Przejdź do treści
  • Kategorie
  • Ostatnie
  • Tagi
  • Popularne
  • Świat
  • Użytkownicy
  • Grupy
  • Strona startowa
Skórki
  • Jasny
  • Brite
  • Cerulean
  • Cosmo
  • Flatly
  • Journal
  • Litera
  • Lumen
  • Lux
  • Materia
  • Minty
  • Morph
  • Pulse
  • Sandstone
  • Simplex
  • Sketchy
  • Spacelab
  • United
  • Yeti
  • Zephyr
  • Ciemny
  • Cyborg
  • Darkly
  • Quartz
  • Slate
  • Solar
  • Superhero
  • Vapor

  • Domyślna (Cyborg)
  • Brak skórki
Zwiń
Patronite
JaremaJ

Jarema

@Jarema
Przestań obserwować Obserwuj
Informacje
Posty
31
Tematy
0
Udostępnień
0
Grupy
0
Obserwujący
0
Obserwowani
0

Posty

Ostatnie Najlepsze Kontrowersyjne

  • XIII - Martwa godzina
    JaremaJ Jarema
    Rozgrywka

    Tomas jeszcze raz spojrzał na mapę, po czym odchylił się na krześle i potarł zmęczone oczy. Im dłużej analizował zebrane dane, tym trudniej było mu uwierzyć, że wszystkie te zaginięcia nie miały ze sobą nic wspólnego. Poszczególne tropy nadal pozostawały niepewne, ale coraz więcej z nich zdawało się prowadzić w okolice tego samego punktu. Nie miał jeszcze podstaw, by wyciągać ostateczne wnioski. Potrzebował kogoś, kto pomoże mu zweryfikować przynajmniej część informacji.

    Sięgnął po telefon i odszukał numer Debbie.

    — Słuchaj, mam jeszcze jedną prośbę — zaczął, gdy policjantka odebrała. — Mówiłaś, że O’Hara pożyczał pieniądze. Wiesz może, gdzie ostatnio bywał? Mam na myśli jakieś bary, lokale, miejsca, w których mógł spotykać się ze znajomymi.

    Wysłuchał odpowiedzi, od czasu do czasu przytakując.

    — Dobra, dzięki. A gdybyś mogła jeszcze ustalić, czy Barry Gaetz znał go prywatnie, czy raczej łączyły ich interesy, byłbym wdzięczny. Nie chcę wyciągać pochopnych wniosków na podstawie samych plotek.

    Po zakończeniu rozmowy Tomas przez chwilę obracał telefon w dłoni. Nie zamierzał od razu konfrontować Barry’ego z podejrzeniami ani tym bardziej wspominać o swoich analizach. Jeśli mężczyzna rzeczywiście miał coś wspólnego z O’Harą, bezpośrednie pytania mogły jedynie sprawić, że zamknie się w sobie.

    Lepszym rozwiązaniem wydawało się spotkanie w neutralnym miejscu. Zwykły bar, swobodna rozmowa i odpowiednio dobrana historia mogły dać mu szansę na poznanie człowieka, zanim zacznie zadawać właściwe pytania. Mógł przedstawić się jako ktoś, kto znał O’Harę z dawnych czasów i próbował odnowić z nim kontakt, być może jako dawny współpracownik. Nie musiał od razu odsłaniać wszystkich kart.

    Oczywiście, pozostawała kwestia tego, czy Barry w ogóle zechce się z nim spotkać.

    Tomas wrócił do komputera i otworzył dokument z notatkami. Na górze strony dopisał nazwisko Gaetza, a pod nim krótką listę pytań, które chciał zadać podczas rozmowy. Przede wszystkim interesowało go, kiedy Barry ostatnio widział O’Harę, w jakich okolicznościach pożyczył mu pieniądze i czy przed zaginięciem wydarzyło się coś nietypowego.

    Reszta mogła poczekać.

    Najpierw musiał doprowadzić do spotkania.Tomas spojrzał na ekran telefonu, na którym wciąż miał zapisane namiary na Barry’ego Gaetza. Przez chwilę obracał urządzenie w dłoni, zastanawiając się, jak poprowadzić rozmowę, żeby nie zabrzmieć zbyt oficjalnie ani nie wzbudzić niepotrzebnych podejrzeń. Nie miał pojęcia, jakim człowiekiem okaże się Barry. Wiedział jedynie, że pożyczył O’Harze sporą sumę pieniędzy, a to czyniło go jednym z niewielu ludzi, którzy mogli wiedzieć coś o ostatnich dniach zaginionego.

    W końcu odnalazł numer i nacisnął zieloną słuchawkę.

    Po kilku sygnałach usłyszał męski głos.

    — Barry Gaetz?

    — Przy telefonie. Kto mówi?

    — Tomas Jefferson. Dzwonię w sprawie O’Hary.

    Przez moment zamilkł, dając rozmówcy czas na skojarzenie nazwiska.

    — Z tego, co słyszałem, znacie się całkiem dobrze. Pracuję dla niego i od kilku dni nie mogę się z nim skontaktować. Na początku pomyślałem, że może po prostu gdzieś wyjechał albo ma coś pilnego na głowie, ale zaczyna mnie to niepokoić. Nie należy do ludzi, którzy znikają bez słowa.

    Tomas zerknął na dokumenty rozłożone na biurkuTomas spojrzał na ekran telefonu, na którym wciąż miał zapisane namiary na Barry’ego Gaetza. Przez chwilę obracał urządzenie w dłoni, zastanawiając się, jak poprowadzić rozmowę, żeby nie zabrzmieć zbyt oficjalnie ani nie wzbudzić niepotrzebnych podejrzeń. Nie miał pojęcia, jakim człowiekiem okaże się Barry. Wiedział jedynie, że pożyczył O’Harze sporą sumę pieniędzy, a to czyniło go jednym z niewielu ludzi, którzy mogli wiedzieć coś o ostatnich dniach zaginionego.

