Bastion 2521 - Przez wojenne ostępy
-
Gdy goniec wrócił z lasu w towarzystwie dwójki rycerzy, Duivel stał razem z resztą łuczników pod wieżą i słuchał, nie wtrącając się. Herr Theodor von Ellingen, wciąż w siodle, zażądał raportu krótko i oschle, a Eryk zdawał relację o wieży, patrolach, piekarni, "Czerwonym kole" i "Złotym kielichu" - gorliwie, jak ktoś, kto czuje na karku cień szlacheckiej niecierpliwości. Elf obserwował to wszystko spod oka: rozkazy o kwaterach i barykadach, pytanie o dwóch zaginionych, polecenie ich odzyskania, a na końcu - pytanie o "tubylca z milicji". Wszystko to budziło w nim lekką irytację, przecież to nie przyjechała Petra albo Inez... ale rycerz, który to teraz sadził się i traktował ich jakby trafił na jakiś degeneratów. Duivel dość zaskoczony pomyślał, że bliżej mu do tych zwykłych wojaków niż jakiś elit...
Gdy rycerz wspomniał o domniemanej dezercji, elf szybko odchrząknął i starał się mówić niskim i donośnym głosem
— Stefan na pewno nie jest zdrajcą, może podejmować niezrozumiałe decyzje, ale jestem pewien, że teraz infiltruje dokładnie ludzi z którymi przebywa. Trzeba tylko po Niego pójść... — odważył się to wszystko powiedzieć, bo najzwyczajniej w świecie drażnił Go ów rycerz.
Chwilę później, Theodor wspomniał o miejscowym wojaku, a elf zauważył od razu, że Thiemo zbladł i zaczął się pocić. Duivel poklepał swojego kompana i znów odezwał się do rycerza. Tym razem głównie po to by zwrócić na siebie uwagę, bo chciał w końcu uzyskać odpowiedź na jedno nurtujące go pytanie
— Panie — zaczął, z należytym, choć wyraźnie wyuczonym szacunkiem — zanim przejdziecie do kolejnego tematu, takie dwie krótkie sprawy, z całym szacunkiem. To miejsce nazywa się Złoty Kielich, nie Złoty Kufel - Urwał na moment, jakby ważył słowa — no i ważniejsze, mijaliście po drodze spalony zajazd, "Leśny Dzban"? Była tam ziemianka. Troje ocalałych. Zostawiłem dla Was znak i poprosiłem ich, żeby wyszli powitać regiment, kiedy nadejdzie. Wiadomo, co się z nimi stało?
Rycerz miał jednak ważniejsze zajęcia niż dyskutowanie z jednym z wojaków, na przykład zwiedzanie nowego posterunku.
Po chwili okrzyk z blank oznajmił przybycie włóczników Duerra - dwie dziesiątki ludzi, maszerujących przez bramę.
Eryk oswobodzony z obecności rycerzy oznajmił do elfa.— Duivel, weźmiesz Thiemo i trzech ludzi. I pójdź rozejrzeć do tego "Złotego pucharu". Thiemo mówisz, że wiesz, gdzie to jest? — Hochlandczyk przedstawił im wytyczne jakie przyszły z góry.
— Tak, to niedaleko Żelaznej. Mój brat tam mieszka to znam tą okolicę. — Stary milicjant pokiwał głową, że nie obawia się ruszyć w miasto jako przewodnik. Gdy kończył wypowiedź, elf już zaczął mówić swoje, aby Eryk nie przerzucił się od razu na kolejnych żołnierzy
— Tak jest! - wystrzelił Duivel bez wahania. — Thiemo nas z pewnością doprowadzi do Złotego Kielicha. Natomiast Złoty Puchar i Złoty Kufel to może innym razem — dodał z sarkazmem, słuchając jak dowódcy mylą raz za razem nazwę przybytku.Gdy grupy zaczęły się formować, odszukał wzrokiem Tobiasa i Beth, już gotowych do drogi w stronę centrum.
— Powodzenia. Uważajcie na te sylwetki, co się gapiły w stronę bramy — rzucił krótko, unosząc dłoń w geście pożegnania. Nie wiedział w którą stronę ruszą, ale również nie wiedział jak inaczej zagadać do towarzyszy.Zanim ruszył, zatrzymał jeszcze na chwilę Kolesnikowa i Eryka, którzy chodzili razem.
— Jeśli coś pójdzie nie tak, jaki dajemy znak? Coś, co przebije się przez tę mgłę — ustalili coś między sobą, po czym elf, przypomniawszy sobie, kto teraz tu właściwie dowodzi, odszukał wzrokiem rycerzy, zajętych kierowaniem ludźmi i dalszym planowaniem. Już nie odważył się kolejny raz zwracać ich uwagę. Ich grupę zwiadowczą Jurgen i Olivier, z którymi Duivel zdążył się nieco otrzeć podczas marszu przez las, oraz Karl Heinz Schneider, Hochlandczyk znany dotąd jedynie z widzenia i słyszenia.Gdy opuszczali bramę, elf przyspieszył kroku, by iść tuż obok Thiemo.
— Co z tobą było, jak ten rycerz wspomniał o tubylcu z milicji? — zapytał cicho, nie owijając w bawełnę — Zbladłeś jak płótno. Daj spokój, Ty w tej grupie to jak bohater — nie czekał długo na pełną odpowiedź, zanim przeszedł do rzeczy — Słuchaj. Jak będziemy bliżej Żelaznej, to się tam zajrzy, do Twojego brata, ale tak z zewnątrz, ostrożnie. Jak wszystko będzie wyglądać w porządku, to w drodze powrotnej wstąpimy do twojego brata. Jak coś będzie nie tak - wchodzimy od razu, bez czekania na nic.
I tak, pod wodzą starego milicjanta, piątka ruszyła w głąb zamglonych ulic Wendorf, w stronę Żelaznej i Złotego Kielicha - cokolwiek by ich tam nie czekało. -
Gdy goniec wrócił z lasu w towarzystwie dwójki rycerzy, Duivel stał razem z resztą łuczników pod wieżą i słuchał, nie wtrącając się. Herr Theodor von Ellingen, wciąż w siodle, zażądał raportu krótko i oschle, a Eryk zdawał relację o wieży, patrolach, piekarni, "Czerwonym kole" i "Złotym kielichu" - gorliwie, jak ktoś, kto czuje na karku cień szlacheckiej niecierpliwości. Elf obserwował to wszystko spod oka: rozkazy o kwaterach i barykadach, pytanie o dwóch zaginionych, polecenie ich odzyskania, a na końcu - pytanie o "tubylca z milicji". Wszystko to budziło w nim lekką irytację, przecież to nie przyjechała Petra albo Inez... ale rycerz, który to teraz sadził się i traktował ich jakby trafił na jakiś degeneratów. Duivel dość zaskoczony pomyślał, że bliżej mu do tych zwykłych wojaków niż jakiś elit...
Gdy rycerz wspomniał o domniemanej dezercji, elf szybko odchrząknął i starał się mówić niskim i donośnym głosem
— Stefan na pewno nie jest zdrajcą, może podejmować niezrozumiałe decyzje, ale jestem pewien, że teraz infiltruje dokładnie ludzi z którymi przebywa. Trzeba tylko po Niego pójść... — odważył się to wszystko powiedzieć, bo najzwyczajniej w świecie drażnił Go ów rycerz.
Chwilę później, Theodor wspomniał o miejscowym wojaku, a elf zauważył od razu, że Thiemo zbladł i zaczął się pocić. Duivel poklepał swojego kompana i znów odezwał się do rycerza. Tym razem głównie po to by zwrócić na siebie uwagę, bo chciał w końcu uzyskać odpowiedź na jedno nurtujące go pytanie
— Panie — zaczął, z należytym, choć wyraźnie wyuczonym szacunkiem — zanim przejdziecie do kolejnego tematu, takie dwie krótkie sprawy, z całym szacunkiem. To miejsce nazywa się Złoty Kielich, nie Złoty Kufel - Urwał na moment, jakby ważył słowa — no i ważniejsze, mijaliście po drodze spalony zajazd, "Leśny Dzban"? Była tam ziemianka. Troje ocalałych. Zostawiłem dla Was znak i poprosiłem ich, żeby wyszli powitać regiment, kiedy nadejdzie. Wiadomo, co się z nimi stało?
Rycerz miał jednak ważniejsze zajęcia niż dyskutowanie z jednym z wojaków, na przykład zwiedzanie nowego posterunku.
Po chwili okrzyk z blank oznajmił przybycie włóczników Duerra - dwie dziesiątki ludzi, maszerujących przez bramę.
Eryk oswobodzony z obecności rycerzy oznajmił do elfa.— Duivel, weźmiesz Thiemo i trzech ludzi. I pójdź rozejrzeć do tego "Złotego pucharu". Thiemo mówisz, że wiesz, gdzie to jest? — Hochlandczyk przedstawił im wytyczne jakie przyszły z góry.
— Tak, to niedaleko Żelaznej. Mój brat tam mieszka to znam tą okolicę. — Stary milicjant pokiwał głową, że nie obawia się ruszyć w miasto jako przewodnik. Gdy kończył wypowiedź, elf już zaczął mówić swoje, aby Eryk nie przerzucił się od razu na kolejnych żołnierzy
— Tak jest! - wystrzelił Duivel bez wahania. — Thiemo nas z pewnością doprowadzi do Złotego Kielicha. Natomiast Złoty Puchar i Złoty Kufel to może innym razem — dodał z sarkazmem, słuchając jak dowódcy mylą raz za razem nazwę przybytku.Gdy grupy zaczęły się formować, odszukał wzrokiem Tobiasa i Beth, już gotowych do drogi w stronę centrum.
— Powodzenia. Uważajcie na te sylwetki, co się gapiły w stronę bramy — rzucił krótko, unosząc dłoń w geście pożegnania. Nie wiedział w którą stronę ruszą, ale również nie wiedział jak inaczej zagadać do towarzyszy.Zanim ruszył, zatrzymał jeszcze na chwilę Kolesnikowa i Eryka, którzy chodzili razem.
— Jeśli coś pójdzie nie tak, jaki dajemy znak? Coś, co przebije się przez tę mgłę — ustalili coś między sobą, po czym elf, przypomniawszy sobie, kto teraz tu właściwie dowodzi, odszukał wzrokiem rycerzy, zajętych kierowaniem ludźmi i dalszym planowaniem. Już nie odważył się kolejny raz zwracać ich uwagę. Ich grupę zwiadowczą Jurgen i Olivier, z którymi Duivel zdążył się nieco otrzeć podczas marszu przez las, oraz Karl Heinz Schneider, Hochlandczyk znany dotąd jedynie z widzenia i słyszenia.Gdy opuszczali bramę, elf przyspieszył kroku, by iść tuż obok Thiemo.
— Co z tobą było, jak ten rycerz wspomniał o tubylcu z milicji? — zapytał cicho, nie owijając w bawełnę — Zbladłeś jak płótno. Daj spokój, Ty w tej grupie to jak bohater — nie czekał długo na pełną odpowiedź, zanim przeszedł do rzeczy — Słuchaj. Jak będziemy bliżej Żelaznej, to się tam zajrzy, do Twojego brata, ale tak z zewnątrz, ostrożnie. Jak wszystko będzie wyglądać w porządku, to w drodze powrotnej wstąpimy do twojego brata. Jak coś będzie nie tak - wchodzimy od razu, bez czekania na nic.
I tak, pod wodzą starego milicjanta, piątka ruszyła w głąb zamglonych ulic Wendorf, w stronę Żelaznej i Złotego Kielicha - cokolwiek by ich tam nie czekało.Tura 56 - 2521.05.05; fst; popołudnie
Miejsce: pd-zach Ostland; Las Cieni; Wendorf; ul. Żelazna
Czas: 2521.05.05; Festag; południe
Warunki: - ; na zewnątrz: dzień, zachmurzenie, łag.wiatr; chłodno (0)Duivel, Thiemo, Jurgen, Oliver i Karl
- Jak coś będzie nie tak, to będziecie musieli tu wrócić i o tym powiedzieć. Jak masz inny pomysł to mów. - Eryk wzruszył ramionami na propozycję elfa. Widocznie nie miał pmysłu na sprawną komunikację przez całe kwartały tego ponurego miasta.
- Jeśli nie wrócicie na kolację to będzie znak, że coś wam się przydarzyło. - Dodał Kolesnikow. Przez tą mgłę i dym, nawet z blank czy górnych pięter wieży, nie było widać przeciwległego krańca miasta. Gdzieś nad centrum obraz dachów był już rozmazany. A z poziomu ulicy, perspektywa kończyła się na pierwszym zakręcie lub jeśli była długa prosta, to na kilka kamienic do przodu. Gdy ktoś wszedł w te ulice i stracił z oczu bramę, to i ci z bramy tracili i jego z widoku. Pojedynczy krzyk z tej odległości byłby albo niesłyszalny, albo zlewał się z tłem odgłosów miasta. Więc można się było umówić na powrót w określonym czasie, na przykład do końcówki dnia. Do zmroku było jeszcze jakieś pięć, sześć dzwonów. Z drugiego patrolu Beth jeszcze pomachała im na pożegnanie i posłała im sympatyczny uśmiech - No to nie zgubcie się! - krzyknęła im na pożegnanie. Ale grupa Tobiasa też już ruszała w drogę. Dopiero jak Duivel ruszył w drogę i zostawili obstawę bramy za sobą, to Thiemo odważył się wrócić do tego co go zagadywał elf.
- E, jaki ja tam bohater. Bohaterowie umierają młodo. A ja jeszcze chciałbym trochę pożyć. Za stary jestem na bohatera. - Uśmiechnął się pod nosem ale uwaga towarzysza chyba sprawiła mu nieco przyjemności. Koledzy też się uśmiechnęli. - A zbladłem bo mnie w dołku ścisnęło jak ten Herr o mnie zapytał! Bałem się, że coś będzie ode mnie chciał! Dobrze, że Eryk mu mnie nie wskazał. Dobra dusza z niego. - Stary milicjant wymówił to z ulgą, jakby panicznie się bał stać przed tym wspaniałym rycerzem i mu się tłumaczyć, tak jak herszt Gebirgsjaeger musiał to robić.
- Ale ty to odważny jesteś. Albo masz coś nie tak z głową. Aby tak przemawiać do takiego rycerza? No, no… Przecież to szlachcic i wielki pan. Na takich jak my, nie zwracają uwagi, póki im do czegoś nie jesteśmy potrzebni. - Tym razem na Eonira spojrzał z mieszaniną podziwu i obawy. Zresztą koledzy również. Widać nie co dzień widzieli aby ktoś z gminu tak się odezwał nie pytany, do jakiegoś szlachcica. A Herr von Ellingen chyba też nie. Na jego twarzy było widać zdziwienie gdy ktoś kto nie jest szlachcicem wtrącił mu się w rozmowę z sierżantem. I to jeszcze śmiał go pouczać i pytać.
- Kto to jest? Cóż za bezczelność! Cóż za impertynencja! - Oburzył się na całego i Eryk zaczął coś mu szybko tłumaczyć. A później zaprosił dwójkę rycerzy do zwiedzania wieży co przynajmniej chwilowo odwróciło ich uwagę od bezczelnego elfa. Wtedy Kolesnikow pociągnął go za ramię, dając znać, że lepiej będzie jak się oddalą aby nie spotkać się bezpośrednio z dwójką błękitnokrwistych. W końcu i tak dostali kolejne zwiadowcze zadanie więc właściwie wszyscy ludzie sierżanta, mieli pójść w miasto.Droga przez opustoszałe miasto, wyglądała podobnie jak za pierwszym razem. Puste ulice. Chociaż to był Festag, dzień wolny od pracy aby prawy obywatel mógł oddać się modlitwie jaką czcił bogów. Na ulicach mijali porzucone wozy, kosze, ubrania, wiadra. Zatrzaśnięte okiennice i cisza dodawały złowróżbnej aury. I jeszcze ten dym czy mgła jaka wisiała niczym kurtyna. Nie przeszkadzała za bardzo w promieniu kilku budynków dookoła. Ale obraz stopniowo się rozmywał i dalsza perspektywa była trudna do uchwycenia. Brakowało punktów orientacyjnych do miejskiej nawigacji. Z blank murów to chociaż same dachy było widać. A z poziomu ulicy tylko kilka budynków wzdłuż ulicy. Nie przeszkadzało to jednak Thiemo, jaki znał miasto. Prowadził ich pewnie, pokonując kolejne skrzyżowania i zakręty. Czasem widzieli pojedyncze sylwetki lub ich małe grupki. Nikt się do nich jednak nie zbliżal. W oknach, zwłaszcza na górnych piętrach, widzieli czasem jakieś twarze co się im przyglądały. Gdy zadarli głowy aby im się przyjrzeć to cofały się w głąb mieszkań.
Podobnie jak wcześniej, sklepy i warsztaty były albo zamknięte albo splądrowane. Gdy to drugie to otwarte na oścież drzwi i wybite okna straszyły pustką i zdemolowanym wnętrze a rzeczy z wnętrza, często leżały na ulicy.
- Tak jakby. Trochę głośniej się robi. Nie? - Zauważył cicho Karl. Trzymał łuk w dłoniach jak talizman. Ta pustka, mgła i cisza, czyjeś spojrzenia wwiercające się w kark, działały wszystkim na nerwy. Ale gdy przeszli kilka kwartałów to faktycznie ten gwar co do tej pory był tłem, stał się jakby wyraźniejszy.
- Zbliżamy się do centrum. - Thiemo odparł równie cicho. Pozostali pokiwali głowami. Nie znali miasta i w byli ludźmi lasu. Więc te miejskie kaniony, były dla nich obce.
- Jakby zamieszki. Albo jakiś tłum. - Oliver potwierdził słowa kolegi. Bliżej centrum dało się już rozróżnić więcej dźwięków niż przy bramie. I tak to właśnie brzmiało. Jak jakis tłum, zamieszki albo walka. I najwyraźniej się tam zbliżali.
- O. I jesteśmy. To jest Żelazna. - Thiemo uśmiechnął się gdy wskazał im ulicę po prawej. Poza nim, dla całej reszty, nie różniła się niczym od tych jakie do tej pory mijali. Więc pokiwali głowami i ruszyli za przewodnikiem.
- Daleko jeszcze do tego “Pucharu”? - Jurgen był ciekaw.
- Nie. To gospoda niedaleko Marktplatz. Kupcy przychodzą tam ubić interes ale nawet szlachta tam zachodzi. Dobre trunki i jedzenie tam mają. Drogie. I alkowy, jak chcesz pogadać o interesach bez swiadków. - Milicjant wyjaśnił bez ogródek. Przeszli jeszcze kilka kamienic gdy w oddali zobaczyli sylwetki. Tym razem całkiem sporo. U niektórych widać było tarcze a u innych długie tyczki co mogło być jakąś bronią drzewcową. Słychać było ich głosy ale bez słów. Ktoś się kłócił, ktoś krzyczał z bólu, ktoś nawoływał do porządku. Musiało być ich z tuzin. A nie wiadomo czy to wszyscy.
- Ten “Puchar” to gdzieś tam? - Jurgen zapytał się cicho milicjanta. Ten pokiwał głową.
- Tak. Jeszcze kawałek za nimi. Ze trzy kamienice. - Wyszeptał i wszyscy przez chwilę wpatrywali się w sylwetki przed sobą. Jeśli by mieli dotrzeć do tej gospody, to trzeba by podejść do tych żołnierzy. Tamci chyba ich jeszcze nie zauważyli.
