieniono naczelnika, Lyvara Hawkrana, i jego żonę. Kroniki potwierdzały obecność kobiety w Harrowstone tamtej nocy, lecz żadne z dostępnych opracowań nie wyjaśniało, dlaczego w ogóle znalazła się wewnątrz budynku podczas tragedii.
Niektóre teksty wspominały, że w miesiącach następujących po tragedii mieszkańcy wznieśli nad rzeką pomnik ku czci Hawkrana i strażników, którzy stracili życie. Monument zachował się do czasów współczesnych i stoi na brzegu rzeki, nieopodal granicy Ravengro.
Im uważniej łowca studiował kroniki, tym wyraźniej dostrzegał, że powszechnie przyjęta wersja wydarzeń pomijała kluczowe fakty. Przede wszystkim ogień nie był początkiem tragedii. Tuż przed katastrofą w więzieniu wybuchł bunt. Więźniowie opanowali znaczną część podziemi i przejęli kontrolę nad dolnym poziomem Harrowstone. Sytuacja stała się na tyle poważna, że groziła masową ucieczką szczególnie niebezpiecznych przestępców. Według oficjalnych relacji naczelnik Hawkran wraz z dwudziestoma trzema strażnikami powstrzymał uciekinierów kosztem własnego życia. Późniejsze pokolenia mieszkańców Ravengro uznawały ich poświęcenie za czyn, który ocalił miasteczko przed niechybną katastrofą. Wśród zachowanych dokumentów znajdowały się jednak zapisy pozwalające dokładniej odtworzyć wydarzenia tamtej nocy.
W chwili wybuchu pożaru więźniowie już od kilku godzin kontrolowali dolną część lochów. Hawkran, usiłując zapobiec ich wydostaniu się na powierzchnię, uruchomił mechanizm, który doprowadził do zawalenia przejścia do podziemi. Spadające kamienne bloki odcięły buntownikom drogę ucieczki, lecz zarazem uwięziły w lochach samego naczelnika oraz niemal dwa tuziny jego ludzi.
Nie zakończyło to jednak buntu. Więźniowie nadal próbowali znaleźć drogę na wolność. Wówczas przerażeni strażnicy z powierzchni, usiłując powstrzymać kolejną próbę ucieczki, przypadkowo zaprószyli ogień. Płomienie rozprzestrzeniły się błyskawicznie, zamieniając podziemne korytarze Harrowstone w śmiertelną pułapkę. Pożar, który późniejsze pokolenia uznały za tragiczny wypadek, był więc ostatnim ogniwem katastrofy zapoczątkowanej znacznie wcześniej.
Bendic odnalazł także wzmiankę o pięciu wyjątkowo osławionych przestępcach, których osadzono w więzieniu niedługo przed wybuchem buntu. Ich obecność budziła szczególny niepokój nawet w miejscu, w którym przetrzymywano tak wielu niebezpiecznych zbrodniarzy. Dostępne materiały nie zawierały jednak bardziej szczegółowych informacji na ich temat. Nie podawały nawet ich imion.

Alicia tymczasem skupiła uwagę na Ścieżce Szeptów.
Alicia wykonuje
Test Cechy: Inteligencja (Religia).
Wynik 🎲: 24.Początkowo poszukiwania przynosiły niewiele rezultatów. Wzmianki o tajemniczej organizacji pojawiały się w rozmaitych opracowaniach poświęconych nekromancji, historii kultów oraz nieumarłym. Niektóre miały charakter ostrzegawczy, inne były tak niejasne, że trudno było oddzielić prawdę od domysłów autorów.
Stopniowo udało jej się jednak połączyć odnalezione fragmenty w znacznie pełniejszy obraz. Ścieżka Szeptów była starożytną, złowrogą organizacją zrzeszającą nekromantów, działającą w regionie Morza Wewnętrznego od tysięcy lat. Jej członkowie zajmowali się przede wszystkim zgłębianiem tajemnic śmierci i nieumarłości, nierzadko przekraczając granice wyznaczane przez nauki większości religii.
Agenci Ścieżki często poszukiwali sprzymierzeńców wśród nieumarłych istot, a niektórzy sami należeli do ich grona. Najbardziej osławionym członkiem organizacji był Tar-Baphon, Szepczący Tyran, którego imię przez stulecia budziło grozę w całym Ustalavie. Ścieżka Szeptów istniała jednak na długo przed jego narodzinami. Nie była zatem jedynie pozostałością po jego panowaniu, lecz znacznie starszym ruchem, którego działalność przetrwała kolejne epoki.
Dalsze badania pozwoliły Thunderstone zrozumieć, z czego wynikała trudność w zdobywaniu wiarygodnych informacji o tym tajemniczym stowarzyszeniu. Ścieżka Szeptów nie była bowiem wyłącznie organizacją zrzeszającą nekromantów. Jej istotę stanowił również zbiór tajemnych doktryn i nauk, przekazywanych jedynie szeptem, bezpośrednio z ust jednego wtajemniczonego do drugiego. Nie wolno było ich spisywać ani wypowiadać donośnym głosem. Dzięki temu dokładna treść nauk, ostateczne cele organizacji, a także jej wewnętrzna struktura pozostawały niemal całkowicie nieznane osobom niewtajemniczonym.
Nie oznaczało to jednak, że wszystkie zamierzenia organizacji pozostawały tajemnicą. Wśród najważniejszych celów Ścieżki wymieniano odkrywanie formuł pozwalających przemieniać żywe istoty w licze oraz doprowadzenie do uwolnienia Szepczącego Tyrana.
Jej agenci często podróżowali do odległych, opuszczonych miejsc, w których odnotowywano obecność wyjątkowo silnych nawiedzeń lub szczególnie niebezpiecznych nieumarłych. Prowadzili tam intensywne badania terenowe i poszukiwali zapomnianej wiedzy. Niekiedy posuwali się jeszcze dalej i próbowali chwytać osobliwe istoty, aby wykorzystać je do własnych eksperymentów.
Za symbol organizacji uchodziła czaszka z zakneblowanymi ustami. Jeden z odnalezionych tekstów opisywał również ponury zwyczaj przypisywany wyznawcom Ścieżki. Osoby, które poznały zbyt wiele jej sekretów, bywały mordowane, a ich usta celowo okaleczano, aby uniemożliwić późniejsze przesłuchanie zwłok przy użyciu zaklęcia Rozmawianie z Umarłymi. Metoda ta miała zapobiegać ujawnianiu tajemnic organizacji także po śmierci niewygodnego świadka.

Kiedy praca dobiegła końca, za oknami biblioteki zapadał już zmierzch. Na stole piętrzyły się stosy ksiąg, pomiędzy którymi leżały rozłożone pergaminy i arkusze pokryte notatkami. Kilka świec wypaliło się niemal do końca, pozostawiając na podstawkach zastygłe strużki wosku. W kominku żarzyły się ostatnie węgle, rozświetlając pomieszczenie słabym, czerwonym blaskiem.
Za zasłoną mgły, na wzgórzu ponad Ravengro, wznosiły się poczerniałe mury Harrowstone. Nikt w miasteczku nawet nie próbował odbudować więzienia. Przez pół wieku pozwalano mu niszczeć, jak gdyby wystarczyło pozostawić je deszczowi, wiatrowi i mijającym latom, aby wraz z kamiennymi ścianami rozpadła się również pamięć o tym, co wydarzyło się tam w 4661 roku.
Jednak zapiski profesora Petrosa Lorrimora wskazywały, że nie wszystko, co pozostało w Harrowstone, należało wyłącznie do przeszłości.
-

Morgrin przyjął wyjaśnienia Kendry bez dalszych pytań, choć trudno było nie dostrzec, jak wiele spraw Petros Lorrimor zdołał ukryć nawet przed własną córką. Krasnoludowi zrobiło się jej żal, kiedy pomyślał, że dopiero teraz, pochowawszy ojca, zaczynała poznawać ostatnie tygodnie jego życia z pozostawionych zapisków i opowieści ludzi, których sprowadził pod swój dach. To musiało być w pewien sposób ciężkie. Nie zamierzał dokładać jej ciężaru kolejnymi dociekaniami, zwłaszcza że sama niewiele mogła już powiedzieć o ruinach Harrowstone czy tajemniczej skrytce na Polach Spoczynku. Zapamiętał natomiast nazwisko Jomindy Fallenbridge, miejscowej aptekarki, która mogła wiedzieć coś więcej o badaniach profesora, choć na rozmowę z nią przyjdzie jeszcze pora.
Przez chwilę przysłuchiwał się pozostałym, pozwalając im prowadzić rozmowę, a samemu ciesząc się resztkami ciepła, jakie dawał rozpalony kominek. Deszcz, choć nieco zelżał, wciąż szemrał za oknami, a pochmurne niebo nie zapowiadało rychłej poprawy pogody. Morgrin dopił wino, po czym podniósł się z fotela, poprawiając ciężki pas, który podczas długiego siedzenia niewygodnie uciskał go pod żebrami. Zanim sięgnął po swoje rzeczy, zwrócił się jeszcze do Kendry.
– Dziękuję ci za gościnę. I za szczerość. Odpocznij nieco, jeśli tylko zdołasz, bo obawiam się, że najbliższe dni nie pozwolą nam wszystkim na zbyt wiele wytchnienia. Oczywiście zamierzam dopasować się do prośby profesora, czyli zostać i wywiedzieć więcej. Służe też swoją radą i ramieniem w każdej sprawie, której będziesz potrzebować pomocy. Nie jesteś sama Kendro. Mam długo u Profesora i zamierzam sumiennie go spłacić. Zdaje się też, że niezależne śledztwo kogoś z innego odłamu kościoła Pani Grobów jest tutaj więcej niż mile widziany.
Pożegnawszy gospodynię, ruszył wraz z Iramirem ku wyjściu. Najpierw należało odnaleźć szeryfa i wysłuchać relacji człowieka, który własnymi oczami widział miejsce śmierci Petrosa. Potem zamierzał odwiedzić ojca Grimburrowa, licząc, że stary kapłan pomoże im rozwikłać zagadkę zapomnianego depozytu świątynnego. Reszta mogła poczekać do czasu, gdy zbiorą nieco więcej wiadomości i zaopatrzą się należycie przed wyprawą do więzienia.
Przekraczając próg, Morgrin odruchowo podciągnął kołnierz płaszcza i spojrzał na ołowiane niebo, z którego nieprzerwanie sączyła się wilgoć. Jeszcze tego ranka przybył do Ravengro jako żałobnik, zamierzający oddać ostatnią posługę zmarłemu znajomemu. Teraz szedł szukać odpowiedzi, których Petros najwyraźniej nie zdążył udzielić za życia.

