Polowanie w Lwiej Loży - Rozgrywka

[Piołun]

Kraghul jeszcze przez chwilę spoglądał w dół, to na nieruchome posągi, to na klatkę i majaczący w niej kształt. Im dłużej na nie patrzył, tym bardziej nie podobała mu się myśl o schodzeniu na oślep. Jeśli rzeczywiście były strażnikami, musiały w jakiś sposób odróżniać gospodarza od intruza. Inaczej Auldegrund i jego ludzie sami ryzykowaliby za każdym razem, gdy schodzili do groty. Logika nakazywała, że muszą w jakiś sposób rozpoznawać swojego Pana. Percepcja podobnych konstruków musiała opierać się na czymś prostym. Z jakiegoś powodu jego pierwsza myśl na temat tch konstruktów oscylowała wokół golemów, nie przemienionych osób jak zasugerowała Jaithe.
– Muszą rozpoznawać swoich – mruknął. – Pytanie po czym. Głos? Twarz? Rozkaz? Albo...
Jego umysł wszedł w analityczny tryb, a w myślach przeglądał zestaw potencjalnych rzeczy, które pasowały do jego teorii. Myślami wrócił na moment do czerwonego wosku na zaproszeniu i do wizerunku Alocera, który widzieli przy ołtarzu. Wtedy pieczęć wyglądała jak dziwna postać dosiadająca smoka. Teraz, po tym wszystkim, co odkryli, nie wydawało się już niemożliwe, że był to po prostu uproszczony znak piekielnego księcia. W dodatku budynek do którego weszli miał kształt, budzący nieco grozę. Co jeśli kamienne płaskorzeźby na wejściu zmieniono by zmylić wchodzące do środka ofiary. By nie skojarzyły faktów.
– ...albo symbol.
Spojrzał na Jaithe i Zakareth.
– Jeśli te konstrukty służą Auldegrundowi, możliwe, że reagują na znak jego pana albo coś, co oznacza przynależność. To tylko przypuszczenie, ale wolałbym je sprawdzić, zanim zaczniemy walić w kamień całą magią, jaką mamy.

Przeniósł wzrok ku dalszej części półki.
– Ja również jestem za tym, żeby w razie potrzeby zaatakować z góry. Na pewno nie schodziłbym pomiędzy nie, żeby dopiero wtedy sprawdzić, czy ożyją. Mam też zaklęcie, które potrafi naprawdę mocno naruszyć kamień i konstrukty. Jeśli trzeba będzie, użyję go.
Na chwilę zamilkł, po czym pokręcił głową.
– Ale nie chcę nim szafować, dopóki nie upewnimy się, że nie ma prostszego rozwiązania. Nie wiemy jeszcze, co siedzi w klatce, nie wiemy, jak reagują posągi i nie wiemy, czy dalej nie znajdziemy czegoś, co pozwoli je ominąć albo wyłączyć. Warto rozejrzeć się zanim sięgniemy po ostateczne rozwiązania

Kraghul wskazał kosturem w stronę dalszej części jaskini.
– Proponuję, żebyśmy najpierw poszli jeszcze kawałek dalej i zobaczyli, dokąd prowadzi ta półka. To nie może ciągnąć się bez końca. Jeśli po chwili dotrzemy do ślepego zaułka albo nie znajdziemy niczego, co zmieni sytuację, zawrócimy tutaj i spróbujemy szczęścia z posągami.

Spojrzał ponownie w dół, na klatkę. Ten moment wybrał na odpowiedzenie Jaithe. Fakt, że nazwała go "orczkiem" nieco wytrącił go z toku myślowego. Niejmniej odpowiedział niezrażony dziwnym zdrobnieniem.
– Zguba? Wątpie. Ktoś raczej jest uwięziony, może nawet z poprzedniego rzutu ofiar. Stąd strażnicy. Tak zakładam, choć mogę się mylić. Wyczuwam, że tam jest coś co stanowi oś problemu, ale nie wiem jak interpretować ten podryg intuicji. Nie mniej, cokolwiek to jest, nie ucienie. Może poczekać.

Na koniec przesunął dłonią po kosturze i skinął głową w stronę dalszej drogi.
– No dobrze. Dajmy sobie jeszcze chwilę na rekonesans. Jeśli ta grota rzeczywiście skrywa serce całej Loży, dowiedzmy się więcej zanim uderzymy w nie tym co mamy.