- To może pójdziemy jednak do mojego brata? To tam. - Wskazał na wlot ulicy jaki właśnie minęli. Widać było szyld z butem jaki reklamował zakład szewski. Jak na obecną sytuację to wyglądał standardowo. Czyli drzwi i okiennice były zamknięte a górne okna wydawały się puste. Chociaż na drugi rzut oka widać było jaśniejsze kreski w drewnie. Jakby ktoś kilka razy uderzył tam toporem. Ale teraz było tam cicho i pusto.Miejsce: pd-zach Ostland; Las Cieni; Wendorf; ul. Bednarzy
Czas: 2521.05.05; Festag; południe
Warunki: - ; na zewnątrz: dzień, zachmurzenie, łag.wiatr; chłodno (0)Tobias, Beth, Franc i Klaus
- No to nie zgubcie się! - Beth pomachała na pożegnanie do odchodzącej w miasto, grupy Duivela. A po paru chwilach, sami ruszyli wzdłuż ulicy. A Tobias miał nieco czasu aby przemyśleć odpowiedzi gońca. Pytanie o magów nieco go zdziwiło. Ale odparł, że Frau von Muller i Frau Alezzię widział przy spalonym zajeździe. Czyli prawie na opłotkach miasta. Jednak nie wiadomo było kiedy dotrą do bramy. A Herr von Ellingen, kazał im ruszać w miasto. Zaś góral jakiego Tobias wypytywał, zrobił przy tym znak ochronny skoro mowa była o osobach parających się magią. Frau von Muller wydawała się mieć lepsze maniery i łagodniejszy charakter od swojej koleżanki. Zwykle też trzymała się w jej cieniu. To Petra wydawała rozkazy, przemawiała do regimentu i potrafiła unieść się gniewem. Miała też bezpośredni styl bycia co niezbyt pasował do szlachcianki. Frau Inez wyglądała przy niej jak elegancka szlachcianka i uczona przy jakiejś awanturniczce ze szlaku. Ale parała się magią co w wielu zwykłych żołnierzach, budziło lęk i dystans. Tak jak to właśnie zaprezentował góral gdy o niej wspomniał.
- Przez tą przeklętą mgłę nic nie widać. Gdzie jest ten przeklęty Marktplatz? - Ciche mamrotanie Klausa, przywróciło Tobiasa do rzeczywistości. Też nie znał tego miasta. Ten miejski kanion wydawał się mu całkiem obcy. A pustka ulic szarpała nerwy. To był Festag i środek dnia. Ulice i gospody powinny tętnić życiem. Tymczasem mijali pozamykane na głucho okna. I czasem jakieś twarze na tych górnych, jakie odprowadzały ich wzrokiem. Ale zwykle umykały w głąb mieszkania, gdy skrzyżowali się spojrzeniami. Ten mgła czy dym, dodatkowo pozbawiały ich punktów orientacynych. Widać było tylko na kilka kamienic w przód i w tył.
- Nie mów, że się zgubiliśmy. Jak się dowiedzą w bandzie to do końca wojny będą z nas się śmieli. Psiakrew, w lesie to ja zawsze wiem gdzie iść. - Franc wydawał się być podobnie zirytowany. Na czuja to wszyscy zdawali sobie sprawę, że chyba wciąż powinni być we wschodniej stronie miasta. Stefan poszedł środkiem do tego “Koła”. A Duivel z Thiemo w zachodnią stronę. Markplatz miał być w centrum miasta i tam miały być te walki. Tylko, że jak nie było widać słońca ani nieba to trudno było się poznać w kierunkach świata. A ta mgła utrudniała złapanie jakich dalszych kierunków orientacyjnych którymi można by się kierować. W końcu się zatrzymali na kolejnych krzyżówkach.
- Chodźmy na wschód. Dojdziemy do muru to pójdziemy wzdłuż niego. W końcu trafimy na jakąś główną drogę co będzie musiała prowadzić do centrum. - Klaus zaproponował pokazując ulicę jaką chciał iść.
- To od razu można pójść do centrum. Tam pewnie też jest jakaś główna droga co prowadzi do Markplatz. - Franc wskazał dokładnie przeciwny kierunek.
- A jak trafimy na Stefana to co mu powiemy? Że się zgubiliśmy? - Klaus od razu skontrował jego wypowiedź. Rzeczywiście trudno było oszacować czy już minęli ten zajazd do jakiego miał zamiar dotrzeć Kolesnikow czy nie. Gdyby go spotkali, mógłby im zadać parę niewygodnych pytań.
- To może pójdziemy do zamtuza? - Beth wtrąciła się w tą dyskusję. Tak nagle, że obaj na nią spojrzeli zaskoczeni.
- Chcesz iść do zamtuza? Teraz? I jakiego zamtuza? - Franc popatrzył zdumiony na ciemnowłosą koleżankę.
- Tego co tam tak balują. Nie słyszycie? - Beth odparła bez wahania. I oni też ucichli aby posłuchać. Po chwili też to usłyszeli. Odgłosy muzyki, śmiechów, hulanki. Brzmiało jak niezła biba w jakiejś tawernie albo właśnie zamtuzie. Wydawało się być niedaleko. Ale okoliczne kamienice wydawały się być ponure i ciche, tak samo jak te jakie mijali do tej pory.
- No tak. Ale to trzeba by tam wejść w te ulice i poszukać. Zresztą nie wiadomo kto tam tak baluje. - Klaus wydawał się być sceptyczny co do pomysłu koleżanki. - Chodźmy do muru a jak spotkamy główną drogę do odbijemy do centrum. Na pewno prowadzi do centrum. - Wrócił do swojego pomysłu jak trafić we właściwe miejsce.
- A ty co myślisz? - Franc zapytał Tobiasa, czy ten ma jakiś pomysł jak odnaleźć centrum miasta do jakiego mieli trafić.Miejsce: pd-zach Ostland; Las Cieni; Wendorf; zajazd “Czerwone koło”
Czas: 2521.05.05; Festag; popołudnie
Warunki: - ; na zewnątrz: dzień, pogodnie, umi.wiatr; chłodno (0)Stefan i Wiesel
W toku operowania zranionego żołnierza, sytuacja w izbie się zmieniła. Porucznik wstała i wyszła. Pewnie gdzieś na górę by słychać było jej energiczne kroki po schodach. Stefan z chirurgiem właśnie pracowali aby wyjąć grot z rany. Drzwi do środka otworzyły się i szybko wszedł jakiś żołnierz.
- Gdzie porucznik? Mam dla niej ważne informacje. - Zameldował się z wyraźnym pośpiechem. A gdy od reszty oficerów usłyszał, że poszła na górę to on też tam poszedł.
- Ja przytrzymam a ty wyciągnij. - Chirurg w tymczasie rzekł cicho do swojego młodszego pomocnika. I rzeczywiście z wprawą rozszerzył krawędzie rany co ułatwiło Stefanowi wyjęcie grotu strzały. Żołnierz jęknął krótko i ostro a przy tym wierzgnął na stole. Po tym odruchowym działaniu znów się wyprostował.
- Spokojnie. Jeszcze musimy przemyć i zszyć ranę. Leż dalej. - Chirurg poprosił go a jego spokój pomógł zmobilizować się wojakowi. Zresztą zwykle weterani starali się znosić mężnie takie operacje. Znów musieli we dwóch na zmianę przemywać ranę aby ją zszyć chociaż z grubsza. Stefan nie pierwszy raz miał okazję zauważyć, że pracuje z profesjonalistą jaki byłby cenny dla każdej armii. Gdyby sam musiał to robić, zajęłoby mu to dużo więcej czasu i byłoby trudniejsze. Nawet z pomocą jakiegoś niewykwalifikowanej osoby, co mogła nawet potrzymać tu czy podać tamto, to nie było to samo. W międzyczasie do izby wróciła porucznik. Miała na sobie tą samą tunikę, narzuconą na krótką kolczugę co wcześniej. Ale teraz dało się wyczuć jakby miała zaraz ruszać w drogę. Poprawiła pas z mieczem i długim sztyletem. Na stół rzuciła rękawicę jakby je miała zaraz założyć. Zaś spod pachy wyjęła hełm. To był szturmak, nowoczesny, półotwarty hełm uzywany także przez piechotę. Ale ten był zdobiony i zdradzał oficera lub szlachcica. Zwykle pasował to bogatych kawalerzystów. Niezbyt pasował do prostej kolczugi, jaką miała na sobie porucznik.
- Czas rozprawić się z Dolsteinem. - Uśmiechnęła się do swoich oficerów. Część z nich też wstała i zaczęła się zbierać do drogi.
- Już po wszystkim. - Chirurg poklepał pacjenta po ramieniu. I zaczął myć wodę w misce. Co pozwoliło też i Stefanowi aby odejść od stołu. Gdy podszedł do oficerów i powiedział swoje, to ci wydawali się być nieco zdziwieni. Ale popatrzyli na porucznik. Ta zaś przez chwilę trawiła jego słowa. Połozyła sobie dłonie na biodrach i przypatrywała mu się wnikliwie. Wydawało mu się, że w ich głębi dostrzegł irytację. Albo zaciekawienie. Nie był tego pewny. Zresztą nie dała mu okazji na takie analizy.
- Czyli to wasz regiment kręci się wokół Południowej Bramy? - zapytała go bez ogródek. - To po co te całe gadanie, że chcesz się do nas przyłączyć? - Uniosła brwi aby podkreślić swoją irytację. Tak, w tym momencie był już pewny, że była to irytacja. - Jaki regiment? Skąd idziecie? Dokąd? - Zadała mu serię szybkich pytań. Przez chwilę nastała cisza gdy jej koledzy także wpatrywali się w Stefana, wyczekując na odpowiedź. Wtedy otworzyły się drwi i do środka szybkim krokiem wszedł sierzant Lupo. Podszedł bliżej do porucznik, po drodze jednym spojrzeniem ogarniając całą scenę. Zatrzymał się przy niej i coś jej powiedział po cichu. Ale wskazał bokiem głowy na Stefana. Brwi oficer znów powędrowały do góry i skinęła głową. - A to ciekawe. - Rzekła po chwili i znów to chwilę trawiła. Wzięła ze stołu rękawice i zaczęła je nakładać, jakby to miało jej pomóc w podjęciu decyzji. - Lupo dotrzymaj towarzystwa naszemu nowemu koledze. A ja sobie z nimi porozmawiam. - Oznajmiła sierżantowi i zgarnęła jeszcze swój szturmak. Po czym wyszła. Lupo zaś popatrzył na Stefana jakby go oceniał. Inni oficerowie też wrócili do szykowania się do wyjścia. Poprawiali pasy, sprzączki, sięgali po leżące na sąsiednim stole tarcze. Wyglądało jakby szykowali się do walki. Drzwi znów się otworzyły i do środka wszedł jakiś żołnierz.
- Frau porucznik mówi, żebyś go przyprowadził do bramy. - Wskazał na Stefana. Sierżant spojrzał więc na niego i skinął ku drzwiom.
- No to zbieraj się. Czas na ciebie. - Rzucił mu obojetnie. I odprowadził ich obu przez przedsionek, dziedziniec aż do bramy zajazdu. Tam w koniu siedziała już porucznik. Jeden z żołnierzy trzymał jej hełm a ona wkładała swoje czarne włosy pod kaptur ochronny.
- A no jest nasz ciekawski, zaginiony medyk. - Uśmiechnęła się ale z nutką cierpkiej ironii. Gdy we czterech podeszli jeszcze bliżej, Stefan dojrzał Kolesnikowa i paru jego łuczników. Nadal wyglądali jak leśne zbiry napadające na podróżnych. Ale sierżant posłał mu pozdrowienie skinieniem głowy. Lupo bez rozkazu oficer, jednak nie dał im się połączyć. A przy bramie jeszcze paru strażników oddzielało ich od siebie.
- Powiedzcie swoim oficerom, że jesteśmy w pełni otwarci na współpracę w tłumieniu tego buntu. Musi on być zdławiony natychmiast i bezlitośnie. Sami widzicie jacy oni są. - Wskazała na uwiązane do tablicy ogłoszeń ciało. Z wyciętą krwawą gwiazdą Chaosu. - Poza tym to jedyna sensowna droga prowadząca na wschód. Nie licząc tej co bezpośrednio prowadzi wzdłuż Wolf na Wolfenburg. Ale tam jest tłok taki, że wszystko utknęło. Ta droga przez Wendorf to jedyna sensowna alternatywa. Tu możecie się z nami kontaktować. - To zakładanie grubego kaptura nieco tłumiło jej głos i tylko czasem patrzyła w dół jakby sprawdzając czy Ostlandczyk jej słucha. Wskazała kciukiem na zajazd w bramie jakiego stali. Uporała się właśnie z kapturem i wyprostowała się. Dała znak sierżantowi ten ustąpił drogi Stefanowi aby ten mógł dołączyć do grupki Hochlandczyków jacy na niego czekali. Ona zaś wyciągnęła rękę i żołnierz podał jej hełm. Za ich plecami z karczmy wychodzili kolejni oficerowie. -
- *Jest wojna, a My znajdujemy się w nieznanym dla Nas mieście i próbujemy rozeznać się , co i jak. Ta mgła ogranicza widoczność na tyle, by dać wrogom doskonałą okazję by się gdzieś zasadzić. Starajcie się nie robić większego hałasu niż to konieczne. *
Kiedy wymawiał te słowa, Tobias schylił się by podnieść dwa, trzy kamienie leżące u jego stóp. Obejrzał je dokładnie i uśmiechnął się do obserwujących go towarzyszy, po czym schował je do kieszeni. Ci domyślili się do czego mu się przydadzą i sami pochowali po dwa, trzy w swoich kieszeniach.
- Dobra, Beth. Sprawdzimy ten zamtuz. Musi tam być najemne wojsko, zapewne podpite, wiec też nieostrożne. Jednakże, musimy najpierw założyć że to może być pułapka, dlatego przede wszystkim musimy poruszać się bezgłośnie i zbadać teren wokół tego zamtuza, zanim podejmiemy dalsze kroki. Ktoś się nie zgadza?
- *Jest wojna, a My znajdujemy się w nieznanym dla Nas mieście i próbujemy rozeznać się , co i jak. Ta mgła ogranicza widoczność na tyle, by dać wrogom doskonałą okazję by się gdzieś zasadzić. Starajcie się nie robić większego hałasu niż to konieczne. *
-
Szli już krótką chwilę. Na szczęście dla elfa, rycerz nie miał czasu aby w tej chwili udzielić mu reprymendy. Na samym początku jeszcze słyszał Jego donośny ton, jednak to wszystko. Ten sam moment na rozmowę wyczuł Thiemo i to On pierwszy zaczął nawijać. Gdy tylko przedstawił swoje odczucia, Duivel zaangażował się w rozmowę i od razu odpowiedział
— Jeśli po moim występku mogę się tytułować odważnym albo obłąkanym to wybieram odwagę — zaśmiał się lekko przy ostatnich słowach, ale szybko wrócił do powagi — Nie wiem jakiego słowa tu użyć, ale to jednak raczej nie była odwaga... Nie. To był oportunizm, jedyny moment, kiedy ktoś taki mógł usłyszeć kogoś takiego jak my — wzruszył ramieniem — Więc skorzystałem. Jednak wiem, że to raczej szybko się nie powtórzy, a nawet jeśli, to pewnie rezultat będzie nieco inny — po chwili dorzucił sucho — bardzo nie lubię jak ktoś pytany je jedną rzecz, odpowiada na coś zupełnie innego albo w ogóle nie odpowiadają na pytania. Pewnie dopiero Szefowe będą wiedziały co z tamtymi ludźmi z Leśnego Dzbana.Karl, Oliver i Jurgen niby trochę słuchali tej rozmowy, ale głównie skupiali się na obserwacji, bo Oni po raz pierwszy wyszli do miasta. Duivel i Thiemo wciąż szli za nim krok w krok, ale oczy mieli wszędzie. Droga była prosta, więc najbardziej obeznany w okolicy tylko od czasu do czasu mówił czy gdzieś skręcić, kierując z tyłu trasą. Okiennice, górne piętra, dachy, kałuże przy rynnach. Mgła wisiała nad miastem jak wilgotna szmata i kleiła mu się do twarzy. Podciągnął chustę wyżej na szyję. Od niedawna kojarzyła mu się z dziwnymi zdarzeniami, jak konfrontacja z czarownicami czy latającymi potworami, więc i teraz miał jakieś dziwne przeczucie, że ona nie oznaczała niczego dobrego. Ani razu jednak nie pozwolił poznać po sobie niepokoju, nie zwolnił, ani też starał się nie mówić o pogodzie i swoich przemyśleniach na ten temat. Wzrok miał spokojny, jak zawsze.
Gdy Karl i Oliver odezwali się o hałasie tylko pokiwał głową, dał mówić ich przewodnikowi. W tym momencie wolał się skupić na próbie wysłuchania o czym te głosy mówią/krzyczą, czy to przypadkiem nie są odgłosy walki. Słowa się rozmywały, ale ton nie. Kłótnia, krzyk, ktoś nawołujący do porządku. Przez jakiś czas wszyscy szli w milczeniu i w końcu doszli do Żelaznej.
— Dziękuję za wycieczkę krajoznawczą, Thiemo — mruknął przyjaźnie, a po chwili towarzysze zaczęli rozmawiać. Wysłuchał ich, w tym propozycji Thiemo o swoim bracie — Dobry pomysł. Idziemy do szewca. Może się czegoś dowiemy... A do tego szewc to dla ciebie rodzina, a dla nas prawdopodobne źródło informacji
Inne osoby które stały na drodze do "Złotego Kielicha" jeszcze ich nie zauważyli, więc spokojnie wrócili kawałek do domu z szyldem buta. Na wlocie Żelaznej Duivel uniósł dłoń. Zatrzymali się w cieniu, tuż przy wejściu do kamienicy. Elf odwrócił się do reszty.
— Panowie, trzeba to jakoś rozegrać dobrze. Thiemo i ja wchodzimy do środka, jeśli ktokolwiek będzie. Jurgen, Ty póki co obserwuj czy nikt z tamtej grupki nie idzie w naszą stronę, Oliver, Ty może patrz czy nikt nie idzie od miejsca skąd przyszliśmy. Karl Heinz, Ty stań pomiędzy nimi, tak aby szybko przekazać jakieś informacje, no i żeby każdy z Was mógł spojrzeć na znajomą twarz. Jak w środku będziemy ... — tu przerwał i popatrzył na Thiemo, bo chciał powiedzieć 'pomocy', jakby spodziewał się agresywnej interakcji. Kontynuuował — ... w stanie powiedzieć, że wszystko ok, to zawołamy Was do środka. Nie chcemy też tutaj sprowadzić tamtej szajki do domu brata Thiemo, prawda? —
Jednak zanim weszli, zbliżyli się do drzwi i Eonir przystanął tuż przed nimi. Przesunął palcami po jaśniejszych nacięciach w drewnie. Nie dotykał mocno, tylko sprawdzał krawędzie, kolor, to, czy drzazgi jeszcze pachną żywicą. Potem kucnął przy progu, obejrzał bruk, błoto w rynsztoku, ewentualne ślady butów i kół. Spojrzał w górne okna. Puste. Za pustkę mógł ręczyć tylko do pierwszego pietra. No i w niewielkiej odległości od okna, bo przecież ktoś mógł nie używać świeczek specjalnie.
— Thiemo — zaczął cicho, nie podnosząc się — brat ma rodzinę? Tylne wejście, podwórze? Znają go sąsiedzi, lubią? — wysłuchał odpowiedzi, wciąż spoglądając na ślady — Te cięcia. Zdarzało się to dawniej?—
Wstał i przyłożył ucho do drzwi, równocześnie starał się wytłumić odgłosy ulicy za plecami. Z jednej strony drewno, z drugiej odległy gwar tamtych ludzi. Jeśli byli to ludzie. Odsunął się na krok i skinął na Thiemo.