Niechęć mieszkańców Ravengro dała się odczuć niemal natychmiast po opuszczeniu posiadłości Lorrimorów. Morgrin nie oczekiwał wprawdzie serdecznego powitania w mieście, w którym jeszcze tego ranka uzbrojeni ludzie próbowali zatrzymać pogrzeb, lecz drażniło go, jak łatwo obcy stawali się tutaj przedmiotem podejrzeń. Niektórzy przechodnie odwracali wzrok, inni odpowiadali półgębkiem, jakby nawet wskazanie drogi mogło wplątać ich w cudze kłopoty. Krasnolud przyjmował te drobne afronty z właściwą sobie cierpliwością, choć od czasu do czasu jego krzaczaste brwi ściągały się w wyrazie niezadowolenia. Przypominał sobie wówczas, że ci ludzie zapewnie przez całe pokolenia, żyli w pewnej dozie strachu, aż w końcu ten strach stał się częścią ich obyczajów, równie zwyczajną jak zamykanie okiennic przed nocą. W Ustalavie taka przypadłość nie mogła zresztą szczególnie dziwić. Niemniej właśnie dlatego wyjątkowo począł obnosić się ze swoimi symbolami, choć nie miał tego w zwyczaju. Jakaś część jego osoby, ta przyzwyczajona do zjednywania sobie ludzi dobrymi poradami w trudnych chwilach, kapłańskimi radami, nie chciała by budzili taką niechęć wśród miejscowych.
Szeryf Caeller wywarł na nim znacznie korzystniejsze wrażenie. Pod szorstką powierzchownością krył się, jak mniemał Morgrin, człowiek przyzwyczajony do własnych obowiązków i nieskory do ulegania zabobonom. Krasnolud wysłuchał jego relacji z należytą uwagą, zwłaszcza gdy rozmowa zeszła na oględziny zwłok profesora. Znał się na kamieniarstwie dostatecznie dobrze, by nie lekceważyć niebezpieczeństwa związanego z niszczejącą budowlą. Wiekowe ruiny mogłby zabić. Sam się o tym przekonał dość dotkliwie, choć okoliczności były zgoła inne. Dlatego nie oponował zbytnio. Ciężka rzeźba, której mocowania przez dziesięciolecia poddawały się deszczowi, mrozowi i korozji, mogła rzeczywiście runąć w najmniej odpowiedniej chwili. Nie znajdował powodu, by kwestionować uczciwość szeryfa, choć zarazem trudno było mu pogodzić się z myślą, że śmierć Petrosa stanowiła jedynie okrutny kaprys przypadku. Zwłaszcza że sam nie widział jeszcze miejsca, w którym rozegrała się tragedia.
Znacznie większe wrażenie wywarła na nim opowieść o kobiecym płaczu dobiegającym z opuszczonego więzienia. Morgrin, dotąd słuchający z rękami splecionymi na piersi, uniósł nieco głowę i przyjrzał się Caellerowi uważniej. Szeryf nie sprawiał wrażenia osoby, który dla ubarwienia opowieści zmyślałby podobne osobliwości, a jego niechęć do ponownego zbliżania się do ruin zdawała się zupełnie szczera. Krasnolud znał wszakże niejeden przypadek, gdy wiatr przeciskający się przez szczeliny starych murów wydawał dźwięki do złudzenia przypominające ludzki lament. Gdyby chodziło o opuszczony młyn albo zrujnowany dwór, zapewne nie poświęciłby temu więcej uwagi. Harrowstone to jednak było Harrowstone. Miejsce to było naznaczone tragicznymi wydarzeniami, a karsnolud był niemal pewny, że nie wszystkim ofiarom, które dokonały kresu swojego żywota w tych murach, zagwarantowano zwyczajowy pochówek.
W wyobraźni Morgrina pojawił się obraz dawnych lochów, korytarzy zasypanych gruzem i kości spoczywających gdzieś pod ciężarem zawalonych sklepień. Nie wiedział, ile niespokojnych dusz mogło tam spoczywać, lecz właśnie ta niewiedza nie pozwalała mu przyjąć całej sprawy z obojętnością. Jeżeli w Harrowstone istotnie ktoś płakał, warto było przynajmniej dowiedzieć się, kto i dlaczego. Tym bardziej że w pozostawionych przez Petrosa zapiskach pojawiały się przecież wzmianki o duchach, przed którymi uczony ledwie zdołał ujść z życiem. Jego powinnością jako opiekuna grobowców było przyjżeć się sprawie i sam nie rozumiał do końca, dlaczego do tej pory nikt przed nim tego nie dokonał.
Choć był zafrasowany, nie ponaglał jednak Caellera ani nie próbował zawstydzić go odmową udziału w wyprawie. Szeryf miał pod opieką miasteczko i nie musiał narażać życia dla przybyszów, którzy dopiero co przekroczyli jego granice. Co więcej, być może nawet nie powinnien. Morgrin docenił obietnicę częstszych patroli w pobliżu domu Kendry, bo choć nie obawiał się szczególnie samego Gibsa, pamiętał zajadłość, z jaką stary żołnierz żegnał ich na cmentarnej alejce. Kiedy rozmowa dobiegła końca, krasnolud podziękował szeryfowi krótkim skinieniem głowy i ruszył wraz z Iramirem w stronę świątyni. Harrowstone przyciągało go coraz silniej, lecz przed wyprawą zamierzał jeszcze zasięgnąć rady kogoś, kto mógł wiedzieć więcej o dawnych zmarłych i ich niespokojnym dziedzictwie. Ojciec Grimburrow był pod tym względem znacznie odpowiedniejszym rozmówcą niż miejscowi plotkarze, a Morgrin miał nadzieję, że wspólna służba Pani Grobów pozwoli im znaleźć porozumienie bez nadmiernego wypraszania każdej odpowiedzi.


Powrót w mury świątyni przyniósł Morgrinowi znajome poczucie spokoju, choć nie trwało ono długo. Rozmowa z ojcem Grimburrowem rychło okazała się trudniejsza, niż początkowo zakładał. Stary kapłan przyjął ich z należytą uprzejmością, lecz kiedy przyszło do sprawy tajemniczej krypty, jego stanowisko pozostawało niewzruszone. Krasnolud słuchał argumentów duchownego z coraz większym niezadowoleniem, które jednak starał się zachować dla siebie. Nie mógł bowiem odmówić im słuszności. Gdyby jakiś przybysz zjawił się w Carrion Hill, domagając się otwarcia grobowców na podstawie zapisków nieżyjącego uczonego, sam zapewne odprawiłby go z podobną stanowczością. Władza nad powierzonymi sobie mogiłami niosła odpowiedzialność, której nie należało lekceważyć nawet w obliczu najpilniejszych potrzeb.
Mimo to świadomość, że gdzieś na Polach Spoczynku mogły spoczywać przedmioty przygotowane przez dawnych kapłanów do walki z nieumarłymi, nie pozwalała Morgrinowi przyjąć odmowy z całkowitym spokojem. W wyobraźni widział już zakurzoną kryptę, od lat nietkniętą ludzką ręką, i skryty w jej wnętrzu depozyt, być może zapomniany przez tych, którym najbardziej mógłby się przydać. Jeśli Petros istotnie zamierzał po niego sięgnąć przed ostatnią wyprawą, musiał uważać zawarte tam środki za coś więcej niż zwykłe świątynne osobliwości.
– Rozumiem wasze stanowisko, ojcze, i nie zamierzam naruszać waszej pieczy nad tym miejscem. Wasze słowo jest tutaj ostatnim z racji starszeństwa. – odezwał się w końcu, skłaniając nieznacznie głowę. – Proszę jedynie, byście nie zwlekali z poszukiwaniami. Obawiam się bowiem, że rzeczy, które od wielu lat mogą spoczywać bezużytecznie pod ziemią, wkrótce okażą się nam bardzo potrzebne.Znacznie trudniej przyszło mu jednak przyjąć dalsze słowa Grimburrowa, gdy ten zaczął odradzać im zainteresowanie Harrowstone. Morgrin spojrzał na starego kapłana z pewnym zdumieniem, usiłując odgadnąć, czy przemawiała przez niego zwyczajna ostrożność, czy też głęboka niechęć do wszystkiego, co mogłoby obudzić dawno pogrzebane niepokoje Ravengro. Nie zamierzał wypominać mu wieku ani doświadczenia, lecz nie mógł w żaden sposób pojąć, jak można było tak łatwo odwrócić wzrok od miejsca, gdzie pod zwałami kamieni pozostawały szczątki dziesiątków ludzi, a niedawno widywano uczonego tropiącego działalność nekromantów. Zwłaszcza że ów uczony wrócił stamtąd ledwie żywy, by podczas następnej wyprawy stracić życie już ostatecznie. Oczywiście Ojciec Grimburrow nie musiał znać każdego szczegółu, ale musiał zdawać sobie sprawę ze skali problemu. W ten czy inny sposób.
– Zmarłych należy pozostawiać w spokoju, ojcze Grimburrow. W tym jesteśmy zgodni – odpowiedział z powagą, a jego niski głos zabrzmiał nieco twardziej niż dotychczas. – Obawiam się tylko, że w Harrowstone ktoś nie pozwolił im spocząć. Istnieje ku temu kilka poważnych przesłanek. Przesłanek na tyle istotnych, że naszą powinnością jest to sprawdzić i w razie potrzeby pomóc duszą dotrzeć przed oblicze Phrasmy. Wiemy to obaj. Nie do końca rozumiem dlaczego ktoś mógłby przygotować przedmioty służące do ochrony przed Harrowstone jak prawisz, skoro to miejsce nie jest wart rozdrapywania ran. Coś tu nie pasuje, ale nie będę męczył twojej osoby. W końcu pewnie masz swoje powody ojcze Grimburrow. Mam nadzieje, jednak, że nie będziesz urażony, że zgłębiam ten temat. Wynika to z potrzeb mojej niespokojnej duszy i gorliwej wiary. Zapewniam.
Nie szukał dalszej zwady. Grimburrow miał swoje racje, on własne, lecz nie widział powodu, by różnica zdań między dwoma sługami tej samej bogini przerodziła się w spór, którego świadkami byliby młodsi duchowni. Pozwolił więc Iramirowi prowadzić dalszą rozmowę, samemu przysłuchując się jej z uwagą i niejakim uznaniem. Kiedy wreszcie udało się uzyskać zgodę na korzystanie ze świątynnych archiwów, krasnolud przyjął ją z wyraźnym zadowoleniem. Warunki postawione przez gospodarza uważał za zupełnie rozsądne, a obowiązek pozostawienia ksiąg w wyznaczonym miejscu i traktowania ich z należytym szacunkiem wydał mu się tak oczywisty, że aż nieco zabawny.Podziękował Grimburrowowi, po czym ruszył wraz z Iramirem w stronę wskazanego przejścia. Wprawdzie nie udało im się uzyskać wszystkiego, na czym im zależało, lecz przynajmniej od tej chwili mogli szukać odpowiedzi w nieco bardziej żetelnym źródle. Morgrin nie spodziewał się, by stare pergaminy zdradziły im wszystkie tajemnice Harrowstone, ale liczył, że pośród świątynnych kronik odnajdzie choćby ślad tego, czego dawni kapłani obawiali się na tyle, by nie dopełnić swych obowiązkó wobec Phrasmy.

