Przejdź do treści
  • Kategorie
  • Ostatnie
  • Tagi
  • Popularne
  • Świat
  • Użytkownicy
  • Grupy
  • Strona startowa
Skórki
  • Jasny
  • Brite
  • Cerulean
  • Cosmo
  • Flatly
  • Journal
  • Litera
  • Lumen
  • Lux
  • Materia
  • Minty
  • Morph
  • Pulse
  • Sandstone
  • Simplex
  • Sketchy
  • Spacelab
  • United
  • Yeti
  • Zephyr
  • Ciemny
  • Cyborg
  • Darkly
  • Quartz
  • Slate
  • Solar
  • Superhero
  • Vapor

  • Domyślna (Cyborg)
  • Brak skórki
Zwiń
Patronite
JaremaJ

Jarema

@Jarema
Przestań obserwować Obserwuj
Informacje
Posty
31
Tematy
0
Udostępnień
0
Grupy
0
Obserwujący
0
Obserwowani
0

Posty

Ostatnie Najlepsze Kontrowersyjne

  • Powitania, pożegnania i powroty
    JaremaJ Jarema
    Hydepark

    Witam!

    Przez więks

    zą ilość wolnego czasu postanowiłem trochę wrócić do czasów dzieciństwa i spróbować swoich sił w sesjach RPG. Kiedyś grałem ze znajomymi w jakąś wariację D&D, chyba była to 3. edycja, ale było to już parę dobrych lat temu, więc można powiedzieć, że jestem kompletnym świeżakiem. 😄

    Co prawda pracuję obecnie nad własnym, autorskim systemem, ale to już chyba temat na inną okazję. Na razie chciałbym po prostu spróbować swoich sił w D&D albo Pathfinderze. Oglądałem kilka sesji na YouTube i muszę przyznać, że wygląda to całkiem ciekawie.

    W ten sposób trafiłem również tutaj. Z pomocą sztucznej inteligencji wpisałem w ChatGPT, że szukam jakiegoś fajnego serwera, na którym mógłbym dołączyć do sesji RPG — i wyskoczyła mi właśnie Wasza strona. 😄

    Mam nadzieję, że znajdzie się u Was miejsce dla początkującego gracza i będzie okazja trochę pograć, nauczyć się systemu i przede wszystkim dobrze się bawić.


  • XIII - Martwa godzina
    JaremaJ Jarema
    Rozgrywka

    Tomas jeszcze raz spojrzał na mapę, po czym odchylił się na krześle i potarł zmęczone oczy. Im dłużej analizował zebrane dane, tym trudniej było mu uwierzyć, że wszystkie te zaginięcia nie miały ze sobą nic wspólnego. Poszczególne tropy nadal pozostawały niepewne, ale coraz więcej z nich zdawało się prowadzić w okolice tego samego punktu. Nie miał jeszcze podstaw, by wyciągać ostateczne wnioski. Potrzebował kogoś, kto pomoże mu zweryfikować przynajmniej część informacji.

    Sięgnął po telefon i odszukał numer Debbie.

    — Słuchaj, mam jeszcze jedną prośbę — zaczął, gdy policjantka odebrała. — Mówiłaś, że O’Hara pożyczał pieniądze. Wiesz może, gdzie ostatnio bywał? Mam na myśli jakieś bary, lokale, miejsca, w których mógł spotykać się ze znajomymi.

    Wysłuchał odpowiedzi, od czasu do czasu przytakując.

    — Dobra, dzięki. A gdybyś mogła jeszcze ustalić, czy Barry Gaetz znał go prywatnie, czy raczej łączyły ich interesy, byłbym wdzięczny. Nie chcę wyciągać pochopnych wniosków na podstawie samych plotek.

    Po zakończeniu rozmowy Tomas przez chwilę obracał telefon w dłoni. Nie zamierzał od razu konfrontować Barry’ego z podejrzeniami ani tym bardziej wspominać o swoich analizach. Jeśli mężczyzna rzeczywiście miał coś wspólnego z O’Harą, bezpośrednie pytania mogły jedynie sprawić, że zamknie się w sobie.

    Lepszym rozwiązaniem wydawało się spotkanie w neutralnym miejscu. Zwykły bar, swobodna rozmowa i odpowiednio dobrana historia mogły dać mu szansę na poznanie człowieka, zanim zacznie zadawać właściwe pytania. Mógł przedstawić się jako ktoś, kto znał O’Harę z dawnych czasów i próbował odnowić z nim kontakt, być może jako dawny współpracownik. Nie musiał od razu odsłaniać wszystkich kart.