— Puknij. Cicho. Dwa razy. Przedstaw się, nie wołaj. Chyba, ze macie jakiś swój kod...—Sam stanął z boku drzwi, tak aby nie być widocznym od strony ulicy i okien, z łukiem w pogotowiu, ale opuszczonym. Reszta bez większych przeszkód wywiązywała się z wymyślonych przez elfa zadań. Czekali.
-
Szli już krótką chwilę. Na szczęście dla elfa, rycerz nie miał czasu aby w tej chwili udzielić mu reprymendy. Na samym początku jeszcze słyszał Jego donośny ton, jednak to wszystko. Ten sam moment na rozmowę wyczuł Thiemo i to On pierwszy zaczął nawijać. Gdy tylko przedstawił swoje odczucia, Duivel zaangażował się w rozmowę i od razu odpowiedział
— Jeśli po moim występku mogę się tytułować odważnym albo obłąkanym to wybieram odwagę — zaśmiał się lekko przy ostatnich słowach, ale szybko wrócił do powagi — Nie wiem jakiego słowa tu użyć, ale to jednak raczej nie była odwaga... Nie. To był oportunizm, jedyny moment, kiedy ktoś taki mógł usłyszeć kogoś takiego jak my — wzruszył ramieniem — Więc skorzystałem. Jednak wiem, że to raczej szybko się nie powtórzy, a nawet jeśli, to pewnie rezultat będzie nieco inny — po chwili dorzucił sucho — bardzo nie lubię jak ktoś pytany je jedną rzecz, odpowiada na coś zupełnie innego albo w ogóle nie odpowiadają na pytania. Pewnie dopiero Szefowe będą wiedziały co z tamtymi ludźmi z Leśnego Dzbana.Karl, Oliver i Jurgen niby trochę słuchali tej rozmowy, ale głównie skupiali się na obserwacji, bo Oni po raz pierwszy wyszli do miasta. Duivel i Thiemo wciąż szli za nim krok w krok, ale oczy mieli wszędzie. Droga była prosta, więc najbardziej obeznany w okolicy tylko od czasu do czasu mówił czy gdzieś skręcić, kierując z tyłu trasą. Okiennice, górne piętra, dachy, kałuże przy rynnach. Mgła wisiała nad miastem jak wilgotna szmata i kleiła mu się do twarzy. Podciągnął chustę wyżej na szyję. Od niedawna kojarzyła mu się z dziwnymi zdarzeniami, jak konfrontacja z czarownicami czy latającymi potworami, więc i teraz miał jakieś dziwne przeczucie, że ona nie oznaczała niczego dobrego. Ani razu jednak nie pozwolił poznać po sobie niepokoju, nie zwolnił, ani też starał się nie mówić o pogodzie i swoich przemyśleniach na ten temat. Wzrok miał spokojny, jak zawsze.
Gdy Karl i Oliver odezwali się o hałasie tylko pokiwał głową, dał mówić ich przewodnikowi. W tym momencie wolał się skupić na próbie wysłuchania o czym te głosy mówią/krzyczą, czy to przypadkiem nie są odgłosy walki. Słowa się rozmywały, ale ton nie. Kłótnia, krzyk, ktoś nawołujący do porządku. Przez jakiś czas wszyscy szli w milczeniu i w końcu doszli do Żelaznej.
— Dziękuję za wycieczkę krajoznawczą, Thiemo — mruknął przyjaźnie, a po chwili towarzysze zaczęli rozmawiać. Wysłuchał ich, w tym propozycji Thiemo o swoim bracie — Dobry pomysł. Idziemy do szewca. Może się czegoś dowiemy... A do tego szewc to dla ciebie rodzina, a dla nas prawdopodobne źródło informacji
Inne osoby które stały na drodze do "Złotego Kielicha" jeszcze ich nie zauważyli, więc spokojnie wrócili kawałek do domu z szyldem buta. Na wlocie Żelaznej Duivel uniósł dłoń. Zatrzymali się w cieniu, tuż przy wejściu do kamienicy. Elf odwrócił się do reszty.
— Panowie, trzeba to jakoś rozegrać dobrze. Thiemo i ja wchodzimy do środka, jeśli ktokolwiek będzie. Jurgen, Ty póki co obserwuj czy nikt z tamtej grupki nie idzie w naszą stronę, Oliver, Ty może patrz czy nikt nie idzie od miejsca skąd przyszliśmy. Karl Heinz, Ty stań pomiędzy nimi, tak aby szybko przekazać jakieś informacje, no i żeby każdy z Was mógł spojrzeć na znajomą twarz. Jak w środku będziemy ... — tu przerwał i popatrzył na Thiemo, bo chciał powiedzieć 'pomocy', jakby spodziewał się agresywnej interakcji. Kontynuuował — ... w stanie powiedzieć, że wszystko ok, to zawołamy Was do środka. Nie chcemy też tutaj sprowadzić tamtej szajki do domu brata Thiemo, prawda? —
Jednak zanim weszli, zbliżyli się do drzwi i Eonir przystanął tuż przed nimi. Przesunął palcami po jaśniejszych nacięciach w drewnie. Nie dotykał mocno, tylko sprawdzał krawędzie, kolor, to, czy drzazgi jeszcze pachną żywicą. Potem kucnął przy progu, obejrzał bruk, błoto w rynsztoku, ewentualne ślady butów i kół. Spojrzał w górne okna. Puste. Za pustkę mógł ręczyć tylko do pierwszego pietra. No i w niewielkiej odległości od okna, bo przecież ktoś mógł nie używać świeczek specjalnie.
— Thiemo — zaczął cicho, nie podnosząc się — brat ma rodzinę? Tylne wejście, podwórze? Znają go sąsiedzi, lubią? — wysłuchał odpowiedzi, wciąż spoglądając na ślady — Te cięcia. Zdarzało się to dawniej?—
Wstał i przyłożył ucho do drzwi, równocześnie starał się wytłumić odgłosy ulicy za plecami. Z jednej strony drewno, z drugiej odległy gwar tamtych ludzi. Jeśli byli to ludzie. Odsunął się na krok i skinął na Thiemo.
— Puknij. Cicho. Dwa razy. Przedstaw się, nie wołaj. Chyba, ze macie jakiś swój kod...—Sam stanął z boku drzwi, tak aby nie być widocznym od strony ulicy i okien, z łukiem w pogotowiu, ale opuszczonym. Reszta bez większych przeszkód wywiązywała się z wymyślonych przez elfa zadań. Czekali.
Tura 57 - 2521.05.05; fst; popołudnie
Miejsce: pd-zach Ostland; Las Cieni; Wendorf; ul. Bednarzy
Czas: 2521.05.05; Festag; południe
Warunki: - ; na zewnątrz: dzień, zachmurzenie, łag.wiatr; chłodno (0)Tobias, Beth, Franc i Klaus
- No możemy pójść i się rozejrzeć. - Klaus wydawał się być nieco urażony, że nie są skłonni skorzystać z jego pomysłu. Jednak gdy większość przychyliła się do zdania koleżanki to nie oponował dłużej. Kerując się słuchem, zboczyli z dotychczasowej drogi pomiędzy węższe i ciemniejsze ulice. Tu już w ogóle panował miejski kanion przez ciągnące się nad głowami kamienice. Każde kolejne piętro było trochę bardziej wysunięte na zewnątrz, więc powstawało wrażenie, że te miejskie ściany chcą się zamknąć ponad ich głowami. I dlatego docierało na dół mniej światła a cienie wydawały się jeszcze mroczniejsze. Tobias czuł jak nerwy pozostałej trójki są napięte, jakby oczekiwali zasadzki na każdym kroku. I właściwie był to dobry teren do robienia zasadzek. Skryci w cieniu załomów, beczek, wozów i okien napastnicy, mieliby się gdzie chować. Gdyby wytrzymali napięcie w ciszy i bezruchu, mogliby zaatakować ofiarę w ostatnim momencie. No i ta złowróżbna cicha i brak miejskiego życia w środku dnia, wydawał się podejrzanie nienaturalny. Ale tak było od okolic Południowej Bramy.
Jedyną wskazówką była ta muzyka i wesołe hałasy. Wabiła ich niczym syreni śpiew. Raz czy dwa musieli się cofnąć gdy odgłosy wydawały się cichnąć jakby się oddalali od ich źródła. Ale w końcu jak wyszli za kolejnego narożnika ukazały im się rozświetlone okna.
link: https://i.imgur.com/VA3U4qz.jpeg
To był pierwszy przybytek jaki działał tak jak powinien. Nie był zamkniety ani splądrwany. Okna nie były zasłonięte okiennicami za to kusiły światłem, gwarem zabawy i muzyką.
- A jednak zamtuz. - Franc mruknął pod nosem. Bo z początku jeszcze dywagował z Beth czy to zamtuz, zajazd czy zwykła gospoda. Ale nic nie ustalili i zamilkli gdy weszli w te miejskie, mroczne, zamglone kaniony. Teraz jak już widzieli ten lokal, widać było, że koleżanka trafnie strzeliła. Czerwone zasłony w oknach, szyld z czerwoną, smukłą, biuściastą panną zapraszającą uśmiechem i trzymanym dzbanem wina jasno wskazywał, że to przybytek rozkoszy. No i jeszcze dwie, młode kobiety z ładnie wyeskponowanymi dekoltami. Spojrzały w ich stronę gdy stanęli przed budynkiem. Rozmawiały ze sobą ale jak dojrzały ich to posłały im zalotne uśmiechy. Wysunęły nieco nogę do przodu aby podkreślić swoją grację i wtedy okazało się, że mają rozcięte z boku spódnice. To zdradzało prawie całą smukłą nogę aż do połowy uda. Żadna bogobojna mieszczka czy szlachcianka nie pozwoliłaby sobie na taki wyuzdany strój w miejscu publicznym. A z bliska widać było mocny makijaż na jaki też może by mogła sobie pozwolić jakas diwa albo szlachcianka na balu dla wyższych sfer. Więc prawie na pewno to były ladacznice.
- O, kolejni bohaterowie. Ah mamy ostatnio mnóstwo wojennych bohaterów. To i dla was przyjaciele znajdzie się miejsce. - Odezwała się ta nieco niższa. Nie wydawała się być przestraszona, raczej jakby traktowała ich czwórkę jak kolejnych gości.
- O i koleżankę macie? Jaka ładna. I jakie masz pięknie ufryzowane włosy. Jak jakaś dama. Kto ci tak je ładnie zrobił skarbie? - Druga, nieco wyższa, zwróciła uwagę na Beth. Łuczniczka aż pokraśniała z dumy, że inna kobieta doceniła jej nową fryzurę.
- Koleżanka. U balwierza pracuje to umie. - Czarnowłosa odparła skromnie ale nie rozwijała tematu. Choć widać było, że komplement sprawił jej przyjemność.
- To jak bohaterzy? Wstąpicie na jednego? - Dziewczyny wskazały kciukiem do ciepłego, oświetlonego wnętrza. Ze środka dobiegały odgłosy zabawy. Muzyka, śmiechy, damskie i męskie głosy. Towarzysze Tobiasa spojrzeli po sobie i na niego, jakby nie byli pewni jak potraktować to zaproszenie.Miejsce: pd-zach Ostland; Las Cieni; Wendorf; ul. Żelazna
Czas: 2521.05.05; Festag; południe
Warunki: - ; na zewnątrz: dzień, zachmurzenie, łag.wiatr; chłodno (0)Duivel, Thiemo, Jurgen, Oliver i Karl
Te cięcia na drzwiach, wyglądały na w miarę świeże. Pewnie nie miały więcej niż kilka dni. Thiemo też był nimi zaniepokojony i zaprzeczył, żeby takie rzeczy zdarzały się wcześniej. Bez wiekszej zwłoki zapukał w nie ale w zdenerwowaniu w ogóle zapomniał o co go elficki towarzysz prosił.
- Thomas! Thomas to ja! Thiemo! Otworz! Jesteś tam?! - W głosie i twarzy widać było ten niepokój. Przez chwilę nic się nie działo. Ale z wnętrza usłyszeli w końcu męski głos.
- Thiemo? To ty? - Słychać było niedowierzanie i zdumienie. W oknie na piętrze pojawił się jakiś mężczyzna. Stary milicjant cofnął się na drugą stronę ulicy aby tamten mógł go obejrzeć i od razu zaczął do niego machać dłonią. - Oh to Thiemo! - Odkrzyknął ucieszony mężczyzna pewnie do kogoś za swoimi plecami. - Czekaj! Zaraz zejdę do ciebie! - I zniknął z okna. A nie mniej ucieszony milicjant zwrócił się do Eonira.
- To mój brat. Chyba jest cały. - Widać było, że nawet to krótkie spoktanie przez okno, sprawiło, że poczuł ulgę. Podszedł do pociętych drzwi wejściowych i poczekali jeszcze chwlę. Ze środka słychać było szybkie kroki. A potem szczęk odsuwanych rygli. Wcześniej Duivel nic niezwykłego przez nie nie usłyszał. Ale jeśli na parterze nie było nikogo to nie było aż tak dziwne. A po chwili te drzwi otworzyły się i stanął gospodarz. Obaj bracia uściskali się gorąco a Thomas zaprosił ich do środka.
link: https://i.imgur.com/cRiIeC3.jpeg
Powitanie było gorące. W pierwszej chwili elf znalazł się nieco na uboczu ale dzięki temu widział jak rodzina się wita. W Thomasie widać było rodzinne podobieństwo do Thiemo. Też miał już w większości siwe włosy i spiczastą brodę. I był podobnie chudy. Za to żonę miał pulchnął. Dorosłego już syna i dwie córki oraz dwójkę młodszych dzieci. Dla wszystkich przybucie brata i stryja wydawało się być ogromnym zaskoczeniem i przyjemną niespdzianką. Usiedli w kuchni na parterze. Po drodze przeszli przez warsztat wypełniony różnymi etapami robienia różnych butów. Obecnie pogrążony w półmroku zamkniętych okiennic, ciszy i bezruchu. W kuchni za to zrobiło się cieplej i zapanowała rodzinna atmosfera. Thiemo i Duivela zaproszono do stołu. Żona i córki jego gospodarza zaczęły rozpalać w piecu i wstawiać coś do jedzenia, przyniosły jabłkowe wino do popicia. I oczywiście byli spragnieni wieści od stryja co się z nim działo odkąd wiosną wyruszył z miasta. Duivel już nieco znał tą historię a częściowo sam w niej uczestniczył. O tym jak Thiemo ruszył do Lenkster, tam zaciągnął się do milicji górskiego margrafa, jak z jego regimentem ruszył z powrotem na wschód, na wojnę. Jak niedaleko jak wczoraj walczyli z bandami zwierzoludzi i tu wskazał na swojego elfiego towarzysza jaki brał w nich udział. A Duivel mógł dojrzeć w ich oczach wrażenie jako to na nich zrobiło. No i w końcu o nocnym ataku zwierzoludzi i tym jak dziś rano wrócił do swojego rodzinnego miasta. I ta cisza i wieści o jakichś zbuntowanych żołnierzach całkiem go zaskoczyły. Pewnie nawet bardziej niż resztę towarzyszy jaka stąd nie pochodziła.
- Ah to będzie apokalipsa. Te koźle syny zrobiły się tak bezczelne, że już pod samą bramę podchodzą. - Żona Thomasa biadoliła i wzięła najmłodszego chłopca na kolana i pocałowała go w czubek głowy jakby to miało go ochronić przed podłymi zwierzoludźmi.
- Pewnie wiedzą, że nasz baron zabrał większość wojska i pojechał na wojnę. - Mruknął dorosły syn a reszta rodziny pokiwała głowami. Dopiero teraz Duivel i Thiemo zyskali możliwość aby samemu popytać o sytuację w mieście. Dowiedzieli się, że zwierzoludzi w mieście nie było. A przynajmniej rodzina szefa ich nie widziała. Ale jak się dowiedzieli o walkach z kopytnymi w najbliższej okolicy to mieli miny, jakby się spodziewali, że zaraz te hordy wyskoczą za najbliższego narożnika.
- A te ślady na drzwiach? - Thiemo skorzystał z okazji aby o to zapytać brata. Wskazał kciukiem w stronę ulicy skąd przyszli.
- A daj spokój. Przeklęta swołocz. Szabrują po mieście i siły na nich nie ma. Was nie napadli? Pewnie dlatego, że macie broń. - Thomas westchnął jakby to była długa i niezbyt przyjemna historia. Ale brat dal mu znać aby im ją opowiedział. Zaś małżonka z córkami przyniosły do stołu miski z odgrzanym bigosem.
- To sie zaczęło parę dni temu. U tych najemników. Siegestern, Morgenstern czy jakoś tak. Stacjonowali na Marktplatz. - Lekko wskazał ręką tam gdzie pewnie był ten główny plac miasta. - No i tam wybuchł bunt. Część żołnierzy się zbuntowała i zaczęła szabrować okolicę. Albo najpierw zaczęli szabrować a potem się zbuntowali. Różnie o tym ludzie gadali. Po mojemu to nic to nie zmienia bo i tak strach wyjść na ulicę. Cały czas plądrują. U nas wczoraj też byli. Bo my blisko placu są to często się tu szewndają. Wtedy porąbali te drzwi. Ale tu same buty, żadnego jedzenia, wina ani kosztowności. To nami się aż tak nie interesują. - Szef westchnął gdy opowiadał o tych trudnych czasach jakie teraz w mieście nastały. A rodzina pokiwała głowami potwierdzając tak jego słowa.
- Nawet tych uchodźców obrabowali. To pierwszego dnia było. Bo w magazynach Hocha. Powiedz im o tym. - Żona przypomniała mężowi i ten pokiwał głową energicznie.
- A tak, bo magazyny Hocha. - Thomas wskazał znów jakiś kierunek a Thiemo pokiwał głową. I zwrócił się z wyjaśnieniem do swojego zakapturzonego towarzysza.
- To niedaleko. Hoch zbankrutował w zeszłym roku to wyprzedano towar na spłatę długów i ten magazyn od tamtej pory pusty stał. - mówił jakby to była wiedza powszechnie znana wśród mieszkańców.
- Właśnie tam. - Jego brat pokiwał głową. - No i tam władze pozwoliły Białym Gołębicom urządzić schronienie dla tych co ze wschodu uciekli przed wojną. Trochę tych z naszych kresów a trochę Kislevitów i innych. Nawet chyba jacyś Stryganie tam byli. One ich przyprowadziły ale szukały miejsca dla nich. Więc w ratuszu pozwolili im zająć magazyn Hocha. No to tam się umieścili. Może z tydzień temu. Może trochę dłużej. No i jak ta rozwydrzona wojskowa hołota tam wpadła to zaczęli tam rabować i bić kogo popadnie. Podobno przestali dopiero jak matka przełożona do nich wyszła. Dopiero wtedy ich zostawili w spokoju. - Szewc zrelacjonował wydarzenia sprzed paru dni, jakie dotyczyły tych magazynów.
- I potem jeszcze ją tam wzywali. Bo widzieliśmy ją z okna. Jak szła z nimi na plac. A potem jak wracała. Ale już sama. Pewnie mieli rannych albo chorych bo po co by wzywali gołębicę? Wstydu nie mają. Najpierw ich pobili i obrabowali a potem prosili o pomoc. Ja to bym im nie pomogła tym bandytom no ale wiadomo jakie są gołębice. - Żona znów wtrąciła się mężowi w słowo aby uzupełnić jego wypowiedź.
- Tak, to na samym początku było. Ze trzy, cztery dni temu. Jakoś tak. Jeszcze nie było wiadomo o co chodzi i, że bunt wybuchł. - Thomas pokiwał głową i zamyślił się na chwilę.