Archiwum świątynne przywitało Morgrina znajomą wonią starego pergaminu, kurzu i wosku, która przywiodła mu na myśl długie wieczory spędzane nad księgami w Carrion Hill. Nie przepadał szczególnie za mozolnym studiowaniem kronik, choć przez lata kapłańskiej posługi nauczył się cierpliwości wobec słowa pisanego. Wiedział zresztą, że niekiedy więcej prawdy można odnaleźć w pożółkłym rejestrze, niż w najwspanialszej rozprawie historycznej. Dawni skrybowie, zapisując nazwiska zmarłych, daty pogrzebów czy wydatki na utrzymanie cmentarza, nie przypuszczali zapewne, że po dziesiątkach lat ktoś będzie szukał w ich pracy odpowiedzi na zupełnie inne pytania.
Zająwszy miejsce przy jednym ze stołów, Morgrin zabrał się do przeglądania udostępnionych zbiorów, ze szczególnym zainteresowaniem poszukując dokumentów dotyczących pożaru Harrowstone i losów tych, których szczątki pozostały w zawalonych podziemiach. Chciał dowiedzieć się, czy dawni kapłani Pharasmy podejmowali próby zabezpieczenia ruin, odprawiali nad nimi jakieś szczególne obrzędy lub pozostawili po sobie świadectwa niepokojących zdarzeń. Nie zapominał również o tajemniczym depozycie wspomnianym w dzienniku profesora. Jeśli rzeczywiście przygotowano go z myślą o walce z nieumarłymi, być może gdzieś pośród świątynnych zapisków zachował się choćby ślad okoliczności, w jakich uznano podobne środki ostrożności za konieczne, a w skutek dziwnego przeświadczenia, wolił ufać takim zapisom bardziej, niż słowom ojca Grimburrow'a.
Przewracał kolejne karty z ostrożnością, która mogłaby zdziwić kogoś znającego go wyłącznie jako krępego krasnoluda o grubych palcach, przywykłych do ciężaru młota i szorstkości kamienia. Co pewien czas odsuwał księgę, by rozprostować zesztywniałe plecy, po czym wracał do lektury, cierpliwie wypatrując znajomych nazw i dat. Miał nadzieję, że zanim wieczór na dobre pochłonie Ravengro, uda mu się wydobyć z tych milczących świadków przeszłości coś, co pomoże im przygotować się do wyprawy w mroczne trzewia Harrowstone.
-
Lata puszczy, cięciwy na zgrubiałych palcach i twardej ziemi pod tyłkiem. Mokrych butów, butwiejących liści i dymu przenikającego ciuchy. Zaduchu leśnej chaty. Ciała nawykłego do sęków i guzów drewnianej ławy.
Tyle tego, a niewiele było potrzeba, żeby wróciło stare. Znane zapachy i faktury pod dłonią.
Wspomnienia i obrazy zwietrzały. Treść ksiąg była pokawałkowana w pamięci, całkiem w strzępach. Ale dotyk skórzanych opraw woluminów i kruchy papier pod palcami odradzał zatopione chwile. Przywracał nawyki, postawy, ruchy. Zapach bibliotecznego kurzu i zaschłego inkaustu wywoływał to, co tkwiło pod skórą przez lata.
Nim palce zgrubiały, a mięśnie stężały, Vald miał dłonie wprawione do kaligrafii. Jeszcze wcześniej, na początku tej drogi, polował w bibliotekach na białe kruki. Nie czaił się za dzikami, nie podchodził jeleni i saren. Szukał poleconych przez Profesora lektur. Dopytań i doczytań, które pogłębiały skrawki z sylabusa. Pełnoprawnych wypraw w historię ziem, kiedy innym starczała ich nazwa na mapie.
Lubił zatapiać się w poszukiwaniach wątku splecionego niewidzialnie między odległymi tomami, wyjaśniać rzeczywistość tworzonymi konstrukcjami znaczeń, które wcześniej nie istniały. Znajdować zrozumienie spraw, jakie trwały dotąd bez związku i bez sensu.
Profesor uczył lepić prawdę z rozrzuconych po świecie skrawków. Uczył sposobu i metody. Pozwalał studentom budować własne związki, tworzyć współistniejące imperia znaczeń. Uczył wierności zasadom, ale przepis na prawdę nie był jeden. Tworzył się na bieżąco w każdym dociekaniu.
Proste impresje wywołały wspomnienia i włączyły cały repertuar talentów Valda. Wytarta skóra pod palcami i ciężki zapach starego papieru uruchomiły instynkty, które łowca podjął jak gończy ogar. Może to była ta tkwiąca gdzieś tam przez lata naturalność, a może ta dziwna, nagle pokrzepiająca umysł obecność rudej niziołki, ale Bendic szedł w poszukiwaniach jak burza.
Notatki wiodły do innych notatek, a te do zapisków i dopisków. Luźne kartki i skrawki pergaminu składały się w odtwarzany ciąg myślowy Profesora, który odsyłał do traktatów i kronik. Vald chwytał woluminy jeden po drugim, kartkował, szukał. Z niezwykłą intuicją natrafiał na to, co było potrzebne i co prowadziło dalej. Obserwacje, wspominki, cytaty.
W skali świata czy nawet samego Ustalavu, historia Harrowstone była względnie krótka. Sto lat z haczykiem. To było niewiele wobec tematów, które zaprzątały Profesora. I względnie niewiele, by więzienie i miasteczko wokół obrosły księgami. Trzeba było składać wiązki informacji z różnych kronik, latopisów i dzienników. Wnieść coś z rozprawy o architekturze, gdzie Harrowstone stało przykładem "nowoczesnego lochu o monumentalnej skali" i z traktatów prawnych, gdzie w przypisach debaty o słuszności tortur (i jakich konkretnie, a jakie byłyby już nieludzkie i nieefektywne) trafiały przykłady spraw skazańców zesłanych do Ravengro.
Przełomowy w poszukiwaniach okazał się dziennik lokalnego agronoma. Rolnik – rodzinnie powiązany z tragedią w spalonym więzieniu osobą zmarłego brata-strażnika – skusił się w zapiskach na przebogatą, parostronicową dygresję na temat wydarzeń, które tam nastąpiły. Nietypowy, reportażowy niemal charakter narracji, odbiegał od reszty materiału, ale doskonale wspierał suche i punktowe informacje, których dostarczały poważniejsze dokumenty.
Śmierć w korytarzach Harrowstone była zatem pokłosiem buntu, a próba jego poskromienia pogrzebała w podziemiach zarówno strażników, jak i więźniów. Dzielący się tym z perspektywy osobistej tragedii agronom był bardziej krytyczny wobec decyzji naczelnika Hawkrana, któremu przypisywał odpowiedzialność za odcięcie załodze drogi ucieczki, niż zebrane po innych źródłach elegie dla "bohatera Ravengro".
Vald śledził tylko odbitki cieni sprzed lat, ale zaczął domniemywać, że drastyczne środki podjęte przez naczelnika – z być może nawet wpisanym w nie założeniem własnej ofiary, kto wie – mogły mieć związek z tym, kto odsiadywał swój wyrok w Harrowstone. Grzebanie po papierach, póki co, nie przybliżyło poszukiwacza do identyfikacji "pięciu wyjątkowo osławionych przestępców", o których wspominały inne wątki. Przeczucie sugerowało jednak Bendicowi, że mogły być to osoby groźniejsze nawet od najkrwawszych bandytów. I bez pogrzebowej atmosfery myśli ciągnęły ku oskarżeniom o czarną magię. Akurat pasowałoby jeszcze do śledztwa, które rozpoczął Profesor.
– Nie wiem, czy to co tu wyczytałem rzuci nowe światło na sprawę, ale trafiłem na ciekawą relację ze zdarzeń z nocy, gdy spłonęło Harrowstone. – Vald odłożył pióro do kałamarza, kończąc staranne spisywanie wraz z odnośnikami do konkretnych ksiąg i dokumentów tego, co odnalazł. – To, że wybuchł tam wtedy bunt, a potem pożar – to jedno. To, że w ogniu oprócz skazańców zginęła wtedy większość straży i naczelnik więzienia, który podobno dostał jako bohater własny pomnik, to może też wiedza, którą miejscowi mają. Kojarzy pani ten pomnik, pani Kendro?
Vald wstał, by znad stosu ksiąg i akt mógł widzieć zarówno Kendrę, jak i niziołkę. Z grzeczności, gdy zaczął mówić, oparł się w rogu, by nie stać do nikogo tyłem, choć zgadywał, że siostra Maria jest nieczuła na takie konwenanse, a usłyszałaby pewnie, co powie, choćby bez słowa poruszył ustami. Ciekawiła go i niepokoiła. Musiał chyba podejść bliżej i zobaczyć, co da się wyczytać z twarzy skrytej pod kapturem. Ale nie teraz...
– Jedno ze źródeł jasno sugeruje, że Harrowstone miało specjalny mechanizm, który zawalał drogę na zewnątrz i że naczelnik użył go, by powstrzymać ucieczkę zbuntowanych więźniów. Z tego, co czytam, wynikałoby że godząc się na poświęcenie siebie i dużej części własnej załogi. Zostali odcięci w lochach, raczej bez szans na przeżycie. Byle zatrzymać skazańców na dole. – Łowca patrzył to na Alicię, to na Kendrę, badając, czy coś z tego, o czym mówi jest im znajome. – Nie jestem ekspertem od architektury penitencjarnej, ale takie rozwiązanie wydaje mi się bardzo nietypowe. Rzekłbym nawet, że mocno na wyrost, jeśli ma służyć zatrzymaniu stada rabusi czy nawet morderców. Tego typu pułapki to chyba rzadkość? Raczej domena jakichś paranoicznych magików, czy zabezpieczenie w najpotężniejszych skarbcach. W więzieniach zwykle starczają kraty, kajdany, ciemny, wysoki loch z jedynym wyjściem pod sufitem. Żeby zabezpieczać się aż tak...
– Istotnie – zgodziła się niepewnie Kendra. – Brzmi cokolwiek niezwykle.
– Pomijając już fakt, że jeśli ktoś jest szczególnie kłopotliwy, to są prostsze metody, by uchronić się przed problemami. Nasz kraj to ziemia ludzi... Wielce praktycznych. Widać choćby po kratach wokół grobów. – Vald uśmiechnął się półgębkiem. Może świadomy, a może nie, kontekstu tego grymasu. – Jako, złożyło się, prawnik z wykształcenia, wiem że nie przodujemy w trosce o naszych skazanych. I naprawdę niewiele też trzeba, by ciężkie więzienie zamienić na karę śmierci. Gdyby tylko taki więzień miał faktycznie sprawiać kłopoty, albo jeszcze być zagrożeniem dla bezpieczeństwa, jeśli ucieknie... Jesteśmy praktycznym narodem. Historia nas nauczyła.
Vald rzucił teraz dla odmiany okiem na siostrę Marię. W jej zawodzie praktyczność Ustalavu musiała być chyba na rękę.
– Zmierzam do tego, że sama pułapka i gotowość, by poświęcić życie, byleby nikt nie umknął, sugerują mi powstrzymywanie kogoś, kogo naprawdę trzeba powstrzymać za wszelką cenę. Chcę wierzyć, że straż zginęłaby na posterunku, by bronić miasteczka przed ucieczką stadka bandytów, ale jestem człowiekiem skromnej wiary. – Odczekał moment, mieląc w głowie myśl, którą wszyscy już znali. – Strzelałbym z hipotezą, że więzili tam magów. Może nekromantów właśnie. Powiecie, że za dużo wątków spiętych naraz i jeszcze mi w głowie widoki z cmentarza, ale to tłumaczyłoby skalę zabezpieczeń i poświęceń, upiorność miejsca... I zainteresowanie Ścieżki Szeptów. Nie na każdym pobojowisku straszy i nie każdy szafot jest oblegany przez duchy.
– Nie znam się na sztukach tajemnych, ale wiem, że kiedy w grę wchodzi magia, czasem zabicie kogoś nie jest tym najłatwiejszym rozwiązaniem. Że zabici... Wracają. Może Harrowstone miało więzić nie tylko za życia, ale i po śmierci? Może naczelnik wiedział, że wściekły rajd uciekinierów na wolność nie skończy się z przyjazdem pierwszego zagonu wojska... I że ratuje coś więcej niż samo tylko Ravengro?
Skryba westchnął i rozłożył ręce.
– Przepraszam, jeśli zanadto popuszczam wodze fantazji. Dla jasności, to co przedstawiam to jedynie hipoteza. To, co potwierdziłem, to celowe zawalenie lochów przez naczelnika i jego gotowość na śmierć, by zatrzymać zbiegów. To, że pożar wybuchł już po tym, jak odcięto im drogę na zewnątrz (co też, zgodzicie się, rodzi pytania). A także to, że wśród skazańców była jakaś szczególnie niebezpieczna, niesławna piątka, której się obawiano... Ale których nazwisk nigdzie nie odkryłem. – Vald przełknął ślinę, rozglądając się za odstawionym wcześniej kielichem. – Może być ciężko dojść tego ostatniego, ale jeśli gdzieś bym próbował, to może w świątyni. Jeśli po pożarze był chociaż jakiś symboliczny pochówek, kapłani mogą mieć w archiwach imiona tych, których powierzali Pharasmie. Ewentualnie... Możemy obszukać ogólne kroniki z przeszłości pod kątem największych łotrów tamtych dekad, skupiając się na posądzanych o czarną magię. Póki czekamy na resztę, mogę wstępnie popatrzeć.
Vald czuł, że dokopał się czegoś ciekawego i nos podpowiadał mu, że węszy w dobrą stronę. Nie wiedział, czy intuicja to dość, by snuć takie przypuszczenia przed resztą, ale uznał, że podzieli się znaleziskiem. Utwierdzało go w przekonaniu o splocie historii Harrowstone i śmierci Profesora w łańcuchach czarnej magii. Ale nie przybliżało do rozwiązania.
Tak czy owak, musieli dowiedzieć się, co wydobyła reszta, a ostatecznie... Nawiedzone czy nie, mury Harrowstone czekały na ich wizytę.
-
Alicia objęła dłonią bursztynowy amulet i pochyliła głowę. Jej głos przybrał rytm starej kellidzkiej pieśni, której nauczyli ją przodkowie:
-Żarze pod śniegiem, Światło nad tundrą, Siostro, co drogę wskazujesz w ciemności. Otwórz me oczy na ślady niewidoczne, wyostrz mój umysł jak wzrok królika, niech prawda przemówi spośród milczenia. Jak ogień rozprasza noc, jak świt rozcina mgłę, tak niech Twoja mądrość prowadzi nas. Żar nie gaśnie. Światło nie błądzi.Siostro Żar, prowadź nas.
Po ostatnich słowach Alicia dotknęła palcami swojego czoła, a następnie wyciągnęła dłoń ku Valdowi. Poczekała aż mężczyzna się pochyli. Jej drobna dłoń dotknęła policzka mężczyzny. Złocisty blask amuletu na moment rozświetlił ich twarze.
-Niech nasze oczy dostrzegą to, co ukryte, a umysły zrozumieją to, co niezrozumiałe. - Ręka dziewczyny została chwilę dłużej niż powinna na policzku mężczyzny, jej oczy na moment spojrzały w jego. Blask z amuletu rozświetlił jej oczy niczym małe błędne ogniki prowadzące zbłąkanych wędrowców na zdradliwe bagna. Alicia poczuła od niego zapach lasu i zacisnęła mocniej usta dusząc w ostatniej chwili jakieś wstydliwe niewypowiedziane słowa, powoli kciukiem przeciągnęła po policzku mężczyzny zabierając z ociąganiem dłoń. Jej rozbrykane rude loki zakryły mały uśmieszek.Alicia później skupiła się na odkryciach i nie odrywała wzroku od ostatniego odnalezionego fragmentu tekstu. Przesunęła palcem po zapisanych na pergaminie słowach, jakby chciała upewnić się, że dobrze je odczytała. Szczególnie długo zatrzymała się przy opisie czaszki z zakneblowanymi ustami.
- Usta zamknięte nawet po śmierci… - mruknęła pod nosem. – Desperackie posunięcie obłąkanych życiem za wszelką cenę tchórzy. – w ostatniej chwili powstrzymała się przed splunięciem ze wzgardą wewnątrz domu. Odchyliła się na krześle i potarła skroń. Długie godziny spędzone nad księgami dały jej się we znaki. Odzwyczaiła się od takiej pracy po wyprowadzeniu się profesora z miasta. W jej rodzinnych stronach wiedzę zdobywało się przede wszystkim przez obserwację, słuchanie starszych i własne doświadczenia. Tutaj natomiast ludzie zamykali swoje sekrety między kartami grubych ksiąg, a potem pisali kolejne księgi, żeby wyjaśnić poprzednie.Spojrzała na swoje notatki i zaczęła mówić do Valda i Kendry.
-Ścieżka Szeptów. Stara organizacja nekromantów. Nie jest to jakiś nowy kult, który powstał po rządach Szepczącego Tyrana. Istniała już długo przed nim. Niektórzy jej członkowie są nieumarłymi, inni szukają ich pomocy. Chcą poznać sposób na przemianę żywego w licza. Chcą też uwolnić tego… Tar-Baphona.
Wypowiadając ostatnie imię, skrzywiła się lekko. Nie podobało jej się, jak wiele miejsca poświęcano w tych księgach istocie, która powinna pozostać martwa.
-Nie rozumiem, dlaczego ktoś miałby tak bardzo bać się śmierci, żeby próbować oszukać ją w ten sposób. Wszystko ma swój czas. Zima przychodzi, a potem odchodzi. Mamut rodzi się, żyje i umiera. To nie jest błąd świata, który trzeba naprawić. To jego porządek.
Przez chwilę obracała w palcach niewielki żółtawy kamień, który zwykle nosiła przy sobie.
-Ale teraz rozumiem coś jeszcze. Ci ludzie nie tylko szukają wiedzy o nieumarłych. Oni próbują kontrolować to, co powinno odejść. Eksperymentując z tym. A kiedy ktoś pozna za dużo, zamykają mu usta. Nawet jeśli już nie żyje.Podniosła wzrok na Kendrę.
-Twój ojciec badał tę organizację. Nie wiem jeszcze, jak głęboko wszedł w jej sprawy, ale skoro poświęcił tyle czasu na zbieranie tych informacji, musiał uważać je za ważne. Nie chcę zakładać, że był w niebezpieczeństwie tylko dlatego, że czytał o złych rzeczach. Ale nie możemy też udawać, że to zwykłe akademickie zainteresowanie.Następnie zwróciła się do Valda wspominając bijący od niego zapach życia w puszczy.
-Ty znalazłeś coś o więzieniu. Pięciu szczególnie złych ludzi, bunt, pożar i zamknięte podziemia. Wszystko wydarzyło się tej samej nocy, a potem ludzie postawili pomnik strażnikom. Może byli bohaterami. Może nie znali całej prawdy. Nie wiem. Ale pięciu więźniów, których nawet imion nie zapisano… to właśnie o nich chciałabym dowiedzieć się więcej.
Alicia wstała i podeszła do okna. Nie otworzyła go, choć odruchowo spojrzała na zamglone niebo. Nie lubiła tego miejsca. Mgła odbierała jej widok na otwartą przestrzeń, a ciężkie ściany domu sprawiały, że czuła się jak w zamkniętej pułapce. Położyła dłoń na amulecie Siostry Żar ukrytym pod futrem.
-Harrowstone jest jak stary mamut pogrzebany pod śniegiem. Możecie przykryć go kolejnymi zimami, ale to nie znaczy, że zniknął. A jeśli coś wciąż tam zostało, musimy wiedzieć, co to jest, zanim zaczniemy się do tego zbliżać.
Odwróciła się od okna i wróciła do stołu. Zaczęła porządkować swoje zapiski, oddzielając informacje o Ścieżce Szeptów od tych dotyczących samego więzienia.
-Proponuję dwie rzeczy. Trzeba porozmawiać z kimś w Ravengro, kto zna historię więzienia nie tylko z książek. Może starsi mieszkańcy pamiętają opowieści swoich rodziców. Po drugie…
Zawiesiła głos i spojrzała na Kendrę.
-Chciałabym zobaczyć pomnik nad rzeką. Jeśli postawiono go po tragedii, może znajdziemy tam nazwiska strażników albo coś, czego nie zapisano w księgach.
Po chwili dodała ciszej:
-Nie zamierzam pozwolić, żeby ludzie, którzy próbują zatrzymać zmarłych w naszym świecie, decydowali również o losie żywych. Twój ojciec pomógł mi, kiedy nie miałam nikogo. Teraz jego sprawy są również moimi sprawami.Na koniec zebrała swoje kamienie słoneczne, jedne żółte, inne brązowe, bursztyny, pożółkłe szkiełka i ułożyła je obok pergaminów, po czym spojrzała na pozostałych.
-Ale zanim pójdziemy do tego więzienia, chciałabym wiedzieć, z czym możemy mieć do czynienia. Nie wchodzę do ciemnej nory tylko dlatego, że ktoś zostawił w niej tajemnicę. Nawet królik wie, że najpierw trzeba sprawdzić, czy w środku nie czeka wilk. -
Wyprawa w deszcz nie zachęcała. Chociaż padało jakby mniej niż wcześniej, jednak było już po południu i otoczenie nabrało nowego mrocznego wymiaru. Siostra Maria stojąca bez ruchu przywoływała na myśl mroczne skojarzenia dużo bardziej niżby chciał przyznać ktokolwiek z gości Lorrimorów. Fakt, że odprowadzała ich wzrokiem przyprawiał Iramira o ciarki. Owszem, nie wątpił w jej dobre intencje, jednak kodeks moralny jaki przedstawiła wcześniej świadczył o tym, że nie zawsze mogą mieć identyczne postrzeganie tego, co jest dobrem.
Do tego dochodziła telepatia. Iramir wykorzystywał telepatię do rozmów ze swym chowańcem, jednak nie posiadł zdolności pozwalajacych mu wedrzeć się do cudzych umysłów.
Wcześniej wyczuła niewidzialnego chowańca.
To wszystko składało się na bardzo niebezpieczną całość. Z drugiej strony on sam też był niebezpieczny. Poza swoim chowańcem miał cały arsenał narzędzi, których jeszcze nie pokazał. Teraz szedł w deszczu bijąc się z myślami, żeby nie patrzeć za siebie i czując wzrok mniszki na swoich plecach.
- Zajdźmy do karczmy najpierw. Ubrania zmienię. - Powiedział do towarzyszącego mu krasnoluda.
Karczma powitała ich zapachem spoconych i przemoczonych gości. Choć tych było mniej, niż intensywność zapachu wskazywała.Ale i ta intensywnośc znikała pod oparem dochodzącego z kuchni rosołu i prawdopodobnie jakiejś kaszy.
Iramir nie tracił czasu. Przebrał się szybko. Zastąpił elegancką szatę brązowoszarym ubraniem podróżnym, na które zarzucił skórzany i nabijany ćwiekami napierśnik. Założył też nagolenniki i skórzane osłony na przedramiona. Na to wszystko zarzucił poszarpany płaszcz podróżny z równie poszarpanym kapturem. W mniej niż jedną modlitwę z wielkiego pana z dalekich krain zmienił się w strudzonego obieżyświata. Tylko szkiełka na oczach pozostały bez zmian.
Wrócił do Morgrima niosąc złożoną w kostkę szatę. Była ona przemoczona i ubłocona. Zamiast skierować się do krasnoluda ruszył wprost do kontuaru, gdzie pod nieobecność właściciela jedna z kucharek przyjmowała rozliczenia gości. Być może była żoną właściciela, albo bardzo zniszczoną przez życie córą.
- Chciałbym, żeby uprano tę szatę i wysuszono - na poparcie swojej prośby położył kilka srebrnych monet na blacie. - Odbiorę ją za dwa dni.

