[Autorski storytelling] Ropa i krew

[Lynx]

Pomost zatrzeszczał pod ciężarem kolejnego wartownika. Zmiana warty nastąpiła płynnie. Strażnik, z karabinkiem z rodziny AR przeszedł obok Fruwacza nie zwracając na niego uwagi, ale po chwili zawrócił w jego stronę. Kurtka, twarz nijaka. Młodziak szybko skojarzył postać z kolesiem, który za plecami Agi nagrywał przesłuchanie. Domniemany kret.
Nie patrzył na Fruwacza, kiedy zaczynał mówić:
— Ciężko się oddycha pod ziemią, co?
Chwila ciszy.
— Nie wyglądasz na takiego, co zapuści korzenie w jaskini. Wydajesz mi się osobą która potrzebuje pofruwać na wolności. – odwrócił się powoli. - Widziałem, jak patrzysz na wyjście. Nie na ludzi. Na wyjście.
Nie uśmiechał się.
— Zemsta to nie modlitwa. Trzeba wiedzieć, gdzie uderzyć.
Z wewnętrznej kieszenie kurtki wyciągnął coś, mały i płaski przedmiot wielkości paznokcia, nie broń. Karta pamięci.
— Na południe od masywu, kilka kilometrów wzdłuż wyschniętej rzeki znajdziesz tych, których szukasz. Trasa, którą oni omijają. – wykonał gest głową, wskazując Jar.
Kret zatrzymał wzrok na Fruwaczu. Kontynuował ciszej, obserwując dokładnie twarz Młodego nomada.
— Ja tu siedzę kilka lat. Ktoś musi. Ty możesz odejść w każdej chwili. - krótka pauza. — Tylko pamiętaj. Nikt ci nie uwierzy, jeśli powiesz, że ci to dałem. Jestem tu dłużej, niż pamiętają niektórzy z tych, co teraz rządzą.
Zrobił krok bliżej, oparł się o balustradę. Wyciągnął paczkę papierosków samoróbek, i odpalił jednego, w geście poczęstunku wyciągnął też paczkę w stronę Fruwacza.
— Dywizja to nie potwory. To ludzie. A ludzie rozumieją wartość informacji. Możesz ich nienawidzić… albo możesz ich zaskoczyć.

Nie oddał od razu karty pamięci. Czekał na reakcję Nomada.

Fruwacz nawet nie drgnął, kiedy tamten się zbliżył.
Spojrzał najpierw na papierosa, potem na dłoń z kartą pamięci. Na końcu w oczy wartownika.
-Nie palę- powiedział spokojnie.
Kącik jego ust drgnął minimalnie.
-Jerycho i Gaspar zawsze powtarzali, że jak będę palił, to nie urosnę.-Wzruszył lekko ramionami.
A poza tym palacza czuć z daleka. W nocy. Na śniegu. W wietrze.,
W myślach dopowiedział sobie coś, czego już nie wypowiedział na głos.
Dywizja rozdaje fajki małolatowi. Pewnie tak rekrutują.
Kolejny szczegół do obrazu potwora.
Nie okazał jednak obrzydzenia. Ani moralnego oburzenia. Tego typu rzeczy zostawia się dla siebie.
Wzrok wrócił na kartę pamięci.
-Kilka kilometrów na południe. Wzdłuż suchej rzeki.- Powtórzył, jakby smakował informację.
Zawiesił spojrzenie na wejściu do Jaru, potem znów na wartowniku.
-Dlaczego mi to dajesz?
Podstawa polowania to zbliżyć się i uśpić czujność ofiary.
-Mogę pomóc, ale dlaczego Ja ?
Strażnik nie od razu odpowiedział.
Przez chwilę przyglądał się Fruwaczowi w milczeniu. Pomost pod nimi cicho skrzypiał, gdzieś w dole ktoś się zaśmiał, ktoś inny przeciągnął linę z koszem wody. Jar żył swoim rytmem.
— Bo nie jesteś ich człowiekiem — powiedział w końcu spokojnie. — Ani Jaru. Ani Dywizji.
Uniósł lekko kartę pamięci między palcami.
— Myślisz, że chodzi o nich? — skinął głową w stronę Głównej Sali. — Albo o Czarnych?
Pokręcił głową.
— Chodzi o równowagę.
Zrobił pół kroku bliżej, ale nie w sposób agresywny. Raczej jak ktoś, kto mówi rzecz ważną i nie chce, żeby zgubiła się w pogłosie jaskini.
— Ostatni Przyczółek. Słyszałeś nazwę - nie było to pytanie. — Bartho lubi wiedzieć, co rośnie w okolicy. Co gnije. Co może się stać problemem. Jar jest młody. Izolowany. Jeszcze nie wie, kim chce być.
Wzrok strażnika nie drgnął.
— Ta karta nie jest dla Dywizji. — powiedział wyraźnie. — Jest dla Przyczółku.
Krótka pauza.
— Strażnicy Stołu nie słuchają każdego. Ale jeśli przyjdziesz sam. Bez drużyny. Bez sztandaru. Bez deklaracji… Zostaniesz wysłuchany.
Uniósł kartę nieco wyżej.
— Ty możesz tam wejść jako nikt. To największa siła, jaką teraz masz – ciszej. - Nie wysyłam cię jako posłańca Jaru. Ani jako szpiega. Wysyłam cię jako człowieka, który chce wiedzieć więcej, niż mu mówią.
Spojrzał na wyjście z jaskini.
— Chcesz zniszczyć Dywizję? To hydra. Na miejsce jednej głowy wyrośnie kolejna, jeszcze straszniejsza. Musisz wiedzieć gdzie uderzyć, gdzie zaboli najbardziej. Żeby opuścili gardę.
Dłoń z kartą zawisła między nimi.
— Weź. Oddasz to Bartho. Nic nie tłumacz. Strażnicy wiedzą, co z tym zrobić. - lekko zmrużył oczy. — Albo wyrzuć w przepaść i zapomnij, że mnie widziałeś. Ja tu byłem długo przed tobą. I będę długo po tobie.
Nie naciskał.
Czekał.
Hydra
Jeśli odetniesz głowę w złym miejscu, tylko ją wzmocnisz.
To brzmiało jak coś, co powiedziałby Jerycho, gdyby jeszcze żył.
-Nie chcę.
Krótka pauza.
-Ale Chcę wiedzieć.
Wyciągnął rękę i tym razem nie wahał się. Karta pamięci zniknęła w jego dłoni, potem w wewnętrznej kieszeni kurtki. Blisko serca. Nie symbolicznie. Praktycznie.