- Ale herold z ratusza chodził po ulicach wczoraj czy dwa dni temu. Krzyczał, że lojalne wojska otoczyły buntowników razem z naszymi strażnikami i ich dni są policzone. Mówił, że musimy uzbroić się w cierpliwość, zostać w domach i modlić się. Bo każdy na ulicy może być sprawdzony przez patrole i wezwany na przesłuchanie a szabrownicy to nawet powieszeni na miejscu. - Dorosły syn oznajmił im entuzjastycznie jakby wierzył, że wkrótce ten bunt zostanie zdławiony i cierpienia jego rodziny i sąsiadów skończą się.
- A tam. Jak oni ich pilnują? Widziałeś jak nam wczoraj drzwi ozdobili? I gdzie była straż? Gdzie byli ci najemnicy? Pewnie siedzą po karczmach i wino piją i taka to ich wojaczka. A my tu musimy siedzieć jak myszy w dziurze. Szkoda, że nas baron wyjechał i to z wojskiem. On by raz dwa zrobił porządek z tymi bandytami. - Wyglądał na rozżalonego tym faktem, jakby kiepsko widział swój los w najbliższej przyszłości.
- Ale przecież została baronowa i jej córka. - Syn mu przypomniał, chociaż też wyglądał na przygnębionego.
- No i co z tego? Co one mogą? To tylko kobiety. Bez wojska nic nie zdziałają. A wojsko poszło z naszym baronem. - Ojciec machnął ręką, jakby nie wierzył, że to coś może pomóc.
- Koniec świata jest bliski. Zostaje nam się modlić aby godnie go dostąpić. - Szefcowa też wyglądała na podobnie zmartwioną. - A tu ci heretycy jeszcze za rogiem. To już na pewno zaraz się zacznie ta apokalipsa. To wszystko przez tych grzeszników. Za dużo było ladacznic, pijaków i cudzołożników. I się bogowie pogniewali. I teraz jest kara za grzechy. - Wydawała się być święcie przekonana, że tak właśnie jest.
- A bo ten herold to jeszcze krzyczał, że ci buntownicy to zdrajcy i heretycy. Prawdziwi odszczepieńcy nam się trafili. Zakała ludzkości. Oby Sigmar nie potraktował nas kometą jak tego przeklętego Mordheim. - Thomas pokręcił głową jakby lada chwila spdziewał się losu dawnej stolicy Ostmarku. Powszechnie wierzono, że Sigmar zesłał na nią zagładę z nieba aby ukarać podłość i występki mieszkańców. To było parę wieków temu ale pamięć o tym strasznym losie przetrwała.
- A najgorsze, że jak spotkasz kogoś z nich na ulicy to nie wiada którzy to są. Najwięcej ich jest na Marktplatz, podobno ci buntownicy są tam oblężeni. No ale jakoś chodzą rabować sklepy i gospody. A po wodę chociaż raz dziennie trzeba chodzić. - Najstarsza z córek też dodała swoje trzy pensy. A Duivel zauważył, że najmłodszy chłopczyk podszedł do niego bliżej i jakby ukradkiem chciał mu się bliżej przyjrzeć.
- Nie tylko oni. Jedzenia zaczyna brakować, rzeźnie i piekarnie w większości nie pracują to ta miejska hołota zaczyna się panoszyć. Większość wojska siedzi przy placu to reszty miasta nie ma kto pilnować. Wyjdziesz po chleb czy wodę, to możesz kosę pod żebra dostać od jakiegoś łotra za bochenek jaki niesiesz. Wcale do tego nie trzeba tych zbuntowanych heretyków. - Thomas dorzucił ostatnią cegiełkę do tego obrazu marności i niebezpieczeństw jakie przeżywali zwykli mieszkańcy. I cała rodzina zamilkła pogrążona w ponurych myślach. -
Duivel siedział w kącie stołu, skąd widział i drzwi do warsztatu, i okno, i twarze całej rodziny. Słuchał. Thomas westchnął na początku, jakby to była długa i niemiła historia, a przy heroldzie machnął ręką z rozżaleniem. Jego żona przyciskała do siebie najmłodsze dziecko i całowała je w czubek głowy, jakby to mogło je uchronić przed zwierzoludźmi, a Elf wiedział, że tak naprawdę to bardziej uspakajało Matkę. Starszy syn Thomasa wierzył w herolda i w to, że bunt zaraz zdławią, tak jak się wierzy w coś, kiedy nie ma się nic innego. Elf zbierał to wszystko po kawałku. Bunt w regimencie. Plądrowanie magazynów Hocha. Matka przełożona zabrana na plac i odprowadzona z powrotem. Lojalni, którzy rzekomo otoczyli buntowników, a pod ich nosem rąbano drzwi szewca. Ci ludzie zdążyli obrócić swoje własne miasto przeciwko sobie, a w lesie za murami wciąż czekały bestie z rogami. Kometa Sigmara, kara za grzechy. Duivel nie komentował, ale przyszło mu do głowy, że kary obecnie nadchodzą z północy i mają kopyta, nie boskie.
W pauzie, kiedy cała rodzina na chwilę zamilkła, pochylił się do Thiemo.
— Mówiłem, że pukać dwa razy, cicho — mruknął tak, żeby usłyszał tylko towarzysz. Następnie uśmiechnął się do niego i dodał — ale wyszło lepiej niż planowałem —
Gdy Gospodyni z córkami roznosiły bigos, dostał też pajdę chleba. Duivel skinął głową ze szczerym uśmiechem, szybko podziękował i rozpoczął jedzenie. Gospodarz z rodziną jeszcze chwilę opowiadali o niedawnych zdarzeniach, więc elf wraz z Thiemo mieli czas na zjedzenie większości strawy. Dwa obiady w tak krótkim odstępie czasu przypomniały czasy gdy można było się objadać na weselichach, ale niestety tym razem to nie był taki przypadek. Gdy opowieści i wymiana zdań dobiegła końca, elf w końcu się odezwał.
— Dziękuję wam bardzo za gościnę. Bigos smakuje jak w najlepszych karczmach. Na wojnie można zapomnieć, że jedzenie może mieć smak — po czym dojadł ostatnie dwie czy trzy łyżki.
Zwrócił się wtedy bezpośrednio do szewca, osadziwszy też na nim wzrok.
— Majstrze Thomasie. Mam kilka pytań. Trochę z ciekawości, a trochę dlatego, że nasi dowódcy będą pytać nas o raport, a ja nie chcę wrócić z pustymi rękoma. Zgoda? — Poczekał na skinienie głową, które nastąpiło jakby z automatu — Pierwsze. Magazyn Hocha i Białe Gołębice. Ilu tam było uchodźców i ile samych Gołębic? Chcę wiedzieć, ilu ludzi może być jeszcze w tamtej okolicy, no i czy na pewno dali im spokój... — starał się mówić bardzo wyraźnie, aby rodzina Thiemo zapamiętała wszystkie pytania, bo elf nie czekał na odpowiedzi, tylko chciał wszystkie kwestie poruszyć od razu, a potem usłyszeć odpowiedzi.
— Drugie. Herold. Kto go wysłał, ratusz? I kto dowodzi lojalnymi, wasi strażnicy, czy ktoś z zewnątrz, bo mówiliście, że Baronowa i jej córka to nic nie mogą? No, a wspominając o tej dwójce to gdzie one teraz przebywają, no i czy ludzie je lubią? — nie myślał wcześniej o Baronowej, ale zadając pytanie o Herolda, stwierdził, że rodzina Barona to może być ciekawy sojusznik.
— Trzecie, a to dla mnie najważniejsze, bo ja nie jestem stąd. Jeśli lojalni w końcu zdławią buntowników, to co potem? Żołnierze, którzy dziś stoją po waszej stronie, jutro też mogą chodzić po ulicach. Będą łagodniejsi od tych z placu? I kto Waszym zdaniem powinien stać na czele miasta, żeby ludzie przestali bać się wyjść po chleb? — Duivel kontynuował płynnie zadawanie kolejnych pytań
— Czwarte. Zabrzmi dziwnie. Ta mgła nad miastem. Od kiedy się trzyma? To u Was normalne o tej porze roku? I czy przez te dni działo się w mieście coś, czego nie umiecie wytłumaczyć? Dziwne światła, wycie, ktoś, kto zachowywał się jakby nie był sobą. Nie chcę Was straszyć. Chcę wiedzieć, na kogo czy też na co uważać — zawiesił głos i spojrzał na okno.
— I ostatnie. Kawałek stąd, na Żelaznej, stoi grupa z tarczami i tyczkami, może tuzin. Nie widziałem barw. Wiecie, kto to? Szabrownicy, czy raczej ktoś z tych, którzy pilnują porządku? Po drodze do Złotego Kielicha, gdzie idziemy — Złożył dłonie na blacie i czekał na wszystkie odpowiedzi. Gdy już padły wszystkie dodał jeszcze od siebie jedną kwestię.
— Thiemo i ja idziemy dalej, do Złotego Kielicha bo tam pono miejscy urzędnicy i rajcy są. Ale nie zostawię Waszej rodziny bez słowa. Jeśli chcecie, zapytam moich dowódców, czy znajdzie się dla Was wszystkich czy tylko niektórych, miejsce przy regimencie. Teraz tu szabrownicy, ale gorsze rzeczy nadciągają, zresztą Thiemo Wam opowiadał co to za dziwy napotykaliśmy po drodze. No, a skoro macie warsztat, to wiedzcie, że regiment idzie długo i buty się zdzierają... Mogę szepnąć słowo szefowej, jeśli oczywiście chcecie, bo przecież nic na siłę. Oczywiście powiem, że za opłatą. — Skończył swoją wypowiedź, odczekał grzecznie na odpowiedź i zwrócił się do Thiemo — Czas na nas... nasi trzej towarzysze czekają na warcie na zewnątrz, może jeszcze wrócimy, bo coś czuję, że chwilę w Wendorf spędzimy czasu —... -
Stefan słysząc słowa porucznik o zauważeniu przy bramie jakiegoś regimentu poczuł jednoczeście odrobinę ulgii, w końcu oznaczało to, że najprawdopodobniej pułk zajmuje już silną pozycje w mieście. Jednocześnie wiedział, że razem z Albrechtem są teraz po uszy w gównie, doskonale pamiętał jak traktowany był jeniec którego widzieli w bramie zajazdu. Czuł jak zaczyna się pocić kiedy oficerowie zasypali go serią pytań, jakimś cudem udało mi się nie położyć ręki na ostrzu noża za pasem. W końcu rzucił odpowiedź udając niewiedzę:
- Tak jak mówiłem Pani porucznik do miasta weszliśmy w kilkanaście osób, żadnego regimentu tam nie widziałem. Pewnie pojawiły się kolejne osoby co przeżyły wspomniany atak pomiotów.
Tak jak mówiłem mogę ich zachęcić do dołączenia się. pozwolę się tylko spytać o to ilu tych buntowników w przybliżeniu jest? Żeby wiedzieli w co się pakują i nie biadolili później że ich na minę wprowadziłem.
Po wyjściu oficer zajął się sprzątaniem swoich narzędzi, podczas tego odezwał się jeszcze do doktora:
Przepraszam ale wcześniej po chamsku się Panu doktorowi nie przedstawiłem. Nazywam się Stefan Jeager. W sumie to tak samo nietaktownie zachowałem się względem Pani porucznik…? - Stefan postarał się zadać to pytanie neutralnym tonem i stojąc plecami do sierżanta i innych obecnych żołnierzy. Jednocześnie miał nadzieję, że intensywność z jaką spoglądał na medyka i mowa ciała wystarczą do zasygnalizowania mu pytania i że jest ono dla Stefana ważne.Czarnowłosa porucznik przed wyjściem, popatrzyła przez chwilę na Stefana. I uśmiechnęła się półgębkiem nieco ironicznie. Ale nic nie powiedziała. Gdy zaś Jaeger odezwał się do chirurga to ten przyjrzał mu się uważnie. Po czym ponad jego ramieniem spojrzał na sierżanta Lupo i resztę żołnierzy.
- Miło mi cię poznać młody człowieku. Jestem doktor Gerlach Sonnewalde. Dziękuję za pomoc. Szkoda, że musisz już iść i nie możemy poznać się lepiej. Może w spokojniejszych czasach. Wpadnij kiedyś do mnie na Bursztynową to napijemy się jabłecznika i porozmawiamy. - Siwowłosy medyk uśmiechnął się łagodnie. Mówił cichym, spokojnym głosem. Mył przy tym ręcę w misce z krawą woda a potem wycierał je w niezbyt czysty ręcznik. Ale zwykle tak to wyglądało w polowych warunkach. Stefan zaś skojarzył, że Bursztynowa to była na tym adresie z kartki.
-Mieszka Pan na Bursztynowej doktorze,tak?- odparł ostlandczyk jednocześnie wyciągając jedną ręką z kieszeni skraj obciętej wcześniej kartki i skierował swój wzrok w jej kierunku wymownie.
Wysłuchał odpowiedzi medyka ,po czym zadał jeszcze jedno pytanie lekko ściszonym głosem:- A pan doktorze może wie, ilu tych buntowników jest, mniej więcej oczywiście?
Prowadzony na dół ostlandczyk zastanawiał się co z nimi będzie. Widział jak obchodzili się z jeńcami co nie napawało optymizmem, z drugiej strony nie próbowali ich póki co rozbroić... .
W ogóle cała sytuacja z buntem wydawała mu się podejrzana, zdawał sobie sprawę, że bunty w wojsku się zdarzają, ale był pewien że pan doktor Sonnewalde nie dał mu kartki z adresem w celu spotkania się na lekarskie pogaduchy. Cała sytuacja miała drugie dno i wiedział że bez rozwikłania tych tajemnic jego regiment będzie zagrożony ciosem w plecy.- Cholerne podstępy i manipulacje przeklętych chaosytów zupełnie jak w Nuln albo w tym cholernym lesie gdzie znaleźliśmy Czerwonego Maga...- Stefan przerwał nagle swoje zwyczajowe narzekania. Wspomnienie wydarzeń z walki z demonami i wiedźmą która potrafiła przejąć kontrolę nad dowolną osobą aby siać zamęt w szeregach imperialnych żołnierzy.
- Może tutaj dzieje się tak samo? - myśl ta spowodowała, że Stefan bezwiednie zatrzymał się na schodach co wywołało gniewne szturchnięcie ze strony prowadzącego ich podoficera:
-Co Ty robisz!? Ruszaj się, nie mamy czlego dnia żołnierzy!
Stefan natychmiast ocknął się z chwilowego stuporu, ruszył naprzód i wymamrotał pośpieszne przeprosiny. - Przepraszam za to, nagle trafiło mnie wspomnienie z niedawnej walki... muszę Panu zadać z pozoru głupie pytanie, ale proszę mi uwierzyć może być bardzo istotne dla całego tego burdelu z którym macie nieprzyjemność walczyć w tym mieście - Stefan zaczął trochę nieskładnie mówić do podoficera jednocześnie posłusznie idąc w dół schodów.
- Czy Ci żołnierze co się zbuntowali to byli już od dawna jakimiś malkontentami? Sprawiali kłopoty i nie chcieli walczyć?Czy może wprost przeciwnie zawszebyli pewnymi, karnymi żołnierzami aż tu nagle trach! Z dnia na dzień rzucili Wam się do gardeł jakby postradali zmysły, albo przynajmniej ich dowódcy czy dowódca nagle zwariował?
Jeager słuchał słów porucznik i starał się zanotować w pamięci wszystko co mówiła. Cieszył się z widoku swojego dowódcy ale jednocześnie nie miał najmniejszego pojecia co ten im o nim i Albrechcie powiedział. Czy byli już całkiem spaleni czy może zupełnie odwrotnie sprzedał im jakąś bajkę w którą oni muszą się wkomponować bez znania jej treści.
Dlatego pozdrowił swojego imiennika tylko skiniwniem głowy.
Kiedy oficer skończyła mówić odezwał się po skłonieniu głowy:- Pani porucznik przekaże wszystko co pani powiedziała...odpowiednim osobą, muszę się jednocześnie zapytać czy macie albo czy możemy ustalić jakieś hasło w celu identyfikowania się z Pani żołnierzami na terenie miasta? Żeby nie doszło do niepotrzebnych incydentów albo żebyśmy się nie dali podejść tym buntownikom. Wy ich rozpoznacie bez problemu ale moi...towarzysze mogą dać się podejść jak dzieci we mgle.
Ostlandczyk odchrząknął i ciągnął dalej:
-Po za tym Pani, jeśli dobrze rozpoznaje sytuacje to ruszacie do decydującej walki z tymi buntownikami, tak? Chodzi mi o to, że jeśli mamy sobie pomóc to przede wszystkim propowałbym poczekać z atakiem na przybycie wsparcia z naszej strony. Mówiła Pani że mają oni podobne siły do waszych, jak rozumiem są okopani w centrum miasta. Nie ujmując niczego odwadze Pani ludzi zapewne przydała by się Wam każda pomoc, żeby ograniczyć straty. - Tak jak mówiłem Pani porucznik do miasta weszliśmy w kilkanaście osób, żadnego regimentu tam nie widziałem. Pewnie pojawiły się kolejne osoby co przeżyły wspomniany atak pomiotów.
-
Tobias uśmiechnął się do kobiet stojących przed wejściem i szeptem zwrócił się do kamratów - Zapytamy tylko o drogę do głównego placu i zajrzymy do środka, by zobaczyć zo za żołdaki bawią się w środku. Tylko tyle. Jasne? - mhm - odpowiedziała mu reszta, ale nie tonem który oznaczał pełną zgodę. Co lekko Tobiasa zaniepokoiło.
- Dobry wieczór piękne Panie. - rzekł Tobias wchodząc po schodach. Kiedy się zrównał z dziewkami zajrzał przez jedno z okien do środka, jednak niewiele dostrzegł. - Czy mogłyby Panie wskazać kierunek stąd, który prowadzi na główny plac? W tej cholernej mgle łatwo stracić orientację. No i może kieliszeczek czegoś mocniejszego na drogę dostaniemy, bo suszy strasznie?
-
Tobias uśmiechnął się do kobiet stojących przed wejściem i szeptem zwrócił się do kamratów - Zapytamy tylko o drogę do głównego placu i zajrzymy do środka, by zobaczyć zo za żołdaki bawią się w środku. Tylko tyle. Jasne? - mhm - odpowiedziała mu reszta, ale nie tonem który oznaczał pełną zgodę. Co lekko Tobiasa zaniepokoiło.
- Dobry wieczór piękne Panie. - rzekł Tobias wchodząc po schodach. Kiedy się zrównał z dziewkami zajrzał przez jedno z okien do środka, jednak niewiele dostrzegł. - Czy mogłyby Panie wskazać kierunek stąd, który prowadzi na główny plac? W tej cholernej mgle łatwo stracić orientację. No i może kieliszeczek czegoś mocniejszego na drogę dostaniemy, bo suszy strasznie?
Tura 58 - 2521.05.05; fst; popołudnie
Miejsce: pd-zach Ostland; Las Cieni; Wendorf; ul. Żelazna
Czas: 2521.05.05; Festag; południe
Warunki: - ; na zewnątrz: dzień, zachmurzenie, łag.wiatr; chłodno (0)Duivel, Thiemo, Jurgen, Oliver, Karl i Anthon
- Gołębic ile było? - Gospodarz zafrapował się słysząc to pytanie. I od razu spojrzał po swojej żonie i dorosłych już dzieciach. - Bo ja wiem… Z parę ich było. Z pół tuzina może… - odparł po chwili zastanowienia.
- Nie no chyba więcej. Z tuzin nawet. - Żona pokręciła głową i przez chwilę się o to spierali. Okazało się, że w magazynach Hocha nie byli i na własne oczy nie widzieli całej grupy. Ale siostry proszące na ulicy o miłosierdzie już tak. Zwykle były po dwie lub pojedynczo. Często towarzyszyły im dzieci lub kobiety uchodźców, zapewne aby łatwiej było wzruszyć serca przechodniów. No i wydawało się, że może być ich z pół tuzina do tuzina. Tak mniej więcej. Jeszcze zależy czy liczyć tylko siostry zakonne czy też różnych pomocników jacy zdaje się też im towarzyszyli. Czy od początku czy byli to niektórzy uchodźcy co starali się ich wesprzeć to już Thomas z rodziną nie byli pewni. Samych uchodźców było może i pół setki a może i setka. Tak sąsiedzi gadali co obserwowali ich przybycie do miasta.