    W końcu odnalazł numer i nacisnął zieloną słuchawkę.

    Po kilku sygnałach usłyszał męski głos.

    — Barry Gaetz?

    — Przy telefonie. Kto mówi?

    — Tomas Jefferson. Dzwonię w sprawie O’Hary.

    Przez moment zamilkł, dając rozmówcy czas na skojarzenie nazwiska.

    — Z tego, co słyszałem, znacie się całkiem dobrze. Pracuję dla niego i od kilku dni nie mogę się z nim skontaktować. Na początku pomyślałem, że może po prostu gdzieś wyjechał albo ma coś pilnego na głowie, ale zaczyna mnie to niepokoić. Nie należy do ludzi, którzy znikają bez słowa.

    Tomas zerknął na dokumenty rozłożone na biurkuJeśli Barry miał jakieś informacje, łatwiej byłoby je uzyskać podczas zwyczajnej rozmowy niż przez telefon, kiedy każde pytanie mogło zabrzmieć podejrzanie.

    — Pomyślałem, że moglibyśmy spotkać się gdzieś na mieście. Jest taki bar, The Rusty Nail, niedaleko centrum. Można spokojnie usiąść, zamówić coś do picia i pogadać bez pośpiechu. Może przypomni sobie pan coś, co pomoże mi go znaleźć. Co pan na to? Dzisiaj wieczorem miałby pan chwilę? Kolejka oczywiście na mój koszt.

    Tomas umilkł i przyłożył telefon mocniej do ucha, czekając na odpowiedź. Nie zamierzał naciskać, jeśli Barry odmówi. Na razie zależało mu przede wszystkim na tym, by doprowadzić do spotkania i dowiedzieć się, co mężczyzna miał do powiedzenia o zniknięciu O’Hary.


  • XIII - Martwa godzina
    JaremaJ Jarema
    Komentarze

    Postaram się zrobić odpis w sobotę albo w niedzielę rano, bo niestety nie mam kiedy. Jeśli jednak do godziny 9:00 w niedzielę nie będzie odpisu, uznajmy, że nadal siedzę w Archiwum i grzebię w aktach.


  • XIII - Martwa godzina
    JaremaJ Jarema
    Komentarze

    @Morph Tomas spędzi cały dzień na analizowaniu zebranych dowodów i dogłębnym studiowaniu akt osób zaginionych, szukając między nimi jakichkolwiek powiązań. Będzie również czekał na wyniki pracy Simona, analizę aparatu oraz badania doktora nad próbką lakieru, licząc, że pozwolą one ustalić coś nowego. W następnej kolejce Tomas chciałby również uzyskać potwierdzenie lub zaprzeczenie swojej tezy, że ma to jakiś związek ze stacją benzynową.


  • XIII - Martwa godzina
    JaremaJ Jarema
    Komentarze

    Oczywiście, że zrozumiałe. Od razu jednak zaznaczę, że Daniel jest wręcz przeciwieństwem Tomasa. Tomas szybciej myśli i działa, niż zastanawia się nad tym, co robi. Jego pokrętna logika może być zarówno prawdziwa, jak i całkowicie zmyślona. W końcu kto uwierzyłby dziennikarzowi, który pisze o kosmitach?

    Dlatego błędy w logice lub spójności fabuły mogą być zarówno celowe, jak i przypadkowe. Dla Tomasa będą jednak zawsze jednoznaczne i logiczne. Podeśle ktoś link do stronki Archiwum? Bo gdzieś mi się zapodział.


  • Conan Bibliotekarz
    JaremaJ Jarema
    Hydepark

    @Marika Może dlatego, że proza Tolkiena była przeniesieniem doświadczeń z I wojny światowej? Proto-Sauronem jest tu nie kto inny, jak pewien austriacki malarz, który przejmuje władzę w Niemczech w latach 30. Pozostałe nacje można z kolei uznać za państwa alianckie. Ale to tylko luźna aluzja, a nie wiadomo, czy rzeczywiście takie były intencje autora.Ktoś, kto patrzył na wojnę na własne oczy, kto przeżył jej koszmar, nie jest w stanie opisać jej w tak epicki sposób.


  • Conan Bibliotekarz
    JaremaJ Jarema
    Hydepark

    Widzę, że trochę ominęła mnie ciekawa literatura. Trylogię Czarnego Maga czytałem — coś tam pamiętam ze świata, ale nie byłbym sobą, gdybym nie polecił też Charakternika Jacka Piekary albo Ja, inkwizytor. Książka doczekała się nawet fajnej, choć krótkiej adaptacji w grze.

    No i oczywiście Trylogia Husycka — chyba nawet lepsza niż Wiedźmin, przynajmniej tak ją zapamiętałem. Pamiętam jeszcze jedną książkę fantasy, Granicę…a i jescze oczywiascie A jeśli ktoś nie traktuje fantastyki zbyt poważnie i woli coś lżejszego, to polecam twórczość Andrzeja Pilipiuka, a szczególnie serię przygód Jakuba Wędrowycza, w której znajdzie się chyba wszystko, co można sobie wyobrazić. 😄


  • XIII - Martwa godzina
    JaremaJ Jarema
    Komentarze

    coś w tym stylu co o tym sądzicie


  • XIII - Martwa godzina
    JaremaJ Jarema
    Komentarze

    XIII — Notatka służbowa

    Sporządził: Tomas
    Sprawa: Zaginięcie O’Hary

    Przebieg czynności

    Tomas udał się na policyjny parking, gdzie znajdował się odholowany samochód O’Hary. Podczas oględzin zwrócił uwagę, że pojazd nie był pokryty śniegiem, mimo intensywnych opadów. Maska samochodu była lodowata, co wzbudziło podejrzenia dotyczące czasu i okoliczności jego ostatniego użytkowania.