Kaptur okazał się największym błogosławieństwem w dalszej podróży. Większym nawet niż kroczący obok kapłan szlachetnej boginii. O ile o bogów czy ludzi można było rozpatrywać w kategoriach szlachetności. Iramir wątpił w to każdego dnia na Golarionie.
W każdym razie płaszcz i kaptur dawały dużo większą ochronę przed deszczem i przynajmniej przez chwilę mógł znów oddać się przygnębieniu związanemu ze stratą przyjaciela, a nie przenikliwemu chłodowi wprawiajacemu w ruch jego szczękę.Trzeba też było przyznać, że sam deszcz zelżał, toteż na ulicach Ravengro pojawili się ludzie, którzy mieli coś do załatwienia. Ludzie, których można było zapytać o to gdzie znajdą szeryfa.
Jednak nie było to takie łatwe. Mała społeczność, która wyrosła w cieniu więzienia reprezentowałą poziom ksenofobii, który w zasadzie nie powinien dziwić nikogo w Ustalav. Dla pierwszej napotkanej osoby zdali się niewidzialni. Dla drugiej też. Trzecia za to najchętniej oplułaby krasnoluda, za to, że był krasnoludem i chyba jedynie święte symbole powstrzymały ją od tego zamiaru. Iramir wykorzystał ten moment zawahania i przyjmując wyraz twarzy najbardziej strudzonego wędrowca, kompletnie bezbronnego i zdanego na łaskę dobrych ludzi przystąpił do ofensywy. I opłaciło się. Oczywiście nikt nie chciał im tak naprawdę pomóc, ale szansy upatrywali gdzie indziej… w końcu gdy dwójka obcych pójdzie do szeryfa, to oni nie będą musieli z nimi więcej obcować. I tak w końcu wskazano im drogę do szeryfa.