- Herold to był nasz. Z ratusza. To Gruby Fritz. To główny mówca ratusza. Ma głośny głos to zwykle on ogłasza co trzeba na placu. I było z nich paru strażników. Nic dziwnego. Takie niebezpieczne teraz te ulice. Oni też chyba nasi. No i mówili co wam mówiłem. Że buntownicy, że trzeba zrobić z nimi porządek ale na raze to mamy siedzieć w domu. - Teraz Thomas pokiwał głowy i większość rodziny też. Nawet Thiemo dał znak, że zna owego Grubego Fritza.
- A nasze baronowe to pewnie siedzą u siebie. We dworku. Bo co mają robić jak baron zabrał całe wojsko? Teraz to tym bardziej, jeszcze by je jakieś psubraty napadły na ulicach. Straszne czasy przyszły, nawet wielmożna Frau nie jest bezpieczna. - Szewc znów pokiwał głową jakby oczami wyobraźni już widział jak jakieś zbóje napadają na powóz szlachcianek.
- Ten dwór barona jest trochę za miastem. W lesie. Ale trochę z innej strony niż my przyszliśmy. Cała rodzina spędza tam większość roku. Tylko jak mają jakąś sprawę to przyjeżdżają do miasta. Albo na jakiś festyn czy święto. - Thiemo uzupełnił wypowiedź brata, wiedząc, że Duivel nie jest tutejszy i nie zna tych wszystkich niuansów co miejscowi.
- A czy je lubią? No panie elf co to za pytanie? Jak można szlachtę lubić? Wywyższają się i podatki nakładają. Jak nie pańszczyzna to dziesięcina. Jak mnie się serce kraje jak co miesiąc muszę czynsz za dom i warsztat płacić. A zawsze coś wymyślą a to za okna, a to na zbieranie łajna. O! Kanały! Od zimy na kanały zbierają. Nawet zaczęli kopać no ale ta przeklęta wojna wszystko zatrzymała. Wszystko teraz idzie na tą wojnę. - Thomas prawie obruszył się na to pytanie o szlachtę. Chociaż takie historie Duivel słyszał od ludzkiego plebsu wiele razy. Taka chyba była ludzka natura aby w chwili swobody utyskiwać na władze i uprzywilejowane warstwy. Trudno było się zorientować czy słusznie czy nie.
- Ale podobno to baronowa kazała wpuścić tych uchodźców do magazynów Hocha. I kupiła im chleb i wino. - Dorosły syn odważył się zwrócić na to uwagę ojcu. Za to dostał od niego krzywe spojrzenie.
- A już szlachcic coś ci da. Jak nie zabierze to już ci pomógł. - Pokręcił głową gdy wyburczał swoje słowa. Jakby zdegustowany naiwnością dorosłego ale jeszcze młodego syna. Żona i matka, jakby chciala ich pogodzić bo szybko zabrała głos.
- No tak, ci Walbeckowie nie są tacy źli. Mężowie jadą w las polować na te tałatajstwo co tam się lęgnie to zwykle drogi są przejezdne. A niewiasty to działają charytatywnie. To właśnie Alte Frau kazała robić te nowe kanały. Ona sprytna jest jak handlara z marketu. No i ta najmłodsza co z nimi jeszcze została. Udała nam się, zawraca głowę kawalerom. Ale mówią, że do klasztoru ma iść bo wiadomo, najmłodsza to już wiele posagu jej nie zostało. No ale podatki niestety ściągają, płacić musimy. Na to nie ma rady. Szkoda, że my, szefce, na żadne ulgi się nie łapiemy. - Kobieta najpierw patrzyła na swoich mężczyzn. A w końcu na Duivela i resztę rodziny, jakby im tłumaczyła jak i co tu działa. W końcu zakończyła spojrzeniem na męża jakby chciała go ułagodzić. Nad kolejnym pytaniem łucznika jednak musieli się zastanowić dłużej.
- No jak to co potem? Potem to… - Szewc wyraźnie nie wiedział co odpowiedzieć. - No to nie nasza już głowa elfie. My to zwykłe ludzie są. To będą decydować ci z ratusza, może Walbeckowie. Może kapłani. Pewnie ci z wojska. Ale nie my. - Thomas w końcu wybrnął z tego kłopotliwego pytania. Ale minę miał niewyraźną.
- Dobrze jakby jakieś wojsko zostało. Najlepiej to ci nasi strażnicy co zostali. Bo nasz baron i tak zabrał kogo się dało. Jak tych też zabiorą to kto będzie pilnował ulic? Tych najemników to niech sobie zabierają. Raz się zbuntowali to skąd wiadomo czy znów nie spróbują? - Syn wyrwał się z odpowiedzią i tym razem ojciec kiwaniem głowy przyznał mu rację.
- Najlepiej aby rajcy zaprosili Alte Frau. Jej nie tak łatwo oszukać. No i to nasza baronowa. - Żona rzuciła kolejnym pomysłem.
- A jakby nie mogła bo chora to mogłaby córkę przysłać. To prawie to samo. Adelaide przecież też baronowa a często towarzyszy matce albo ona ją przysyła tu do nas do miasta. - Córka jeszcze bardziej wsparła ten pomysł.
- No i siostrę przełożoną można by poprosić. W końcu ci bandyci na nich napadli u Hocha. Ona im pewnie przebaczy bo w końcu to siostra miłosierdzia. No ale powinni coś dla nich zrobić za tą podłość. Ona przecież mimo to poszła tam na Marktplatz do tych bandytów mimo, że ich napadli. Dobrze, że ci oprawcy nic jej nie zrobili. - Szewcowej przypomniało się jeszcze o przełożonej Gołębic. Widocznie darzyła ten zakon ogromnym szacunkiem, nawet jeśli tych sióstr przybyłych z objętego wojną wschodu nawet nie znała osobiście.
- A mgła. No tak, bywa dość często. Tu niedaleko są jeziora i mokradła. To często jest mgła. Ale głównie w nocy i nad ranem. Do południa zwykle przechodzi. Ale zdarzają się dni co cały dzien wisi. Ale to za wcześnie, to raczej jesienią. - Tym razem Thomas odpowiedział chętnie i z werwą. Widać tego akurat był pewien. Zresztą Thiemo mu zawtórował kiwaniem głowy. - Ale teraz to wisi bo te hultaje palą wielkie ogniska. Zdaje się, że wczoraj tych na placu chcieli dymem wykurzyć bo dymiło się na całego. Myślelimy, że już pożar wybuchł. Ale jednak nie. I widać jeszcze ten dym wisi. - Wyjaśnił skąd te zamglenia i kiepska widoczność w mieście.
- A i tak się parę domów spaliło. Najwięcej to przy placu. A my niedaleko przecie. I słyszałem, że ci co rabują sklepy i inne takie to podkładają ogień aby zatrzeć slady. - Syn dorzucił jeszcze kolejne wyjaśnienie.
- A ci z tyczkami to pewnie ci co walczą z buntownikami. Oni tam stoją aby nikt z miasta tam nie łaził. Ten herold. Gruby Fritz, to ogłaszał, że każdego kto tam za tą linią złapią to będzie uznany za sa… sab… sabata. No, że pomaga buntownikom. I sam będzie powieszony jako buntownik. A w tym “Kielichu” to oficery siedzą co radzą jak zgnieść tych buntowników. To jak wy też z wojska jesteście to może się z nimi dogadacie. Ale uważajcie aby was za buntowników nie wzięli. - Na tym polu Thomas też wyrażał się całkiem pewnie. Jakby dość dobrze się orientował kim są ci “z tyczkami”. Ale przestrzegł ich, żeby tamci nie wzięli ich za buntowników.
- A buty dla regimentu?! A pewnie! Ja robię pierwszorzędne buty! Nawet dla oficerów! Zaraz pokażę! Albo Anthon, leć przynieś te co ten kapitan nie odebrał! - Gdy Thomas usłyszał propozycję do interesów, od razu się podniecił. Szybko posłał syna a ten energicznie wrócił do warsztatu. A ojciec nawijał dalej. - Pewnie, że mogę! My wszyscy możemy! - Zatoczyl krąg dookoła swojej rodziny. - Dla oficerów i żołnierzy! Dla mężów i niewiast! Starych i młodych! Ha! Jak któryś kuternoga to zaoszczędzi ale mogę i jeden dla niego zrobić! - Zapewniał dalej aż brat się roześmiał.
- A dla naszych szefowych zrobisz? Bo to dwie młódki takie. Konno jeżdżą to dobrze aby z obcasami były jak dla kawalerzystów. Przecież robisz takie nie? - Thiemo jakby jeszcze chciał podbudować dobry nastrój brata i wspomniał o szefowych ich regimentu.
- No pewnie! Przecież wiesz ile ja butów dla kawalerzystów uszyłem! Dla dwóch młódek, nawet jak szlachcianki, to żadna sprawa! Przecież konno zwykle szlachta jeździ to już dla nich robiłem! - Szewc bił się w pierś a w międzyczasie jego syn wrócił z wysokimi butami. - Pokaż im. - W ferworze dyskusji, rzemieślnik kazał aby podał je gościom. Widać było, że to wysokie buty, co najmniej do połowy uda dorosłego człowieka. Gospodarz jednak nie wytrzymał. Wstał i zaczął z pasją tłumaczyć i pokazywać. Z zewnątrz buty wydawały się jednolite. Jasnobrązowa skóra miała taką, samą barwę. Jednak golenie były zrobione z solidnej, bydlęcej skóry. Aby chronić nogi tam gdzie były najbardziej narażone na uderzenia. Dodatkowo na kolanach było dodatkowa warstwa i wyściółka aby je chronić jeszcze bardziej. Tył za to był zrobiony z miękkiej, skóry cielęcej. Zapewniał elastyczność i wygodę. Podeszwa z wygarbowanej, solidnej końskiej skóry. Do tego mosiężne klamry jakie zażyczył sobie kapitan. Niestety wojna znów dała o sobie znać. I kapitan na nią pojechał zanim zdążył odebrać zamówienie. Ale dzięki temu Thomas mógł pokazać jak wyglądają kawaleryjskie buty dla oficerów.- Naprawdę wami dowodzą niewiasty? Nawet mężami? - Córka wykorzystała chwilę gdy ojciec się już nagadał o tych butach. I zadała ciche, nieśmiałe pytanie. Wydawała się być zafascynowana informacją, że dwie, młode kobiety mogą prowadzić cały regiment na wojnę. Może właśnie dlatego ona wydawała się być najbardziej skora aby pójść ze stryjem i jego elfickim towarzyszem. Większość rodziny jednak wolała zostać w domu. Nie było to jakieś wyjątkowe. Chłopi też rzadko decydowali się opuścić swoją chatę póki był cień nadziei, że jakoś to będzie. Na tu, przecież sąsiedzi też siedzieli w swoich domach więc chyba nie jest tak źle. Gruby Fritz mówił wczoraj, że ci heretycy są oblężeni na placu i lada dzień wojsko miało ich zgnieść. Więc z pewną obawą ale jednak postanowili pozostać na miejscu. Może oprócz Hanny ale ją matka prawie za rękę uciągnęła aby nie szła w te niebezpieczne ulice. A jak już to nie w stronę placu. I co najwyżej jak stryj z towarzyszami będzie wracał tam do bramy. I prawie w ostatniej chwili jednak Anthon zdecydował się, że z nimi pójdzie. Więc z kamienicy wyszli we trzech. Już na krzyżówkach spotkali się z trzema łucznikami..
Miejsce: pd-zach Ostland; Las Cieni; Wendorf; zajazd “Czerwone koło”
Czas: 2521.05.05; Festag; popołudnie
Warunki: - ; na zewnątrz: dzień, pogodnie, umi.wiatr; chłodno (0)Stefan i Wiesel
Wydawało się, że nic się nie zmieniło na tych ulicach odkąd Stefan z Wieselami szli w przeciwną stronę. Dalej było podejrzanie cicho i bezludnie. Dalsze widoki ograniczał dym lub mgła. Czasem z górnych pięter ktoś ich obserwował przez okna czy żaluzje co sprawiało wrażenie, że są cały czas szpiegowani. Nawet widzieli jakieś sylwetki tu i tam ale tak samo jak wcześniej, nie kwapili się aby spotkać kilkuosobową grupkę. Jaeger idąc w otoczeniu kilku Hochladnczyków z łukami, miał okazje przemyśleć swoje ostatnie chwile w “Czerwonym kole”.
Jeszcze w środku, gdy próbował dyskretnie wypytać starego chirurga, to niezbyt mu to wyszło. Stali i rozmawiali w głównej izbie gdzie stali albo siedzieli żołnierze, oficerwie a przy samym, zakrwawionym stole siedziało jeszcze ze dwóch wojaków czekających na swoją kolej. Gdy próbował pokazać fragment kartki i zagadać do Gerlacha, starszy mężczyzna od razu się spiął. Zacisnął mocniej szczęki i powoli wciągnął głębiej powietrze jakby chciał się opanować.
- Tak, mieszkam na Bursztynowej. Zapewniam cię młody człowieku, że zawsze będziesz tam mile widziany. Jeśli byś mnie nie zastał, to przekaż proszę mojej duszce, że poprosiłem abyś na mnie poczekał aż wrócę z pracy. Sam widzisz, że dużo mam ostatnio roboty. - Sonnewalde wytarł dłoń w szmatę. Po czym sięgnął do pasa i z kaletki wyjął chustkę. Wyciągnął ją aby podać Stefanowi. Ale to już zauważył sierżant Lupo.
- Jeszcze się uściskajcie na drogę. Co to za numery? - Warknął gdy podszedł do nich. Wyrwał chustkę z rąk starego chirurga i obejrzał ją podejrzliwie. Po czym na nich obu jakby sprawdzał czy coś knują. - Potrzymam ci to. - Uniósł kawałek delikatnego materiału gdy zwrócił się do Sonnewalde. Ten tylko wzruszył ramionami.
- To tylko chustka. Nic strasznego. - Wyjaśnił łagodnym głosem.
- A ty to stań tam, żebym cię widział. - Wskazał Stefanowi na drugą stronę izby. Tam oddzielało go kilka sporych kroków do stołu i chirurga.Potem właśnie sierżant go odprowadzał z powrotem do bramy. I miał minę, jakby musiał jakiegoś obszczumura wyrzucić z gospody. Ale jak Stefan zagadał do niego łagodnie to prychnął z irytacji. - To ten przeklęty Dolstein. Nasz kapitan. To on ich zbuntował. Przeklęty tchórz nie chce iść na wojnę. Mówią, że zaprzedał duszę demonom. Ale, że mir ma to wielu chłopaków omamił. Dobrze, że porucznik Solms go przejrzała. Ale teraz to już nieważne. Jak zaprzańce wolą paktować z demonami niż z nimi walczyć, to ich zmiażdżymy! - Sierżant odpowiedział prosto i bez wahania. Zaśmiał się na koniec jakby zwycięstwo było pewne. A po chwili już byli przy bramie. A w niej widać było porucznik na koniu a za nią kilku Hochlandczyków. Więc więcej okazji do rozmowy z sierżantem Lupo już nie miał.
Gdy zadał oficer pytanie, ta spojrzała na niego z góry. Już miała założony czepiec więc jej czarnych włosów nie było już widać. Ale hełm wciąż trzymała w dłoniach. Miała minę jakby zastanawiała się nad odpowiedzią. Albo czy w ogóle mu odpowiadać.
- Jak będziecie mieli jakąś wiadomość, to zgłoście się tutaj. - Wskazała kciukiem na zajazd przed jakim stali. - Nie radzę bez uzgodnienia ze mną ładować się w głąb miasta. Moi ludzie mają rozkaz każdego zbrojnego traktować jak buntownika. Nie dość, że ci heretycy wymykają się plądrować miasto to jeszcze miejska hołota robi to samo. Jak złapiemy któregoś to wieszamy jednych i drugich. Nie ma litości dla wrogów naszej ojczyzny. Wszystkich musimy zgnieść bez pardonu! Ostland walczy psia jego mać! - Mowiła spokojnie ale stanowczo. A stopniowo głos jej twardniał aż na końcu wykrzyknęła i zacisnęła pięść. Wtedy założyła sobie hełm na głowę a słysząc jej zapał i charyzmę sierżant Lupo i żołnierze przy bramie podchwycili jej okrzyki. Machali jej na pożegnanie gdy dala w bok wierzchowcowi i galopem ruszyła w głąb ulicy.
- No, no. Mocarna kobieta. Przydałaby nam się taka. - Kolesnikov pokiwał głową z uznaniem, dając znać, że na nim ta oficer też zrobiła wrażenie. Ale skoro jego ostlandzki imiennik był już z nimi to poklepał go po ramieniu i zawrócili w stronę Południowej Bramy.
- To my tu wycieczki po mieście robimy a ty sobie w karczmie bawisz? - Zagaił rubasznym i żartobliwym tonem. Koledzy zaśmiali się z rozbawienia. Ale szli dalej zostawiając za plecami zajazd. - Duivel wrócił, Tobias wrócił tylko ty się zawieruszyłeś. Ale ten twój do nas wrócił to powiedział gdzie jesteś. Przyjechał ten rycerz co się do nas w Lenkster przyłączył. Od razu zaczął wszystkim dyrygować. W sumie to nawet dobrze, że nas po ciebie wysłał bo działał mi na nerwy. A mówił, że nasz regiment już blisko. - Kolesnikov streścił Stefanowi co się przy bramie działo podczas jego nieobecności. Ale dopiero jak wspomniał o rosole z kuraków, doprawiony kiełbasami przyniesionymi przez Tobiasa i Beth, to Stefanowi zaburczało w brzuchu. Przez tą całą wizytę nic nie jadł. Ostatni raz to napełniał brzuch jeszcze rano w obozie w lesie.O ile same miasto właściwie się nie zmieniło. I trudno było mierzyć czas. Ta mgła, dym i chmury nad miastem sprawiały wrażenie, że cały czas jest ta sama pora. Ale w miarę jak się zbliżali do bramy to robiło się głośniej. Hochlandczycy też wydawali się zdziwieni. Szli ostrożniej jakby obawiali się kłopotów.
- A. No i są. - Stefan uśmiechnął się z ulgą gdy sprawa się wyjaśniła. Gdy Jaeger opuszczał tą okolicę to zostawiał za sobą prawie puste wieże bramne. Tylko paru łuczników było na blankach. Teraz ulica była zatarasowana wozami ustawionymi w poprzek. Być może nawet tymi które we trzech odciągali na boki gdy szli do “Czerwonego koła”. Obecnie za wozami widać było piknierów. Zachowywali się spokojnie i głośno. Ale była ich kupa. W każdej chwili mogli złapać za swoje drzewce i bronić pozycji. Z górnych okien kamienic widać było łuczników. Mieli dobry widok wzdłuż ulicy. Pewnie dostrzegli ich grupkę, zanim oni zauważyli ich. Był też płacz, lament zgrzyt zębów. Ludzi wygnanych na ulicę z tych kamienic. Kobiety trzymały małe dzieci, te większe płakały wczepione w ich spódnice. Mężczyźni dźwigali dobytek albo skarżyli się żołnierzom. Niektórzy jawnie ich klęli za co pikinierzy odpowiadali tym samym. Zrobił się z tego cały tłum i rwetes. Kolesnikow musiał zwolnić i trzeba było przeciskać się przez tą ciżmę. Dotarli wreszcie do wozów i pikinierów. Ci gdy ich rozpoznali to przepuścili ich dalej. A tam były kolejne kompanie. Albo obozowały na bruku, albo urządzały się w zajętych kamienicach lub pomagali wyprowadzić się dotychczasowym mieszkańcom krzykami a czasem i kopniakami. Wojskowe swawole nie obeszły się od rozprucia pierzyny z jakiegoś okna przez co na dół spadał śnieg pierzy. Co niesamowicie bawiło wojaków.