    Wewnątrz pojazdu Tomas odnalazł uszkodzony aparat fotograficzny oraz paragon ze stacji benzynowej przy Michigan Avenue. Pobrał również próbkę lakieru do dalszej analizy.

    Po opuszczeniu parkingu jego własny samochód uległ awarii obejmującej układy elektryczne i silnik. Pojazd był pokryty grubą warstwą śniegu, a próba ponownego uruchomienia zakończyła się niepowodzeniem. Przyczyna awarii pozostaje nieustalona.

    Ustalenia i dalsze działania

    Tomas przekazał aparat do sprawdzenia pod kątem możliwości odzyskania danych z karty pamięci. Zlecił również zebranie akt osób zaginionych i odnalezionych w celu porównania ich tras przemieszczania się, zwłaszcza między domem a miejscem pracy.

    Hipoteza robocza: stacja benzynowa przy Michigan Avenue może stanowić punkt wspólny dla kilku spraw. Wymaga to weryfikacji w dostępnych materiałach.

    Status: czynności w toku. Brak potwierdzenia związku między poszczególnymi zdarzeniami.


  • XIII - Martwa godzina
    JaremaJ Jarema
    Komentarze

    Może zróbmy coś w rodzaju raportu, w którym zbierzemy to, co udało nam się ustalić? Tu już kwestia GM-a — albo on napisze najważniejsze wnioski, albo my jako gracze opiszemy, co udało nam się odkryć. Nie musimy koniecznie uwzględniać wszystkiego, a każdy będzie mógł dodatkowo dopisać własne podejrzenia, czyli to, co jego postać o tym wszystkim myśli.


  • XIII - Martwa godzina
    JaremaJ Jarema
    Rozgrywka

    #Baza XIII przy Calumet Ave
    Drzwi biura XIII otworzyły się z takim impetem, że Tomas musiał przytrzymać je ramieniem, żeby wiatr nie wyrwał mu ich z ręki. Wpadł do środka, otrzepując płaszcz ze śniegu. Był przemarznięty do szpiku kości. Policzki miał czerwone, włosy wilgotne od topniejących płatków, a dłonie drżały mu tak mocno, że przez chwilę nie potrafił porządnie rozpiąć zapięcia torby.

    — Jest Simon? — zapytał, rozglądając się po pomieszczeniu. — Potrzebuję go do jednej rzeczy.

    Nie czekając na odpowiedź, zaczął grzebać w torbie. Robił to niezgrabnie, zmarzniętymi palcami, co tylko potęgowało jego irytację. W końcu wyjął aparat fotograficzny, który znalazł wcześniej w samochodzie O’Hary, i uniósł go ostrożnie, jakby prezentował dowód w sprawie.

    — Znalazłem to w samochodzie O’Hary. Aparat jest uszkodzony, ale może Simonowi uda się coś z niego odzyskać. Chociażby zawartość karty pamięci.

    Przyjrzał się urządzeniu, po czym odłożył je na biurko. Nie wyglądało najlepiej. Obudowa nosiła ślady uszkodzeń, a Tomas nie miał pojęcia, czy aparat w ogóle jeszcze działał. Liczył jednak, że Simon będzie w stanie ocenić, czy da się uratować zapisane na karcie zdjęcia.

    Dopiero wtedy zdjął płaszcz i odwiesił go na najbliższe krzesło. Z kieszeni wydobył kolejny przedmiot — zmięty paragon ze stacji benzynowej.

    Podszedł bliżej, opierając dłonie o krawędź biurka. Nadal lekko dygotał, a jego zęby od czasu do czasu szczękały z zimna. Przez chwilę próbował zebrać myśli, zanim zaczął mówić.

    — Kiedy dotarłem do samochodu O’Hary, od razu zwróciłem uwagę na jedną rzecz. Wszystkie pozostałe auta były zasypane śniegiem. Niektóre niemal całkowicie. Jego samochód jako jedyny pozostawał odsłonięty. Co dziwniejsze, maska była lodowata. Nie po prostu zimna, tylko tak, jakby samochód stał tam od wielu godzin, a silnik nie pracował od dawna. Nie wyglądało to na pojazd, którym ktoś niedawno przyjechał.

    Zrobił krótką przerwę i przesunął dłonią po twarzy.

    Na jego ustach pojawił się krótki, niedowierzający uśmiech.

    — I kiedy wysiadłem z niego , wyglądał, jakby ktoś wysypał na niego całą wywrotkę śniegu. Dosłownie. Jeszcze chwilę wcześniej nie było na nim nawet porządnej warstwy, a potem… — Pokręcił głową. — Nie wiem, jak to wyjaśnić. Widziałem, jak wyglądał. To nie była zwykła różnica wynikająca z tego, że śnieg padał przez kilka minut.

    Wsunął paragon do kieszeni, po czym natychmiast wyjął go ponownie, jakby bał się, że jeśli schowa go z powrotem, zapomni o czymś istotnym.

    — Becky, chciałbym, żebyś przesłała mi wszystkie dane dotyczące osób zaginionych i odnalezionych, którymi zajmowała się policja w ostatnim czasie. Najlepiej z Chicago i okolic. Chodzi mi o wszystko, co da się sprawdzić: daty, miejsca, okoliczności zaginięć, odnalezienia, ostatnie znane lokalizacje. Nawet jeśli na pierwszy rzut oka nie ma między tymi sprawami żadnego związku.