Po całym spotakniu zastanawiał sie trochę jak się do tego zabrać. Stwierdził jednak, że wypada wdrożyć pozostałych w sprawę. Był gotów zaryzykować, ale zawsze lepiej mieć jakieś plecy w razie czego. Tak więc wyruszył po broń i w poszukiwaniu swych towarzyszy drogi. Liczył jednak, że zgodzą się na jego samotną infiltracje dywizji.

[Nanatar]

Choć kazanie wielebnego wciągało swoją żarliwością, a jednocześnie pragmatyzmem, przepisem jak przeżyć i nie zgnić moralnie w niepewnych czasach, Noa z zadowoleniem przywitał Liorę ciągnącą go za rękaw. Potrzebował działania, potrzebował przestrzeni, zapachu igliwia i szumu wiatru. Dobrze mu było w Jarze, ale nie było to jego miejsce, prawda, że go oczarowały legendy starych korytarzy, może jeszcze do nich wróci zanim opuści nory na dobre.

Kiedy tylko zobaczył mapę na stole u Agi Szelest twarz mu nabrała rumieńców jak u nastolatka wgapiającego się przez dziurę w deskach w łaźnię dla kobiet. Cohen lubił konkrety, a mapa była taką właśnie rzeczą.

Czujne oczy śledziły każdy przesuwany po niej kapsel, każdy ruch palca. Tylko mu się lewy kącik ust podnosił kiedy dziewczyna zadawała pytania. Jednocześnie zaczął zdawać sobie sprawę, że smarkule polubił. Nie byłoby w tym nic złego, tyle, że czym ją bardziej lubił tym bardziej się martwił. Z dwojga lepiej było mieć na nią oko niż powierzać nieznajomym z Jaru.

Tak z zachwytu przeszedł do czujności, uważnie zlustrował pomieszczenie. Znów nachylił się nad mapą.

-Ile czasu zajmie droga? Co ile powinny nadchodzić meldunki? Kurierzy? Radio? Dwie drogi komunikacji? Rozumiem, że cisza radiowa nastała tydzień temu. - poprawił kapelusz, wyprostował się podnosząc wzrok na rozmówców - Faktycznie nie wygląda to kolorowo. Wessało ośmiu chłopa. Drogi tam dostępne dla pojazdów lub konia? Dostaniemy ciepłe ubrania i amunicję? Lornetkę?
-Tak, chcemy wyruszyć jeszcze dziś, ale proszę nie robić z tego fety ni rabanu. Lepiej po cichu.

Raz jeszcze nachylił się nad mapą tym razem szukając okolic gdzie powinny znajdować się widmowe korytarze wysysające umysł.

[SWAT]

Wół i Fruwacz

W kuchni wciąż panował ruch. Kilku ludzi kończyło śniadanie, ktoś donosił wodę, ktoś inny odkładał skrzynki z miskami. W samym środku tego wszystkiego stał Wół.
Rękawy miał podwinięte, dłonie w pianie i z zaskakującą energią szorował kolejną miskę.
— No patrzcie tylko! — zawołał do staruszki przy kotle. — Człowiek pół życia po pustkowiach, a dopiero w jaskini robi się z niego kuchennego specjalistę!
Staruszka parsknęła śmiechem.
— Szoruj dalej, niedźwiedziu.
— Niedźwiedziu?! — Wół uniósł brwi. — To ja tu kulturę wprowadzam!
Wtedy w drzwiach pojawił się Fruwacz. Wół od razu go zauważył.
— O! Młody! — zawołał. — Myślałem, żeś się gdzieś w tych dziurach zgubił. Chodź tu. Najpierw człowiek je, potem ratuje świat.