    Oczywiście, pozostawała kwestia tego, czy Barry w ogóle zechce się z nim spotkać.

    Tomas wrócił do komputera i otworzył dokument z notatkami. Na górze strony dopisał nazwisko Gaetza, a pod nim krótką listę pytań, które chciał zadać podczas rozmowy. Przede wszystkim interesowało go, kiedy Barry ostatnio widział O’Harę, w jakich okolicznościach pożyczył mu pieniądze i czy przed zaginięciem wydarzyło się coś nietypowego.

    Reszta mogła poczekać.

    Najpierw musiał doprowadzić do spotkania.Tomas spojrzał na ekran telefonu, na którym wciąż miał zapisane namiary na Barry’ego Gaetza. Przez chwilę obracał urządzenie w dłoni, zastanawiając się, jak poprowadzić rozmowę, żeby nie zabrzmieć zbyt oficjalnie ani nie wzbudzić niepotrzebnych podejrzeń. Nie miał pojęcia, jakim człowiekiem okaże się Barry. Wiedział jedynie, że pożyczył O’Harze sporą sumę pieniędzy, a to czyniło go jednym z niewielu ludzi, którzy mogli wiedzieć coś o ostatnich dniach zaginionego.

    W końcu odnalazł numer i nacisnął zieloną słuchawkę.

    Po kilku sygnałach usłyszał męski głos.

    — Barry Gaetz?

    — Przy telefonie. Kto mówi?

    — Tomas Jefferson. Dzwonię w sprawie O’Hary.

    Przez moment zamilkł, dając rozmówcy czas na skojarzenie nazwiska.

    — Z tego, co słyszałem, znacie się całkiem dobrze. Pracuję dla niego i od kilku dni nie mogę się z nim skontaktować. Na początku pomyślałem, że może po prostu gdzieś wyjechał albo ma coś pilnego na głowie, ale zaczyna mnie to niepokoić. Nie należy do ludzi, którzy znikają bez słowa.

    Tomas zerknął na dokumenty rozłożone na biurkuTomas spojrzał na ekran telefonu, na którym wciąż miał zapisane namiary na Barry’ego Gaetza. Przez chwilę obracał urządzenie w dłoni, zastanawiając się, jak poprowadzić rozmowę, żeby nie zabrzmieć zbyt oficjalnie ani nie wzbudzić niepotrzebnych podejrzeń. Nie miał pojęcia, jakim człowiekiem okaże się Barry. Wiedział jedynie, że pożyczył O’Harze sporą sumę pieniędzy, a to czyniło go jednym z niewielu ludzi, którzy mogli wiedzieć coś o ostatnich dniach zaginionego.

    W końcu odnalazł numer i nacisnął zieloną słuchawkę.

    Po kilku sygnałach usłyszał męski głos.

    — Barry Gaetz?

    — Przy telefonie. Kto mówi?

    — Tomas Jefferson. Dzwonię w sprawie O’Hary.

    Przez moment zamilkł, dając rozmówcy czas na skojarzenie nazwiska.

    — Z tego, co słyszałem, znacie się całkiem dobrze. Pracuję dla niego i od kilku dni nie mogę się z nim skontaktować. Na początku pomyślałem, że może po prostu gdzieś wyjechał albo ma coś pilnego na głowie, ale zaczyna mnie to niepokoić. Nie należy do ludzi, którzy znikają bez słowa.

    Tomas zerknął na dokumenty rozłożone na biurkuJeśli Barry miał jakieś informacje, łatwiej byłoby je uzyskać podczas zwyczajnej rozmowy niż przez telefon, kiedy każde pytanie mogło zabrzmieć podejrzanie.

    — Pomyślałem, że moglibyśmy spotkać się gdzieś na mieście. Jest taki bar, The Rusty Nail, niedaleko centrum. Można spokojnie usiąść, zamówić coś do picia i pogadać bez pośpiechu. Może przypomni sobie pan coś, co pomoże mi go znaleźć. Co pan na to? Dzisiaj wieczorem miałby pan chwilę? Kolejka oczywiście na mój koszt.

    Tomas umilkł i przyłożył telefon mocniej do ucha, czekając na odpowiedź. Nie zamierzał naciskać, jeśli Barry odmówi. Na razie zależało mu przede wszystkim na tym, by doprowadzić do spotkania i dowiedzieć się, co mężczyzna miał do powiedzenia o zniknięciu O’Hary.