[Santorine]

Podróżnicy - Zaira, Zakareth, Jaithe i Kraghul, wespół z krasnoludem-simulacrum lustrowali przez jakiś czas ów kamienny dół, w którym znajdowała się klatka. Choć obecność klatki sugerowała o jakimś rodzaju więzienia, pozostałości murów, ruiny, wydawały się mieć jakieś inne znaczenie. Być może były to pozostałości po jakiejś kaplicy lub kulcie, który czcił piekielnego księcia? Parę z pozostałości murów nawet miało jakieś reliefy, które z daleka wyglądały na postacie, zatarte przez czas i porośnięte mchem.

Cóż. Jeśli jeśli tylko mieli wykaraskać się z tego wszystkiego, czasu na spekulacje było dużo.

Ruszyli zatem wzdłuż skalnej półki. Ostrożnie i z pewnym ociąganiem, jako że Kraghul nadal co pewien czas próbował wybadać obecność pułapek. Stopa po stopie, podróżnicy posuwali się coraz dalej i dalej.

~

Tunel

Najbardziej wysunięty na południe był tunel, który był nieco niższy i przypominał króliczą norę, jeśli tylko to można było rzec o skalnej dziurze, wokół której formacje skalne sterczały niczym kły otwartej paszczy. Migotliwe światło pochodni-stalaktytów nie sięgało tutaj, jednak nie był to żaden problem: wszyscy zgromadzeni bowiem widzieli w ciemnościach, szczególnie Kraghul, Dorlivin i Zakareth. Oczy orka pozwalały mu jego dziedzictwem widzieć w czerni i bieli, tak samo jak Dorlivinowi, który, pomimo bycia iluzorycznym pomiotem Auldegrunda, jakimś aspektem czaru cienia zachował tą zdolność. Zakareth widziała w ciemnościach zaś za sprawą mutacji jako spaczona przez magię istota.

Tunel był pusty. Prawie.

U samego końca tunelu był jakiś zasuszony, stary szkielet, lub też jego pozostałości. Ciężko było powiedzieć, do kogo należał - wydawał się być chyba tak stary, jak sama Lwia Loża, bowiem zasuszona i podobna pergaminowi skóra była żółta i przysypana sporą warstwą kurzu. Było tam coś. Jakiś przedmiot.

Zaira wślizgnęła się w ciasny tunel. W jednym momencie elfka, choć giętka, poczuła się, jak gdyby spuszczono ją na samo dno grobu. Przesuwając się coraz dalej i dalej do końca tunelu, elfka nagle zauważyła cztery pary otworów, dokładnie pasujące na oczy.

Spojrzawszy do jednej z tych par Zaira stwierdziła, że otwory ukazywały pokoje gościnne. Ktoś w przemyślny sposób wydrążył otwory, żeby podglądać kogokolwiek, kto znajdował się wewnątrz pokojów. Każde z tych “oczu” kończyło się trofeum - można było włożyć swoją głowę do spreparowanego czerepu i przez fałszywe, szklane oczy widzieć łóżko i biurka.

Elfka jednak parła dalej - aż do samego końca, aby wreszcie dopaść do zasuszonego, zmurszałego trupa. Zaira podniosła dwie rzeczy, które pozostały tutaj. Z jakiegoś powodu, dwa przedmioty nie wydawały się stare. Ktoś musiał położyć je tutaj niedawno.

Pierwszym z przedmiotów był długi miecz pokryty srebrem, na którym jakiś mag tudzież kowal naniósł magiczne runy. Drugim zaś była prosta, stalowa tarcza. Rynsztunek wydawał się zrabowany od jakiegoś podróżnika.

Kraghul i Jaithe zauważyli, że w zakurzonym, starym tunelu znajdowało się parę małych śladów: małych, szponiastych stóp.

~

Sanctum diabolisty

Pozostało więc wejść w ostatnie drzwi. Prowadzeni przez Dorlivina, czwórka ostrożnie stąpała po śliskiej, lśniącej od wilgoci posadzki.

~

Pomieszczenie, które znajdowało się za drewnianymi dźwierzami zdawało się być salą trofeów i komnatą rytualisty jednocześnie, jednak, istniała spora różnica - wypchane głowy zawieszone na ścianach nie zostały pozyskane z zajadłych bestii z dziczy.

