Tomas podszedł do samochodu O’Hary i przez chwilę przyglądał mu się w milczeniu.
Na całym parkingu śnieg nie przestawał padać. Kolejne samochody powoli znikały pod białą warstwą, a ich dachy i maski były coraz bardziej zasypane.
Tylko jeden samochód wyglądał inaczej.
Samochód O’Hary.
Nadal nie był pokryty śniegiem.
Tomas podszedł bliżej i położył dłoń na masce.
Natychmiast ją cofnął.
Maska była zimna. Nie po prostu chłodna, ale wręcz lodowata.
Zmarszczył brwi.
Czyli nikt go niedawno nie uruchamiał.
Gdyby silnik pracował niedawno albo samochód był używany chwilę wcześniej, maska powinna być przynajmniej trochę cieplejsza. Tymczasem temperatura była praktycznie taka sama jak otaczającego go metalu.
Tomas spojrzał na samochód jeszcze raz.
Więc dlaczego nie ma na nim śniegu?
Nie miał odpowiedzi.
Zamiast dalej zgadywać, postanowił zebrać to, co mógł sprawdzić sam.
Otworzył torbę przewieszoną przez ramię i wyjął z niej niewielkie, sterylne nożyczki oraz czysty pojemnik na próbki.
Rozejrzał się, wybierając miejsce, w którym pobranie próbki nie powinno być zbyt widoczne.
Następnie, bardzo delikatnie, odciął niewielki fragment powłoki lakierniczej.
Umieścił go w sterylnym pojemniku i dokładnie zabezpieczył.
próbkę.
Schował pojemnik do torby.Tomas wsiada do samochodu O’Hary i zaczyna dokładnie przeszukiwać jego wnętrze. Sprawdza schowki, kieszenie drzwi, przestrzeń pod siedzeniami i wszystko, co może wyglądać na pozostawione w pośpiechu.
Po chwili znajduje paragon ze stacji benzynowej. Przygląda mu się przez moment, próbując zapamiętać najważniejsze informacje i chowa go do kieszeni .
Następnie jego wzrok pada na aparat fotograficzny leżący w samochodzie.
Tomas bierze go do ręki. Aparat wygląda na uszkodzony. Nie wiadomo, czy jeszcze działa, a próba jego uruchomienia mogłaby tylko pogorszyć sytuację.
– Może Simon będzie w stanie coś z niego odzyskać... Lepiej nie ryzykować.
Tomas ostrożnie odkłada aparat, do torbę i chowa go do środka, zabezpieczając go przed dalszym uszkodzeniem.
W tym momencie, gdy sięga jeszcze raz po rzeczy znajdujące się w samochodzie, nagle wszystko gaśnie.
Zapada bezwzględna cisza i całkowita ciemność.
Tomas zamiera.
Po chwili jego oddech zaczyna przyspieszać. Ciemność natychmiast przywołuje wspomnienia tamtego wypadku.
Nerwowo zaczyna szukać klamki drzwi.
Przez moment nie może jej znaleźć.
Panika narasta, aż w końcu jego dłoń trafia na klamkę.
natychmiast ją naciska i otwiera drzwi, wydostając się z samochodu.
Tomas wysiada z samochodu i przez chwilę stoi nieruchomo, opierając dłonie na kolanach.
Z jego piersi uchodzi ciężkie westchnienie ulgi, jakby ktoś właśnie zdjął z niego ogromny ciężar. Dopiero teraz zauważa, jak bardzo był spięty.
Zaczyna głębiej oddychać.
Raz.
Drugi.
Powoli uspokaja oddech i prostuje się.
Wtedy spogląda na samochód O’Hary.
Jeszcze przed chwilą nie było na nim ani grama śniegu. Teraz całe auto jest zasypane grubą warstwą białego puchu.
Tomas patrzy na nie przez moment, próbując połączyć fakty.
– To przez to...Zaczyna rozumieć, co się stało. Śnieg musiał doprowadziło do nagłego odcięcia światła.
Tomas jeszcze raz spogląda na zasypany samochód, po czym wypuszcza powietrze z wyraźną ulgą.
– Dobra... to tylko śnieg.
Nie zamierza jednak dłużej tutaj zostawać.
Odwraca się i rusza w stronę swojego samochodu. Wsiada, uruchamia silnik i powoli wyjeżdża z miejsca, w którym stał samochód O’Hary.
Po chwili podjeżdża pod bramę.
Zatrzymuje samochód i spogląda w stronę miejsca, gdzie stała Debbi.– I co? – zapytała policjantka. – Rozwiązałeś już swoją wielką zagadkę?
– Niestety nie. Ale mam kilka nowych pytań.
– Czyli typowy dzień w pracy dziennikarza?
– Dokładnie.
– Następnym razem to ja stawiam pączki i kawę – powiedziała Debbie z lekkim uśmiechem.
Tomas przez moment patrzył na nią z wyraźnym zaskoczeniem. Propozycja najwyraźniej go rozbawiła, ale jednocześnie chyba nie spodziewał się, że rozmowa zakończy się właśnie w taki sposób.