Noa i Liora

Tymczasem Noa pochylał się nad dużym arkuszem papieru na stole u Agi. To nie była mapa powierzchni. To był przekrój Jaru, ręcznie rysowany schemat poziomów schodzących w głąb ziemi.
Palec Cohena powoli zsunął się w dół rysunku. Główna Sala. Kanały pomp. Stare tunele.
Aż w końcu prawie na samym dole zobaczył oznaczenie: D-14
Jeśli rysunek był dokładny… tunel znajdował się jakieś czternaście poziomów pod nimi.
Aga zauważyła jego spojrzenie.
— Nawet nie myśl tam isć — powiedziała krótko.

[Nanatar]

Przez chwilę jeszcze Cohen nie mógł oderwać oczu od mapy, nie mógł bo zapamiętywał, nie mógł bo był zauroczony jej dokładnością i czytelnością. Dopiero kiedy nasycił głód poznania, głód pierwszy, bo wiedział, że będzie musiał do tych map wrócić, nie wszystko zapamiętał, nie wszystko przewidział. Dopiero wzrok oderwał, mając oblicze już mniej ściśnięte, ukrywał ekscytację.

-Schlebia mi Twoja troska. - uśmiechnął się szczerze - Z czego by nie wynikała. Najpierw zwiad. Tylko zwiad: pamiętam. Będziemy gotowi w dwie godziny. - kiwnął do dziewczyny - Tak Liora?

-A co do tych map to unikaty, wydają mi się niewykorzystane. A D14 brzmi jak ostatnia impreza przed ustatkowaniem. Proszę się nie martwić jestem człowiekiem lubiącym wyzwania, ale rozsądnym. A teraz: Amunicja, broń, ciepłe ubrania, lornetki, broń biała, radio może. Jeśli nie dysponujecie taką technologią, to polecam młodego chłopaka, który z nami przybył, zna się na technice, może coś naprędce skręcić. No i może warto wyrysować nowe mapy ze strażnicą, żeby nasz przewodnik mógł jeździć dalej. To się już zajmę w międzyczasie. - oko puścił.

[Marrrt]

- Gęstego mu babciu nałóż! Widzisz, że chłopak wymizerniały. Nooo... Co tam młody? - Wół otrzepał ręce o kurtkę zadowolony z odwalonej roboty - Jak tu siędzę już chyba trzecią godzinę tak Cię nie widziałem. Co tam znalazłeś w tym ich Jarze?

Fruwacz zatrzymał się na chwilę w progu wypatrując celu i ruszył jak tylko spostrzegł Woła. Zapach jedzenia zrobił jednak swoje.
Podszedł bliżej stołu i bez zbędnych ceremonii sięgnął po jedną z misek, które Wół dopiero co wyszorował. Skoro sam zachęcał to czemu nie. Fruwacz jeszcze rośnie.
Podziękował dostając swoją porcję i wziął pierwszą łyżkę.
- Zgubić się nie zgubiłem. - powiedział przełykając.
Kolejna łyżka.
- Ale trafiłem na coś ciekawego.
Na moment podniósł wzrok na Woła.
- I możliwe, że zrobię coś głupiego.
Jeszcze jeden kęs, potem odsunął się pół kroku bliżej Woła, żeby nie mówić przez pół kuchni.
Głos ściszył prawie do normalnej rozmowy przy stole starając się nie aby nie wyglądało to aż nad wyraz na konspirację.
- Pamiętasz jeszcze o Dywizji?
Łyżka zatrzymała się w powietrzu.
- Chyba właśnie dostałem zaproszenie, żeby się spotkać i pogadać.
Po czym nastąpił kolejny kęs.
Dopiero wtedy spojrzał Wołowi w oczy.
- Sam.
Krótka pauza.
- Ale ktoś musi wiedzieć, gdzie mnie szukać, jeśli wszystko pójdzie źle.
Oparł się biodrem o stół, jakby to była zwykła rozmowa po śniadaniu.
- Więc pomyślałem o tobie.

Wół słuchał i słuchał, a jowialnie wyszczerzona gęba jaką zawsze bez względu na okoliczności miał zarezerwowaną dla Fruwacza, spoważniała momentalnie. Wielkolud wydawał się skupiony na tym co Młody do niego mówił. Nie przerywał, nie popędzał gdy Fruwacz robił pauzy pomiędzy łyżkami polewki. W końcu gdy ten skończył Wół kiwał przez chwilę głową intensywnie nad czymś myśląc, po czym odparł.
- Cieszę się Młody. Że mi to mówisz. I w ogóle. Wiem, że ci ciężko. Jerycho. Gaspar. Ale wiesz… Ja się na tych sprawach nie znam. I… I dobrze, że z nas dwóch ty okazałeś się mądrzejszy. I zacząłeś. - Odetchnął - Także upraszczając temat. Na mnie zawsze możesz liczyć Młody. Fajnie, że ci się układa. Liora jest spoko. Dasz se radę. Będę tu czekał.

Fruwacz czuł, że chyba źle to przekazał, ale przełknął ostatni kęs.
- Na południe. Kilka kilometrów wzdłuż wyschniętej rzeki.
Łyżka wróciła do miski.
- Tam jest trasa którą się udam.
Podniósł wzrok.
- Jak nie wrócę… szukaj mnie właśnie tam.