Rozmowa pod niewielkim daszkiem była świetnym pretekstem do zdjęcia kaptura. Iramir wiedział, że okulary nie są czymś co przysparza mu zaufania, choć i tak była to świetna opcja dla maskowania nieludzko zielonych oczy. Dlatego wszelkie drobne gesty, jak choćby odsłonięcie całej twarzy było cenne w budowaniu relacji.
Ale z szeryfem relacji nie było łatwo zbudować. Przynajmniej nie od razu. Chwila rozmowy pozwoliłą Iramirowi przypisać go do pewnej grupy. Twardy mężczyzna, doświadczony życiowo, któremu śmierć jest nieobca. Nie używał ozdobników w rozmowie. Nie konstruował zdań wielokrotnie złożonych. Nie był szlachcicem, ani dyplomatom. Nie był uczonym. Prosty żołnierz, ochroniarz lub strażnik, który swoją pozycję zawdzięczał temu, że przez lata dobrze wypełniał swoje obowiązki… a wszyscy piastujący ją przed nim zginęli. Tak też prowadził z nim rozmowę. Prosto i rzeczowo. Proste pytania. Proste odpowiedzi. Tak, tak, nie, nie.Iramir był zadowolony. Udało się uzyskać bardzo dużo. W czasie rozmowy Iramir segregował fakty.
Siedemnaście dni od znalezienia ciała było wyraźną przesłanką, że badanie ruin może poczekać. Nawet jeśli nie był to wypadek, jak szeryf zakładał, to deszcz siąpiący wiele dni i tak zatarłby ślady jakiejkolwiek zbrodni. Dlaczego dotąd nie brali tego pod uwagę? Chyba tylko czary mogłyby wchodzić w grę, żeby wrócić do wydarzeń z tamtego okresu. Każdy ślad krwi, czy odcisk stopy będzie już dawno zmyty przez deszcze. Szeryf był tam dzień po wypadku i niczego nie znalazł. Dlaczego oni mieliby znaleźć cokolwiek?
Iramir skinął głową przyjmując do wiadomości przekaz szeryfa. Doświadczenia wiedźmiarza były takie, że ludzie o podobnym profilu jak szeryf bardzo źle znosili podważanie własnych kompetencji. Dlatego też nie drążył tematu za bardzo i stopniowo przepychał go dalej w rozmowie.
Dużo natomiast musiało go kosztować wyznanie, że słyszał kobiecy płacz. Zwłaszcza w kontekście tego, że nie wierzył w teorie spiskowe. Jako szeryf powinien założyć, że ktoś żywy jest uwięziony na terenie ruin. A jednak odpuścił ten trop. Jakby wiedząc, że to duch. Człowiek, który dał się poznać od tak pragmatycznej strony wprost przyznawał, że słyszał zjawę.No, może nie wprost. Ale przeszedł nad tym do porządku dziennego. Iramir ponownie zbudował w głowie mentalną notkę.
Historia buntu była dość ciekawa. Zaskoczeniem było, że zginęli wszyscy. Większości ciał nigdy nie wydobyto.
Cóż musiało się tam stać, że wszyscy zginęli? Pożar to nie wyjaśnienie. Ktoś przecież pełni wartę przy bramie, może uciec, bo ma blisko. Ktoś inny wyskoczy przez okiennice. Wszystkie były zakratowane? Zapewne…
Iramirowi zrodziły się pytania o architekturę samego zakładu karnego oraz o motywację strażników. Co czuje człowiek, który zamiast ratować swoje życie do końca wypełnia swoje obowiązki? Historia Harrowstone była coraz dziwniejsza z każdym nowo poznanym faktem.
Jednak nie zadał tych pytań szeryfowi. Bardzo nie chciał naciskać na tego człowieka. Jego pragmatyczne podejście mogło się jeszcze przydać w przyszłości. Dlatego grzecznie podziękowali i odeszli w stronę świątyni.
Phrasma była starą boginią. Równie starą jak sam świat? Może. Iramir będąc w jej świątyni starał sobie przypomnieć jaka była, jednak zamiast tego sięgał jedynie pustki. Pakt zabrał mu tak wiele z jego przeszłości, że czasem niczego nie pragnął bardziej niż zemsty na Zielonej Pani. Były to uczucia kiedyś mu nieznane. Bo jakże to mógł czuć chęć zemsty, z tytułu wypełnianych zobowiązań? Z tytułu prawowicie zawartego kontraktu? Czy Ona miała w tym interes? Te nowe… ludzkie uczucia… były czymś, co kierowało go wbrew swojej nowej Pani. Zatem jaki miała interes w zmianie jego natury?
Morgrim dał mu czas na rozmyślania, bo wziął na siebie ciężar rozmowy z najwyższym kapłanem. Jednak rozmowa chyba nie szła w wybranym kierunku. Grimmburrow nie dawał się przekonać, dlatego Iramir w końcu zaczął się udzielać. Skończyło się to na dostępie do kościelnej biblioteki.
Gdy zostali sami z księgami Iramir wreszcie zdjął płaszcz. Suche pomieszczenie było wyjątkowo przyjemne po ciągłej siąpiącej mżawce. Wiedźmiarz zaczął przeglądać stare roczniki parafialne. Minęło już trochę czasu i nikt im nie przeszkadzał. Dlatego Iramir doszedł do wniosku, że może bezpiecznie mówić. Jednak i tak pochylił się nad stołem zawalonym księgami i szeptał.
- Jeśli nie będzie innej opcji żeby uzyskać dostęp do tamtej krypty to mógłbym… - westchnął jakby to co mówi było wbrew jemu samemu - mógłbym wpłynąć na decyzje kapłana.
Krasnolud jednak pokręcił przecząco głową. Iramir nie wracał do tematu i skupił się na księgach.
-

Morgrin poświęcił szczególną uwagę najstarszym księgom świątynnym, poszukując świadectw działalności duchowieństwa w latach następujących po pożarze Harrowstone. Pośród pożółkłych kart, zapisanych niekiedy przez kilka kolejnych pokoleń pharasmickich skrybów, odnalazł wzmianki o uroczystościach żałobnych odprawionych ku pamięci naczelnika Hawkrana i poległych strażników. Zachowały się również informacje o wystawieniu pomnika upamiętniającego ich poświęcenie.
Znacznie mniej zapisów dotyczyło jednak losów ich doczesnych szczątków. Niektóre księgi wymieniały nazwiska zmarłych, inne ograniczały się do ogólnej liczby ofiar. Czy z pogorzeliska wydobyto wszystkie ciała i pochowano je zgodnie z należnymi obrzędami, na to pytanie żadna z ksiąg nie dała Bonecarverowi odpowiedzi.
Równie bezowocne okazały się poszukiwania wzmianek o szczególnych rytuałach odprawianych nad ruinami. Kroniki wprawdzie wspominały o modlitwach za zmarłych, lecz milczały w kwestii poświęcenia więzienia, wypędzenia niespokojnych duchów czy ustanowienia magicznych zabezpieczeń, które miałyby powstrzymywać nieumarłych przed opuszczeniem jego murów.
Najmniej informacji udało mu się znaleźć o tajemniczym depozycie wspomnianym w dzienniku Petrosa Lorrimora. Wśród dawnych wykazów świątynnego wyposażenia, spisów darowizn i dokumentów dotyczących utrzymania Pól Spoczynku nie natrafił na żaden ślad podobnej skrytki. Nie znalazł nawet wzmianki o przekazaniu któregoś z grobowców na potrzeby przechowywania przedmiotów przeznaczonych do walki z nieumarłymi.
W miarę jak ubywało nieprzejrzanych ksiąg, coraz trudniej było przypuszczać, że odpowiedź kryje się na kolejnej stronie. Opiekun Grobowców mógł przynajmniej stwierdzić, iż ojciec Grimburrow nie zataił przed nim żadnego łatwego do odnalezienia zapisu. Jeżeli dawni kapłani rzeczywiście przygotowali skrytkę, uczynili to bez pozostawienia śladu w dostępnych mu archiwach.