    Zerknął na paragon.

    — Policja nie znalazła dotąd niczego, co łączyłoby te osoby. Ale z tego, co wiem, szukali przede wszystkim w oczywistych miejscach i według zwyczajnych schematów. A jeśli problem nie jest zwyczajny, to może i my nie powinniśmy ograniczać się do tych samych założeń.

    Dopiero teraz Tomas wyprostował się i rozejrzał za czymś, co pozwoliłoby mu ogrzać zmarznięte dłonie. Kiedy dostrzegł kawę, podszedł do stolika i nalał sobie pełny kubek. Ciepło naczynia było przyjemne, choć palce wciąż miał zdrętwiałe.

    Upił pierwszy łyk i skrzywił się lekko. Kawa zdążyła już wystygnąć.

    — Świetnie. Samochód odmówił współpracy, pogoda próbuje mnie zabić, a kawa smakuje jak woda po płukaniu filtra.

    Odstawił kubek, po czym sięgnął po telefon. Przez moment przesuwał palcem po ekranie, aż znalazł mapę Chicago. Rozwinął ją na większym ekranie i zaczął zaznaczać kolejne punkty: miejsce zaginięcia O’Hary, lokalizację, w której znaleziono jego samochód, a następnie stację benzynową wskazaną na paragonie.

    W pierwszej chwili nie widział w tym niczego szczególnego. Stacje benzynowe znajdowały się na każdym większym skrzyżowaniu, a kierowcy tankowali tam, gdzie akurat było im wygodnie. Dopiero kiedy powiększył mapę i sprawdził dokładny adres, jego palec zatrzymał się na ekranie.

    Michigan Avenue.

    Ta sama stacja, na której tankował O’Hara.

    Tomas zmarszczył brwi. Przesunął mapę, sprawdził położenie pozostałych punktów i ponownie wrócił do zaznaczonej lokalizacji. Przez kilka sekund wpatrywał się w ekran, nie odzywając się ani słowem.

    — Chwileczkę…

    Odstawił kubek i przybliżył mapę jeszcze bardziej.

    Punkty zaczęły układać się w coś, co przypominało trasę. Nie była to linia idealna, nie prowadziła też w oczywisty sposób przez wszystkie miejsca związane ze sprawą. Jednak im dłużej Tomas patrzył, tym trudniej było mu zignorować pewną prawidłowość.

    Kilka zaginięć. Kilka odnalezionych osób. Samochody pojawiające się w miejscach, w których nie powinny się znaleźć. I stacja benzynowa, która powracała w dokumentach, choć wcześniej nikt nie uznał tego za szczególnie istotne.

    Tomas odsunął się od ekranu i potarł dłonią kark.

    — Dobra, może to być przypadek — powiedział ostrożnie. — W Chicago ludzie tankują na Michigan Avenue codziennie. Samo to jeszcze niczego nie dowodzi.

    Wziął kolejny łyk kawy, tym razem bez większych oczekiwań.

    — Ale jeśli O’Hara był tam przed zaginięciem, a przynajmniej część pozostałych osób również korzystała z tej samej stacji, to chciałbym wiedzieć, dlaczego. Nie interesuje mnie na razie, czy się znali. Chcę sprawdzić, czy ich drogi mogły się przeciąć.

    Zamilkł i spojrzał na aparat leżący na biurku.

    W jego głowie powoli zaczynał kształtować się pomysł, który jeszcze kilka godzin wcześniej uznałby za absurdalny. Wspólna lokalizacja mogła być zwykłym zbiegiem okoliczności. Nagła awaria samochodu również. Podobnie jak śnieg, który w jednej chwili utrudniał poruszanie się po mieście, a w następnej zdawał się pochłaniać wszystko, co pozostawało na zewnątrz.

    Każda z tych rzeczy osobno miała racjonalne wyjaśnienie.

    Problem polegał na tym, że Tomas zaczynał podejrzewać, iż nie powinien rozpatrywać ich osobno.

    Podszedł do biurka, ponownie podniósł aparat O’Hary i obejrzał uszkodzoną obudowę.

    — Simon, jeśli jesteś na miejscu, chciałbym, żebyś zajął się tym w pierwszej kolejności. Nawet jeśli nie uda się uruchomić aparatu, może da się odczytać kartę. Jeśli znajdziemy tam zdjęcia z ostatnich dni, być może dowiemy się, gdzie O’Hara był i co robił przed zaginięciem.

    Odłożył urządzenie z powrotem na biurko, po czym spojrzał na Becky.

    — A ja chcę zobaczyć wszystkie dane, które uda ci się zebrać. Zwłaszcza te, które na pierwszy rzut oka nie mają ze sobą nic wspólnego.

    W końcu objął kubek obiema dłońmi i pozwolił sobie na dłuższą chwilę ciszy. Powoli odzyskiwał czucie w palcach, ale chłód nadal tkwił głęboko w jego ciele. Był zmęczony, przemoczony i zdecydowanie nie miał ochoty spędzić kolejnej nocy na szukaniu odpowiedzi.

    Niestety, wszystko wskazywało na to, że właśnie tak będzie wyglądał jego wieczór.

    — I jeszcze jedno — dodał, unosząc wzrok znad kawy. — Jeśli ktokolwiek z was ma pomysł, co mogłoby spowodować jednoczesne zakłócenie elektroniki i rozładowanie akumulatora, chętnie go wysłucham. Bo mój samochód padł w sposób, który nie przypominał zwykłej awarii. A kiedy zobaczyłem, ile śniegu leżało na karoserii, zacząłem się zastanawiać, czy to wszystko wydarzyło się dokładnie tak, jak mi się wydawało.