  • Powitania, pożegnania i powroty
    JaremaJ Jarema
    Hydepark

    @JhnW Nie zależy mi koniecznie na systemie D&D. Jestem otwarty również na inne systemy, tylko nie za bardzo kojarzę uniwersum Warhammera, więc może być trochę ciężko, jeśli ekipa jest zgrana i mocno nastawiona na zwycięstwo oraz bohaterskie ratowanie świata. 😄

    Sam jestem bardziej graczem, który lubi dobrą zabawę. Jeżeli widzę przycisk z napisem „nie naciskaj”, to możecie być pewni, że go nacisnę i zapytam: „A co to robi?” 😂

    Właśnie takie sytuacje są według mnie najlepsze w RPG — kiedy nie wszystko idzie zgodnie z planem, można się pośmiać, a z pozornie głupiej decyzji wychodzi najlepsza przygoda.


  • XIII - Martwa godzina
    JaremaJ Jarema
    Materiały

    Zrzut ekranu 2026-09-28 100921.png
    Tomas Jonson jest dziennikarzem i nadal pracuje dla gazety „Tajna Prawda”. Zajmuje się teoriami spiskowymi, niewyjaśnionymi zjawiskami i wszystkim, co większość ludzi uznałaby za kompletną bzdurę.

    Nie jest to jednak przypadkowa praca. Gdy Tomas miał sześć lat, był świadkiem tajemniczego zniknięcia swojej matki. Pamięta, że zobaczył wtedy coś, czego nie potrafił wyjaśnić — coś, co dziś nazwałby anomalią. Nikt mu jednak nie uwierzył. Z czasem sam zaczął wątpić we własne wspomnienia i zastanawiać się, czy nie były tylko wytworem jego dziecięcej wyobraźni.

    To właśnie ta trauma pchnęła go w stronę dziennikarstwa i teorii spiskowych. Przez lata szukał odpowiedzi, pisząc o rzeczach, których inni nawet nie chcieli traktować poważnie.

    Jego kontakt z XIII był dość nietypowy. Podczas zbierania materiałów do jednego z artykułów Tomas przypadkiem wpadł w sam środek operacji XIII. A właściwie nie tyle wpadł, co dosłownie spadł prosto na jednego z agentów.

    Po przesłuchaniu agenci uznali, że Tomas może być całkiem cennym nabytkiem. Został zwerbowany, ale nadal pracuje w „Tajnej Prawdzie”.

    Od tego momentu jego artykuły i teorie spiskowe zaczęły mieć jeszcze jedno, znacznie ważniejsze zadanie. Stały się doskonałą przykrywką dla działalności XIII. Zwłaszcza teraz, gdy organizacja coraz częściej działa na granicy prawa, łatwiej ukryć prawdziwe wydarzenia wśród dziesiątek absurdalnych teorii, sensacyjnych artykułów i rzekomych spisków.

    Tomas nie zawsze wie, ile prawdy może znajdować się w tym, co pisze. Wie natomiast jedno: jeśli przypadkiem napisze o XIII prawdę, większość czytelników „Tajnej Prawdy” i tak uzna to za kolejną teorię spiskową.


  • XIII - Martwa godzina
    JaremaJ Jarema
    Rozgrywka

    Tomas przyjechał na miejsce około piętnastu minut przed wyznaczoną godziną. Był jednocześnie zaskoczony i wyraźnie zafascynowany wiadomością, którą otrzymał. Do tej pory jego kontakt z XIII ograniczał się głównie do archiwów, raportów i informacji, które można było spokojnie analizować przy biurku. Tym razem brzmiało to zupełnie inaczej.

    Kiedy wszedł do środka przywitał sie skinieniem głowy igłosnym dziendobry , od razu poczuł różnicę temperatur.

    Na zewnątrz panował prawdziwy mróz, a śnieg sypał tak intensywnie, że nawet krótka droga od samochodu do budynku wystarczyła, żeby porządnie zmarznąć. W środku kilka osób zdążyło już zadbać o ogrzewanie. Niektórzy siedzieli z kubkami gorącej herbaty, inni rozmawiali między sobą, próbując jakoś zabić czas.

    Tomas rozejrzał się po pomieszczeniu.

    Niektóre twarze kojarzył z wcześniejszych spotkań. Z innymi nie miał jeszcze okazji rozmawiać. Widać było jednak, że część zebranych zna się znacznie lepiej niż on.

    Oparł się plecami o ścianę i przez chwilę obserwował pozostałych.

    W końcu sięgnął po kubek gorącej herbaty. Ciepło przyjemnie rozchodziło się po zmarzniętych dłoniach.