Byli to ludzie. Wypchane głowy na tarczach trofeum miały otwarte usta, zaś niewidzące oczy gapiły się w przestrzeń, zupełnie jak te, które podróżnicy znaleźli w pokojach.

Sporej wielkości stół, na którym znajdowały się księgi i papierzyska stał w południowej części tego pomieszczenia. Wielka, drewniana gablota znajdowała się w północnowschodnim wgłębieniu; zdawał się z niej emanować nienaturalny chłód, jeszcze zimniejszy niż naturalny ziąb jaskini, jako że przy brzegach zamkniętych drzwiczek zbierał się lód. Na środku pomieszczenia znajdował się stół, przypominający te medyków - lub wiwisekcyjny…

Para judaszy w zachodniej ścianie wydawała się stanowić jakiegoś rodzaju punkt obserwacyjny do komnaty obok. Wreszcie, dalej na północ, pentagram szeroki na dziesięć stóp został wyryty na podłodze i dodatkowo wysmarowany krwią, tworząc krąg przywołania. Pentagram został udekorowany kośćmi, czaszkami i krwistoczerwonymi świecami.

Powietrze cuchnęło siarką i nieprzyjemnym zapachem, które przywodził na myśl piżmo i zgniliznę.

~

Kiedy tylko drzwi otworzyły się szerzej, wszyscy nagle usłyszeli dźwięk gwałtownie zasysanego powietrza. Zakareth, która znajdowała się zaraz za Dorlivinem, zauważyła, jak ogień świec zmienił swój kolor na czarny, krew na pentagramie natychmiast zaś poczęła się gotować. Odór wzmógł się w dwójnasób, akompaniowany przez nagły ryk. Mulista energia w centrum zawibrowała; wreszcie, nagły wybuch ognia i dymu wyrzygał humanoidalną sylwetkę.

– STAŃ I WALCZ DLA WATAHY PANA – wrzasnął dzierżący trójząb czart, który natychmiast zaatakował podróżników. – LEKKA ŚMIERĆ BĘDZIE CI DANA…

I z szyderczym śmiechem, rad z krotochwili, rzucił się na Dorlivina.

[slann22]

Zakareth Uśmiechała się do siebie, gdy zobaczyła otwory przez które można było oglądać pokoje, przypominały jej bardziej jakąś krotochwilną opowieść groszową niż normalne świątynię jednego z Arcydiabłów. Zastanawiała się przez jakiś czas, czy ten krasnolud odnalazł tę świątynię, i właściwie Czy próbował ją odinstalować do stanu wyjściowego.
- Myślicie, że on odszukał to miejsce, czy też może cały jego Klan oddalał siedzibę pradawnego kultu?-
Gdy znaleźli mieć zasugerowała aby wziął go któryś z jej towarzyszy, najlepiej Elfka…
Musiała przyznać jednak, że diabła się tutaj nie spodziewała… Niezbyt cieszyła ją perspektywa walki z czymś takim przed pokonaniem tutejszego… Wielkiego kapłana?

[Santorine]

– GIŃ, POMIOCIE! – diabeł krzyknął i dosadził do Dorlivina, próbując zbić krasnoluda z nóg.
Krasnolud jednak nie dał się zaskoczyć: zadrobił swymi krótkimi nogami i zbił cios trójzębu swym młotem.
– Mogę być i fałszywym, bezwartościowym bastardem Auldegrunda! – splunął Dorlivin. – Ale takim jak ty to mordę oklepię za darmo, ha!
I okręcił się raz jeszcze, unikając ciosów płonącego trójzębu.

