@Arthur-Fleck napisał w [Horror] Gruzy przeszłości - komentarze i materiały:

Załatw to bez rzutów. Jak Paulina wybiegnie za Krzyśkiem i zaciągnie z powrotem do dyskoteki będzie tak zaskoczony i skołowany, że nie zdąży nawet zaprotestować i pójdzie z nią jak potule cielę. To jest bardzo filmowe, bo Krzychu już myślał, że mu się udało i witał się z gąską, a tu nagle wypada za nim klasowa imprezowiczka i zaciąga z powrotem do miejsca, w którym wolałby nie być. Mi to da fabularne paliwo by znów trochę sponiewierać Krzyśka w następnej kolejce a Ty będziesz miała okazję pochwalić się tym co wysmażyłaś w AI

OMG dzięki ci składam Skoro się godzisz bezrzutowo na taki obrót spraw, to ja chętnie to wykorzystam.

A do @johnytrs mogę mieć jedynie pytanie, czy nast kolejka bedzie też w disco? Ew ile czasu mamy? Bo ze smutku, że uciekł Krzychu, to i Adasia zaczęłam generować, to bym napisała dłuuuższą zabawę, tak z 1-2h party? Czy nie siądzie?

ChatGPT mi sugeruje coś takiego

Zauważenie go w tłumie
test na:
Umysł (U) + Empatia (1)
(czy wyłapiesz jego zamiar / zachowanie)

albo alternatywnie:
Umysł (U) solo (jeśli MG uzna, że to bardziej obserwacja niż emocje)

U Ciebie:
4 + 1 = 5 kości

Jeśli taki miał być ten test, to nie wyszło A szkoda, bo tyle obrazków z Krzysiem wygenerowałam XD

Były jakieś Come on Barbie, let's go party xD albo "Jesteś Szalona", więc coś się znajdzie nie-dobrego, ażeby go chycić za chabety

Niestety Steve'a jeszcze nie było w głośnikach

@johnytrs jakiś rzut czy cuś?

@Pan-Elf napisał w [Horror] Gruzy przeszłości - komentarze i materiały:

Patola się zbiera na dyskotece, to czas się ulotnić

Wszystko zostaje w rodzinie XD

Nie wiem, może mi się uda zatrzymać Krzysia chociaż, hłehłe

Jakiś rzut na to mam zrobić? Chciałabym go zobaczyć jak próbuje się ulotnić i go za koszulę pociągnąć na parkiet, żeby się nie wywinął za łatwo

PS: staram się słuchać piosenek z 1997 żeby coś dobrać na disco, ale jak się kończy piosenka to zawsze mi wlatuje Steve Harrington (no Joe, wiadomo xD) ze swoim End of Beginning i się już nie chce wracać do lat 97'

@JohnyTRS napisał w [Horror] Gruzy przeszłości - komentarze i materiały:

Wychodzi na to, że tylko Paulina (i jej paczka psiapsiółek) oraz Adam zostają na dyskotece.

do przewidzenia, sami outsiderzy w tej gierce :d

Zdecydowanie mi odpowiada, ze póki co jedynym horrorem są dresy i marynarka Adama xD

@Brilchan napisał w [Horror] Gruzy przeszłości - komentarze i materiały:

Hejka dopiero wróciłem z dłuższego weekendu wielkanocnego ze znajomymi jestem pod wrażeniem twoich zdolności z AI i posta Nami

Paulinka by sobie nie darowała, gdyby się komuś stała krzywda, pewnie by siebie winiła:P Mam nadzieję, że pomogę

@Zell napisał w Warszawa, Targi Fantastyki:

@Nami napisał w Warszawa, Targi Fantastyki:

(na pewno jak na takie dinozaury jak my, bo np Nieuczesana, pewnie nieznana starym piwniczakom)

Influencerów czy innych nie oglądam. A co najbardziej to ludzi let's playe robiących i to nie polaków.

Kupiłam koszulkę właśnie na to wydarzenie, więc się pojawię na pewno pierwszego dnia, a jeżeli będą dobre wiatry to i drugiego.