Jakoś wydało się Wołowi, że trochę daleko to sobie upatrzyli i że ceregiela niepotrzebna. No ale... Młodzi! Jak przypili to przypili i nie ma mocnych. No i pierwszy raz jest tylko raz!
- Jasne. Niech no Dywizja co Wam zrobi to będzie mieć ze mną na pieńku. A wiesz, że z Wołem to nie ma to tamto. Się czaszek namiażdży, kości pogruchota... hehe... a i Babci przyniosę trochę na Czarny Rosół. - po czym zażartował naśladując jej wieszczy ton - Jaar to zapamięta.
I zaśmiał się sam ze swojego dowcipu.

- Aaaa... jeszcze jedno - Trochę się wahał, ale jakoś mu na Wołowym serduchu się ciepło i szczodrze zrobiło - Dostaliśmy full wachy od Włócznika. Weź se jeden kanisterek na wymianę i przygotuj coś do zabrania. No wiesz, żeby było efektownie i efektywnie... hehe. Bo samym kusiem to nie zawojujesz wiele.
Klepnął Fruwacza w ramię. W sumie to się cieszył tak jakby sam miał iść.
- To co? Dzień Ci starczy? Dwa?

- Półtora. Jak dłużej to znaczy, że coś się spierdoliło. - odpowiedział oddając miskę i chcąc wyruszyć bez zbędnej zwłoki.

- Półtora - powtórzył za nim Wół - No to do boju!

[SWAT]

Noa i Liora

Aga wysłuchała Noa bez przerywania, tylko raz skinęła głową, jakby odhaczała kolejne punkty w głowie.
— Dwie godziny — powtórzyła krótko. — Wystarczy.

Nie było zbędnych słów. Wszystko poszło sprawnie. Liora zniknęła na chwilę i wróciła już przygotowana. Miała na sobie cieplejszą, dopasowaną kurtkę z grubego materiału, rękawy spięte paskami, żeby nie łapały wiatru. Włosy związała ciasno z tyłu, broń poprawiła odruchowo, jak ktoś, kto robi to od dawna. Nie wyglądała już jak ktoś „z zewnątrz”. Bardziej jak ktoś, kto zaraz rusza w trasę.
— Gotowa — rzuciła krótko do Noa.

W tym czasie ludzie Agi przynieśli sprzęt. Nic luksusowego, ale sprawdzone:
— amunicja w dwóch pakunkach,
— stare, ale zadbane lornetki,
— noże i jeden krótki karabinek zapasowy,
— grube płaszcze przeciw wiatrowi,
— małe radio na krótkim zasięgu, zastrzeżone tylko do sytuacji awaryjnych.
— Nie gadacie przez to, jeśli nie musicie — dodała Aga. — Jak coś nasłuchuje, to szybciej niż wy.
Na koniec pojawił się przewodnik. Chudy, spalony słońcem facet o twarzy, która widziała za dużo wiatru i za mało snu. Corley. Kiwnął tylko głową.
— Ruszamy — powiedział. — Lepiej zanim zmieni się wiatr.

Droga wyjścia z Jaru nie była oczywista. Nie było bramy ani tunelu, który można by zapamiętać. Szli wąskimi przejściami, potem stromym podejściem między skałami, aż w końcu światło zaczęło się zmieniać. Z ciemnego w szare. Ze szarego w prawdziwe. Na zewnątrz uderzył ich chłód i przestrzeń. Masyw rozciągał się wokół nich jak poszarpane morze kamienia. Suche koryta rzek przecinały teren jak blizny, wiatr niósł pył i zapach zimna.
Corley ruszył pierwszy, pewnie, bez oglądania się.
— To nie jest teren, który wybacza — rzucił przez ramię. — Ścieżki się zmieniają. Skały się osuwają. Jak zgubisz kierunek, ciężko się wraca.
Wskazał daleko przed siebie.
— Punkt obserwacyjny jest tam. W linii prostej niedaleko. W praktyce… — prychnął — Zobaczycie.
Zerknął na nich krótko.
— I jeszcze jedno. Jak zrobi się za cicho… To znaczy, że coś was już widzi.
I ruszyli.

Fruwacz

Wyjście z Jaru nie wyglądało jak wyjście. Bardziej jak przypadkowa szczelina między skałami, którą łatwo było przeoczyć, jeśli nie wiedziało się, gdzie patrzeć. Strażnik zaprowadził go tam bez słowa, tylko na koniec zatrzymał się i sięgnął do kieszeni.
Wyciągnął coś jeszcze. Mały kawałek metalu na cienkim rzemyku. Wyglądał jak fragment starej płytki, zielonkawe ścieżki, drobne punkty lutownicze, nic szczególnego.
— Załóż — powiedział krótko. — Nie zdejmuj.
Fruwacz spojrzał na niego krótko, ale bez pytań przewiesił to przez szyję.
— Jak trafisz gdzie trzeba… — dodał strażnik — …to będą wiedzieć, że nie jesteś celem.
I tyle. Żadnych wyjaśnień. Potem już tylko skała, wiatr i przestrzeń.