    Po chwili Tomas dyskretnie wyciągnął z kieszeni piersiówkę i dolał kilka kropel do kubka.

    Zamieszał.

    — No. Teraz to jest herbata.

    Rozejrzał się po pomieszczeniu.

    — Wiecie, jak rozgrzewa taką herbatka z prądem?

    Już miał zaproponować poczęstunek pozostałym, kiedy usłyszał charakterystyczne ding windy.

    Piersiówka natychmiast zniknęła w kieszeni.

    Tomas usiadł i skupił uwagę na Becki.

    Im dłużej słuchał, tym bardziej jego początkowe zaciekawienie zamieniało się w coś znacznie poważniejszego.

    O'Hara.

    Agent XIII.

    Zaginął podczas prowadzenia sprawy dotyczącej innych zaginięć.

    Nie pojawił się na umówionym spotkaniu.

    Telefon nie odpowiadał.

    A jego samochód został zabezpieczony i odholowany na policyjny parking.

    Tomas zmarszczył brwi.

    — Ciekawe...

    Przez chwilę siedział bez słowa, próbując poukładać wszystkie informacje.

    Samo zaginięcie agenta nie było jeszcze czymś, co musiało oznaczać wielką tajemnicę. Ludzie znikali. Agenci również.

    Ale samochód?

    To już było coś.

    Tomas zaczął wystukiwać palcami rytm na kubku.

    — O'Hara prowadzi sprawę dotyczącą zaginięć, sam znika, a jego samochód trafia na policyjny parking...

    Pokręcił głową.

    — Przypadek?

    W jego głowie niemal natychmiast pojawiła się kolejna możliwość.

    XIII została przecież oficjalnie rozwiązana.

    Lata temu.

    Oficjalnie.

    A to słowo zawsze szczególnie interesowało Tomasa.

    Co, jeżeli ktoś uznał, że wraz z rozwiązaniem organizacji należy również pozbyć się ludzi, którzy kiedyś dla niej pracowali?

    Byli agenci znali przecież zbyt wiele szczegółów. Wiedzieli o Pęknięciach, o operacjach, o raportach i rzeczach, które nigdy nie powinny ujrzeć światła dziennego.

    Może więc ktoś zaczął sprzątać.

    Najpierw pojedynczy świadkowie.

    Potem byli agenci.

    A teraz O'Hara.

    Tomas wiedział, że to tylko teoria. Na razie nie miał żadnego dowodu, który pozwalałby mu powiedzieć coś takiego głośno.

    Ale teoria była dobra.

    A dobra teoria potrzebowała tylko jednego.

    Punktu zaczepienia.

    Jego wzrok ponownie powędrował w stronę Becki.

    — Samochód...

    To właśnie on zaczął interesować Tomasa najbardziej.

    Jeżeli samochód został zabezpieczony przez policję, ktoś musiał zdecydować, że należy go tam umieścić.

    Pytanie brzmiało: kto?

    I dlaczego?

    Tomas odstawił pusty kubek.

    — Nie mam na co czekać.

    Wstał i poprawił kurtkę.

    — Parking policyjny.

    Spojrzał na pozostałych.

    — Skoro samochód tam trafił, chyba właśnie od niego powinniśmy zacząć.

    Sięgnął do kieszeni i wyciągnął swoją legitymację prasową.

    Na karcie widniało logo Tajnej Prawdy.

    Tomas uśmiechnął się pod nosem.

    — Jestem dziennikarzem. Powinni mnie wpuścić bez większego problemu.

    Schował legitymację.

    — A jeżeli nie...

    Zastanowił się przez chwilę.

    — To wejdę inaczej.

    Uśmiech na jego twarzy zrobił się szerszy.

    — Jak wyrzucą mnie drzwiami, wrócę oknem. Jak zamkną okno, znajdę komin. A jak i komin będzie zamknięty...

    Urwał, jakby rzeczywiście próbował znaleźć kolejne rozwiązanie.

    — Wtedy będę musiał wykazać się kreatywnością.

    Tomas ruszył w stronę wyjścia.

    — W końcu dziennikarstwo śledcze wymaga pewnych poświęceń.

    Nie wiedział jeszcze, czy właśnie trafił na trop prowadzący do rozwiązania zagadki, czy zaczynał budować kolejną teorię spiskową.

    Ale jedno wiedział na pewno.

    Nie zamierzał odpuścić.

    Zwłaszcza że od dawna nie miał porządnego materiału dla Tajnej Prawdy.