    Zamilkł na moment.

    — Nie mówię, że mamy do czynienia z czymś nadprzyrodzonym. Po prostu chciałbym wiedzieć, czy istnieje jakieś wyjaśnienie, którego jeszcze nie wzięliśmy pod uwagę.


  • XIII - Martwa godzina
    JaremaJ Jarema
    Rozgrywka

    Cermak Road

    Przez kilka sekund Tomas siedział bez ruchu, z dłońmi zaciśniętymi na kierownicy. W pierwszej chwili pomyślał o czymś banalnym. Akumulator, alternator, może jakaś awaria instalacji elektrycznej. Samochody psuły się w najmniej odpowiednich momentach i zwykle nie miało to nic wspólnego z tajemnicami wszechświata. Wystarczyło trochę pecha, kilka lat eksploatacji i pogoda, która najwyraźniej postanowiła udowodnić mieszkańcom Chicago, że nie wszystko da się naprawić telefonem do odpowiedniego fachowca.

    Przekręcił kluczyk w stacyjce.

    Rozrusznik nawet nie drgnął.

    — No pięknie — mruknął pod nosem.

    Spróbował jeszcze raz, tym razem odczekując chwilę przed kolejną próbą. Bez rezultatu. Tomas wypuścił powietrze przez nos i zerknął na zegarek. Do biura nie zostało już daleko. Oczywiście, gdyby ktoś zapytał go rano, czy planuje urządzić sobie wieczorny spacer po Chicago, odpowiedziałby, że ma kilka innych pomysłów na spędzanie wolnego czasu. Niestety, samochód najwyraźniej nie zamierzał konsultować z nim swoich planów.

    Sięgnął po telefon i sprawdził, czy wciąż ma zasięg. Potem napisał krótką wiadomość do Becky, informując ją o awarii i o tym, że będzie musiał pokonać ostatni odcinek pieszo. Nie było sensu robić z tego większego problemu, przynajmniej dopóki nie okaże się, że zamieć zdążyła zasypać również wejście do budynku.

    Schował telefon do kieszeni, sięgnął po płaszcz i szalik, po czym przygotował się do wyjścia. Zanim otworzył drzwi, przez moment obserwował wirujące za szybą płatki śniegu. Wiatr uderzał w bok samochodu z taką siłą, że karoseria co jakiś czas cicho trzeszczała. W świetle latarni śnieg przypominał drobne odłamki szkła pędzące poziomo przez ulicę.

    Tomas zacisnął szczękę.

    — Gorąca pizza, ciepłe biuro i rozmowa o rzeczach, których nie potrafimy wyjaśnić. Brzmi jak całkiem rozsądny plan na wieczór — powiedział do siebie. — A teraz marsz na piechotę.

    Otworzył drzwi i natychmiast poczuł, jak lodowate powietrze wdziera się pod ubranie. Wiatr szarpnął połami płaszcza, a śnieg uderzył go w twarz, zmuszając do zmrużenia oczu. Tomas wysiadł, zatrzasnął drzwi i sprawdził jeszcze raz, czy telefon oraz klucze znajdują się w kieszeniach.

    Do biura miał zaledwie kilka minut drogi w normalnych warunkach. Teraz jednak każdy kolejny krok wymagał wysiłku. Śnieg sięgał miejscami powyżej kostek, a pod świeżą warstwą kryła się śliska nawierzchnia. Tomas pochylił głowę i ruszył w stronę Calumet Avenue, starając się trzymać blisko budynków i osłoniętych fragmentów chodnika.

    Co jakiś czas zerkał na światła ulicznych latarni, próbując wypatrzyć znajome punkty orientacyjne. Zawierucha skutecznie utrudniała ocenę odległości. Znane budynki wyłaniały się z białej ściany dopiero wtedy, gdy był już stosunkowo blisko, po czym znikały za kolejną falą śniegu.

    Z każdym krokiem coraz wyraźniej czuł mróz na policzkach i palcach. Nie pomagało nawet mocniejsze zaciśnięcie dłoni w kieszeniach. Przez głowę przemknęła mu myśl, że jeśli warunki nie poprawią się do rana, Chicago będzie wyglądało jak miasto opuszczone w pośpiechu. Samochody zakopane w śniegu, zamknięte sklepy, puste ulice i ludzie zamknięci we własnych domach, czekający, aż świat znów zacznie działać według znanych im zasad.

    Przyspieszył kroku.

    Biuro XIII-tki powinno być już niedaleko. Tomas miał nadzieję, że Becky zdążyła ściągnąć pozostałych, a pizza nie będzie jedyną rzeczą, która powita go po wejściu do środka.

    Na razie jednak pozostawało mu tylko iść dalej, krok za krokiem, przez śnieg i wiatr, który zdawał się z każdą minutą przybierać na sile.