No właśnie ludzi tego pokroju zaprosili:P Straszny niesmak dla mnie, liczyłam na coś poważniejszego z gamedevu, kogoś, kto poopowiada o czymś ciekawym, a nie o fryzjerze i byciu goldem w lolu.

No to może się jakoś zobaczymy na chwilę

Nie byłam pewna ile kostek, użyłam siedmiu może wgl nie trzeba, ale nawet jakby były 4 kostki, to i tak sukces za sukcesem, chyba będę nową ziomalką dresów i dołączą do mojego teamu

Witam wszystkich nowoprzybyłych, życzę udanych sesji

Paulina Kwiatkowska

Paulina nawet nie próbowała się już przedzierać przez tłum, kiedy Kasia z Asią praktycznie wykrzyczały im to do uszu. Wystarczyło jedno słowo.

Adam.

Automatycznie uniosła głowę, jakby dało się go zobaczyć ponad ludźmi. Nie dało się. Ale hałas przy wejściu mówił wystarczająco dużo. Zwolniła ruchy, jakby taniec nagle przestał mieć znaczenie. Tanczenym ruchem przesuwała się bliżej Kasi, żeby nie zniknęła jej zaraz w tłumie.

Paulina odwróciła się lekko w stronę wejścia, wspinając się na palce, próbując złapać cokolwiek ponad głowami ludzi. Światła migały, ktoś ją szturchnął barkiem, ktoś inny zahaczył łokciem.

— Kurwa, serio… — mruknęła pod nosem, bardziej do siebie niż do kogokolwiek.

Zatrzymała się na moment. Nie ruszyła od razu. Zamiast tego spojrzała jeszcze raz na Kasię, jakby oceniała, czy ta już leci w tamtą stronę, czy jeszcze ogarnia sytuację. Zawahała się, obserwując gesty i mimikę przy wejściu.

Już po sekundzie wiedziała, że coś jest nie tak. To nie było zwykłe „o, ktoś przyszedł”. To było to napięcie, które czuć zanim jeszcze zobaczysz problem.

— Idziemy zobaczyć co się odwala czy udajemy, że nas to nie dotyczy? — rzuciła ciszej, ale z tym charakterystycznym półuśmiechem, który mówił, że decyzja i tak już w niej zapadła. Jeszcze raz zerknęła w stronę wejścia. Tłum się tam dziwnie zagęszczał. Albo jej się tak wydawało.

Super. , przemknęła myśl niezadowolenia. Nie lubiła agresji, napięcia, spięcia… Takiej niewygodnej atmosfery.

Paulina zauważyła to szybciej niż powinna. Nie konkrety. Raczej to uczucie, że coś za chwilę pójdzie nie tak.

Zatrzymała się na moment, jakby tylko na sekundę wypadła z rytmu muzyki, po czym ruszyła w stronę drzwi, przeciskając się przez ludzi spokojnie, bez nerwów, jakby wciąż była w rytmie tańca. Dopiero bliżej zwolniła.

W końcu udało jej się zobaczyć.

Adam. Nie miał różowej marynarki, ale dalej uśmiechał się jak półgłówek.
Kilku typów obok. A on chyba myślał, że warto się do nich odezwać. Czemu?

Westchnęła cicho, ale już bez irytacji.
Podeszła do niego od boku, jakby wpadła na niego przypadkiem. Starała się być jak najbardziej urocza, a wiedziała, że zwykle jej to wychodzi.

— O, jesteś — rzuciła lekko, jakby właśnie go szukała. — Zniknąłeś nam.

Uśmiechnęła się krótko, naturalnie, nawet nie patrząc dłużej na resztę. Jakby ich tam w ogóle nie było.

— Chodź, bo zaraz nam zajmą miejsce. — dodała, trochę ciszej, ale swobodnie, jakby to była najnormalniejsza rzecz na świecie. Być może jeśli dresy załapią, że nie jest sam, dadzą sobie spokój, w końcu ciężej walczyć z grupą, czyż nie? Pomachała też Arkowi, który z niedaleka patrzył w jej stronę nie rozumiejąc, co właściwie robi.

Paulina już się nie odwracała, zakładając, że skumał i pójdzie za nią.