  • Conan Bibliotekarz
    JaremaJ Jarema
    Hydepark

    @Marika Może dlatego, że proza Tolkiena była przeniesieniem doświadczeń z I wojny światowej? Proto-Sauronem jest tu nie kto inny, jak pewien austriacki malarz, który przejmuje władzę w Niemczech w latach 30. Pozostałe nacje można z kolei uznać za państwa alianckie. Ale to tylko luźna aluzja, a nie wiadomo, czy rzeczywiście takie były intencje autora.Ktoś, kto patrzył na wojnę na własne oczy, kto przeżył jej koszmar, nie jest w stanie opisać jej w tak epicki sposób.


  • XIII - Martwa godzina
    JaremaJ Jarema
    Komentarze

    Gó...wn chłopu , nie zegarek 😅 Jak nakręcić go nie umie, pomocy 😂

    Bo czytałem właśnie posty sesji „Trzynastki” i miałem robić opis, ale mi się wszystko zamknęło i nie mogę tego znaleźć.

    Może przy okazji jeszcze jedno pytanie — w jakiej kolejności dajemy odpis? Czy będzie to jakoś wyznaczone przez MG, czy obowiązuje zasada „kto pierwszy, ten lepszy”? 😄

    wyciągając piersiówkę z kieszeni, to zostanie to potraktowane jako power gaming? 😂

    kolejne pytanie, jako nowy gracz — gdzie mam dać krótki opis swojej postaci? W sekcji „Czy na 13”?


  • XIII - Martwa godzina
    JaremaJ Jarema
    Rozgrywka

    Gorąca krew jak zwykle wzięła górę nad rozsądkiem. Tomas nigdy nie miał z tym większego problemu — zawsze wolał działać, niż myśleć. I jak zwykle kończyło się to tym, że pakował się w kłopoty. Sam do końca nie wiedział, czy była to kwestia ADHD, czy po prostu jego charakteru.

    Tym razem jednak nie był już samotnym strzelcem w pogoni za tytułem. Daniel Mercer nie był jego konkurentem, który zrobi wszystko, żeby zgarnąć sławę dla siebie. Teraz wszyscy grali do jednej bramki.

    Poza tym słowa Alejandro pozwoliły mu trochę ochłonąć.

    Tomas spojrzał na tablicę z zapisanymi informacjami, a potem odruchowo zerknął na zegarek.

    18:20

    Westchnął i spokojnie odwiesił kurtkę na wieszak. Posterunkowy pilnujący policyjnego parkingu pracował tylko do dziewiętnastej. Samochodu dzisiaj już nie odbierze. Następny autobus miał przyjechać około 19:05.

    Jego wcześniejszy pośpiech na nic się więc nie zdał.

    Tomas zacisnął pięść, ściskając w niej kwit potrzebny do odbioru samochodu z policyjnego parkingu. Spojrzał na dokument z wyraźnym niezadowoleniem, po czym złożył go i schował do kieszeni.

    Przez chwilę milczał, wpatrując się w tablicę.
    W końcu pokręcił głową.

    Spojrzał na Mercera.

    — Muszę się z tobą zgodzić, Mercer. Zniknięcie O’Hary nie musi mieć nic wspólnego z Pęknięciem.

    Zrobił krótką pauzę.

    — Ale ze zwykłym napadem rabunkowym też mi się to nie klei.

    Przez chwilę zastanawiał się nad kolejnymi możliwościami.

    — O’Hara był przecież całkiem dobrze wyszkolonym agentem. Jeśli ktoś chciał go okraść, musiałby najpierw sobie z nim poradzić. A to już trochę komplikuje sprawę.

    Tomas zerknął ponownie na tablicę.

    — Z kochank też raczej nie.

    Wzruszył ramionami.

    — Nie mam pojęcia, jak wyglądały jego relacje rodzinne, ale jeśli naprawdę chciałby odejść z kochanką, nie zostawiłby samochodu i pieniędzy. To po prostu nie ma sensu.

    Zaczął wyliczać możliwości na palcach.

    — Więc mamy dwie... nie, trzy możliwości.

    Podniósł pierwszy palec.

    — Nagła amnezja wsteczna. Nie pamięta, kim jest, gdzie jest i dlaczego się tam znalazł. Mało prawdopodobne, ale możliwe.

    Drugi palec.

    — Uprowadzenie przez obcych.