Kraghul zmrużył oczy, próbując przypomnieć sobie, z jakim rodzajem piekielnego pomiotu mieli do czynienia. Rogi, trójząb, smród siarki i sposób, w jaki rzucił się do walki, mogły zdradzać więcej, niż chciał pokazać.
– Zobaczmy, czym jesteś.
Nie czekał jednak na pełną odpowiedź własnej pamięci. Zacisnął dłoń na kościanym fetyszu i wymówił kilka niskich, gardłowych słów. Tym razem duchy nie przybrały postaci ostrza. Ciemna, półprzezroczysta smuga wyślizgnęła się spomiędzy jego palców i pomknęła ku Dorlivinowi, oplatając krasnoluda niczym kilka warstw niewidzialnej pajęczyny. W jej wnętrzu pojawiały się na moment niewyraźne sylwetki, pazury, szczęki i migotliwe oczy istot, których już dawno nie było pośród żywych.
Kraghul, widząc walczących Zakareth i Dorlivina z dziwnym diabłem który zmaterializował się dosłownie znikąd, skupił się przez chwilę. Tak… Słyszał o tym rodzaju istoty, która pochodziła z gorejących Piekieł, dawno temu. Choć pamięć była nieco mglista i w ferworze walki trudno było przypomnieć sobie szczegóły, ork przypomniał sobie słowa jednego ze Starszych plemienia, którzy wprowadzali go w tajniki planów. Było to dawno temu, jeszcze przed śmiercią Nary.
– “Diabły służą temu, kogo lud ludzki zwie Asmodeusz” – mówił wtedy Starszy. – “Rzadka rzecz, widzieć przeklęty pomiot na tej ziemi. Ale głupi ludzie czasem wywołują je, bo są i ku temu narzędzia… Odporne są na ciosy zwykłej broni, poza srebrną. Moc, którą władają bogowie i boginie, poświęcona energia jest tym, czego się obawiają”.

Wszyscy usłyszeli łopot błoniastych skrzydeł. Z ciemności - na podobieństwo diabła, z którym walczyli Zakareth i Dorlivin - wychynął pomniejszy diabeł. Zmaterializował się niemalże z powietrza, lub też uprzedniej był niewidzialny. Z syczącym, nienawistnym głosem zaatakował Jaithe! Ta, wzięta z zaskoczenia, nie uniknęła ciosu ogonem, który wydawał się pryskać dziwnym, żółtawym jadem.
Jaithe zacisnęła zęby. Udało się jej pokonać jad.

Dorlivin tymczasem z rykiem walił młotem, podwójnie ośmielony zaklęciem, które rzucił na niego Kraghul.
– Dzięki, bracie! – Dorlivin uderzał z rykiem. – O żesz no, na jaja Toraga, khuurwa! – krasnolud, zirytowany rezultatem soldinych ciosów, sapnął. – Co ma być?
– Żałosne zabawki – z gardła diabła dobył się pogardliwy chichot. – Dziś wasze łby dołączą do tej ściany!
I uderzał dalej swym trójzębem.

Zakareth Uśmiechnęła się widząc karłowatego diabełka, zastanowiła się czym on jest właściwie. A potem spróbowała zaatakować go dwa razy swoim kosturem.

Zakareth zakręciła swym kosturem i odwróciła się na pięcie. Spaczona przeciskała się przez jej towarzyszy, dalej na południe, aby pomóc Jaithe!
– Dokąd to? – zakpił diabeł.
Rogaty chlasnął Zakareth swym trójzębem solidnie, a z trzech ran pociekła krew. Czerwonoskóry o płomiennych oczach zaśmiał się tubalnym basem.
– Dokąd to, szpetna? Ciebie pierwszą obedrę ze skóry, jak z wami skończę!

Zakareth jednak, niepomna słów czerwonoskórego kata, pomknęła dalej. Chlasnęła swym kosturem raz i drugi. Trafiła! Potężne uderzenie rozbiło się na czerepie małego demona, ten zaś pisnął z bólu i pogardy, miotając wymyślne klątwy.

Jaithe tymczasem przestąpiła, żeby znaleźć się w zasięgu rzucenia zaklęcia. Zobaczyła go: diabelski kat wywijał swym trójzębem i syczał, wymieniając ciosy z Dorlivinem. Spaczona magią wzniosła rękę ponad siebie, a czarna emanacja, niby dym, zaanonsowała tchnienie energii grozy.
Diabeł, choć zacisnął zęby, nie mógł przemóc nienaturalnej grozy, którą wywołała zaklinaczka.
– Z-zapłacisz za to, suko! – ryknął, rozeźlony.

Jednak elfia łuczniczka, uprzednio zakasawszy swój łuk na plecy, już nacierała na piekielnego kata! Srebrny miecz, który dzierżyła w swej dłoni, błysnął raz po raz, jednak mniej wprawna we władaniu mieczy elfka chybiała raz po raz.
– Zabierz to z mojej mordy! – krzyknął diabeł, który spoważniał na widok srebrnej broni.