Iramir tymczasem skierował uwagę ku świątynnym rejestrom zgonów i pochówków, których najstarsze tomy sięgały czasów sprzed pożaru Harrowstone. Prowadzono je z godną pharasmickich duchownych skrupulatnością, odnotowując imiona zmarłych, przekazane ofiary, daty odprawionych obrzędów i miejsca ich spoczynku. Wśród wpisów znajdowały się również wzmianki o zgonach osób, których tożsamości nie zdołano ustalić.
Roczniki obejmujące rok 4661 AR zawierały informacje o ofiarach pożaru więzienia, lecz wiedźmiarz szybko dostrzegł, że nie wszystkim nazwiskom towarzyszyły zwyczajowe adnotacje o pochówku. Przy części z nich widniały jedynie daty śmierci, niekiedy opatrzone krótkim dopiskiem o okolicznościach tragedii.
Zapiski nie rozstrzygały, czy szczątki wszystkich poległych rzeczywiście pozostały w ruinach, czy też część wydobyto w późniejszych latach. Wynikało z nich jednak, że miejscowe duchowieństwo nie dysponowało pełną dokumentacją ich pochówków.
W kolejnych rocznikach życie Ravengro powracało do zwyczajnego porządku. Odnotowywano następne narodziny, zgony, pogrzeby i uroczystości religijne, podczas gdy wzmianki o Harrowstone stawały się coraz rzadsze. Empirejczyk nie znalazł w tych zapisach niczego, co pozwalałoby stwierdzić, że w późniejszych latach przeprowadzono ponowne oględziny ruin lub podjęto próbę odzyskania pozostałych tam szczątków.


W domu Lorrimora późne popołudnie niepostrzeżenie ustąpiło miejsca wieczorowi. Ostatnie światło dnia gasło w szybach biblioteki, a zapalone przez Marthę świece rzucały ciepły blask na przybory do pisania, rozłożone księgi, notatki i powoli opróżniane kielichy. Przez ostatnie godziny Kendra pomagała Valdowi i Alicii odnajdywać kolejne tomy w bibliotece ojca, odkładając przejrzane księgi na właściwe półki. Kiedy oboje zaczęli dzielić się wynikami poszukiwań, przerwała porządkowanie i przysiadła przy stole, słuchając ich z uwagą. Rozmowa, rozpoczęta od okoliczności tragicznego pożaru, stopniowo obejmowała coraz więcej szczegółów dotyczących dawnego więzienia — jego strażników i osadzonych oraz wydarzeń poprzedzających katastrofę. Córka profesora niejednokrotnie kiwała głową na znak, że przedstawiane wiadomości zgadzały się z tym, co sama wiedziała o historii Ravengro. Na inne reagowała milczeniem, wyraźnie zaskoczona rozmiarami tragedii, która pół wieku wcześniej naznaczyła miasteczko.
— …To, że w ogniu, oprócz skazańców, zginęła wtedy większość straży i naczelnik więzienia, który podobno dostał jako bohater własny pomnik, to może też wiedza, którą miejscowi mają. Kojarzy pani ten pomnik, pani Kendro?
Młoda Lorrimor przytaknęła.
— Oczywiście. Stoi nad rzeką, niedaleko południowego krańca miasteczka. Trudno go przeoczyć, choć nie jest to miejsce, w którym mieszkańcy szczególnie chętnie wspominają dawne wydarzenia. Został wzniesiony na cześć naczelnika Lyvara Hawkrana i strażników, którzy oddali życie, powstrzymując ucieczkę więźniów podczas pożaru. — Zastanowiła się przez chwilę. — Każdego roku w rocznicę tragedii, pojawiają się tam kwiaty. Przynoszą je głównie potomkowie poległych i rodziny związane niegdyś z więzieniem. Zdarzało mi się widzieć również ludzi starszych, którzy stawali przed nim na dłuższą chwilę, lecz nie przypominam sobie żadnych większych uroczystości. Dla większości mieszkańców Harrowstone pozostaje raczej czymś, o czym woleliby zapomnieć. — Na jej ustach pojawił się nikły uśmiech. — Co nie przeszkadza miejscowym młodym parom umawiać się pod pomnikiem na nocne schadzki. Najwyraźniej tragiczna historia dodaje temu miejscu romantycznego uroku, a bliskość owianych złą sławą ruin zapewnia odpowiednią dozę dreszczyku bez konieczności zapuszczania się na ich rzekomo nawiedzone tereny.
Na wspomnienie dawnego więzienia jej wzrok powędrował ku ciemniejącemu oknu. Od czasu do czasu nad Ravengro przetaczały się niskie, ołowiane chmury, odsłaniając na krótko posępny zarys wzgórza. Kendra znała ten widok od dzieciństwa, podobnie jak opowieści o skazańcach, strażnikach i niespokojnych duchach. Przez lata nauczyła się traktować je z właściwą uczonemu sceptyczną powściągliwością. Dopiero teraz, gdy jej ojciec leżał na Polach Spoczynku, a jego ostatnie zapiski mówiły o tajemniczych nekromantach, zamierzchłe historie zaczynały nabierać nieprzyjemnej aktualności.Vald poruszył również kwestię wyjątkowo niebezpiecznych osadzonych, którzy według przekazów mieli trafić do Harrowstone niedługo przed katastrofą.
— …potwierdziłem… że wśród skazańców była jakaś szczególnie niebezpieczna, niesławna piątka, której się obawiano... Ale których nazwisk nigdzie nie odkryłem. — Vald przełknął ślinę, rozglądając się za odstawionym wcześniej kielichem. — Może być ciężko dojść tego ostatniego, ale jeśli gdzieś bym próbował, to może w świątyni. Jeśli po pożarze był chociaż jakiś symboliczny pochówek, kapłani mogą mieć w archiwach imiona tych, których powierzali Pharasmie. Ewentualnie... Możemy obszukać ogólne kroniki z przeszłości pod kątem największych łotrów tamtych dekad, skupiając się na posądzanych o czarną magię...
— Rzeczywiście najrozsądniej byłoby zacząć od świątyni — odparła córka Petrosa. — Ojciec Grimburrow sprawuje pieczę nad wieloma starymi księgami i dokumentami, a kapłani Pharasmy od pokoleń skrupulatnie prowadzą rejestry zmarłych. Jeżeli poszukujecie konkretnych nazwisk, możecie również zwrócić się do pracowników ratusza. W tamtejszym archiwum przechowuje się część dawnych kronik miejskich. Trudno mi jednak powiedzieć, czy zachowały się w nich szczegółowe wykazy więźniów. Harrowstone podlegało władzom Księstwa, a skazańców przywożono tam z różnych stron Ustalavu.Wkrótce równie wiele uwagi poświęcono odkryciom Alicii na temat Ścieżki Szeptów. W miarę jak rozmowa schodziła na dzieje tajemniczego stowarzyszenia nekromantów, jego wielowiekową tradycję przekazywania nauk wyłącznie szeptem oraz związek organizacji z Tar-Baphonem, wyraz twarzy Kendry stawał się coraz poważniejszy. Najbardziej niepokojąco brzmiały dla niej informacje o praktykach, których wyznawcy Ścieżki dopuszczali się wobec swoich przeciwników, aby uniemożliwić przesłuchanie ich zwłok za pomocą nekromancji. Młoda Lorrimor mimowolnie zacisnęła palce na nóżce kielicha. Nic nie powiedziała, lecz przez chwilę trudno było nie dostrzec, że wróciła pamięcią do okoliczności śmierci ojca.

Zanim wieczór dobiegł końca, do posiadłości powrócili Morgrin i Iramir, przynosząc wieści od szeryfa i ze świątyni Pharasmy. Wyniki ich śledztwa nie rozstrzygały żadnej z najważniejszych zagadek, ale uzupełniały obraz tragedii, który wyłaniał się z ksiąg przeglądanych przez pozostałych. Kendra przyjęła ich ustalenia z widocznym zainteresowaniem. Zgromadzone wiadomości nie dawały jeszcze pewności, czego właściwie obawiał się jej ojciec, ale coraz wyraźniej wskazywały, że ostatnie tygodnie jego życia poświęcone były sprawie znacznie poważniejszej, niż mogły sugerować plotki krążące po Ravengro.
Kolację podano niedługo później. Martha zadbała, aby na stole nie zabrakło ciepłej strawy i wybornego wina, choć sama gospodyni jadła niewiele. Rozmowa, początkowo wciąż powracająca do Harrowstone, z czasem zeszła na sprawy bardziej przyziemne. Za oknami zapadła już zupełna ciemność. Od czasu do czasu wiatr poruszał okiennicami, a deszcz, który przez większą część dnia jedynie siąpił, zaczął bębnić o dach z nową siłą. Wśród odgłosów domu niosły się miarowe tykanie zegara i trzask drewna w palenisku. Gdzieś w tle Martha cicho krzątała się po kuchni.
Po kolacji Kendra wskazała gościom przygotowane pokoje. W starej posiadłości nie brakowało miejsca, choć część pomieszczeń od dawna stała pusta i nosiła ślady przywiązania profesora do książek, których nie potrafił pomieścić w bibliotece. Na łóżkach leżała już czysta pościel, a obok czekały na przybyszów gliniane dzbanki z wodą, miednice i złożone lniane ręczniki. Iramir jednak zamierzał powrócić do izby wynajętej w karczmie „Pod Rechoczącym Demonem”. Kendra nie próbowała go zatrzymywać. Pożegnała wiedźmiarza uprzejmie, dziękując mu za pomoc i życząc spokojnej nocy, lecz kiedy zamknęły się za nim drzwi, przez krótką chwilę patrzyła jeszcze w stronę sieni. Na jej twarzy przemknął cień zawodu, tak nikły, że łatwo było go przeoczyć. Dom, w którym przez tyle lat mieszkała z ojcem, ponownie miał tej nocy ucichnąć, a obecność gości nie potrafiła wypełnić pustki pozostawionej przez Petrosa.

Wreszcie pogaszono większość świateł. Dzień pogrzebu dobiegł końca. Zmęczenie sprzyjało odpoczynkowi, choć wspomnienia wydarzeń na cmentarzu oraz niepokojących zapisów w testamencie uczonego nie pozwalały zapomnieć, po co wszyscy przybyli do Ravengro. Noc przyniosła niespokojne sny, co rusz przerywane odgłosami deszczu i trzaskiem starych belek, które wyrywały śpiących z objęć Desny wprost w głęboką ciemność.

Vald obudził się z nagłym, lodowatym uciskiem w piersi, jakby ktoś w ciemności położył mu dłoń na sercu. Nie pamiętał, kiedy wstał z posłania; po prostu stał już boso na zimnych deskach pogrążonego w półmroku korytarza. Spostrzegł, że ulewa ucichła, a wiatr rozdarł na chwilę postrzępioną zasłonę chmur. Przez wysokie okno wpadało chłodne światło księżyca w pełni, kładąc na podłodze blade pasy pocięte ostrymi cieniami szprosów. W tej jasnosrebrzystej poświacie nieruchomo trwała siostra Maria. Jej szczupła sylwetka w czarnym habicie odcinała się od lunarnego blasku niczym atramentowy kir. Uczynił w jej stronę parę ostrożnych kroków; ich stłumiony odgłos musiał dotrzeć do jej uszu, a jednak zakonnica nawet nie drgnęła. Nie odwróciła głowy. Patrzyła w stronę odległego wzgórza, gdzie ponad dachami Ravengro wznosiły się poszarpane mury Harrowstone.