    Tomas zatrzymał się na chwilę. Nie uśmiechnął się ani nie zażartował. Sam był trochę zaskoczony, że wypowiedział te słowa z taką powagą.Lata pracy dla „Tajnej Prawdy” chyba naprawdę zdążyły go zindoktrynować do samego końca. Jeszcze kilka lat temu wyśmiałby człowieka, który na poważnie wspomniałby o kosmitach czy tajnych rządowych programach. Teraz sam rozważał takie możliwości z pełną powagą.

    — Albo...

    Podniósł trzeci palec.

    — Najbardziej prawdopodobne jest to, że O’Hara zaginął z powodu XIII.

    Jego głos stał się poważniejszy.

    — Najpierw zamknęli Wydział. Potem znika agent. Kto wie, czy któreś z nas nie będzie następne.
    Tomas zmrużył oczy.

    — To już nie wygląda jak przypadek.

    Spojrzał na pozostałych.

    — Najpierw zamknęli XIII, a teraz pozbywają się świadków.

    Tomas usiadł na krześle stojącym przy stole i jeszcze raz spojrzał na tablicę.

    — No dobra. Co dokładnie wiemy o zaginionym? I gdzie znaleziono jego samochód?

    Przez chwilę analizował zapisane informacje.

    — Na monitoring też specjalnie bym nie liczył.

    Oparł się wygodniej na krześle.

    — O’Hara, jak każdy dobrze wyszkolony agent, powinien wiedzieć, jak poruszać się tak, żeby kamery go nie zauważyły.Tomas wstał i nalał sobie herbaty. Tym razem już bez pardonu. Odwrócił się w stronę Becky z ironicznym uśmiechem.

    — Wiem, że finansowanie zostało ucięte, ale fakturę za kolejny dzień postoju samochodu na policyjnym parkingu prześlę na adres firmy.

    Zaśmiał się radośnie, jakby właśnie rozwiązał największy problem tego wieczoru, po czym upił łyk gorącej herbaty.


  • Conan Bibliotekarz
    JaremaJ Jarema
    Hydepark

    Widzę, że trochę ominęła mnie ciekawa literatura. Trylogię Czarnego Maga czytałem — coś tam pamiętam ze świata, ale nie byłbym sobą, gdybym nie polecił też Charakternika Jacka Piekary albo Ja, inkwizytor. Książka doczekała się nawet fajnej, choć krótkiej adaptacji w grze.

    No i oczywiście Trylogia Husycka — chyba nawet lepsza niż Wiedźmin, przynajmniej tak ją zapamiętałem. Pamiętam jeszcze jedną książkę fantasy, Granicę…a i jescze oczywiascie A jeśli ktoś nie traktuje fantastyki zbyt poważnie i woli coś lżejszego, to polecam twórczość Andrzeja Pilipiuka, a szczególnie serię przygód Jakuba Wędrowycza, w której znajdzie się chyba wszystko, co można sobie wyobrazić. 😄


  • XIII - Martwa godzina
    JaremaJ Jarema
    Komentarze

    Tomas wybiera się po swój samochód, a przy okazji chciałby zobaczyć samochód O’Hareya i dokładnie mu się przyjrzeć. Jeśli ktoś będzie chciał mu towarzyszyć, na pewno nie odmówi pomocy.

    A jeśli nie uda się wejść drzwiami, to zawsze pozostaje okno. 😉

    Poza tym pamiętajcie — posterunek policji to miejsce, do którego wchodzą wszyscy, ale nie wszyscy z niego wychodzą.

    A Tomas… cóż, Tomas ma wyjątkowy talent do pakowania się w kłopoty.


  • XIII - Martwa godzina
    JaremaJ Jarema
    Archiwum

    Jeśli są jeszcze wolne miejsca, to chętnie spróbowałbym swoich sił. Jak rozumiem, nie ma konkretnej godziny, tylko każdy ma napisać przynajmniej jedn odpisu dziennie? Czy raczej ustalamy konkretną godzinę, np. 20:00, i wtedy wszyscy spotykają się na czacie i piszą po kolei i nie bardzo wiem gdzie składać kp


  • XIII - Martwa godzina
    JaremaJ Jarema
    Rozgrywka

    Tomas przez chwilę obserwował Vivienne, po czym zabrał się za przygotowanie herbaty. Zależało mu na tym, żeby choć trochę rozładować napięcie. Nie chciał, żeby rozmowa od początku wyglądała jak formalne przesłuchanie, szczególnie że Vivienne i tak znalazła się w dość nietypowej sytuacji.

    Po chwili podszedł do niej i postawił przed nią kubek zielonej herbaty.