  • XIII - Martwa godzina
    JaremaJ Jarema
    Rozgrywka

    Policyjny parking


    Tomas podszedł do samochodu O’Hary i przez chwilę przyglądał mu się w milczeniu.
    Na całym parkingu śnieg nie przestawał padać. Kolejne samochody powoli znikały pod białą warstwą, a ich dachy i maski były coraz bardziej zasypane.
    Tylko jeden samochód wyglądał inaczej.
    Samochód O’Hary.
    Nadal nie był pokryty śniegiem.
    Tomas podszedł bliżej i położył dłoń na masce.
    Natychmiast ją cofnął.
    Maska była zimna. Nie po prostu chłodna, ale wręcz lodowata.
    Zmarszczył brwi.
    Czyli nikt go niedawno nie uruchamiał.
    Gdyby silnik pracował niedawno albo samochód był używany chwilę wcześniej, maska powinna być przynajmniej trochę cieplejsza. Tymczasem temperatura była praktycznie taka sama jak otaczającego go metalu.
    Tomas spojrzał na samochód jeszcze raz.
    Więc dlaczego nie ma na nim śniegu?
    Nie miał odpowiedzi.
    Zamiast dalej zgadywać, postanowił zebrać to, co mógł sprawdzić sam.
    Otworzył torbę przewieszoną przez ramię i wyjął z niej niewielkie, sterylne nożyczki oraz czysty pojemnik na próbki.
    Rozejrzał się, wybierając miejsce, w którym pobranie próbki nie powinno być zbyt widoczne.
    Następnie, bardzo delikatnie, odciął niewielki fragment powłoki lakierniczej.
    Umieścił go w sterylnym pojemniku i dokładnie zabezpieczył.
    próbkę.
    Schował pojemnik do torby.Tomas wsiada do samochodu O’Hary i zaczyna dokładnie przeszukiwać jego wnętrze. Sprawdza schowki, kieszenie drzwi, przestrzeń pod siedzeniami i wszystko, co może wyglądać na pozostawione w pośpiechu.

    Po chwili znajduje paragon ze stacji benzynowej. Przygląda mu się przez moment, próbując zapamiętać najważniejsze informacje i chowa go do kieszeni .

    Następnie jego wzrok pada na aparat fotograficzny leżący w samochodzie.

    Tomas bierze go do ręki. Aparat wygląda na uszkodzony. Nie wiadomo, czy jeszcze działa, a próba jego uruchomienia mogłaby tylko pogorszyć sytuację.

    – Może Simon będzie w stanie coś z niego odzyskać... Lepiej nie ryzykować.

    Tomas ostrożnie odkłada aparat, do torbę i chowa go do środka, zabezpieczając go przed dalszym uszkodzeniem.

    W tym momencie, gdy sięga jeszcze raz po rzeczy znajdujące się w samochodzie, nagle wszystko gaśnie.

    Zapada bezwzględna cisza i całkowita ciemność.

    Tomas zamiera.

    Po chwili jego oddech zaczyna przyspieszać. Ciemność natychmiast przywołuje wspomnienia tamtego wypadku.

    Nerwowo zaczyna szukać klamki drzwi.

    Przez moment nie może jej znaleźć.

    Panika narasta, aż w końcu jego dłoń trafia na klamkę.

    natychmiast ją naciska i otwiera drzwi, wydostając się z samochodu.
    Tomas wysiada z samochodu i przez chwilę stoi nieruchomo, opierając dłonie na kolanach.

    Z jego piersi uchodzi ciężkie westchnienie ulgi, jakby ktoś właśnie zdjął z niego ogromny ciężar. Dopiero teraz zauważa, jak bardzo był spięty.

    Zaczyna głębiej oddychać.

    Raz.

    Drugi.

    Powoli uspokaja oddech i prostuje się.

    Wtedy spogląda na samochód O’Hary.

    Jeszcze przed chwilą nie było na nim ani grama śniegu. Teraz całe auto jest zasypane grubą warstwą białego puchu.

    Tomas patrzy na nie przez moment, próbując połączyć fakty.

    – To przez to...Zaczyna rozumieć, co się stało. Śnieg musiał doprowadziło do nagłego odcięcia światła.

    Tomas jeszcze raz spogląda na zasypany samochód, po czym wypuszcza powietrze z wyraźną ulgą.

    – Dobra... to tylko śnieg.

    Nie zamierza jednak dłużej tutaj zostawać.

    Odwraca się i rusza w stronę swojego samochodu. Wsiada, uruchamia silnik i powoli wyjeżdża z miejsca, w którym stał samochód O’Hary.

    Po chwili podjeżdża pod bramę.

    Zatrzymuje samochód i spogląda w stronę miejsca, gdzie stała Debbi.– I co? – zapytała policjantka. – Rozwiązałeś już swoją wielką zagadkę?

    – Niestety nie. Ale mam kilka nowych pytań.

    – Czyli typowy dzień w pracy dziennikarza?

    – Dokładnie.

    – Następnym razem to ja stawiam pączki i kawę – powiedziała Debbie z lekkim uśmiechem.

    Tomas przez moment patrzył na nią z wyraźnym zaskoczeniem. Propozycja najwyraźniej go rozbawiła, ale jednocześnie chyba nie spodziewał się, że rozmowa zakończy się właśnie w taki sposób.

    – O, proszę. Nie sądziłeś, że jedna kawa i pączek załatwią sprawę – Debbie dodała z rozbawieniem widząc zdziweinie tomas .

    Na twarzy Tomasa pojawił się szerszy uśmiech,pokręcił lekko głową, jakby właśnie zdał sobie sprawę, że chyba zbyt łatwo dał się przekonać.

    –Myy … może powinienem częściej stosować tę metodę. Kawa, pączek i nagle człowiek może dowiedzieć się znacznie więcej niż po godzinie siedzenia nad papierami.

    Tomas na chwilę zamilkł, po czym jego mina stała się bardziej skupiona. Nie chciał jednak całkowicie zmieniać lekkiego tonu rozmowy, dlatego zaczął ostrożnie.

    – Właściwie, skoro już o tym mówimy, chciałem cię jeszcze o coś zapytać.

    Spojrzał na Debbie uważniej.

    – Chodzi o O’Hare’a. Mam informację, że podobno pracował w policji. Nie wiem jeszcze, na jakim dokładnie stanowisku ani czym się zajmował, dlatego pomyślałem, że może ty będziesz wiedziała coś więcej.Tomas oparł się wygodniej, dając jej chwilę na odpowiedź.