Wyjście z Jaru zniknęło za jego plecami szybciej, niż się spodziewał. Wół jeszcze coś krzyknął, coś o czaszkach i rosole, ale wiatr połknął słowa. Została tylko droga. Sucha rzeka prowadziła go na południe. Szeroka, wygodna, zdradliwie odsłonięta. Szło się dobrze. Za dobrze. Bez osłony, bez miejsca na błąd. Czas płynął nierówno. Słońce przesunęło się wysoko, potem zaczęło opadać.

Najpierw była cisza. Potem zapach. Metal. Pył. Krew.
Zatrzymał się na krawędzi obniżenia. W dole niewielkie obozowisko, ognisko pośrodku, jakieś auto i poszatkowany przez kule namiot ze starego brezentu. Pod brezentem na krzesełku siedziała jeden człowiek. Prochowiec, kominiarka, gogle. Nieruchomy. Zbyt nieruchomy. Głowa uniosła się minimalnie, zanim Fruwacz zdążył zejść niżej.
Wokół tego obozu pięć ciał, umundurowanie zdradzało ich pochodzenie. Czarna Dywizja. Leżeli jak do odpoczynku, tylko krwawe otwory w ich ciałach zdradzało że to wieczny odpoczynek. Broń leżała obok ciał.
— Półtora dnia — odezwał się głos. Prawie ludzki. Zbyt równy. — Szybciej niż zakładałem.
Cisza. Wzrok zsunął się na szyję Fruwacza. Na płytkę.
— Rozpoznany. – padł bardziej komunikat, niż komentarz.
Wstał z krzesełka i zrobił kilka kroków w stronę Fruwacza.
— Podejdź. Nie zareagują. – wskazał ciała. — Nazywam się Ravel. Przyniosłeś coś?

Wół

Wół jeszcze przez chwilę śmiał się z kimś przy balii, ale szybko okazało się, że praca w kuchni to dopiero początek.
— Ty, niedźwiedziu! — krzyknął ktoś z boku. — Skoro masz ręce do roboty, to chodź, przydasz się gdzie indziej.
To była Hanka zwana Ember.
Stała przy wejściu do kantyny, ubrudzona smarem, z kluczem w ręce i miną człowieka, który właśnie stracił cierpliwość do świata.
— Generator nam znowu siada — rzuciła bez wstępu. — A pompy zaczynają się dławić. Jak to puści, to będziemy mieli tu basen zamiast Jaru.
Zmierzyła Woła wzrokiem.
— Znasz się na tym trochę?
Nie czekała na odpowiedź. Odwróciła się i ruszyła w dół.

Wół poganiany przez kucharkę, a w jej mniemaniu zachęcany, poszedł za nią. Opuścili główną salę, wchodząc do tuneli z żelbetu. Zniknął zapach jedzenia, pojawiła się wilgoć, rdza, stary olej. Kanały ciągnęły się jak betonowe żyły. Generator stał w bocznej komorze. Duży, stary, rozebrany.
— Odpala — rzuciła Hanka. — Ale się dławi. Pompy nie dostają mocy. Ciśnienie siada.
Kopnęła obudowę.
— Ktoś tu grzebał. I spierdolił. I chuj wie kto, czy ten jebany kret o którym tyle gada Aga czy po prostu moi ludzie to pierdoły.
Rzuciła Wołowi klucz.
— Wiem czym przyjechaliście, więc musicie umieć mechanikować. Twoi koledzy nie wyglądają na mechaników. Padło na Ciebie. Znajdź co. Moi technicy poszli na niższe piętra szukać jakiś części zamiennych, jakbyś się pytał czy ktoś Ci pomoże. JA CI POMOGĘ. – zakomunikowała.

Gdzieś głębiej kapnęła woda. Raz i drugi. Echo poniosło się dalej, niż powinno.

[Nanatar]

Dwie godziny musiały wystarczyć i wystarczyły. Rewolwerowiec wykorzystał je w stu jeden procentach. Cały ekwipunek starannie oglądał, ważył w ręku pociski. Sprzęt może ruszany, ale utrzymany i w doskonałej formie. Mimowolnie przeliczył jego wartość na bimber, oktany i wieprzowinę. Poczuł ciężar wyprawy po raz pierwszy.

Widząc taką obfitość amu i sprzętu, dopiero poszedł się spakować. Wydawało mu się, że racjonalnie wyliczył, ale kiedy tylko wszystko zamontował na sobie wiedział, że przeholował. Odłożył część amunicji, tej, którą miał wcześniej ze sobą. Nagoleniki i gruby pas brzucha też poszły w odstawkę. Przebierając w drobiazgach instruował młodą towarzyszkę, jakby lepiej znał te góry niż ona.

-Masz. Zapakuj to - powierzył jej radio - później przejmę. Na początku trzymasz się blisko, później będę szedł na szpicy. Jak nas przewodnik zostawi. Nie wyrywaj się. Masz przeżyć i donieść wieści. To twoje główne zadanie. A swój rozum masz, to ci ufam. - poklepał ja po miał nadzieję ojcowsku - Idź weź coś z kuchni, może tam Woła spotkasz, albo Fruwacza. Tylko uważać na czas zbiórki rekrucie - mrugnął.