Nagle w umyśle Valda rozległ się znajomy, niepokojąco łagodny głos. Nie towarzyszył mu ani szmer oddechu, ani, jak się domyślał, najlżejszy ruch warg zakonnicy.
⟦Nie każdy umarły wyrzeka się swych pragnień, Drogie Dziecię. Są bowiem tacy, dla których śmierć nie jest kresem, lecz jeno przeszkodą.⟧
Kobieta nie odrywała wzroku od wzniesienia. W dali, pośród martwych ruin, ciemność zdawała się głębsza niż gdziekolwiek indziej.
⟦Niektórzy tak bardzo lękają się Nicości, iż gotowi są poświęcić wszystko, ażeby jej uniknąć. Nawet bliźnich swoich. Zwłaszcza ich.⟧
Zamilkła. Zapadła cisza, przerywana jedynie żałosnym zawodzeniem samotnego wiatru. Od strony opuszczonego więzienia nie dobiegał żaden dźwięk, nie było tam też widać śladu najmniejszego blasku. Mniszka pozostawała w nienaturalnym bezruchu, niemal wtapiając się w nokturn.

Nazajutrz, jeszcze przed świtem, Ravengro spowijała gęsta, wilgotna mgła. Ziemia nie zdążyła obeschnąć po wczorajszym deszczu; wąskie uliczki miasteczka pokrywały kałuże, w których odbijały się nieliczne światła zapalone w oknach. W karczmie „Pod Rechoczącym Demonem” wciąż zalegała ciężka, wczesnoporanna cisza. Większość gości jeszcze spała; z parteru dochodziły jedynie przytłumione odgłosy Zokara, czyniącego pierwsze przygotowania do śniadania.
Do pokoju Iramira coś się przedostało. Najpierw rozległ się ledwie słyszalny szelest, podobny do ocierania się suchego liścia o drewno. Potem powietrze na krawędzi parapetu zafalowało i znikąd ukazała się osobliwa istota, której ciało łączyło cechy owada, leśnego zwierzęcia i czegoś znacznie mniej przyjaznego. Jej wielkie, czarne jak obsydian oczy połyskiwały w półmroku, a cienkie, pokryte cierniami odnóża chwytały framugę z zadziwiającą zręcznością. Z grzbietu wyrastała para szerokich, ćmich skrzydeł, ale ich błoniaste powierzchnie przecinały żyłki podobne do unerwienia liści, a krawędzie najeżone były drobnymi kolcami. Przy każdym ich poruszeniu można było dostrzec odcienie zgaszonej zieleni, ochry i brunatnego złota.

Był to Cierń Nocy, chowaniec wiedźmiarza, istota pochodząca z Pierwszego Świata. Powrócił z wyprawy, którą rozpoczął poprzedniego dnia, podążając śladem Gibsa Hephenusa.
Stworzenie złożyło skrzydła i przysiadło na oparciu stojącego przy wąskim łożu krzesła. Jego głos, choć cichy, brzmiał wyraźnie. Miał w sobie przedziwną melodyjność, właściwą bytom, dla których ludzkie słowa pozostawały jedynie niedoskonałym narzędziem wyrażania myśli.
— Wróciłem, panie. I nie próżnowałem.
Chowaniec poruszył czułkami, a jego drobna głowa przechyliła się pod nienaturalnym kątem.
— Ten śmiertelnik z cmentarza miał bardzo zajmującą noc… O wiele bardziej, niż sam zapewne przypuszcza.Sługa opowiedział, że po nieudanej próbie zakłócenia pogrzebu Gibs Hephenus otrzymał surową reprymendę od szeryfa, po czym wyraźnie niezadowolony powlókł się do swojej nędznej chaty na południowym skraju Ravengro. Rudera stała na uboczu, znacznie bliżej wzgórza Harrowstone niż większość zabudowań miasteczka. Mężczyzna miał spędzić resztę dnia samotnie, nie wychodząc już z domu. Cierń pozostawał w pobliżu, niewidzialny dla ludzkiego oka, niekiedy przybierając postać ćmy, by przez szpary w okiennicach i szczeliny między deskami zaglądać do wnętrza izby.
— I wyobraź sobie, panie, że kiedy nadeszła noc, stary głupiec zwyczajnie położył się spać — chowaniec zgrzytnął pazurem o pazur, jakby chciał go naostrzyć. — Pomyślałem już, że zmarnowałem cały dzień na podglądanie nudnego starucha. Ale wtedy, mniej więcej godzinę po północy, nasz dzielny wojak… wstał.
Sługa rozłożył przednie odnóża w teatralnym geście zdumienia.
— I nie tak, jak wstaje człowiek, którego obudził nagły hałas albo pełny pęcherz. Nie, nie! Po prostu otworzył oczy, podniósł się z posłania i ruszył ku drzwiom. Nie kłopotał się nawet zapaleniem światła, a do tego osobliwie milczał. Choć gdy wracał od szeryfa, klął niczym szewc, na czym świat stoi. Na Caellera, nekromantę Petrosa, twoich kompanów i cały ten przeklęty cmentarz… Stosował bardzo barwne słownictwo, trzeba mu przyznać. Tym większa szkoda, że nagle zapomniał języka w gębie.
Cierń Nocy zaskrzeczał z rozbawieniem, po czym ponownie podjął opowieść. Gibs miał opuścić chatę i skierować się ku pobliskiemu gospodarstwu sąsiada. Deszcz zdążył już wówczas ustać, lecz ziemia pozostawała rozmokła, a w kałużach odbijał się księżyc w pełni, wyzierający spomiędzy strzępów chmur. Chowaniec podążał za starym człowiekiem, obserwując go z bezpiecznej odległości.Fey powiedział, że na gospodarskim podwórzu Hephenus znalazł dużego szczura. Schwytał zwierzę, przycisnął je do ziemi i rozciął w poprzek brzytwą, po czym zaczął zbierać krew do skórzanego bukłaka.
— I wiesz, co było najlepsze? — sługa pochylił głowę, a jego głos przybrał poufny ton. — Nawet się nie skrzywił. Szczur wił mu się w dłoniach, piszczał, drapał… Ach, jakie to stworzenia potrafią być zawzięte, kiedy nagle okazuje się, że mają umrzeć! A nasz staruszek? Ani drgnął. Trzymał go sobie, aż przestał się ruszać.
Chowaniec zachichotał cicho, po czym przeciągnął jednym z długich pazurów po drugim, jak gdyby usuwał spomiędzy nich niewidzialne resztki. Hephenus miał wykonywać wszystkie czynności z jednakową, niepokojącą obojętnością, ani razu się nie rozglądając. Zamiast ukrywać ślady czy choćby przyspieszyć kroku, działał z całkowitym spokojem. Kiedy skończył, schował brzytwę, zabrał bukłak i ruszył drogą prowadzącą ku rzece.
— A potem udaliśmy się na małą przechadzkę. Do tego wielkiego, rzeźbionego jegomościa, który stoi nad wodą. Pewnie nie wiesz, którego mam na myśli? A, takiego z pałką, co wygląda, jakby nawet po śmierci zamierzał komuś porządnie przyłożyć.
Cierń przysiadł wygodniej na oparciu krzesła, otulając się częściowo skrzydłami.
— I tam dopiero zrobiło się ciekawie. Nasz Gibs wyjął bukłak i wymalował na cokole wielkie „V”. Na odlew, niezbyt udatnie, ale przecież nie każdy musi być kaligrafem, prawda? Potem rozchlapał resztę krwi po podstawie posągu i okolicznych kamieniach. Ot, nocna robota, jakich wiele. No co? Gdyby nie ta krew, pomyślałbym, że pomaga ozdabiać miasteczko na jakieś święto.
Zamilkł na chwilę, po czym dodał:
— A kiedy skończył, stał jeszcze przez jakiś czas bez ruchu. Nawet nie spojrzał na swoje dzieło ani wokół siebie. Po prostu stał w miejscu. Zupełnie, jakby ktoś kazał mu czekać, ale zapomniał powiedzieć, na co.
Chowaniec stwierdził, że droga powrotna przebiegła równie osobliwie. Gibs szedł przed siebie jednostajnym krokiem, ani razu nie zbaczając ze ścieżki czy choćby nie oglądając się za siebie. Po dotarciu do chaty schował zakrwawioną brzytwę i bukłak za budynkiem, pod stosem drewna przygotowanego na opał. Następnie wrócił do środka, jak gdyby nigdy nic położył się do łóżka i wkrótce ponownie zasnął.
— I tyle! — oznajmił Cierń, rozkładając odnóża. — Ani jednego westchnienia, ani jednego słowa. Nawet rąk porządnie nie umył. Doprawdy, niektórzy ludzie są niechlujni do granic możliwości.
Stworzenie przekrzywiło głowę, przypatrując się wiedźmiarzowi.
— Ale powiem ci coś jeszcze, panie. Widziałem już wiele śpiących istot. Jedne chodzą przez sen, inne gadają, płaczą albo próbują uciekać przed tym, co im się przyśniło. Ten człowiek był inny. Jakby ktoś obudził jego ciało, lecz zapomniał wezwać do niego właściciela.
Najwyraźniej chowaniec nie potrafił stwierdzić, czy Gibs działał świadomie, czy znajdował się pod wpływem jakiejś obcej siły. W zachowaniu starego rolnika nie było jednak niczego, co zwykło towarzyszyć nocnym występkom: ostrożności przestępcy, chwili wahania lub mściwej satysfakcji człowieka wyrównującego rachunki. Jedynie niepokojąco pusta, mechaniczna bezmyślność.Sługa zakończył opowieść. Przesunął się powoli po oparciu krzesła, a drobne kolce na jego odnóżach zaskrobały o drewno. Przez chwilę obserwował Iramira wielkimi, czarnymi oczami.
— Jest jeszcze coś, panie. Nasza droga Matka przesyła ci pozdrowienia.
Na wspomnienie patronki Cierń instynktownie pochylił głowę. Jego czułki drgnęły, a po chwili rozłożył jedno skrzydło, odsłaniając rosochaty rysunek żyłek przypominających splątane gałązki jeżyn.
— I życzy sobie, abyś zachował dla siebie to, co ci właśnie opowiedziałem.
Chowaniec poruszył się niespokojnie i złożył skrzydło z cichym, suchym szelestem.
— Twe usta nie wyrzekną ani słowa o nocnej wędrówce starca, ani tym bardziej o tym, czego się dopuścił. Niczego nie zdradzisz swoim drogim towarzyszom.
Przechylił łeb na drugą stronę.
— Naturalnie, możesz ich tam zaprowadzić. Możesz nawet pokazać im to, co stary głupiec pozostawił na kamieniu — w jego gardle zabrzmiał krótki, chrapliwy chichot. — Zielona Matka nie ma nic przeciwko temu, by śmiertelnicy szukali. Przeciwnie, bardzo lubi patrzeć, jak szukają.
Cierń przestąpił z odnóża na odnóże. Przez chwilę zdawał się rozważać coś z niezwykłą powagą.
— Ale nie podpowiadaj. To psuje zabawę.
Zsunął się z oparcia na blat stołu i zbliżył do empirejczyka. Jego cierniowe odnóża stukały cicho o drewno.
— Wiesz, panie, co najbardziej lubię w naszej Matce?
Przystanął i uniósł głowę.
— Nigdy nie zabrania próbować.
Iramir wiedział, że słowa jej poddanego świetnie oddawały naturę Starszej. Jej upodobanie do wystawiania śmiertelników na próby dorównywało jedynie przebiegłości, z jaką je obmyślała. Wiedźmiarz znał już dostatecznie dobrze usposobienie swojej patronki, by wiedzieć, że jej życzliwość rzadko bywała bezinteresowna. Nie chroniła głupców przed następstwami ich własnych błędów. Wolała przyglądać się temu, co uczynią, kiedy pozostawi się ich samym sobie.
Cierń przez chwilę patrzył na wiedźmiarza, po czym rozchylił szczękoczułki w czymś, co u podobnej istoty mogło uchodzić za uśmiech.
— Nawet tym, którzy sądzą, że zdołają ją przechytrzyć.
Zachichotał ponownie, tym razem ciszej. Następnie wdrapał się na oparcie krzesła, zwinął skrzydła i przystąpił do starannego czyszczenia jednego z cierni, najwyraźniej uznając rozmowę za zakończoną.