    — Proszę. podobno dobra nerwy.

    Uśmiechnął się lekko, po czym spojrzał w stronę miejsca, gdzie wcześniej stała kawa.

    — Właściwie mogłem zaproponować ci kawę po irlandzku. Całkiem dobrą robię . widzę, że mamy wszystko

    Pokręcił głową z rozbawieniem.

    — No trudno. Zielona herbata musi dzisiaj wystarczyć.

    Tomas usiadł z powrotem i przez moment pozwolił, żeby między nimi zapanowała cisza.

    Zwracając się do Vivienne po imieniu i przechodząc na „ty”, robił to całkowicie świadomie. Nie chciał dodatkowo podkreślać różnicy między nimi żadnym oficjalnym „pani ” czy „Panno ”. W tej chwili zależało mu bardziej na skróceniu dystansu i stworzeniu choć odrobiny normalności w sytuacji, która z normalnością miała niewiele wspólnego.

    Dopiero po chwili wrócił do rozmowy.

    — Wspomniałaś wcześniej, że O’Hara interesował się rytuałami.

    Tomas spojrzał na nią z zaciekawieniem.

    — Jakimi właściwie? Mówił coś konkretnego? Jakieś symbole, obrzędy, konkretne grupy albo miejsca?

    Zrobił krótką pauzę.

    — Pytam, bo chcemy po prostu odtworzyć jego ostatnie godziny. Co robił, z kim rozmawiał i czego szukał, zanim zniknął.

    Tomas oparł się wygodniej na krześle.

    — Nie musisz się zastanawiać, co z tego wszystkiego jest ważne. Powiedz po prostu to, co pamiętasz. My później spróbujemy poskładać resztę.

    Po tych słowach Tomas zamilkł, zostawiając Vivienne pełną przestrzeń na reakcję.


  • XIII - Martwa godzina
    JaremaJ Jarema
    Komentarze

    XIII — Notatka służbowa

    Sporządził: Tomas
    Sprawa: Zaginięcie O’Hary

    Przebieg czynności

    Tomas udał się na policyjny parking, gdzie znajdował się odholowany samochód O’Hary. Podczas oględzin zwrócił uwagę, że pojazd nie był pokryty śniegiem, mimo intensywnych opadów. Maska samochodu była lodowata, co wzbudziło podejrzenia dotyczące czasu i okoliczności jego ostatniego użytkowania.

    Wewnątrz pojazdu Tomas odnalazł uszkodzony aparat fotograficzny oraz paragon ze stacji benzynowej przy Michigan Avenue. Pobrał również próbkę lakieru do dalszej analizy.

    Po opuszczeniu parkingu jego własny samochód uległ awarii obejmującej układy elektryczne i silnik. Pojazd był pokryty grubą warstwą śniegu, a próba ponownego uruchomienia zakończyła się niepowodzeniem. Przyczyna awarii pozostaje nieustalona.

    Ustalenia i dalsze działania

    Tomas przekazał aparat do sprawdzenia pod kątem możliwości odzyskania danych z karty pamięci. Zlecił również zebranie akt osób zaginionych i odnalezionych w celu porównania ich tras przemieszczania się, zwłaszcza między domem a miejscem pracy.

    Hipoteza robocza: stacja benzynowa przy Michigan Avenue może stanowić punkt wspólny dla kilku spraw. Wymaga to weryfikacji w dostępnych materiałach.

    Status: czynności w toku. Brak potwierdzenia związku między poszczególnymi zdarzeniami.


  • XIII - Martwa godzina
    JaremaJ Jarema
    Rozgrywka

    Tomas przez chwilę obserwował Vivienne, po czym zabrał się za przygotowanie herbaty. Zależało mu na tym, żeby choć trochę rozładować napięcie. Nie chciał, żeby rozmowa od początku wyglądała jak formalne przesłuchanie, szczególnie że Vivienne i tak znalazła się w dość nietypowej sytuacji.

    Po chwili podszedł do niej i postawił przed nią kubek zielonej herbaty.

    — Proszę. Podobno dobra na nerwy.

    Uśmiechnął się lekko, po czym wyciągnął do niej dłoń.

    — A tak przy okazji, Tomas Johnson.

    Dopiero po chwili usiadł z powrotem.

    — Właściwie mogłem zaproponować ci kawę po irlandzku. Całkiem dobrą robię. Widzę, że mamy wszystko, czego potrzeba.

    Pokręcił głową z rozbawieniem.

    Przez moment pozwolił, żeby między nimi zapanowała cisza.