Wyruszając wciąż miał na sobie więcej niż by chciał. Drugi raz już poczuł ciężar misji. Zapewne dlatego nie skupił się nad rozkładem jaskiń. Organizm się przystosowuje, kiedy wyszli na powierzchnię Noa przywykł do ciężaru plecaka , odzienia i uzbrojenia. Pamiętał, że przyjdzie mu przejąć jeszcze radio od Liory, ale z każdym krokiem był na to bardziej gotów.

Wiatr wiejący w twarze utrudniał marsz, ale równie skutecznie ukrywał wędrowców.

[Marrrt]

Nie chciało mu się. Oj jak mu się nie chciało po tym całym zmywaniu. Ale nawet w takim stanie nie znalazł w sobie dość sił by pokazać wała mechaniczce, ani nawet nie przyszło mu do głowy by się spróbować wymigać. Zawsze miał słabość do kobiet w potrzebie. Toteż Wół wyprostował się po dokończonej robocie, aż w plerach zachrzęściły stawy i ścięgna, mruknął coś pod nosem, uśmiechnął się do Ember bez urazy, ale z niejakim przekąsem i jak to wół powlókł się za nią do siłowni Jaru.

***

- Noooo… ten Wasz złomek jest chyba jeszcze starszy niż nasze V.
Wół złapał rzucony mu klucz i aż zagwizdał na widok machiny. Nieczęsto przychodziło mu widzieć taki sprzęt na chodzie. Świat był pełen złomu tak doszczętnie skanibalizowanego, że poza zardzewiałymi skorupami trudno było o jakiekolwiek wartościowe jeszcze komponenty w pozostawionych na pastwę Pustkowi mechanicznych cudach dawnych ludzi. A i ten tutaj cud już na oko widać było nie miał już bodaj nawet ostatniej części, która pochodziłaby z pierwotnej produkcji.

Wielkolud zdjął koszulę. Zupę jeszcze szło sprać, ale utytłany smarem nie zamierzał się włóczyć po Pustkowiach. Narzędzi było wokoło za to dość. Zaczął od przyjrzenia się takim śladom jak oczywisty sabotaż. Przecięte przewody, czy wyłamane zawory nie mogły być efektem zużycia. Nie dopatrzył się jednak niczego takiego.
- Chyba nie kret… - powiedział po chwili namysłu - A jeśli kret to zmyślny. Musimy dziewczyno zajrzeć głębiej. Ale jak się uda, to się miską zupy nie wymigasz. Życzę sobie dłuugaaaśny masaż.
Wyszczerzył się w uśmiechu, który mógł znaczyć, że to żart. Ale nie musiał.

- Skoro generator odpala i pompy się włączają - powiedział po odtworzeniu na żywo opisanych przez Ember objawów dławienia się - to silnik i prądnica działają. A przynajmniej próbują. I problem macie gdzie indziej. Zbiornik pewnie już sprawdziłaś, czy coś go nie zatyka, to sobie odpuścimy. Ale ten silnik… to nie pochodzi z tego generatora. Ktoś go tu zamontował zamiennie. Chyba dawno temu. A lejecie w niego pewnie co akurat macie. Dooobra… W pierwszej kolejności zdjąłbym osłonę silnika i sprawdził, czy nie ma tam jakichś filtrów. Zapchane mogą dawać taki objaw.

Podrapał się po czuprynie i obszedł bestię z drugiej strony.
- Wał to druga opcja. Jeśli coś go za mocno zaciska i ma opory, to wał zwolni i ciśnienie siądzie. Trzecia - wzruszył ramionami i ponownie się wyszczerzył - Podpierdolić Czarnym ich generator.

[Lynx]