    – Kojarzysz go? Albo może słyszałaś o jakiejś sprawie, przy której pracował?

    Po krótkiej chwili dodał:

    – Szczególnie interesują mnie takie przypadki, które na pierwszy rzut oka wyglądają całkiem zwyczajnie, ale później zaczynają się nie zgadzać.

    Uśmiechnął się lekko.

    – Zaginięcia, porzucone samochody, dziwne zgłoszenia… cokolwiek, co wydarzyło się w okolicy i z jakiegoś powodu nie daje ci spokoju.

    Tomas przez moment zastanawiał się, czy powiedzieć coś więcej. Ostatecznie jednak uznał, że lepiej nie zasypywać Debbie wszystkimi swoimi podejrzeniami.

    – Wiesz, jak jest z „Tajną Prawdą”. Normalny człowiek widzi porzucony samochód i myśli: „pewnie właściciel poszedł po pomoc”. My widzimy porzucony samochód i zaczynamy się zastanawiać, dlaczego właściciel zniknął, dokąd pojechał i czy przypadkiem nie zostawił po drodze czegoś, czego nie powinien zostawić.

    Tomas zaśmiał się cicho.

    – Czasami wychodzą z tego naprawdę ciekawe rzeczy. A czasami tylko okazuje się, że ktoś zapomniał, gdzie zaparkował.

    Na moment wrócił do poważniejszego tonu.

    – Dlatego jeśli przypominasz sobie coś dziwnego z ostatnich spraw albo coś, co może mieć związek z O’Hare’em, chętnie tego posłucham. Oczywiście bez proszenia cię o robienie czegoś, czego nie możesz robić w ramach swojej pracy.

    Tomas skinął głową, po czym dodał z lekkim uśmiechem:

    – Możemy przecież współpracować po przyjacielsku. Ty masz swoje źródła, ja mam swoje gazety, a „Tajna Prawda” ma wyjątkowo kiepski budżet na kawę.

    Przez chwilę wyglądał, jakby coś jeszcze przyszło mu do głowy.

    – Właściwie… skoro już ustaliliśmy, że następnym razem ty stawiasz kawę i pączki, to może mamy początek naszej nieoficjalnej współpracy.

    Tomas uśmiechnął się szerzej.

    – Jeszcze tylko muszę wymyślić ci jakiś pseudonim. Każdy szanujący się korespondent „Tajnej Prawdy” powinien jakiś mieć.Debbi przez moment milczy. Widać, że próbuje sobie coś przypomnieć, ale najwyraźniej nie jest w stanie powiedzieć mu nic więcej.
    – Naprawdę nie mam teraz nic więcej, co mogłabym ci powiedzieć...
    Tomas kiwa głową. Nie naciska.
    – Rozumiem.
    Debbi po chwili dodaje:
    – Ale spróbuję popytać kilku kolegów. Może ktoś coś pamięta albo coś słyszał. Jeśli czegoś się dowiem, dam ci znać.
    Tomas wyciąga z kieszeni wizytówkę i podaje ją Debbi.
    – To mój numer. Gdybyś sobie coś przypomniała albo ktoś z twoich kolegów coś wiedział, zadzwoń.
    Debbi bierze wizytówkę i przygląda się jej przez chwilę.
    Tomas jeszcze raz kiwa jej głową na pożegnanie, po czym rusza samochodem.
    Przejeżdża przez bramę i po chwili znika z terenu.
    Kiedy tylko znajduje się na drodze, sięga po telefon.
    Wybiera numer Becky.
    – Hej, Becky. Masz chwilę? Pomyślałem, że moglibyśmy spotkać się w Biurze
    Po krótkiej chwili dodaje:
    – I mam do ciebie małą prośbę. Jeśli możesz, ściągnij też Simona i doktorka Eougene. Chciałbym z wami porozmawiać o tym, co znalazłem.
    Tomas kończy rozmowę i rusza dalej, zastanawiając się, co właściwie udało mu się znaleźć w samochodzie O’Hary.


  • XIII - Martwa godzina
    JaremaJ Jarema
    Komentarze

    Spokojnie, Tomas zabierze Eugena w takie miejsce z panami, gdzie jego buzowanie w końcu zostanie odpowiednio rozładowane. 😂


  • XIII - Martwa godzina
    JaremaJ Jarema
    Komentarze

    @Nabuchodonozor Wiem, wiem 😄 I dlatego chętnie zrobię tę scenkę z Tobą. Może być naprawdę ciekawie… o ile wcześniej się nie pozabijamy. 😂Ale pamiętaj — wchodzisz na własne ryzyko. 😏 Przed rozpoczęciem podpisujesz zrzeczenie się wszelkich roszczeń, odszkodowań i rekompensat za ewentualne straty moralne. 😂


  • XIII - Martwa godzina
    JaremaJ Jarema
    Komentarze

    Tomas wybiera się po swój samochód, a przy okazji chciałby zobaczyć samochód O’Hareya i dokładnie mu się przyjrzeć. Jeśli ktoś będzie chciał mu towarzyszyć, na pewno nie odmówi pomocy.

    A jeśli nie uda się wejść drzwiami, to zawsze pozostaje okno. 😉

    Poza tym pamiętajcie — posterunek policji to miejsce, do którego wchodzą wszyscy, ale nie wszyscy z niego wychodzą.

    A Tomas… cóż, Tomas ma wyjątkowy talent do pakowania się w kłopoty.