- O. Są i szefowe. - Kolesnikow z ulgą dojrzał charakterystyczny wagon. Był zaparkowany przy samej bramie, tuż przy wieży. Konie wciąż były jeszcze zaprzęgniętę więc albo pojazd dopiero co przyjechał albo jeszcze szykował się do drogi. Przy samym wejściu stał ten stary Landsknecht. Opierał się o swój miecz który był tak wysoki jak on.
- Nie wolno. - Zastopowal ich krotko jakby ledwo ich zauważał.
- My ze zwiadu. Herr von Ellingen nas wysłał zanim przyszliście. - Stefan zareagował na to równie spokojnie. Gwardzista chwilę trawił jego słowa po czym zajrzał przez drzwi.
- Ej! Powiedz, że wrócili zwiadowcy od von Ellingena! - zawołał wgłąb pomieszczenia. Ktoś w środku poderwał się od stołu i ruszył na górę po schodach. Wtedy wielki miecznik znów odwrócił się do grupki przybyszy. - I jak to wygląda? - Wskazał brodą mocno przetykaną siwizną w stronę miasta.
- Jego się pytaj, on tam był dłużej. - Kolesnikow wskazał kciukiem na stojącego obok imiennika. Gwardzista więc jemu niemo przekazał to pytanie. Zanim jednak ten odpowiedzial ze środka usłyszeli męski głos.
- Dobra wpuść ich! Mają się stawić na górze! - Posłany wojak wrócił i przekazał wieści. Więc gwardzista dał znak zwiadowcom, że mogą tam wejść.Miejsce: pd-zach Ostland; Las Cieni; Wendorf; ul. Bednarzy
Czas: 2521.05.05; Festag; południe
Warunki: - ; na zewnątrz: dzień, zachmurzenie, łag.wiatr; chłodno (0)Tobias, Beth, Franc i Klaus
- Oh kolejny bohater. Ale chyba niezbyt roztropny. Po co chcesz iść na plac bohaterze? Tam tylko krew, śmierć i wyprute flaki. Zostań z nami. Mamy pełne kielichy, namiętne usta i jędrne uda. Sam będziesz mógł sprawdzić bohaterze. - Obie kobiety wydawały się być rozczarowane pytaniem Tobiasa. Ale nie był w stanie rozstrzygnąć czy to tylko ich zawodowy urok czy naprawdę się zmartwiły, że pójdzie na zatracenie.
- A to tam tak źle? Na tym placu? - Franc zapytał nieśmiało jakby nagle wizyta w zamtuzie wydała mu się znacznie lepszym pomysłem niż marsz ku centrum miasta.
- No a jak myślisz kawalerze? Myślisz, że skąd ta mgła? Wczoraj tych buntowników próbowali ogniem wykurzyć. A i bez tego sieką się tam i mordują. Strach tam iść. Zostań u nas. U nas jest wesoło, u nas jest życie. Tam jest tylko śmierć i wyprute flaki. - Ta druga ladacznica dołączyła do tej pierwszej z zachęcaniu do wstąpienia w ich gościnne progi i uda. Z bliska przez okno, Tobias dojrzał, że faktycznie zabawa była tam przednia. Wyglądało to jak karczma w godzinach szczytu. Pewnie pokoje płatnych rozkoszy były na górze. Bo gdzieś nad głową słyszał jakieś rytmiczne jęki. Ale i przez okno się działo. W kącie stali grajkowie i grali coś skocznego. Przy stołach siedzieli głównie meżczyźni. Często rozebrani do samych koszul więc trudno było poznać kim są. Ale z tych co jeszcze mieli na sobie kaftany było widać, że to pewnie jacyś żołnierze. Jacy to już nie szło poznać. Także kelnerki były jak w każdej karczmie. Ale z odkrytymi ramionami co było śmiałym strojem. A przy stołach, między mężczyznami, też siedziały kobiety. Blondynki, czarnulki, rude, brunetki, młode, większość młodych. Śmiały się i żartowały razem ze swoimi męskimi towarzyszami. Ten zamtuz w tej chwili pracował na pełnych obrotach. Oaza zabawy w tym ponurym, opustoszałym mieście.
- No cóż, to w takim razie macie na przepłukanie gardła. Jeśli zmienicie zdanie to zawsze możecie zwrócić do nas. My wam znajdziemy jakieś przyjemne miejsce do siedzenia i zwiedzania. - Jedna z ladacznic przyniosła dzbanek i kubki. Rozlała do nich i poczęstowała gości. Okazało się, że to musujące wino owocowe. Niezbyt mocne ale orzeźwiające i gaszące pragnienie. A potem powiedziały im jak mają dotrzeć do placu. Ale z wyraźnym żalem, jakby zaraz za rogiem mieli skończyć marnie. Z takim samym żalem towarzysze Tobiasa odwracali się od tych świateł, muzyki, śmiechów i płatnych dam plecami i szli w puste, szare, ciche ulice pełne zimnej, ponurej mgły.
Kuszące światła zamtuza już na dobre znikły za ich plecami, kilka zakrętów temu. Ale ladacznice dość dobrze wyjaśniły zwiadowcom którędy mają iść.
- O. To chyba ten wykop co mówiły. - Klaus ucieszył się gdy wskazał łukiem na stertę ziemi. Ulica była rozkopana, tak jak uprzedzały płatne kochanki. Mówiły, że to pod nowe kanały. Zaczęli je kopać od Markplatz i szły w miasto. Więc teraz wystarczyło iść wzdłuż tych wykopów. Szło się ciężko bo albo trzeba było wskoczyć na sam dół i iść dnem tego rowu. Miało tą zaletę, że nie było się widocznym z powierzchni. Chyba, że ktoś wszedłby na tą wykopaną ziemię po bokach. Albo był w którymś z mijanych budynków. Albo właśnie iść górą, po szczycie tej ziemi. Ta jednak obsypywała się przy każdym kroku i trzeba było uważać aby nie ześlizgnąć się do środka wykopu. Szło się po niej tak wysoko, że głowę się miało tam gdzie parapety pierwszego piętra. Był dobry widok w dal, póki wzrok nie grzązł we mgle. A ta była tu gęstsza, widać coś było na dwa budynki dalej. Ale też było ryzyko, że ktoś ich może dostrzec gdy wyjdzie z tej mgły naprzeciwko, za nimi lub w którejś z poprzecznych ulic jakie mijali. Albo z któregoś z budynków. -
Na progu kamienicy Duivel jeszcze raz obejrzał ulicę. Za plecami słyszał, jak Żona Thomasa przytrzymuje Hannę za rękaw, chyba chciała pójść z bratem i wujem, ale tylko zdążyła coś powiedzieć na pożegnanie, więc elf skinął jej głową z półuśmiechem i nie odwracał się dłużej, żeby nie stwarzać kłopotów Matce. Anthon zresztą dołączył w ostatniej chwili, ze specyficznym wyrazem twarzy, jaki mają chłopcy, którzy sami nie wiedzą, czy to odwaga, czy głupota, choć w tym przypadku wszystko wskazywało na odwagę i chęć działania. Elf nie zapytał, tylko poklepał go lekko po ramieniu i ruszył dalej. Okiennice, górne piętra, dym w powietrzu. Obejrzał to wszystko po raz kolejny, bo teraz miał jeszcze jednego człowieka do pilnowania.
Na krzyżówkach spotkali trzech łuczników. Duivel zatrzymał się kilka kroków wcześniej, żeby sprawdzić, czy towarzysze są czujni i dopiero gdy się upewnił, że Jurgen, Oliver i Karl stoją skoncentrowani, ale jednocześnie całkiem swobodnie, odezwał się spokojnie, wiedząc, że nic złego i dziwnego się nie wydarzyło.
— To jest Anthon, syn brata Thiemo. Zna miasto i idzie z nami, cobyśmy mieli większe szansę u lojalistów. Zostanie z nami, dopóki nie dojdziemy do Złotego Pucharu i nie wrócimy, a może i na dłużej.... No a jak tu u was? Cisza, czy ktoś się kręcił? —
Jurgen wzruszył ramionami i powiedział, że spokojnie było, nikt się nie kręcił. Oliver dodał, że tylko raz mignęła im sylwetka w oknie naprzeciwko, ale zniknęła, zanim zdążyli się przyjrzeć. Karl skinął Anthonowi głową, przedstawił się krótko i zapytał, co tak długo, bo zaczęli już myśleć, że ich zapomniano. Thiemo przyznał, ze musieli przyjąć gościnę brata, choć słowem nie rzekł o bigosie, ale dodał, że wiele się dowiedzieli.
— Tak w ogóle, która godzina? Kolesnikow kazał być przed kolacją, a my w sumie co nieco się dowiedzieliśmy u Thomasa... — spytał Duivel po sugestiach o długim pobycie u szewca.
— Piąty dzwon już dawno minął — mruknął Oliver. — Kolacja dopiero po siódmym albo ósmym. Zdążymy — dodał zgodnie z prawdą, miał widocznie dobre wyczucie czasu.Duivel pokiwał głową i skupił wzrok na ulicy, gdzie w oddali we mgle rysowały się sylwetki z tarczami i tyczkami.
— Ci tam z tarczami to pono lojaliści, patrolują ulicę, chronią przed buntownikami, przynajmniej z założenia... — powiedział Thiemo, przerywając chwilę ciszy.
— W Pucharze są oficerowie, którzy planują rozbicie buntowników, chyba powinniśmy do nich dotrzeć. A to oznacza, że musimy przejść obok tego patrolu... Chyba że macie inne pomysły... — kontynuował już elf, który czuł się trochę dowódcą grupy, choć nie miał nic przeciwko, że akurat ThiemoNikt nie miał nic przeciwko, ani też nie mieli innych pomysłów. Thiemo wzruszył ramionami, jakby chciał pokazać, że on tu tylko przewodnik, a Anthon spojrzał na stryja, jakby czekał, aż ktoś zdecyduje. Duivel skinął głową, bardziej do siebie niż do nich, i ruszył pierwszy.
Szli wolno, nie w szyku, ale tak, żeby każdy mógł obserwować jedną ze strona świata. Elf trzymał łuk wciąż na plecach, dłonie miał widoczne, a przy każdym kroku obserwował sylwetki przed sobą - czy któryś z żołnierzy nie przestępuje z nogi na nogę zbyt nerwowo., czy nikt nie wyciąga broni w związku z tym, że zbliża się do nich grupa sześciu uzbrojonych mężczyzn. Nic takiego nie zauważył, ale mgła i dym potrafiły oszukać oko, więc i tak trzymał się czujnie. Kilkanaście kroków przed nimi zatrzymał grupę, a potem odezwał się pierwszy, wyraźnie, ale bez krzyku.
— Dzień dobry. Patrol zwiadowczy regimentu Marchii Górskiej Falkenhorsta. Nie jesteśmy buntownikami. Idziemy do oficerów w Złotym Pucharze. Kto tu dowodzi? — mówił pewnie, choć nadal zastanawiał się, czy miejsce do którego zmierzają nie zwie się Złoty Kielich...
Z szeregu wystąpił sierżant, który przedstawił się jako Urlich. Powiedział, że walczą z buntownikami i że jeśli idą do oficerów, to może ich do Pucharu zaprowadzić. Elf skinął głową z uznaniem, ale od razu zadał następne pytanie, żeby coś dowiedzieć się zanim pójdą dalej.
— Czyim jesteście oddziałem: milicja, tutejsze wojsko, żołnierze baronowej, Siege Stern, ktoś jeszcze? — mówił wciąż donośnie, ale bez krzyku.
— Siege Stern — odpowiedział sierżant krótko.
— Słyszeliśmy o heroldzie, który nie pozwolił przekraczać linii. Gdzie ta linia i jeśli nie wolno jej przekroczyć, jak inaczej można spotkać się z ludźmi odpowiedzialnymi za miasto? — spytał, bo wiedział, że przecież nie wszystkich prowadzą do oficerów.
— Walki toczą się przy Marlplatz. Tam nie można chodzić — Urlich wskazał ręką w głąb ulicy.
— Tu też nie no ale jak obcy z bronią z pozytywnym nastawieniem to tak jak mówiłem, do oficerów mogę was poprowadzić — przypomniał o swojej ofercie na start rozmowy.Duviel przystał na propozycję, a Urlich kazał swoim ludziom nadal stać na straży i obiecał, że tylko doprowadzi gości i zaraz wróci do swoich. Po drodze zdążyli jeszcze wymienić parę zdań.
— Czy Wasze oddziały potrzebują pomocy? Już teraz mamy dość spore siły w mieście, a przyjdzie jeszcze cały regiment — spytał elf, gdy tylko lekko się oddalili od kompanów sierżanta Siege Stern.
— Pewnie, że by się przydała — mruknął sierżant — Ale to trzeba rozmawiać z oficerami — dodał.
Elf zawiesił głos na chwilę i spojrzał mu w oczy.
— Czy w ostatnich dniach działo się coś dziwnego poza zwykłym szabrem? Ogniska, wycie, ludzie, którzy nie byli sobą? — ewidentnie czary zostawiły w nim spore piętno. Może dlatego, że był jednym z tych niewielu elfów, którzy z magią nie mieli nic wspólnego.
Urlich zamrugał. Pytanie wyraźnie go zaskoczyło i przez chwilę nie wiedział, co powiedzieć, więc tylko pokręcił głową i spojrzał na kompanów elfa, jakby szukał informacji, o co dokładnie mu chodzi. Jednak to była to reakcja raczej budująca.
— Co sądzicie o Baronowej? — trochę zmienił temat Duivel.
Sierżant wzruszył ramionami. Powiedział, że nie jest stąd i żadnej lokalnej szlachty nie zna. Duivel pokiwał głową bez komentarza. Odpowiedź była uczciwa, a tylko tyle chciał wiedzieć. Po tej krótkiej chwili ciszy to sierżant sam zaczął pytać.
— A Wy to skąd jesteście? Kto wam dowodzi? — widać w nim było zwykłą ciekawość.
— Ja jestem Duivel, zwiadowca — odpowiedział elf spokojnie, bez ukłonów — To Thiemo, wendorfczyk z milicji, miejscowy. Anthon, syn szewca z Żelaznej. Mogą za nich poręczyć sąsiedzi. No a cały regiment idzie za nami i jest już blisko. Jeśli pytasz o odległość, to kilka dzwonów drogi. Cała Marchia Górska podlega margrabiemu Waltherowi von Falkenhorst, a regiment prowadzą obecnie jego najbardziej zaufani ludzie, a tu na miejscu to mamy nawet dwóch rycerzy! Przyszliśmy z rozkazu przełożonych, żeby sprawdzić miasto i przygotować tutejszych na nadejście wygłodniałych ludzi, ale po ty co tu się dzieje, musieliśmy nieco zmienić plany — wyjawił elf, zbliżając się już do miejsca docelowego.
— A skąd wiecie co tu się dzieje, skoro dopiero przyszliście? — spytał zaciekawiony Urlich.
— Od piekarza, od rodziny szewca i z listu znalezionego przy zamordowanym kurierze. Szczegółów listu nie podaję, bo to sprawa dowódców. Zresztą już na starcie zamiast strażników w bramie, były jeno tylko kury... — odparł pewnie elf, nie mając nic do ukrycia.
Sierżant już nic na to nie odpowiedział, zresztą, nie było już czasu. Zerknął na całą grupę, mierząc ciekawskim wzrokiem każdego po kolei, a potem zwrócił się do elfa.swoich żołnierzy, a potem znów na elfa.
— No to jesteśmy na miejscu... przedstawię Was, a potem to już radźcie sobie sami. Powodzenia życzę Panowie — powiedział, po czym ruszył do drzwi przy których stali kolejni żołnierze... -
Tobias rozejrzał się po sali, jednak żadnych konkretnych wniosków nie mógł wyciągnąć. Kim są ci mężczyźni - oprócz tego że to najemnicy. Nikt nie zwracał uwagi na nowoprzybyłych, poza kilkoma dziewczynami, które akurat nie siedziały nikomu na kolanach. Westchnął cicho, odwrócił się do towarzyszy i wskazał kierunek, gdzie miał znajdować się plac. -Ruszajmy. Franc, Klaus, a nawet chyba Elizabeth mieli miny jakby dzieciom zabrać ich ulubioną zabawkę. - Ale serio? - zapytał Klaus - Nawet chwili nie posiedzimy, nie ogrzejemy? Tylko na chwilę? Tobias tylko rzekł, nawet nie odwracając się do niego - Mamy Swoje rozkazy żołnierzu, Jak chcesz tłumaczyć się szefowej, dlaczego zignorowałeś rozkaz, to możesz zostać w burdelu.
Klaus milczał przez dłuższą chwilę, może próbował znaleźć dobrą odpowiedź. Ale ostatecznie westchnął głośno i dogonił resztę zwiadowców. Mamrotał jeszcze chwilę pod nosem o tym jak niewdzięczna jest robota zwiadowcy i żołnierza w ogóle.
Idąc cicho we mgle jakiś kształt pojawił się pomiędzy budynkami. - To ten wykop Tobiasie. cicho rzekła Beth. Stali chwilę i nasłuchiwali, jednak żadnych dźwięków nie dało się słyszeć ani z dna wykopu ani z ulicy po drugiej stronie.
- Pójdziemy nasypem, tylko ostrożnie, miejcie broń w pogotowiu. jak ktoś coś zobaczy niech da cichy sygnał reszcie. - Tobias obejrzał się po twarzach towarzyszy. Ci kiwnęli tylko głową w potwierdzeniu. Szli powoli, badając grunt pod nogami jednocześnie próbując dostrzec jakieś światło, jakiś ruch przed nimi. Przez dłuży czas było tylko cicho i ciemno. Do czasu.
Jakiś głos dobiegł ich z lewej strony w chwili gdy zwiadowcy wyszli zza kamienicy. Najpierw dostrzegli słabe światło, a głosy które do nich doszły pochodziły od mężczyzn którzy rozmawiali. Musieli usłyszeć zwiadowców bo głosy nagle się urwały a rozmawiający odwrócili się w kierunku Tobiasa i towarzyszy. Ten dostrzegł że mężczyzn jest z pół tuzina, mają tarcze i halabardy a na głowach hełmy. Wyglądali na Imperialnych żołnierzy a symbol gwiazdy na tunice jednego z nich sugerował że pochodzili z Ostermarku.
- Dobrze widzieć żołnierzy Imerium. - rzekł do żołnierzy Tobias. - My jesteśmy z regimentu Marchii Górskiej Falkenhorsta i przybyliśmy wspomóc lojalistów przeciwko buntownikom. Kto tu dowodzi i jak się z nim skontaktować? Większość naszych wojsk jest już w mieście, jednak trudno się rozeznać w tym co się tu dzieje. -
Stefan wychodząc z zajazdu ruszył do Kolesnikowa z rozpostartymi ramionami, odpowiadając na słowa o odjeżdżającej porucznik rzucił:
A tak! Rzeczywiście mocarna! Miło Pana widzieć! - w tym momencie pochwycił sierżanta w niedźwiedzi uścisk robiąc wielką scenę z przywitania, jednocześnie skorzystał z okazji żeby szepnąć dowódcy do ucha:
-Ciało na tablicy, trzeba je obejrzeć wyszeptał do ucha zwierzchnika.