Zakareth usłyszała kolejną parę trzepoczących, nietoperzych skrzydeł za sobą. I złośliwy chichot. Kolejny z diablików uderzył na nią z flanki, pozycjonując się za jej plecami. Choć diablik wymacał wreszcie lukę w pancerzu, spaczona magią z łatwością zbiła cios. Trucizna nie wdała się.

– Zdychaj, pokurczu! – brodaty, czerwonoskóry kat wrzasnął do Dorlivina.
Dorlivin jednak oparł się kolejnej próbie zbicia go z nóg. Krasnolud niemal z mistrzowskim zacięciem uchylał się od zastawianych haków diabła, który z furią uderzał coraz bardziej i bardziej.
Wreszcie, diabeł zwinął się i uderzył swym rozszczepionym kopytem, które płonęło żywym ogniem. Dorlivin syknął z bólu, z gniewem wyszczerzył się:
– Kiedy zarżnę cię, cholerny cieciu, to łeb ci na włócznię nabiję – krasnolud splunął.
Kiedy tylko to wyrzekł, zaklęcie Kraghula uderzyło: cieniste postacie, które były skupione wokół krasnoluda, uderzyły wespół niczym rój szarańczy. Drasnęły jeno diabła, jednak ten ze złością tupnął na kontratak.

Orczy szaman wykonał parę gestów i dotknął kościanego fetyszu, który zawibrował. Wirujące duchy, które otaczały Dorlivina zakręciły się, rój szarych postaci wirował wokół ciała fałszywego krasnoluda, który wymieniał ciosy z diabłem.
Zaraz potem jednak ork krzyknął słowa zaklęcia - ni to słowo, ni to zwierzęce warknięcie. Chmara pająków natychmiast eksplodowała zaraz za diabłem, gryząc, uderzając kłami, próbując wbiec w zakamarki ciała.
Z chmary jednak wydobył się triumfalny rechot diabła.
– I to mają być ci, których ten stary dureń miał złożyć w ofierze!? – czerwonoskóry kat o płonących oczach zaśmiał się. – To ma być wszystko!? Alocerze! Popatrz na prawdziwego sługę Piekieł!
Zdało się, w istocie, że rój pająków wyrządził jeno poślednią szkodę. Draśnięcia i nic więcej.

Tymczasem Zakareth i małe diabły walczyły zażarcie. Kapłanka starego bóstwa zdawała się uchylać przed ciosami małego diabła, który w międzyczasie dotknął swą szponiastą dłonią ranę wyrządzoną przez nią i zabliźnił część ran. Ze złośliwym grymasem atakował kolczastym ogonem, jednak Zakareth ledwie odczuła rany.

Krasnolud tymczasem zmienił taktykę.
– Dalej, ty kupo łajna z Piekieł! – wrzasnął. – AAUGH!
Uderzając, krasnolud trafił tak pechowo, że sam stracił grunt pod nogami. Diabeł natychmiast wykorzystał lukę w obronie i pchnął swym trójzębem, aż jucha Dorlivina zbryzgała stół. Liżąc krew z trójzębu, śmiech diabła dobywał się zza jego długich kłów.
Natychmiast jednak dusze, które osłaniały Dorlivina uderzyły diabła: tuziny małych dłoni i szponów rozorały ciało diabła, a czerwona skóra pociekła posoką.
Dorlivin powstał jednak.
– Spróbuj tego, gnido! ZA TORAGA!!!
Dorlivin uderzył w goleń diabła, ten zachwiał się, poślizgnął i wreszcie upadł na kamienną posadzkę z rumorem i wrzaskiem, które potoczyły się echem w jaskini.
– ZAPŁACISZ ZA TO, PRZEKLĘTY KARLEEE – wrzeszczał.
Kapłanka Pełzającego chaosu postanowiła odsunąć się od przeciwników tak aby ich stać pomiędzy nimi i zaatakowała pomiot piekieł dwukrotnie swoim kijem…

Jaithe popatrzyłą w stronę stwora, na razie bylo trzechna jednego więc ufała, że sobie w miarę poradzą. Dlatego skoncentrowała się na pomiotach pomocnikach. Wystawiłam rekę, atakując mackami z rąk w pomiot.