– O, proszę. Nie sądziłeś, że jedna kawa i pączek załatwią sprawę – Debbie dodała z rozbawieniem widząc zdziweinie tomas .
Na twarzy Tomasa pojawił się szerszy uśmiech,pokręcił lekko głową, jakby właśnie zdał sobie sprawę, że chyba zbyt łatwo dał się przekonać.
–Myy … może powinienem częściej stosować tę metodę. Kawa, pączek i nagle człowiek może dowiedzieć się znacznie więcej niż po godzinie siedzenia nad papierami.
Tomas na chwilę zamilkł, po czym jego mina stała się bardziej skupiona. Nie chciał jednak całkowicie zmieniać lekkiego tonu rozmowy, dlatego zaczął ostrożnie.
– Właściwie, skoro już o tym mówimy, chciałem cię jeszcze o coś zapytać.
Spojrzał na Debbie uważniej.
– Chodzi o O’Hare’a. Mam informację, że podobno pracował w policji. Nie wiem jeszcze, na jakim dokładnie stanowisku ani czym się zajmował, dlatego pomyślałem, że może ty będziesz wiedziała coś więcej.Tomas oparł się wygodniej, dając jej chwilę na odpowiedź.
– Kojarzysz go? Albo może słyszałaś o jakiejś sprawie, przy której pracował?
Po krótkiej chwili dodał:
– Szczególnie interesują mnie takie przypadki, które na pierwszy rzut oka wyglądają całkiem zwyczajnie, ale później zaczynają się nie zgadzać.
Uśmiechnął się lekko.
– Zaginięcia, porzucone samochody, dziwne zgłoszenia… cokolwiek, co wydarzyło się w okolicy i z jakiegoś powodu nie daje ci spokoju.
Tomas przez moment zastanawiał się, czy powiedzieć coś więcej. Ostatecznie jednak uznał, że lepiej nie zasypywać Debbie wszystkimi swoimi podejrzeniami.
– Wiesz, jak jest z „Tajną Prawdą”. Normalny człowiek widzi porzucony samochód i myśli: „pewnie właściciel poszedł po pomoc”. My widzimy porzucony samochód i zaczynamy się zastanawiać, dlaczego właściciel zniknął, dokąd pojechał i czy przypadkiem nie zostawił po drodze czegoś, czego nie powinien zostawić.
Tomas zaśmiał się cicho.
– Czasami wychodzą z tego naprawdę ciekawe rzeczy. A czasami tylko okazuje się, że ktoś zapomniał, gdzie zaparkował.
Na moment wrócił do poważniejszego tonu.
– Dlatego jeśli przypominasz sobie coś dziwnego z ostatnich spraw albo coś, co może mieć związek z O’Hare’em, chętnie tego posłucham. Oczywiście bez proszenia cię o robienie czegoś, czego nie możesz robić w ramach swojej pracy.
Tomas skinął głową, po czym dodał z lekkim uśmiechem:
– Możemy przecież współpracować po przyjacielsku. Ty masz swoje źródła, ja mam swoje gazety, a „Tajna Prawda” ma wyjątkowo kiepski budżet na kawę.
Przez chwilę wyglądał, jakby coś jeszcze przyszło mu do głowy.
– Właściwie… skoro już ustaliliśmy, że następnym razem ty stawiasz kawę i pączki, to może mamy początek naszej nieoficjalnej współpracy.
Tomas uśmiechnął się szerzej.
– Jeszcze tylko muszę wymyślić ci jakiś pseudonim. Każdy szanujący się korespondent „Tajnej Prawdy” powinien jakiś mieć.Debbi przez moment milczy. Widać, że próbuje sobie coś przypomnieć, ale najwyraźniej nie jest w stanie powiedzieć mu nic więcej.
– Naprawdę nie mam teraz nic więcej, co mogłabym ci powiedzieć...
Tomas kiwa głową. Nie naciska.
– Rozumiem.
Debbi po chwili dodaje:
– Ale spróbuję popytać kilku kolegów. Może ktoś coś pamięta albo coś słyszał. Jeśli czegoś się dowiem, dam ci znać.
Tomas wyciąga z kieszeni wizytówkę i podaje ją Debbi.
– To mój numer. Gdybyś sobie coś przypomniała albo ktoś z twoich kolegów coś wiedział, zadzwoń.
Debbi bierze wizytówkę i przygląda się jej przez chwilę.
Tomas jeszcze raz kiwa jej głową na pożegnanie, po czym rusza samochodem.
Przejeżdża przez bramę i po chwili znika z terenu.
Kiedy tylko znajduje się na drodze, sięga po telefon.
Wybiera numer Becky.
– Hej, Becky. Masz chwilę? Pomyślałem, że moglibyśmy spotkać się w Biurze
Po krótkiej chwili dodaje:
– I mam do ciebie małą prośbę. Jeśli możesz, ściągnij też Simona i doktorka Eougene. Chciałbym z wami porozmawiać o tym, co znalazłem.
Tomas kończy rozmowę i rusza dalej, zastanawiając się, co właściwie udało mu się znaleźć w samochodzie O’Hary.