Oderwał się od herszta hultajów i spojrzał w kierunku zajazdu rzucając do kolegów:
-No w ogóle tutaj to same dziarskie chłopaki walczą… sami zobaczcie z jakimi popaprańcami muszą się bijać w tym mieście! - mówiąc ostatnie słowa Ostandczyk pociągnął swojego imiennika za rękę w kierunku tablicy ogłoszeń na której wisiało ciało:
-Nigdzie się nie da już przed tą hołotą schronić, wszędzie się te popaprańce lęgną…-starał się paplać co mu ślina na język nawinie aby zyskać czas na przyjrzenie się ciału
aby ocenić czy gwiazda chaosu została na nim wycięta przed czy po śmierci.- No dobra. - Hochlandczyk wyglądał na zdziwionego prośbą swojego imiennika. Ale dał się zaciągnąć pod tablice. Obserwowali ich zarówno pozostali łucznicy jak i żołnierze pilnujący bramy. Gdy we dwóch podeszli pod tablice, wisielec wciąż był do niej przywiązany. Tak samo jak kilka dzwonów wcześniej, gdy Stefan był wprowadzany do środka zajazdu. Wycięta na skórze Gwiazda Chaosu wciąż była widoczna. Kolesnikow skrzywił się i też splunął przez ramię aby odegnać zły urok.
-Nigdzie się nie da już przed tą hołotą schronić, wszędzie się te popaprańce lęgną…-starał się paplać co mu ślina na język nawinie aby zyskać czas na przyjrzenie się ciału
aby ocenić czy gwiazda chaosu została na nim wycięta przed czy po śmierci.- No. Ci buntownicy skończą tak samo jak ten tutaj. - Jeden ze strażników wyszczerzył się dumnie wskazując brodą na ciało przywiązane do tablicy. To dało Stefanowi parę chwil na przyjrzenie się mu. Ciało było blade ale jeszcze nie śmierdziało. Śmierć pewnie nastąpiła wczoraj, może dwa dni temu. Względnie niedawno. Było trupio blade a gdzieniegdzie było już widać sine ślady. Liny mocno wpiły się w ciało a ramiona nieco spuchły. Brzuch na którym był wycięty plugawy znak, był znacznie wyżej niż głowa Stefana. Nie mógł mu się przyjrzeć z bliska. Może jakby wyciągnął dłonie nad własną głową to by sięgnął. I wyniki oględzin były niejednoznaczne. Z jednej strony mała ilość krwi, sugerowała, że rana została zadana już po śmierci. Z drugiej ciało wisiało na zewnątrz a ostatnio często padało. Deszcz mógł zmyć nadmiar krwi. Gdyby rana była za życia, to chociaż częściowo powinna zakrzepnąć. Chyba, że została tak krótko przed śmiercią, że już nie zdążyła. Bo nawet u świeżych trupów to rany krzepły bardzo słabo. Ale z tej wysokości nie mógł dostrzec czy ta czerwień widoczna w nacięciach to skrzep czy nie. Po wszystkim nie zapomniał ostentacyjnie splunąć na ziemię z obrzydzeniem.
-Ruszajmy, ręka mnie świerzbi od samego patrzenia na tego potępieńca - rzucił i zaczął iść w kierunku bramy.
Kiedy zniknęli za zakrętem Stefan odpowiedział na otwierająca zaczepkę od sierżanta:
- Ano bawiłem w karczmie, bawiłem… przepraszam za tą hecę z ciałem ale coś mi w tym wszystkim śmierdzi i nie chodzi mi o samego trupa tylko o to że wieszają tak ciało ze znakiem…znakiem wiadomo czego. Jak Pan myśli to było wycięte przed czy po śmierci? -
Stefan wychodząc z zajazdu ruszył do Kolesnikowa z rozpostartymi ramionami, odpowiadając na słowa o odjeżdżającej porucznik rzucił:
A tak! Rzeczywiście mocarna! Miło Pana widzieć! - w tym momencie pochwycił sierżanta w niedźwiedzi uścisk robiąc wielką scenę z przywitania, jednocześnie skorzystał z okazji żeby szepnąć dowódcy do ucha:
-Ciało na tablicy, trzeba je obejrzeć wyszeptał do ucha zwierzchnika.
Oderwał się od herszta hultajów i spojrzał w kierunku zajazdu rzucając do kolegów:
-No w ogóle tutaj to same dziarskie chłopaki walczą… sami zobaczcie z jakimi popaprańcami muszą się bijać w tym mieście! - mówiąc ostatnie słowa Ostandczyk pociągnął swojego imiennika za rękę w kierunku tablicy ogłoszeń na której wisiało ciało:
-Nigdzie się nie da już przed tą hołotą schronić, wszędzie się te popaprańce lęgną…-starał się paplać co mu ślina na język nawinie aby zyskać czas na przyjrzenie się ciału
aby ocenić czy gwiazda chaosu została na nim wycięta przed czy po śmierci.- No dobra. - Hochlandczyk wyglądał na zdziwionego prośbą swojego imiennika. Ale dał się zaciągnąć pod tablice. Obserwowali ich zarówno pozostali łucznicy jak i żołnierze pilnujący bramy. Gdy we dwóch podeszli pod tablice, wisielec wciąż był do niej przywiązany. Tak samo jak kilka dzwonów wcześniej, gdy Stefan był wprowadzany do środka zajazdu. Wycięta na skórze Gwiazda Chaosu wciąż była widoczna. Kolesnikow skrzywił się i też splunął przez ramię aby odegnać zły urok.
-Nigdzie się nie da już przed tą hołotą schronić, wszędzie się te popaprańce lęgną…-starał się paplać co mu ślina na język nawinie aby zyskać czas na przyjrzenie się ciału
aby ocenić czy gwiazda chaosu została na nim wycięta przed czy po śmierci.- No. Ci buntownicy skończą tak samo jak ten tutaj. - Jeden ze strażników wyszczerzył się dumnie wskazując brodą na ciało przywiązane do tablicy. To dało Stefanowi parę chwil na przyjrzenie się mu. Ciało było blade ale jeszcze nie śmierdziało. Śmierć pewnie nastąpiła wczoraj, może dwa dni temu. Względnie niedawno. Było trupio blade a gdzieniegdzie było już widać sine ślady. Liny mocno wpiły się w ciało a ramiona nieco spuchły. Brzuch na którym był wycięty plugawy znak, był znacznie wyżej niż głowa Stefana. Nie mógł mu się przyjrzeć z bliska. Może jakby wyciągnął dłonie nad własną głową to by sięgnął. I wyniki oględzin były niejednoznaczne. Z jednej strony mała ilość krwi, sugerowała, że rana została zadana już po śmierci. Z drugiej ciało wisiało na zewnątrz a ostatnio często padało. Deszcz mógł zmyć nadmiar krwi. Gdyby rana była za życia, to chociaż częściowo powinna zakrzepnąć. Chyba, że została tak krótko przed śmiercią, że już nie zdążyła. Bo nawet u świeżych trupów to rany krzepły bardzo słabo. Ale z tej wysokości nie mógł dostrzec czy ta czerwień widoczna w nacięciach to skrzep czy nie. Po wszystkim nie zapomniał ostentacyjnie splunąć na ziemię z obrzydzeniem.
-Ruszajmy, ręka mnie świerzbi od samego patrzenia na tego potępieńca - rzucił i zaczął iść w kierunku bramy.
Kiedy zniknęli za zakrętem Stefan odpowiedział na otwierająca zaczepkę od sierżanta:
- Ano bawiłem w karczmie, bawiłem… przepraszam za tą hecę z ciałem ale coś mi w tym wszystkim śmierdzi i nie chodzi mi o samego trupa tylko o to że wieszają tak ciało ze znakiem…znakiem wiadomo czego. Jak Pan myśli to było wycięte przed czy po śmierci?Tura 59 - 2521.05.05; fst; popołudnie
Miejsce: pd-zach Ostland; Las Cieni; Wendorf; ul. Żelazna, gospoda “Złoty puchar”
Czas: 2521.05.05; Festag; południe
Warunki: - ; na zewnątrz: dzień, zachmurzenie, łag.wiatr; chłodno (0)Duivel i Thiemo
Przed gospodą musieli porzekać parę chwil gdy jeden ze strażników poszedł ich zapowiedzieć. Dookoła budynku byli inni wojacy. Zajmowali się tym czym zazwyczaj zajmowali się wojacy na wojnie. Czekaniem. Jedny rozmawiali ze sobą, inni grali w kości na dnie odwroconej beczki, jeszcze inni palili w fajkach bagienne ziele albo czyścili swoją broń. Łącznie było tu pewnie ze dwa tuziny wojaków. Na grupkę elfa mało kto zwrócił uwagę. Owszem co chwila jakaś głowa spojrzała w ich stronę i może pokazywali ich sobie kamratom spojrzeniami ale na tym się kończyło. No a na szyldzie przed wejściem rzeczywiście pysznił się złoty kielich na czerwonym tle. Lub puchar. W oknach były kolorowe mozaiki co wskazywało, że jest to lokal z wyższej półki. Ze środka dobiegało ciepłe światło i gwar głosów. No i zapachy jedzenia. Chociaż Duivel jak na wojskowy wikt to dzisiejszy obiad zjadł całkiem obfity, bo i te ustrzelone przy bramie kuraki, i te serdelki i balerony co przyniósł Tobias z Beth napełniły go przyjemnym ciepłem, sytością i energią. To jednak i tak teraz jak tak stał na tej ponurej ulicy, to czuł jak ślinka mu cieknie do ust. Czekanie się skończyło, gdy strażnik wrócił i powiedział, że mogą wejść ale we dwóch aby nie robić tłoku.
- To ty jesteś wygadany a ty znasz miasto to wy idźcie. - Jurgen wskazał na elfa i tubylca z włócznią. Pozostali pokiwali głową na znak, ze zgadzają się na taką delegację. Więc we dwóch weszli za swoim przewodnikiem do środka.
Uderzyło ich przyjemne ciepło, jeszcze silniejsze aromaty jadła i blask lamp i świec. Jakby z tej chłodnej, dżdżystej, ponurej ulicy, weszli nagle do oazy ciepła i światła. Spora część stołów była pusta. Ale te przy których siedzieli goście to nadrabiały gwarem i śmiechem. “Za zwycięstwo!” Od jednego z nich padł toast jakie podchwyciło towarzystwo. Żołnierz jednak bez wahania prowadził ich dalej. Na schody do tarasu jaki był piętro wyżej. Przy schodach też stało dwóch strażników z włóczniami ale ich przepuścili. Drewniane schody i zobaczyli taras z kilkoma stołami. Wyglądał jak dla tych lepszych i bogatszych gości. Z dobrym widokiem na wejście główne. Przy barierce też stało dwóch kuszników. Ale chyba nie spodziewali się kłopotów bo swoją broń mieli złożoną na sąsiednim, pusty stole. I chyba rozmawiali ze sobą przyciszonym głosami. Zamilkli gdy obserwowali trójkę przechodzacą przez taras ku jednemu z niewielu stołów przy jakich ktoś siedział. U sąsiedniego też, ale to do tego barwniejszego zaprowadził ich żołnierz. Widać było barwne, bogate ubrania. Ciężkie, grube, urzędnicze łańcuchy. Berety i finezyjne czapki z bogatymi piórami. Wyglądali na miejską elitę miasta. Ale z nimi siedziało też ze dwóch, trzech zbrojnych co wyglądali na oficerów. Oni też przyglądali się nadchodzacym.
- To oni. - Żołnierz zakończył swoją rolę pośrednika i przewodnika gdy zatrzymał się i wskazał na dwóch gości jakich przeprowadził.
- Dziękuję. Poczekaj na dole. - Mężczyzna jaki się odezwał, był już w senioralnym wieku. Na jego słowa żołnierz skinął głowa, odwrócił się i szybko odszedł. Słychać był jak jego energiczne kroki dudnia po drewnianych schodach. Zaś starszy mężczyzna wstał zza stołu, dzięki czemu było go lepiej widać. Miał wysokie czoło jakie sięgało mu conajmniej czubka głowy. Resztę włosów, łącznie z brodą, była już srebrzysta, starannie zaczesana i przystrzyżona. Na sobie miał kremowej barwy kaftan a na barkach bogaty, podszyty ciemnym futrem płaszcz. Wyglądał jak bogaty mieszczanin, jaki nie pretenduje do udawania szlachcica.
link: https://i.imgur.com/v9uTPOB.jpeg
- Witajcie. Nasze miasto zawsze miło i ciepło wita gości jacy przychodzą w pokoju. A ja mam zaszczyt służyć mu jako burmistrz. Jestem Hillebrand Drezner. Jesteście pewnie strudzeni? Hildo, poczęstuj naszych gości. - Powoli przechodził między sąsiadami aby wyjść zza stołu. W końcu mu się udało. Zwrócił się do jakiejś dziewczyny jaka siedziała z dwoma koleżankami przy innym stole. Poderwała się z kubkami i dzbankiem. Podeszła do gości, wręczyła im po kubku i nalała wina z dzbana. Burmistrz poczekał aż służka ich poczęstuje i odejdzie zanim wznowił swoje powitanie.
- Strażnik nam przekazał, że jesteście z regimentu Falkenhorst? - Wyglądało jakby sprawdzał czy dobrze usłyszał. - Przyznam, że nigdy o nim nie słyszałem. Ale nie jestem wojskowym. Inaczej na co dzień służę naszemu pięknemu miastu. Możecie mi zdradzić co to za regiment? To jakiś stąd? Z Ostlandu? Czy skądeś dalej? I jak rozumiem już tu jesteście? No niestety, że tak powiem, zastaliście nas ze spuszczonymi spodniami. Pewnie już wiecie, że mamy dość niezręczną sytuację z tchórzami co nie chcą iść na wschód i zabarykadowali się u nas w centrum miasta. - Lekko wskazał gdzieś za plecy Eonira, gdy mówił o buntownikach.
- Czy ktorys z was jest może oficerem? Byśmy byli bardzo wdzięczni za nawiązanie współpracy w zdławieniu tego okropnego buntu. Trzeba go wypalić do gołej ziemi z całą bezwzględnością aby nie plugawił więcej naszego pięknego miasta. Sami widzicie, powinniśmy obradować w ratuszu no ale niestety on jest pod okupacją tych plugawców. - Mężczyzna zakończył to powitanie i teraz dał okazję aby goście mieli okazję się wypowiedzieć.Miejsce: pd-zach Ostland; Las Cieni; Wendorf; ul. Bednarzy
Czas: 2521.05.05; Festag; południe
Warunki: - ; na zewnątrz: dzień, zachmurzenie, łag.wiatr; chłodno (0)Tobias, Beth, Franc i Klaus
Wydawało się, że grupka żołnierzy jest nieco zaskoczona widokie i zachowaniem grupki Tobiasa. W pierwszej chwili poruszyli bronią, jakby spodziewali się zagrożenia od grupki łuczników. Ale widząc i słysząc ich lidera, uspokoili się. Popatrzyli na tego z gwiazdą na tunice i hełmie z nosalem. Wyglądał na ich przywódcę. Ten poczekał aż obie grupki zbliżą się do siebie na tyle aby swobodnie rozmawiać.
- Może prawdę gadać. Nie mają opasek. - Jeden z wojaków rzekł cicho ale Tobias był już na tyle blisko, że to usłyszał.
- Mogli zdjąć. Ci od Dolsteina to cwane psubraty. - I splunął w bok obdarzając nowych zdrową dawką podejrzliwości. Ale ten z nosalem spojrzał na nich obu ostro i się uciszyli.
- Jesteście z Falkenhorst? Gdzie to do kroćset jest? - Ten z nosalem prychnąl trochę z rozbawieniem a trochę jakby z ulgi, że nie a do czynienia z buntownikami. - Jestem dziesiętnik Fuksa. My też walczymi z buntownikami. Co tu robicie? Tu zaraz jest Markplatz z tymi heretykami. - Mimo wszystko przyglądał im się czujnie jakby nie do końca był pewny z kim rozmawia.
- Dobrze to wy tu porozmawiajcie sobie o tych wojskowych sprawach a ja już sobie pójdę. - Do rozmowy wtrącił się nagle kobiecy głos. Dopiero teraz Tobias zwrócił uwagę, że to ta osoba z jaką dziesiętnik i jego wojacy rozmawiali jak się z nimi zoczyli. Tylko stała trochę na uboczu za wozem więc nie było jej widać. Teraz jakby uznała, że jest okazja i wyszła zza niego.
link: https://i.imgur.com/2aafPtr.jpeg
Wyglądała jak siostra zakonna. Wisior białej gołębicy na piersi sugerował, że to jakaś służka Shalyi. Chociaż one zwykle miały białe habity i chusty. Widząc to sierżant wyciągnął dłoń przed siebie i zablokował jej drogę. Gdy się zatrzymała to on też.
- Nie matko, tam nie można. Przecież mowię, że to barbarzyńcy, heretycy i zaprzańcy. No i rozkaz jest. Nikogo z tamtych nie przepuścić na miasto. I nikogo z miasta nie przepuszczać tam do nich. - Dziesiętnik wydawał się być nieco zirytwany, zupełnie jakby już wcześniej o tym rozmawiali. Ale do służki bogini miłosierdzia zwracał się z wyraźnym szacunkiem. Nawet jeśli jej upór wydawał się go irytować.
- To są wasze ziemskie prawa. Ja służę mojej boskiej patronce. I jej prawa nakazują mi nieść pomoc każdemu kto o to poprosi. - Głos kapłanki nie drgnął nawet o jotę. Chociaż była otoczona przez pół tuzina zbrojnych i jeszcze teraz grupkę Tobiasa. Wszyscy oni jednak czuli respekt i szacunek przed tą służką bożą. Chociaż miała tylko kostur zwieńczony zrywającą się do lotu gołębicą i torbę przewieszoną przez ramię.
- No właśnie, jak już o tym mówimy. Jak ci zaprzańce się z matką skontaktowali? - Fuksa wyłapał nowy wątek i chciał nim podążyć.
- To sprawa między mną, moją świątynią i naszymi potrzebującymi synu. A teraz jeśli byłbyś łaskaw odsunąć się abym mogła czynić moją powinność cierpiącym i potrzebującym. - Kapłanka lekko skinęła głową w głąb uliczki, dając znać, że tam właśnie chciałaby pójść. Dziesiętnik się wahał. Widać było, że nie chce tego zrobić a najchętniej nawet zmusiłby kobietę do zawrócenia. Ale zapewne wzbraniał się przed użyciem siły aby to wyegzekwować. Białe Gołębice cieszyły się powszechnym szacunkiem a wśród biedoty nawet uwielbieniem. Niosły pomoc za darmo w najnędzniejszy dzielnicach. Ludziom których nie stać było na medyka czy cyrulika. Karmiły bezdomnych i prowadziły przytułki dla sierot. W hospicjach zajmowały się szaleńcami i tymi tak obłożnie chorymi dla jakich nie było już ratunku. Wiedział o tym Fuksa, jego żołnierze, Tobias i Hochlandczycy. Zapewne dlatego nikt nie ośmielił się nawet podnieść głosu na Gołębicę, chociaż jej życzenie wydawało się absurdalne i niebezpieczne dla niej samej.
- To sprawa dla oficerów. Ja dam matce dwóch ludzi i oni zapewnią matce bezpieczną podróż do naszych oficerów. Jak oficery powiedzą, że matka może przejść, to ja puszczę. - Dziesiętnik prawie dosłownie się spocił gdy myślał co tu z tym fantem zrobić. Ale w końcu postawił na sprawdzoną, żołnierską tradycję aby w miarę możliwości zepchnąć problem na kogoś innego.