Kapłanka zakręciła swą laską bitewną, aż wizgnęło powietrze. Łeb małego diabła eksplodował niby dojrzałe jabłko przeszyte bełtem kuszy, zaś korpus zatrzepał skrzydłami i runął na posadzkę groty, rzygając krwią, która poczęła wylewać się całymi kałużami. Zakareth odwróciła się raz jeszcze i wyprowadziła parę uderzeń, jednak czerwonoskóry bachor wymykał się przed sztychami i smagnięciami.

Feeria mrocznych macek eksplodowała z ręki Jaithe. Oślizłe, pokryte szlamem, potężne macki zwarły się wokół karku drugiego z diablików. Chrupnęło nieprzyjemnie, a drugi z małych czartów runął w dół, w przepaść pod podróżnikami, aby wreszcie plasnąć w wodzie w na pół zalanej posadzce. Nie żył. Cieniste macki, na podobieństwo dymu, rozwiały się, kiedy zaklęcie Jaithe dokonało swego dzieła.

Zaira pojedynczym susem doskoczyła do prawej ręki Dorlivina. Krasnolud odbijał raz po raz ataki diabła, który z sekundy na sekundę zdawał się być coraz bardziej rozwścieczony. Zwłaszcza po tym jak został powalony na posadzkę. Skorzystawszy z okazji, elfka wypatrzyła moment nieuwagi czarta i uderzyła na odlew swym srebrnym mieczem.
Trafiła! Ryk bolesnej furii wydarł się z gardła diabła. Tym razem, ostrze pokryte srebrem uderzyło głęboko w czarcią skórę, nie to, co uderzenia Dorlivina, którego młot, choć pokryty runami jego klanu, nie mógł przemóc naturalnej odporności. Zairze przemknęło przez myśli, że jego broń może być śniegową kopią, ale ważniejsze że trafiła przeciwnika i polała się krew demona - tudzież diabła, potwora - czymkolwiek był.

Kraghul nie próbował tym razem przełamywać odporności diabła kolejnym zaklęciem. Widział już, jak niewiele zrobił rój duchowych pająków, a srebrne ostrze Zairy weszło w czarcią skórę znacznie głębiej. Lepiej było pomóc tym, którzy mieli w rękach właściwe narzędzia.
Zacisnął palce na fetyszu i ponownie poruszył dłonią w stronę Dorlivina. Krążące wokół krasnoluda duchy zgęstniały, zacieśniając swój wir niczym stado cierpliwie czekające na kolejne uderzenie.

Srebrne ostrze które dzierżyła Zaira, działało jak należy i elfka ani przez chwilę nie miała zamiaru odpuszczać.
– Z całej siły – odpowiedziała Kraghulowi, nie spuszczając oczu z demona. Już podczas powstawania z podłogi zbierała impet aby mocniej uderzyć przeciwnika, który zdecydowanie za dużo gadał. Mocniej, z kucków używając mięśni rąk i nóg, oraz oczywiście celnie. Broń miała to do siebie, że służyła też do parowania ciosów i zwykle trzeba było brać na to poprawkę, Zaira czuła jednak taką pewność siebie, że tym razem skupiła się wyłącznie na celu, aby ciąć bestię głęboko i wręcz wbić ostrze w ciało przeciwnika.

Widzałam jak padają małe diabełki, przez co mój uśmiech zdobił moją twarz. Spojrzałam w stronę głownego przeciwnika, próbując ogarnąć jak im idzie. Nie było źle, ale nie wiedziałam czy wykorzystywać całą moc na tę walkę. Wolałam nie.

Orczy szaman podtrzymał zaklęcie i szepnął słowo. Chmara szarych postaci wirowała nadal przy krasnoludzie. Ork, trzymając przygotowany wcześniej zwój zaklęcia Grozy, zaintonował żałobny kawałek pieśni. Zwój natychmiast stanął w płomieniach, zaś pojedynczy glif, który został nań naniesiony wygiął się w przestrzeni i zalśnił kolorem ciemnej krwi. Runa grozy eksplodowała głośnym rykiem, zaś wokół Kraghula pojawiły się dwie, trzy, cztery cieniste sylwetki, które pomknęły prosto do diabła!
Efekt był piorunujący: pewny uśmieszek czarta natychmiast zamienił się w grymas przerażenia, jak gdyby ork skrzywił jego umysł i pokazał mu najgorszą z katusz lub też najboleśniejszą z tortur. Wrzeszcząc z przerażenia, już gotował się do ucieczki!
Zwój wypalił się całkowicie, pozostawiając po sobie tylko tlące się popioły.