Na sekundę tylko zerknęła jeszcze w jego stronę, łapiąc z nim kontakt wzrokowy, wystarczający, żeby było jasne, że to nie jest prośba, tylko rozwiązanie.

Ruszyła z powrotem w tłum.
. Postanowiła, że później mu wygarnie, jakim jest pajacem. Tak na wszelki wypadek, nim zdąży pomyśleć, że spodobała jej się jego stylówa błazna.

Hej, zapomniałam, że post do wczoraj (myślałam, że do dziś), zaraz coś wyskrobię

E: sorrki, sporo edytuję po wrzuceniu, bo w g-docu jakoś lepiej to wygląda, a tu mi się rozjeżdża, nie ma akapitów, jakie bym chciała itp,itd ;d

Już coraz bliżej, kogoś szansa spotkać będzie w Warszawie ofc?
@dekline @zell , jak nastawienie?
Będzie jedna hala z GameDays btw, jakaś ich druga edycja podczepiana pod WTF, więc goście mierni (na pewno jak na takie dinozaury jak my, bo np Nieuczesana, pewnie nieznana starym piwniczakom). Ale zawsze coś !

Całkiem fajnie wygląda, szczególnie plecki

Mi jak najbardziej odpowiada

A tak szczerze, jak na rok 1997, to z czym powinien mi się skojarzyć?

@JohnyTRS napisał w [Horror] Gruzy przeszłości - komentarze i materiały:

Chyba że liczycie na budkę telefoniczna w środku lasu - nie ma komórek i smarkfonów. Tylko forsowanie i rany oznaczają dodatkowe stany.

Oj, nie spodziewałam się akcji w lesie po prostu

@JohnyTRS napisał w [Horror] Gruzy przeszłości - komentarze i materiały:

W niektórych testach (wg subiektywnej decyzji MG, haha) dostajecie stan za samo niezdanie testu.

Tbh, dla podkręcenia, to bym zawsze dawała jakiś condition za niezdanie, bo i tak trzeba uzyskać wszystkie cztery, żeby wpaść w stan "Złamania" (chyba załamania?) - zrobiłoby się ciekawie, tym bardziej, że można wyjść z tego stanu dość łatwo (spędzając czas ze "swoją" osobą, która nas wesprze), po prostu zostanie Blizna.

Też chyba warto dodać, że każdy condition (Stan) to -1 do kości (chyba, że nie chcesz tego używać)

To ja pierwszy raz się podzielę swoim obrazkiem, bo na tle tych wszystkich, które chatGPT mi wygenerował, ten podoba mi się najbardziej no i na tyle, że chętnie się podzielę

Jest to sesja Gruzy Przeszłości, akcja toczy się w Polsce w 1997 roku, postacie są nastolatkami.

Tutaj na dyskotece. Nie szkolnej. Powiem szczerze że w tych latach to ja miałam lat 7 i nie wiem, co się działo, ale wydaje mi się, że udało nam się odwzorować dobrze ubiór i postać. Otoczenie chyba też wydaje się całkiem OK jak na dyskotekę w lokalu. Są światełka, jakaś kula (której nie byłam pewna tbh, ale wydaje mi się, że mogła być jako coś "wow") no i jest moja postać z detalami jak piegi czy spinki do włosów, kolczyki w uszach z tym fajnym, tanecznym vibem. Zauroczył mnie ten obrazek

Paulina Kwiatkowska

Paulina odprowadziła ich wzrokiem z lekkim uniesieniem brwi. To nie wyglądało jak spontaniczny zryw romantyzmu. Raczej jak szybka ewakuacja.
Jeszcze przez moment patrzyła za nimi, po czym przeniosła wzrok w stronę wejścia. Skoro Alicja tak nagle zapragnęła tańczyć właśnie teraz, musiała mieć powód. A Paulina nie wierzyła w przypadki.
Zamieszanie. Burda. Mikołaj czający się przy wejściu jak krab, jakby chciał zająć pierwsze miejsce na trybunach i mieć najlepszy widok na ewentualną awanturę.
Do głowy przyszło jej jedno pytanie – przed czym, albo kim, uciekała Alicja? Szczerze wątpiła, żeby była aż tak wrażliwa, żeby nie móc na to patrzeć.