Fruwacz odebrał co trzeba i na odchodnym obejrzał się tylko raz. Nie z sentymentu, raczej z nawyku. Szczelina między skałami wyglądała jak każda inna. Samemu byłoby ciężko wskazać je jako wejście do całego kompleksu.
Wiatr uderzył od razu. Suchy, zimny, niosący pył i zapach kamienia.
Poprawił kurtkę, odruchowo dotknął płytki na szyi. Chłodna. Lekka. Niby nic. A jednak czuł ją wyraźniej niż większość swojego sprzętu.
Sucha rzeka szybko stała się oczywistym wyborem. Najprostsza droga. Najgorsza też. Szeroka, odsłonięta, bez cienia. Idealna dla kogoś, kto chce iść szybko… i dla kogoś, kto chce go zobaczyć z daleka.
Szło się dobrze.
Za dobrze.
To zawsze był zły znak.
Czas rozciągał się dziwnie. Kroki wpadały w rytm. Myśli odpływały i wracały. Co jakiś czas sprawdzał horyzont, skały, niebo. Nic. Za czysto. Za spokojnie.
A potem przyszła cisza.
Nie taka zwykła. Ciężka. Gęsta.
Zatrzymał się.
Zapach dotarł chwilę później.
Metal.
Pył.
Krew.
Zszedł niżej, powoli, ostrożnie, ale nie kryjąc się przesadnie. Jeśli ktoś tu był to już go widział. Lepiej wyglądać na pewnego niż na zwierzynę.
Obóz zobaczył od razu.
Ognisko. Auto. Namioty.
I ciała.
Pięć.
Rozrzucone jakby ktoś przerwał im rozmowę w połowie zdania. Mundury mówiły same za siebie. Czarna Dywizja. Dziury po kulach były zbyt czyste, zbyt równe. Nie walka. Egzekucja.
Albo coś jeszcze gorszego.
Jego wzrok zatrzymał się na tym szóstym.
Siedział.
Nieruchomy.
Za nieruchomy.
Fruwacz poczuł, jak coś w nim się napina. Jako myśliwy wiedział, że podstawa to nie okazywać strachu. To prowokuje drapieżniki. Nieznajomy bez wątpienia nim był.
Wyprostował się minimalnie.
Krok.
Drugi.
Jakby to była zwykła droga przez zwykły obóz.
Głos zatrzymał go w pół ruchu.
- Półtora dnia.
Nie odpowiedział.
Oczy same zjechały na płytkę na jego szyi, zanim zdążył się powstrzymać.
Błąd.
Mały, ale ktoś taki jak tamten mógł go zobaczyć.
I zobaczył.
„Rozpoznany.”
To słowo nie brzmiało jak ludzka rozmowa. Bardziej jak zamknięcie jakiegoś procesu.
Fruwacz ruszył dalej.
Powoli.
Każdy krok kontrolowany.
Nie za szybki, żeby nie wyglądało jak pośpiech. Nie za wolny, żeby nie wyglądało jak strach.
Ręce trzymał luźno, ale tak, żeby w razie czego były blisko broni. Wzrok stabilny. Oddychanie równe.
W środku liczył.
Szanse.
Małe.
Bardzo małe.
Ale już za późno, żeby się wycofać bez pokazania pleców. To byłby wyrok.
Zatrzymał się kilka kroków od niego.
Wystarczająco blisko, żeby rozmawiać.
Wystarczająco daleko, żeby jeszcze coś zrobić.
Spojrzał na Ravela. Przynajmniej tak się mu przedstawił.
-Przyniosłem.- Głos starał się mieć spokojny.Jakby to była normalka.
Jakby nie stał nad pięcioma świeżymi trupami i czymś, czego jeszcze nie rozumiał.
Dłoń powoli powędrowała do wewnętrznej kieszeni. Starał się jak mógł.
Bez gwałtownych ruchów.
Bez nerwowości.
- …czy ty jesteś tym, do kogo miałem ją przynieść? – wiedział już jednak, że nawet jeśli nie to i tak już stracił fant. Lepiej rzecz nawet cenną, niż życie jak to mawiał Jerycho.
Zastanowił się, czy to nie była głupsza decyzja jaką podjął w życiu nawet niż wtedy jak zdecydował się na polowanie podczas którego Gaspar stracił życie.

[SWAT]

Noa i Liora

Wiatr rzeczywiście pomagał. Niósł pył, chłodził twarze, zagłuszał kroki i zapach. Corley prowadził pewnie, bez zbędnych słów, skracając drogę tam, gdzie dla kogoś z zewnątrz była tylko ściana kamienia. Noa szybko złapał rytm marszu, ciężar przestał przeszkadzać, stał się częścią ruchu. Liora trzymała się blisko, tak jak kazał, ale nie wyglądała na kogoś, kto potrzebuje prowadzenia za rękę.
Minęli pierwsze zwężenie doliny, potem drugie. Teren zrobił się bardziej poszarpany. Wiatr ucichł. Corley zatrzymał się nagle i uniósł rękę. Bez słowa. Wszyscy zeszli niżej, między skały.
— Patrzcie — rzucił cicho.
Kilkaset metrów dalej, w płytkim zagłębieniu terenu, coś się poruszało. Najpierw wyglądało jak szarpanina zwierząt. Dwie duże sylwetki. Zbyt duże jak na wilki. Jedna przygwoździła drugą do ziemi, ale to nie było czyste polowanie. Za dużo ruchów, za dużo siły. Kończyny poruszały się pod złymi kątami. Jeden z mutantów wydał dźwięk, który nie był ani wyciem, ani rykiem. Coś pomiędzy. Coś, co nie powinno istnieć. Drugi jeszcze przez chwilę się ruszał.
Potem wszystko ucichło. Zwycięzca nie odszedł od razu. Stał nad ciałem, jakby nasłuchiwał. Jakby wiedział, że nie jest sam. Corley nie ruszył się ani o centymetr. Dopiero kiedy mutant odszedł, powoli, ciężko, znikając między skałami, przewodnik opuścił rękę.
— Mieliśmy szczęście — powiedział cicho. — Albo nie byliśmy tym, czego szukał.
Nie tłumaczył dalej. Ruszyli.

Ostatni odcinek był najgorszy. Podejście, luźne kamienie, brak osłony. Ale w końcu zobaczyli ją. Wieżę. Stara konstrukcja do obserwacji lasów. Drewniano-metalowa, wysoka, wyniesiona ponad skały. Na dachu kilka anten dodanych później, już po wojnie. Część pogięta, część jeszcze stała. Obok resztki zabudowań: mała szopa, zardzewiały zbiornik na wodę, ślady po ognisku. I cisza.