– A, zara, przestań się drzeć, ladaco…
Dorlivin dał susa w bok i ustawił się naprzeciw Zairy. Krasnolud huknął swym młotem raz jeszcze po goleniach diabła, który w panice nie wydawał się panować nad sobą. Runął po raz drugi na ziemię, Dorlivin zaś zwinął się i poprawił ciosem młota bojowego po żebrach, aż zatrzeszczało.
– Zdychaj, kreaturo! – krasnolud splunął z pogardą.

Spaczona kapłanka Nyarlathotepa biegła już z południowej strony jaskini: minęła Kraghula i Jaithe i wpadła wreszcie do komnaty diabolisty. Jej kostur zapłonął czarnym, niemal smolistym płomieniem, jednak drący się czart w ostatniej chwili przeturlał się obok, potężne uderzenie zaś z prawdziwym gromem uderzyło obok jego czerepu. Tak niewiele brakowało!

Zaklinaczka Jaithe pobieżyła za Zakareth i chlasnęła swoimi pokaźnymi szponami po ciele diabła. Niestety, na nic! Gruby pancerz i skóra zaabsorbowały impet ostrych niczym żylety szponów spaczonej przez magię, która nijak nie mogła dostać się w krwawiące rany!

Elfia łuczniczka tymczasem powstała. Diabeł, ostatkiem sił, chciał dźgnąć Zairę swym trójzębem, jednak ta okazała się zbyt szybka. Pewnie odskoczyła obok, aby wreszcie skorzystać z siły impetu i z całej siły uderzyć srebrnym mieczem. Klinga wgryzła się głęboko w pierś czerwonoskórego czarta - elfka pchnęła jednak dalej, brutalnie patrosząc stwora z piekieł.

– ALOCERZE!! – wrzasnął po raz ostatni czart. – WSPOMÓÓÓŻ!!!

Świece pentagramu zapłonęły migotliwym światłem, we wnętrzu zawirowała ciemna energia. Gdzieś tam, po drugiej stronie, rozległ się przeraźliwy, nieludzki wizg, czart zaś, ranion przez Zairę wreszcie znieruchomiał. Ohydny krzyk zastygł w jego gardle, a ciemny wiatr, który powiał od strony zamykającego się portalu tchnął obrzydliwym zapachem siarki i śmierci. Czart w parę chwil postarzał się, jego skóra naciągnęła się na szkielet. Wreszcie, energia w środku pentagramu zawibrowała złowrogo i huknęła trzaskiem. Nastała cisza.

To było wszystko. Po wierzgającym, wrzeszczącym czarcie pozostały tylko szkieletowe pozostałości. Jakikolwiek był rytuał lub zaklęcie, które go spętały, zdało się, że dopełniły się właśnie.

[Santorine]

Kiedy tylko dźwięki, trzaski, wyładowania i groźne brzęczenie wzburzonej energii w środku pentagramu ustało, echa bitwy ucichły i ponownie nastała złowroga cisza. Podróżnicy, Kraghul, Zaira, Jaithe i Zakareth, odnieśli całkiem solidne rany i trzeba było przyznać, że gdyby nie Dorlivin, cała rzecz z czartem mogła pójść zupełnie inaczej. Teraz jednak martwe czarty leżały na dnie jaskini, zaś zasuszony trup był jedynym, co przypominało o wielkim, rogatym diable, który jeszcze chwile temu miotał klątwy i uderzał raz po raz swym trójzębem.

Oględziny otoczenia wkrótce wykazały, że znalazło się tutaj parę przydatnych łupów. Zaira w szufladzie odnalazła trzy mieszaniny o zielonkawym kolorze, które zidentyfikowała jako wariant mikstury leczniczej.