  • XIII - Martwa godzina
    JaremaJ Jarema
    Komentarze

    Sam pomysł z podziałem na trzy grupy nie jest głupi. 😄 Śmiem jednak twierdzić, że parking może być nieczynny, ale za to będzie strzeżony — plus kamery, więc wiem, co mówię. 😂 Bo mój samochód trafił na najlepiej strzeżony parking w całym Chicago. Tylko trochę drogo — 150 $ za dobę. 😂mam problem z powiadomieniami r4ano zaglądam an stronę niema nic a popołudnia wiadomości z przed 17 godzin


  • XIII - Martwa godzina
    JaremaJ Jarema
    Komentarze

    @Cavallino napisał:

    A na nieczynny parking policyjny nie można się włamać? 😇 Pytam dla kolegi 😇

    @Cavallino nieczynny nie znaczy nie nie strzeżony


  • XIII - Martwa godzina
    JaremaJ Jarema
    Rozgrywka

    Tomas przez chwilę obserwował Vivienne, po czym zabrał się za przygotowanie herbaty. Zależało mu na tym, żeby choć trochę rozładować napięcie. Nie chciał, żeby rozmowa od początku wyglądała jak formalne przesłuchanie, szczególnie że Vivienne i tak znalazła się w dość nietypowej sytuacji.

    Po chwili podszedł do niej i postawił przed nią kubek zielonej herbaty.

    — Proszę. Podobno dobra na nerwy.

    Uśmiechnął się lekko, po czym wyciągnął do niej dłoń.

    — A tak przy okazji, Tomas Johnson.

    Dopiero po chwili usiadł z powrotem.

    — Właściwie mogłem zaproponować ci kawę po irlandzku. Całkiem dobrą robię. Widzę, że mamy wszystko, czego potrzeba.

    Pokręcił głową z rozbawieniem.

    Przez moment pozwolił, żeby między nimi zapanowała cisza.

    Zwracając się do Vivienne po imieniu i przechodząc na „ty”, robił to całkowicie świadomie. Nie chciał dodatkowo podkreślać różnicy między nimi żadnym oficjalnym „pani” czy „panno”. W tej chwili zależało mu bardziej na skróceniu dystansu i stworzeniu choć odrobiny normalności w sytuacji, która z normalnością miała niewiele wspólnego.

    Dopiero po chwili wrócił do rozmowy.

    — Wspomniałaś wcześniej, że O’Hara interesował się rytuałami.

    Tomas spojrzał na nią z zaciekawieniem.

    — Jakimi właściwie? Mówił coś konkretnego? Jakieś symbole, obrzędy, konkretne grupy albo miejsca?

    Zrobił krótką pauzę.

    — Pytam, bo chcemy po prostu odtworzyć jego ostatnie godziny. Co robił, z kim rozmawiał i czego szukał, zanim zniknął.

    Tomas oparł się wygodniej na krześle.

    — Nie musisz się zastanawiać, co z tego wszystkiego jest ważne. Powiedz po prostu to, co pamiętasz. My później spróbujemy poskładać resztę.

    Po tych słowach Tomas zamilkł, zostawiając Vivienne pełną przestrzeń na reakcję.


  • XIII - Martwa godzina
    JaremaJ Jarema
    Rozgrywka

    Tomas przez chwilę obserwował Vivienne, po czym zabrał się za przygotowanie herbaty. Zależało mu na tym, żeby choć trochę rozładować napięcie. Nie chciał, żeby rozmowa od początku wyglądała jak formalne przesłuchanie, szczególnie że Vivienne i tak znalazła się w dość nietypowej sytuacji.

    Po chwili podszedł do niej i postawił przed nią kubek zielonej herbaty.

    — Proszę. podobno dobra nerwy.

    Uśmiechnął się lekko, po czym spojrzał w stronę miejsca, gdzie wcześniej stała kawa.

    — Właściwie mogłem zaproponować ci kawę po irlandzku. Całkiem dobrą robię . widzę, że mamy wszystko

    Pokręcił głową z rozbawieniem.

    — No trudno. Zielona herbata musi dzisiaj wystarczyć.

    Tomas usiadł z powrotem i przez moment pozwolił, żeby między nimi zapanowała cisza.

    Zwracając się do Vivienne po imieniu i przechodząc na „ty”, robił to całkowicie świadomie. Nie chciał dodatkowo podkreślać różnicy między nimi żadnym oficjalnym „pani ” czy „Panno ”. W tej chwili zależało mu bardziej na skróceniu dystansu i stworzeniu choć odrobiny normalności w sytuacji, która z normalnością miała niewiele wspólnego.

    Dopiero po chwili wrócił do rozmowy.

    — Wspomniałaś wcześniej, że O’Hara interesował się rytuałami.

    Tomas spojrzał na nią z zaciekawieniem.

    — Jakimi właściwie? Mówił coś konkretnego? Jakieś symbole, obrzędy, konkretne grupy albo miejsca?

    Zrobił krótką pauzę.

    — Pytam, bo chcemy po prostu odtworzyć jego ostatnie godziny. Co robił, z kim rozmawiał i czego szukał, zanim zniknął.

    Tomas oparł się wygodniej na krześle.

    — Nie musisz się zastanawiać, co z tego wszystkiego jest ważne. Powiedz po prostu to, co pamiętasz. My później spróbujemy poskładać resztę.

    Po tych słowach Tomas zamilkł, zostawiając Vivienne pełną przestrzeń na reakcję.

  • Zaloguj się

  • Nie masz konta? Zarejestruj się

  • Aby wyszukiwać zaloguj się lub zarejestruj.
Powered by NodeBB Contributors
  • Pierwszy post
    Ostatni post
0
  • Kategorie
  • Ostatnie
  • Tagi
  • Popularne
  • Świat
  • Użytkownicy
  • Grupy
  • Strona startowa