Przeniosła spojrzenie na Magdę.
– Szybko poszło – rzuciła cicho.

Na moment zawiesiła wzrok na parkiecie, gdzie Alicja już ciągnęła Krzyśka między pary.
– Jeszcze chwila i byś go zaprosiła sama.

Magda odruchowo poprawiła włosy, uciekając na sekundę spojrzeniem w bok.
– Nie zdążyłam – przyznała cicho, z lekkim, trochę zawstydzonym uśmiechem.

Paulina zerknęła na nią kątem oka.
– No to następnym razem szybciej. – Kącik jej ust uniósł się lekko – Bo ktoś ci go znowu sprzątnie sprzed nosa.

Magda tylko lekko się uśmiechnęła i wzruszyła ramionami, jakby nic się nie stało. Może rzeczywiście nie zwróciła większej uwagi na zamieszanie przy wejściu. Po jej minie było jednak widać, że coś sobie układa w głowie.

W tym czasie Paulina przesuwała wzrokiem po sali, wyłapując znajome twarze. W końcu dostrzegła Sosnowskiego na parkiecie. Wiedziała, że Magdę to ucieszy.

– Asia, bar czy parkiet?
– Bar. I jakiś stolik – odpowiedziała bez wahania.

Paulina uśmiechnęła się lekko i podała jej aparat oraz torebkę.

– Na stówę cykor go obleciał – rzuciła Kasia, wracając do tematu Chlebowskiego. – Bez sensu, nie będziemy tu tak stać. Asia, ogarnij nam coś do picia i bądź czujna.

– A my idziemy na parkiet! – dodała Paulina z nagłym przypływem energii.

Dziewczyny jakby się obudziły.

– Wyczaiłam Arka. Wbijamy – trąciła łokciem Magdę. Jej humor wyraźnie się poprawił.

Ruszyły w tany.

Parkiet szybko wciągnął je w swój rytm. Muzyka była może średnia, ale wystarczyło kilka taktów, żeby dziewczyny złapały tempo i zaczęły się śmiać, kręcić i zapominać o wszystkim poza chwilą.

Paulina odruchowo rozejrzała się wokół – bardziej z przyzwyczajenia niż z potrzeby – i niemal od razu wyłapała znajomą sylwetkę.

Alicja i Krzysiek tańczyli niedaleko. A raczej… próbowali.

Krzysiek trzymał ręce zdecydowanie zbyt wysoko, jakby ktoś mu wcześniej dokładnie wyznaczył bezpieczną strefę, której pod żadnym pozorem nie wolno przekroczyć. Sztywny, trochę zagubiony, wyraźnie walczył z własnym ciałem, które nie bardzo wiedziało, co zrobić z muzyką.

Paulina uniosła lekko brew, obserwując to przez chwilę.
– Patrz na niego – rzuciła półgłosem do Magdy, kiwając lekko głową w tamtą stronę. – Jakby go ktoś na egzamin z tańca wysłał.

Magda zerknęła dyskretnie i parsknęła cicho śmiechem. Być może potrzebowała tego, aby nie czuć się źle przez to, że został jej "podebrany".

– No… trochę.

Paulina przeniosła wzrok na Alicję.

Ona z kolei wyglądała, jakby dokładnie wiedziała, co robi. Spokojniejsza, pewniejsza, jakby prowadziła tę sytuację bardziej, niż powinna.

Kącik ust Pauliny drgnął. Alicja od początku wydawała jej się osobą, która prędzej dotrzyma towarzystwa Asi przy stoliku, niż dołączy na parkiet.
– Albo bardzo chce zatańczyć… – mruknęła pod nosem do samej siebie – …albo bardzo nie chce być gdzie indziej.

Na moment jeszcze zatrzymała na nich spojrzenie, jakby próbowała coś dopasować do siebie, po czym wzruszyła ramionami i wróciła do dziewczyn.
– Dobra, koniec podglądania.

Uśmiechnęła się lekko, łapiąc rytm muzyki.
– Tańczymy, zanim ktoś znowu zrobi tu przedstawienie.