- Doceniam troskę dziesiętniku. Ale mnie służba boża wzywa tam. - Kleryczka wskazała znów na tą samą ulicę co wcześniej. Zanim Fuksa coś wymyślił to zwróciła się do Tobiasa. - Synu, czy mogę liczyć na waszą pomoc? Muszę się przedostać na Marktplatz. Daję ci moje słowo, że będziecie mogli zawrócić w każdej chwili. A jeśli pojdziecie ze mną do końca, to powiem, że jesteście ze mną i podlegacie takiej samej ochronie jak ja. Oczywiście o ile powstrzymacie się od rozlewu krwi. - Tobias dojrzał jej świdrujące spojrzenie i słuchał jej kojącego, kobiecego głosu. Z bliska widział, że już nie jest taka młoda. Gdyby nie była kapłanką zapewne byłaby już żoną i matką kilkorga dzieci. Ale wybrała służbę bogom i ludziom. Jej prośba zaskoczyła nie tylko jego. Zarówno dziesiętnik i jego żołnierze, wyglądali na tak samo zaskoczonych jak on. Trudno było przewidzieć jak zachowają się buntownicy. Jeśli nie byli całkowitymi zaprzańcami to były spore szanse, że uszanują nietykalność Białej Gołębicy. Zwłaszcza jakby niosła pomoc ich chorym i rannym. Ale czy tak samo zachowają się wobec jej eskorty? Trudno było zgadnąć. Gdyby mieli nieco sumienia to może i tak. Mogli też nie zgodzić się na ich obecność i przepuścić tylko siostrę a im kazać wracać. Ale mogli też ich pojmać lub zabić.Miejsce: pd-zach Ostland; Las Cieni; Wendorf; Południowa Brama; pierwsze piętro
Czas: 2521.05.05; Festag; popołudnie
Warunki: - ; na zewnątrz: dzień, pogodnie, umi.wiatr; chłodno (0)Stefan, Kolesnikow i oficerowie
Przez te parę dzwonów co Stefana nie było w Południowej Wieży, widział jak bardzo się zmieniła. Gdy ją opuszczał była prawie pusta a okolica była obsadzona przez dwóch Hochlandczyków na krzyż. Obiekt był zbyt duży na tak skromna drużynę. Teraz brama tętniła życiem i była w centrum tworzącego się tu obozu regumentu do jakiego należał. Musiał ze swoim imiennikem odczekać aż żołnierze w środku zapowiedzą ich przybycie. A jak wrócił to zaprowadził go przez parter gdzie już gnieździło się kilku wojaków. Czyścili broń, siedzieli w onucach naprawiając buty po marszu przez bezdroża albo palili w fajkach bagienne zioło. Na piętrze była kuchnia. I chociaż zazwyczaj szlachta czy oficerowie gardzili tak plebejskim przybytkiem to tym razem właśnie tu zastał głównych oficerów regimentów. Obie szefowe oraz dwójkę rycerzy o jakich po drodze zdążył mu wspomnieć Kolesnikow. I jeszcze parę osób jakie zwykle się przy nich kręciło. Siedzieli przy prostym stole a dwóch mężczyzn gotowało coś na kuchni. Było duszno i gorąco. A jednak na swój sposób kojarzyło się ze znajomymi, domowymi pieleszami. Na stole stały srebrne talerze i sztućce, mosiężne kielichy odporniejsze na trudy podróży niż glina czy drewno. A jednocześnie podkreślające status właściciela. Potrawy jednak były mało wyszukane. Chyba jakiś kurak i gotowana kiełbasa z grochem i kapustą. Mimo wszystko te zapachy podrażniły pusty żołądek Stefana. Przypomniało mu się, że w “Kole” nic nie jadł. I ostatnim razem to chyba jeszcze rano w obozie w lesie. Teraz już mu kiszki marsza grały.
Gdy żołnierz wprowadził do na piętro, to na tyle osób wcale tu nie było tak wiele miejsca. Musieli obaj stanąć tuż przy schodach.
- Przeklęte buty. Cisnął mnie. - Frau von Falkenhorst była w tych samych spodniach co rano. I też w koszuli. Obok niej na stołku leżała jej charakterystyczna, bordowa brygantyna jaką kupiła w krótkiej wycieczce po prowiant do hochlandzkiego Breder. Gdy Stefan wszedł akurat pochylała się i masowała swoją stopę.
- Nowe są. Musisz je rozchodzić. Użyj tej maści co ci dałam. - Frau von Muller jak zwykle wyglądała godnie w swojej długiej i barwnej sukni. A do koleżanki zwróciła się z troską. Ta pokiwała głową i podniosła głowę na żołnierza co właśnie przyprowadził zwiadowcę.
- Jak nie kupiłaś butów na miarę, to może trochę potrwać zanim je dopasujesz do siebie. - Frau von Damnitz siedziała w grubym kaftanie. Ale pozwoliła sobie zdjąć stalowy napierśnik i naplecznik. W niczym nie pomagały w jedzeniu obiadu. Też podniosła głowę aby przyjrzeć się wracającemu zwiadowcy.
- Melduj człowieku, na co czekasz. - Jedyny mężczyzna przy stole, Herr von Ellingen, ponaglił go ostro.
link: https://i.imgur.com/WbMOGNb.jpeg
- Chwileczkę Teodorze. On zapewne jest głodny. Przecież dopiero co wrócił z miasta. - Frau Inez wykazała się większą empatią i uśmiechnęła się do Stefana. Za to rycerz zacisnął usta w wąską linię jakby tym go zirytowała.
- Zdrowo wygląda. Nic mu nie będzie. Kotły dla plebsu są dopiero rozpalane. Nie ma co ich rozpieszczać bo się robią leniwi i pyskaci. Jesteś dla nich zbyt łagodna. Wojsko się trzyma w kupie dzięki dyscyplinie. - Herr von Ellingen mówił oschłym, chropawym tonem jakby irytowało go to damskie towarzystwo biorące się za wojaczkę. Jako jedyny też siedział w pełnym pancerzu, jakby w każdej chwili mógł wyjść na zewnątrz i dołączyć do bitwy.
- Dobra, dajcie mu coś do picia. - Lady Petra jakby chciała ich pogodzić. Wyprostowała się, i poleciła kuchcikom przy kuchni. Ci skinęli głowami i zaczęli coś polewać do kubków. - A ty mów co widziałeś. I czemu tyle czasu ta wycieczka w miasto ci zajęła. - Nie była aż tak oschła jak rycerz ale nieco zirytowana lub zmęczona. Kuchcik podszedł do Stefana i wręczył mu gliniany kubek. Okazało się, że był tam gorący, tłusty parujący rosół. Ten sam jaki gotowali dla oficerów. Przyjemnie spływał po gardle, trochę mięsny a trochę tłusty smak. Jaki ożywiał od środka i pomagał zagłuszyć uczucie głodu. Po tej porcji płynnej energii Stefan miał okazję opowiedzieć gdzie był i co widział.
Czwórka oficerów słuchała go uważnie. Gdy skończył swoją relację, patrzyli na siebie przez chwilę w milczeniu. Na sugestię obsadzenia wież i bramy Herr spiorunował go wzrokiem, jakby miał ochotę kazać go wybatożyć za bezczelność. W międzyczasie na znak Frau Inez, kuchcik podał mu nowy kubek, tym razem z winem. Trochę kwaskowate, trochę słodkie, przyjemnie gasiło pragnienie od mówienia i zmyło z gardła tłusty smak rosołu.
- Czarostwo jakieś? - Herr von Ellingen skrzywił się na pomysł o użyciu czarów. Mimo błękitnej krwi w żyłach, wydawał się być tak samo im niechętny jak rozbójnicy Kolesnikowa. Za to Frau von Muller się ożywiła.
- Nie możemy tego wykluczyć. Aby tak działać, musiałyby to być jakiś rodzaj magii wpływający na umysł. Albo jakieś mikstury. No niestety ja mam inną specjalizację. Może jakbym była blisko, twarzą w twarz to bym mogła to rozpoznać. Ale to też niekoniecznie. - Uczona mówiła o tym z błyskiem ciekawości w oczach.
- Albo coś mu się wydawało. To są oficerskie sprawy. Za trudne dla plebsu. Ta porucznik mogła być zmęczona. Czy cokolwiek. Przecież sprawa wygląda na prostą. Część najemników zbuntowała się bo nie chce iść na wojnę. A ta porucznik próbuje razem z tutejszymi zaprowadzić porządek. Powinniśmy natychmiast ruszyć jej na pomoc i razem zgnieść tych przeklętych buntowników. Nie wiem nad czym tu deliberować. - Rycerz prychnął z pogardą i irytacją. Jakby całe to gadanie uważał tylko za stratę czasu.
- Najemnicy to zawodowcy. Najczęściej się buntują gdy długo nie dostają obiecanego żołdu. Żyją z wojny. - Małomówna zazwyczaj Frau von Damnitz tym razem cichym, spokojnym głosem zwróciła uwagę koledze.
- Ja myślę, że Stefan ma bystre oczy. Umie czytać i pomagał mi przy rannych. Myślę, że warto rozważyć jego sugestię. - Frau von Muller popatrzyła po swoich sąsiadach i sąsiadkach. Mówiła łagodnym, kobiecym głosem. Herr przewrócił oczami i pokręcił głową z niesmakiem. Frau rycerz milczała, jakby uznała, że powiedziała już swoje. Więc cała trójka spojrzała pytająco na milady o nietypowych, fioletowych włosach. Ta sapnęła z irytacją, jakby ciążyła jej ta decyzyjność za cały regiment. Przez chwilę, odwzajemniła się spojrzeniem każdemu z nich. W końcu sięgnęła po mosiężny puchar i wypiła z niego solidny łyk.
- Nie możemy działać na ślepo. Jeszcze tego brakowało abyśmy pomogli nie tym co trzeba. Do końca wojny byśmy tłumaczyli. Wyszlibyśmy na głupców. To nie byłoby dobre dla naszego regimentu i Marchii. - powiedziała szybkim, stanowczym tonem. Przez chwilę wpatrywała się w mosiężny puchar jakby zastanawiała się co dalej. - Nasi zwiadowcy wysłani w miasto jeszcze nie wrócili. Mają wrócić do kolacji. - Spojrzała przez wąskie strzelnice za jakimi widać było tą niekończącą się szarówkę jaka wisiała nad miastem.
- Po co czekać? Skoro w tym zajeździe co on mówi, są oficerowie to spotkajmy się z nimi. Sami się przekonamy co to za jedni. Ja mogę wziąć jakiś oddział czy dwa i tam pojechać. - Herr zaproponował swoje rozwiązanie. Wyczekiwał co zwierzchniczki na to powiedzą.
- Jedno nie wyklucza drugiego. Skoro Stefan ma ten adres do tego medyka to przecież może tam pójść. - Lady Inez wskazała na czekającego Ostlandczyka. Petra tym razem zastanawiała się krócej.
- Dobrze. Możemy tak zrobić. Ty Theodorze weź kogo uznasz za stosowne i jedź do tego “Czerwonego koła”. Rozejrzyj się jak to tam wygląda. - Poleciła rycerzowi, na co te uśmiechnął się, zadowolony, że przystała na jego propozycję. - A ty Stefanie, idź do mieszkania tego medyka, skoro dał ci adres. Na ulicy i w sąsiednich kamienicach są miejscowi. Pewnie znajdziesz wśród nich jakiegoś przewodnika na tą Bursztynową. Nie bierz zbyt wielu ludzi aby nie rzucać się w oczy. I miej głowę na karku. Sam widzisz, że sytuacja w mieście jest mętna jak to przeklęte powietrze. - Obwieściła mu swoją decyzję. Same nazwiska Solms i Dolsteina nic oficerom nie mówiły. Rycerski duet wiedział, że regiment Siegestern stacjonuje w Wolfenburgu ale poszczególnym kompaniom zdarza się operować po całym Ostlandzie. Więc jedna z nich mogła być i tutaj, zmierzać aby połączyć się z macierzytą jednostką. Jednak kapitan i porucznik jednej z nich to były zbyt niskie szarże aby dwójka rycerzy ich znała. Kolesnikov zaś doszedł do podobnych wniosków jak jego ostlandzki imiennik. Czyli gdyby miał tego wisielca przed sobą aby mu się dokładniej przyjrzeć, to może powiedziałby więcej. A tak to na dwoje babka wróżyła. -
Stojąc przed oficerami Ostlandczyk uprzejmie czekał aż szefowe zadadzą mu jakieś pytania, do tego momentu starał się zachować profesjonalny neutralny wyraz twarzy. Choć widok jedzenia spowodował u niego usta pelne śliny.
Kiedy Petra zaczeła narzekać na bolącą nogę Stefan odruchowo zaczął myśleć o tym jakiś ziół potrzebowałbym na okład aby pomóc jej z tym problemem. Zaczął juz unosić dłoń aby odkrząknąć i uprzejmie zaproponować szefowej sprawdzenie nogi i odpowiedni okład gdy druga z przedstawicielek ich odległego wodza wyprzedziła go w tej kwestii. Stefan musial nieźle się postarać zeby sie wtedy nie uśmpiechnąć jednoczeście zastanawiając się czy magiczka zauważyła -
Na szczycie schodów Duivel zatrzymał się o pół kroku dłużej, niż wymagała uprzejmość. Policzył kuszników przy barierce i ich broń leżącą na sąsiednim stole, potem zbrojnych przy stole burmistrza. Zapamiętał też dokładnie drogę do wyjścia, choć to akurat nie było zbyt trudne. Podziękował wojakowi za doprowadzenie na miejsce, a już przy stole, wraz z Thiemo dosiedli się do elegancko ubranego jegomością. Przywitanie przyjął spokojnie i już miał gotową odpowiedź, ale gospodarz stał od stołu, by przywołać jedną z kelnerek. Czekając na zaoferowany napitek, postanowił zagadać do swojego towarzysza po cichu.
— Thiemo, znasz Go, bywałeś tu? Jakaś szybka sugestia? — nie było zbyt dużo czasu na odpowiedź, bo Hillebrand już wracał.
Kubek od dziewczyny przyjął z lekkim skinieniem głowy i półuśmiechem.
— Dziękuję, Hildo — powąchał wino, upił łyk, ale nie dopił... pomyślał, że chyba tak to powinno wyglądać jak pije się z kimś tak elegancko ubranym. Burmistrz kontynuował swoje powitanie, zadał też już parę pytań i gdy skończył myśl o zabarykadowanych buntownikach, elf postanowił szybko wejść w rozmowę, żeby nie uleciały mu pytania już zadane przez burmistrza. Wiedział, też, że Thiemo też czeka aż to Eonir się odezwie, szczególnie dlatego, że to on był oddelegowany jako ten wygadany, co przed przyłączeniem się do tego regimentu było dla niego nie do pomyślenia. Zwrócił się więc do starszego mężczyzny.
— Panie Burmistrzu. Duivel Mundo Naru, zwiadowca regimentu Górskiej Marchii Falkenhorst. To Thiemo, wendorfczyk, służył tu w milicji, ma tu też rodzinę w mieście, więc dobrze się orientuje. Dziękujemy za wino i za gościnę — po wzięciu szybkiego łyka, aby w gardle mu nie zaschło, odstawił kubek na brzeg stołu — Regiment jest nowy, zebrany w tym roku przez margrabiego Walthera von Falkenhorst. Idziemy z Lenkster na rozkaz hrabiego Hochberga, odblokować Grunackeren. Wendorf mieliśmy sprawdzić po drodze. Prowadzą go oficerowie von Falkenhorst i von Muller, jest też dwóch rycerzy. Główne siły powinny już dochodzić do miasta, kwestia kilku dzwonów.
Rozejrzał się po twarzach przy stole, zatrzymując wzrok dłużej na zbrojnych i słuchał dalej burmistrza szybko przekierowując wzrok na niego, aby zachowywać się z kulturą. Po kilku zdaniach i kolejnych pytaniach, Duivel znów miał szansę wypowiedzi.
— Oficerem nie jestem. Mam zebrać dane i zanieść je porucznikom i rycerzom obecnym na miejscu. Oni zapewne i tak poczekają na oficerów, to one zdecydują, co regiment zrobi dalej. Nie będę niczego obiecywał w ich imieniu, ale przekażę wszystko, co usłyszę. Dlatego proszę o parę odpowiedzi — znowu wziął kubek wina i tym razem wziął trochę większy łyk, nie czując już presji czasu, następnie przeszedł do pytań — Ilu jest buntowników i kto ich prowadzi? Ilu lojalistów trzyma ulice i kto z oficerów dowodzi? Co z Baronową Walbeck, współpracujecie z Nią? I jedno, co mnie gryzie od rana: kto zostawił południową bramę bez straży? Weszliśmy, a na murach były tylko kury. Nazywa też Pan przeciwników plugawcami, czy mają coś wspólnego z wrogiem nas wszystkich, czyli pomiotami Chaosu? Bo my po drodze mijaliśmy zniszczony przez zwierzoludzi zajazd Leśny Dzban, byliśmy atakowani przez nieczyste siły i parę spraw tutaj jest dość zagadkowe. Z całym szacunkiem, rozumiem, że buntownicy to dla Was priorytet, ale zostawianie otwartych bram przy inwazji jest praktycznie zaproszeniem kozojebców do siebie do domu.... Myślę też, że priorytetem będzie raczej przywrócenie porządku, a buntowników ocalić i wysłać na pierwszy front walki z Chaosem niż wybić do cna tutaj na miejscu. Oczywiście to tylko moje skromne przemyślenia, decyzje podejmą oficerowie, a ja tylko rzucam myśli, aby i drogi Pan mógł przemyśleć. —
Thiemo siedział obok z włócznią przy nodze. Duivel skinął na niego głową, że może dopowiedzieć, co zechce, a sam znów oparł wzrok na twarzy burmistrza i czekał. -
Tobias przedstawił dziesiętnikowi Swoich towarzyszy i siebie, mężczyźni wyglądali co najmniej na podejrzliwych, choć jak ujrzeli Beth w wojskowych rynsztunku i we fryzurze jak u szlachcianki to wyglądali bardziej na zdezorientowanych. - Jesteśmy częścią dużo większej grupy najemników. Część już tu dotarła, szukamy buntowników by się z nimi rozprawić i ruszyć dalej, by wesprzeć siły Imperium. Tobias głos miał twardy i patrzył Fuksie prosto w oczy, zastanawiał się jednak czy przekona żołnierza czy nie. I wtedy usłyszał spokojny, wręcz kojący kobiecy głos. A kiedy padła prośba ze strony Białej Gołębicy, zwiadowca dostrzegł okazję, która mogła pozwolić im dostać się do Marketplatz. Zamiast zwrócić się do niej, Tobias zwrócił się do dziesiętnika.
- Nie powstrzymasz tej Pani i sądzę, że nawet nie chcesz. Pozwól Pani przejść i Nam razem z nią, zadbamy o jej bezpieczeństwo i zdobędziemy aktualne informacje o tym, co się dzieje wewnątrz. Podzielimy się naturalnie wieściami z Wami żołnierzu, co Ty na to? Co macie do stracenia. Spójrz na tą mgłę, nikt poza Wami nie będzie wiedział o tym że kogoś przepuściłeś, a my nikomu nie powiemy.
Dziesiętnik Fuksa rozejrzał się po pozostałych towarzyszach, spojrzał na Białą Gołębicę, widać że bije się z myślami. Podjął jednak już decyzję...
Cześć! Wygląda na to, że jesteś zainteresowany tą rozmową, ale nie masz jeszcze konta.
Masz dość przewijania tych samych postów za każdą wizytą? Po zarejestrowaniu konta zawsze wrócisz dokładnie do tego samego miejsca, w którym byłeś wcześniej, możesz wtedy również wybrać opcję otrzymywania powiadomień nowych odpowiedziach (e-mailem lub powiadomieniem push). Będziesz też mógł zapisywać zakładki i głosować na posty, aby okazać uznanie innym członkom społeczności.
Z Twoją pomocą tez post mógłby być nawet lepszy 💗
Zarejestruj się Zaloguj się