Corley zwolnił, spojrzał na Noa, sięgając po lornetkę.
— Tu coś się wydarzyło — powiedział spokojnie. — I to nie było dawno temu.
Nie było śladów ciężkiego sprzętu. Żadnych gąsienic, żadnych kolumn. W okolicy nie było żywej duszy. Drzwi do wieży były uchylone. Poruszały się lekko na wietrze.

Wół

Hanka słuchała w milczeniu, ale widać było, że łapie każde słowo. Kiedy wspomniał o silniku, skinęła głową i od razu podeszła bliżej, zaglądając tam, gdzie wskazał.
— Mówiłam, że to nie jest fabryczne — mruknęła. — Ale nikt nie wiedział, z czego to dokładnie jest.
Kiedy Wół zaczął rozkręcać osłonę, metal zaskrzypiał, jakby miał coś przeciwko. Śruby puściły niechętnie. W środku było gorzej niż wyglądało z zewnątrz: brud, osad, stare oleje zmieszane w coś, co bardziej przypominało błoto niż smar.
— Filtry… — Hanka prychnęła. — Jak są, to pewnie pamiętają jeszcze poprzednią epokę.
Ale były. Zabite niemal na kamień.
— No i masz — rzuciła. — Dławi się, bo nie ma czym oddychać.
Wół mógł je wyjąć, oczyścić na tyle, na ile się dało, ale od razu było jasne: to rozwiązanie na chwilę.
— Niżej mamy magazyny części — dodała po chwili Hanka, wycierając ręce o spodnie. — I stare sekcje techniczne. Jeszcze z czasów, zanim to wszystko się zapadło. Może coś tam znajdziemy. Może nie.
Spojrzała na niego z ukosa.
— Moi „koledzy technicy” poszli właśnie tam. Ale jak chcesz coś zrobić porządnie to będziemy musieli zrobić to sami. Pewnie siedzą tam na dole, chleją piwo i rżną w karty.

Zeszli niżej krętą klatką schodową, a następnie korytarzem niżej ruszyli przed siebie. Beton ustępował miejscami surowej skale, potem znów wracał. Ściany były wilgotne, gdzieniegdzie woda sączyła się cienkimi strużkami. Oświetlenie robiło się rzadsze. Lampy co kilka metrów, niektóre mrugały, inne świeciły słabo jakby ostatkami sił. Dźwięk generatora z góry zamienił się w głuche, odległe dudnienie.
— Tu kiedyś była infrastruktura serwisowa — rzuciła Hanka półgłosem. — Pompy, zawory, jakieś sterownie. Teraz to bardziej złomowisko.
Minęli pierwsze pomieszczenie. Stare szafy techniczne, otwarte, wyprute z kabli. Dalej leżały fragmenty rur, zaworów, jakieś silniki bez obudów.
— Szukamy filtrów, przewodów, czegokolwiek, co się nada — dodała.
Wtedy Wół mógł to zauważyć. Ślady na podłodze, w cieniu jednej z lamp. Jakby ktoś tu niedawno przeciągał coś ciężkiego. W stronę jeszcze niższych poziomów. Ale ślady nie wyglądały, jakby ktoś coś ciągnął w panice. Raczej równo jak transport. Hanka też to zobaczyła. Zatrzymała się.
— Moi ludzie poszli tędy… — powiedziała ciszej. Echo odpowiedziało im z dołu. Nie tylko ich własne.

Fruwacz

Ravel patrzył na niego przez chwilę bez ruchu. Gogle nie zdradzały niczego, twarz ukryta, sylwetka nieruchoma jak element krajobrazu.
— Nie. Jestem pośrednikiem. — odpowiedział po chwili.
Krótko. Bez emocji. Zrobił jeszcze jeden krok bliżej, ale nie w stronę Fruwacza. Obok, jakby ustawiał się względem przestrzeni, nie człowieka.
— Daj.
To nie było polecenie rzucone ostro. Raczej stwierdzenie, że tak właśnie się stanie.
Dłoń Fruwacza z kartą zatrzymała się na moment w pół ruchu, ale Ravel nie sięgnął od razu. Najpierw spojrzenie znów opadło na płytkę na jego szyi. Minimalne skinienie głową. Dopiero wtedy wyciągnął rękę. Ruch był płynny. Karta zniknęła w jego dłoni. Bez sprawdzania, bez oglądania.
— Zgadza się.
Cisza. Wiatr przeszedł przez obóz, poruszył brezentem. Jedno z ciał lekko drgnęło pod podmuchem, jakby przypominając, gdzie stoją. Ravel odwrócił się.
— Idziesz?
Ruszył w stronę samochodu stojącego przy obozie. Stary, ale utrzymany. Nie wyglądał jak łup, raczej jak narzędzie do wypadów. Drzwi od strony pasażera już były uchylone.
— Wsiadaj.
Nie obejrzał się, czy Fruwacz idzie. Po prostu usiadł za kierownicą. Silnik odpalił od razu. Równo. Bez zawahania, jakby był pewien, że chłopak wsiądzie.