Posiadłość Lorrimorów powoli budziła się do życia. W kuchni od wczesnego rana krzątała się Martha, a zapach świeżego chleba i ciepłego posiłku przedostawał się przez uchylone drzwi na korytarz. Służąca zdążyła już rozpalić ogień w jadalni, rozsunąć zasłony, a także nakryć do stołu, zanim większość gości opuściła swoje pokoje.
Deszcz ustał jeszcze w nocy, lecz nad Ravengro nadal zalegały niskie, szare chmury. Na szybach osadzała się wilgoć, a nagie gałęzie drzew, poruszane słabym wiatrem, strząsały ostatnie krople wody. Z ulicy dobiegał od czasu do czasu turkot wozu albo przytłumione nawoływanie któregoś z mieszkańców. Poza tym w domu panował spokój.
Kendra zeszła na śniadanie w skromnej, czarnej sukni o tradycyjnym kroju, pozbawionej dodatków i ozdób, które nosiła podczas uroczystości pogrzebowych. Włosy miała starannie uczesane, choć kilka niesfornych kosmyków wymknęło się spod upięcia. Na jej twarzy nadal widniały oznaki zmęczenia, a pod oczami utrzymywały się lekkie cienie. Przywitała gości serdecznie i z taktem, po czym zajęła swoje zwykłe miejsce przy stole.
— Mam nadzieję, że przynajmniej wam udało się dobrze wypocząć — powiedziała, sięgając po dzbanek. — Do mnie sen nie bardzo chciał przyjść. A kiedy już zasnęłam, obudził mnie deszcz tłukący o okiennice. Na szczęście w końcu przestało padać.
Nalała sobie ciepłego napoju i przesunęła dzbanek ku pozostałym.
— Martha przygotowała owsiankę, półmisek z klinami żółtego sera, gotowane jajka i świeży chleb. Proszę się częstować. Nie wiem, jakie macie zwyczaje podczas podróży, ale ojciec zawsze powtarzał, że żaden uczciwy dzień pracy nie powinien zaczynać się od pustego żołądka — uśmiechnęła się blado. — Co nie przeszkadzało mu samemu zapominać o śniadaniu, ilekroć znalazł szczególnie interesującą książkę.
Przez chwilę przyglądała się miejscu, które zwykle zajmował profesor. Potem odwróciła wzrok i sięgnęła po kromkę chleba.Wkrótce rozległo się pukanie do drzwi wejściowych. Martha udała się do sieni, skąd po krótkiej wymianie słów dobiegł odgłos zdejmowanego płaszcza. Do jadalni wszedł Iramir, powróciwszy z gospody „Pod Rechoczącym Demonem”.
— Panie Iramirze! — Kendra podniosła głowę, a na jej twarzy pojawił się wyraźnie cieplejszy uśmiech. — Jak miło, że do nas pan dołączył. Obawiałam się, że będzie pan wolał zjeść śniadanie w gospodzie.
Zwróciła się do Marthy:
— Czy mogłabyś przynieść jeszcze jedno nakrycie? I trochę gorącej strawy, jeśli coś zostało.
Służąca skinęła głową i wróciła do kuchni, podczas gdy Kendra wskazała wiedźmiarzowi wolne miejsce przy stole.
— Liczę, że noc minęła panu spokojniej niż mnie. Zokar prowadzi całkiem przyzwoitą karczmę, choć sam przyznaje, że nie potrafi odmówić sobie krotochwili ani okazji do urządzenia hałaśliwej zabawy.
Podczas śniadania rozmowa szybko i nieuchronnie zeszła na temat Harrowstone. Wczorajsze badania przyniosły wiele wiadomości, lecz nie rozstrzygnęły, dlaczego dokładnie profesor Lorrimor zainteresował się ruinami ani czego poszukiwała w nich Ścieżka Szeptów. Przed drużyną pozostawało kilka możliwych kierunków dalszego dochodzenia: sprawdzenie dawnych kronik w archiwum miejskiego ratusza pod kątem szczególnie groźnych skazańców z przeszłości, rozmowa z aptekarką Jomindą Fallenbridge, obejrzenie stojącego nad rzeką pomnika oraz wypytanie o tajemniczą skrytkę na Polach Spoczynku.Iramir nie zwlekał i od razu zaproponował, aby rozpocząć dzień od odwiedzenia pomnika upamiętniającego poległych w pożarze Harrowstone. Pozostali chętnie podchwycili ten pomysł. Monument należał wszak do nielicznych zachowanych świadectw tragedii znajdujących się poza samym więzieniem, a wyryte na nim nazwiska mogły pomóc w dalszych poszukiwaniach.
— To całkiem rozsądny pomysł — przyznała Kendra. — Wprawdzie nie przypominam sobie, żeby na cokole znajdowało się coś poza nazwiskami poległych, lecz przyznam szczerze, że nigdy nie przyglądałam mu się szczególnie uważnie. Być może dostrzeżecie coś, na co mieszkańcy od dawna nie zwracają uwagi.

Po śniadaniu przybysze opuścili dom Lorrimorów i skierowali się ku południowej części Ravengro. Nocna ulewa pozostawiła po sobie rozmiękłe drogi, pełne głębokich kolein i kałuż, w których odbijały się szare niebo oraz poczerniałe od wilgoci fasady domów. Mieszkańcy od świtu krzątali się przy swoich sprawach. Przed jednym z gospodarstw mężczyzna rąbał drewno, od czasu do czasu odrzucając na bok świeżo rozłupane polana. Dalej para koni ciągnęła wóz wyładowany workami zboża, a jego koła z trudem przedzierały się przez błotniste zagłębienia traktu. Z mijanych zabudowań dochodziły odgłosy codziennej pracy i szczekanie psów.
Przechodnie nie okazywali przybyszom szczególnego zainteresowania, choć niektórzy zatrzymywali na nich wzrok nieco dłużej, niż wymagała tego zwykła ciekawość. Starsza kobieta stojąca przy furtce przerwała na chwilę pogawędkę z sąsiadką, gdy grupa przechodziła obok. Obie odprowadziły wędrowców spojrzeniem, po czym wróciły do swoich spraw. Nikt jednak nie próbował zatrzymywać podróżnych ani zadawać im pytań.
Im dalej na południe, tym rzadziej pojawiały się domostwa. Ostatnie ogrodzenia ustępowały miejsca wilgotnym łąkom i nadrzecznym zaroślom, a droga zwężała się do wydeptanej ścieżki. Spomiędzy trzcin dobiegał jednostajny szum wody. Chłodny wiatr poruszał wyschniętymi łodygami, niosąc zapach mokrej ziemi i butwiejących zeszłorocznych liści. W oddali, ponad łagodnym wzniesieniem, rysowały się czarne mury opuszczonego więzienia.
Pomnik Bohaterów Harrowstone wyrastał ponad nadbrzeżne krzewy na wysokość blisko dwudziestu pięciu stóp. Był to masywny kamienny posąg przedstawiający mężczyznę o potężnej posturze, odzianego w skórzany strój więziennego naczelnika i dzierżącego pałkę. Rzeźbiarz nadał jego twarzy surowy, nieustępliwy wyraz, a wyprostowanej sylwetce godność człowieka, który nawet w obliczu śmierci nie odstąpił od obowiązku. Lyvar Hawkran spoglądał ze szczytu cokołu ku miasteczku, którego mieszkańców ocalił przed zbuntowanymi więźniami. Pięćdziesiąt lat deszczu, mrozu i wilgoci pozostawiło na rzeźbie swoje ślady. W jej szczelinach zalegał mech, krawędzie niektórych detali utraciły dawną ostrość, a spod ciężkiej podstawy wyrastały drobne chwasty.

Na cokole wyryto dokładnie dwadzieścia pięć nazwisk. Dwadzieścia trzy należały do strażników poległych podczas pożaru. Obok nich wykuto imiona naczelnika Lyvara Hawkrana i jego żony Vesorianny, która również zginęła tamtej nocy. Inskrypcje pozostawały czytelne mimo upływu lat, choć w wyżłobieniach liter osadził się ciemny nalot, a powierzchnia kamienia była miejscami chropowata i spękana. U stóp posągu leżały pozostałości zwiędłych kwiatów. Ich łodygi, przygniecione deszczem do ziemi, sczerniały i zaczęły gnić.
Uwagę przybyszów przykuło jednak coś zupełnie innego. Na przedniej ścianie cokołu, tuż poniżej wykutych nazwisk, widniała wielka litera „V”, wymalowana ciemnoczerwoną substancją. Znak naniesiono niezgrabnie, dwoma zamaszystymi ruchami. Jego ramiona były nierówne i lekko postrzępione — jedno zwężało się ku dołowi w ciemną smugę, drugie zaś urywało się nagle, pozostawiając wokół siebie drobne rozpryski. W miejscach, gdzie powierzchnia kamienia była bardziej porowata, barwa wsiąkła głębiej, tworząc ciemniejsze plamy. W kilku wgłębieniach zastygły drobne, brunatnoczerwone grudki. Niżej, wokół podstawy monumentu, widać było nieregularne rozbryzgi tej samej cieczy. Część osiadła na pobliskich otoczakach, inne krople znaczyły zeschnięte źdźbła trawy i rozmokłą ziemię. Ślady wyglądały na świeże, a gęsta, poranna wilgoć znad rzeki nie zdążyła ich jeszcze rozmyć. Z bliska, pośród zapachu rzecznego mułu i gnijących roślin, unosiła się słaba, metaliczna woń krwi.
Cześć! Wygląda na to, że jesteś zainteresowany tą rozmową, ale nie masz jeszcze konta.
Masz dość przewijania tych samych postów za każdą wizytą? Po zarejestrowaniu konta zawsze wrócisz dokładnie do tego samego miejsca, w którym byłeś wcześniej, możesz wtedy również wybrać opcję otrzymywania powiadomień nowych odpowiedziach (e-mailem lub powiadomieniem push). Będziesz też mógł zapisywać zakładki i głosować na posty, aby okazać uznanie innym członkom społeczności.
Z Twoją pomocą tez post mógłby być nawet lepszy 💗
Zarejestruj się Zaloguj się