Z wnętrza kredensu w północno-zachodnim kącie emanował ziąb, który przejmował do szpiku kości. Wewnątrz jednak, poza lodem i śniegiem, nie było w zasadzie nic. Kraghul doszedł do oczywistego wniosku, że kredens musiał być w jakiś sposób zaklęty, jako że nie było obok niego żadnego mechanizmu, który powodowałby ustawiczny chłód, zaś Jaithe stwierdziła, że emanowała z niego całkiem silna aura magiczna. Zapewne, po tym wszystkim, byłby warty nieco grosza, jeśli by tylko wynieść go stąd i zaprezentować jakiemuś kramarzowi w Korvosie?

Za biurkiem znajdującym się na południu komnaty rytualisty znajdował się skrzętnie złożony śpiwór, podróżnicy odnaleźli flaszę mocnego trunku, na której znajdował się symbol Księcia Piekieł.

Pentagram zaś i ołtarz przed nim, choć skrzętnie przygotowane do odprawienia kolejnego rytuału przewołania, okazały się najmniej interesujące. Ołtarz był całkowicie pusty, zaś pentagram wyrysowany krwią i świece były najzwyklejszymi na świecie krwią i świecami. Magia, której dokonywał tu Auldegrund, wyczerpała się wraz ze śmiercią diabła.

~

Ciekawsze okazało się sprawdzanie biurka.

Księgi, zwoje i powyrywane stronice wydawały się wskazywać na oczywiste zainteresowanie tematem przywoływania istot spoza tego wymiaru - była tutaj Hierarchia Dziewięciu autorstwa Paralictora Hendricka Thrune, nudny, acz efektowny traktat diabolistyczny, który zestawiał hierarchie w sztywnej, legalistycznej manierze rodem starego Cheliax.

Była tutaj też kopia Czarnego Katalogu spisanego przez Siostrę Vennerę z Egorian, czyli spis znanych diabolistów, ich kultów i relikwi. Kraghul i Jaithe rozpoznali ten tom jako ten, który ongiś został spisany w celu zwalczania diabolizmu. Ironią losu jednak okazało się, że pisany z żelazną konsekwencją wolumen i jego faktologia z czasem były wykorzystywane przez samych przywoływaczy Piekieł.

Poza tym, sporo kopii i odpisów z klasyki kultów planu Piekieł: Siedem Wrót Avernusa pióra Caldris Vane, O Przymierzu Płomienia (anonim) i inne, z których wyróżniał się Czerwony Konkordat sygnowany pieczęcią Dekarium - długi, acz niepozbawiony wyobraźni teologiczny traktat przekonujący, że rządy Avistanu powinny naśladować hierarchie Stygii.

Między zwojami znajdowały się zaklęcia omamiające umysł i przywołujące nieumarłych. Były tutaj także znacznie dłuższe zwoje, które zostały zwinięte w rulony i owinięte wokół hebanowego drewna naśladującego berła. Te zwoje - jak zauważył Kraghul - były długimi rytuałami, dzięki którym można było wytworzyć simulacrum i ożywić przedmioty. Zdawać się jednak mogło, że magia ta była zawiła i wymagała całych godzin na odczynienie.

W drugiej z szuflad Zaira znalazła pierścień, który dawał odporność na ogień. Obok niego znajdował się symbol, który Auldegrund mógł uważać za święty. Podróżnicy, znając już zapędy mistrza Lwiej Loży, bez trudu zidentyfikowali symbol jako ten, który przedstawiał Alocera. Był tutaj też też mała sakwa ze złotem, ponad sto sztuk.

We wgłębieniu za biurkiem podróżnicy znaleźli, skrzętnie zawinięty w płótno, pancerz, a obok niego korbacz i tarczę wykonaną z drewna i skórzni. Zakareth dojrzała, że na wewnętrznej stronie pancerza znajdowało się pojedyncze, dość prymitywnie wyryte w metalu imię brzmiące “Rathor”.

Zakareth, badając biurko, odszukała oprawiony w skórę dziennik. Bez wątpliwości, należał on do Auldegrunda i mogła go przeczytać tylko Jaithe, jako jedyna z grupy, która władała językiem Piekieł. Potrzeba było jednak paru godzin, żeby odcyfrować chwiejny, niemalże maniakalne pismo mistrza tego miejsca.

Wreszcie, ostatnią rzeczą, którą odnaleźli podróżnicy był pojedynczy, mosiężny klucz, którego zwieńczenie było udekorowane głową czarta.