    Zwracając się do Vivienne po imieniu i przechodząc na „ty”, robił to całkowicie świadomie. Nie chciał dodatkowo podkreślać różnicy między nimi żadnym oficjalnym „pani” czy „panno”. W tej chwili zależało mu bardziej na skróceniu dystansu i stworzeniu choć odrobiny normalności w sytuacji, która z normalnością miała niewiele wspólnego.

    Dopiero po chwili wrócił do rozmowy.

    — Wspomniałaś wcześniej, że O’Hara interesował się rytuałami.

    Tomas spojrzał na nią z zaciekawieniem.

    — Jakimi właściwie? Mówił coś konkretnego? Jakieś symbole, obrzędy, konkretne grupy albo miejsca?

    Zrobił krótką pauzę.

    — Pytam, bo chcemy po prostu odtworzyć jego ostatnie godziny. Co robił, z kim rozmawiał i czego szukał, zanim zniknął.

    Tomas oparł się wygodniej na krześle.

    — Nie musisz się zastanawiać, co z tego wszystkiego jest ważne. Powiedz po prostu to, co pamiętasz. My później spróbujemy poskładać resztę.

    Po tych słowach Tomas zamilkł, zostawiając Vivienne pełną przestrzeń na reakcję.


  • XIII - Martwa godzina
    JaremaJ Jarema
    Rozgrywka

    Policyjny parking


    Tomas podszedł do samochodu O’Hary i przez chwilę przyglądał mu się w milczeniu.
    Na całym parkingu śnieg nie przestawał padać. Kolejne samochody powoli znikały pod białą warstwą, a ich dachy i maski były coraz bardziej zasypane.
    Tylko jeden samochód wyglądał inaczej.
    Samochód O’Hary.
    Nadal nie był pokryty śniegiem.
    Tomas podszedł bliżej i położył dłoń na masce.
    Natychmiast ją cofnął.
    Maska była zimna. Nie po prostu chłodna, ale wręcz lodowata.
    Zmarszczył brwi.
    Czyli nikt go niedawno nie uruchamiał.
    Gdyby silnik pracował niedawno albo samochód był używany chwilę wcześniej, maska powinna być przynajmniej trochę cieplejsza. Tymczasem temperatura była praktycznie taka sama jak otaczającego go metalu.
    Tomas spojrzał na samochód jeszcze raz.
    Więc dlaczego nie ma na nim śniegu?
    Nie miał odpowiedzi.
    Zamiast dalej zgadywać, postanowił zebrać to, co mógł sprawdzić sam.
    Otworzył torbę przewieszoną przez ramię i wyjął z niej niewielkie, sterylne nożyczki oraz czysty pojemnik na próbki.
    Rozejrzał się, wybierając miejsce, w którym pobranie próbki nie powinno być zbyt widoczne.
    Następnie, bardzo delikatnie, odciął niewielki fragment powłoki lakierniczej.
    Umieścił go w sterylnym pojemniku i dokładnie zabezpieczył.
    próbkę.
    Schował pojemnik do torby.Tomas wsiada do samochodu O’Hary i zaczyna dokładnie przeszukiwać jego wnętrze. Sprawdza schowki, kieszenie drzwi, przestrzeń pod siedzeniami i wszystko, co może wyglądać na pozostawione w pośpiechu.

    Po chwili znajduje paragon ze stacji benzynowej. Przygląda mu się przez moment, próbując zapamiętać najważniejsze informacje i chowa go do kieszeni .

    Następnie jego wzrok pada na aparat fotograficzny leżący w samochodzie.

    Tomas bierze go do ręki. Aparat wygląda na uszkodzony. Nie wiadomo, czy jeszcze działa, a próba jego uruchomienia mogłaby tylko pogorszyć sytuację.

    – Może Simon będzie w stanie coś z niego odzyskać... Lepiej nie ryzykować.

    Tomas ostrożnie odkłada aparat, do torbę i chowa go do środka, zabezpieczając go przed dalszym uszkodzeniem.

    W tym momencie, gdy sięga jeszcze raz po rzeczy znajdujące się w samochodzie, nagle wszystko gaśnie.

    Zapada bezwzględna cisza i całkowita ciemność.

    Tomas zamiera.

    Po chwili jego oddech zaczyna przyspieszać. Ciemność natychmiast przywołuje wspomnienia tamtego wypadku.

    Nerwowo zaczyna szukać klamki drzwi.

    Przez moment nie może jej znaleźć.

    Panika narasta, aż w końcu jego dłoń trafia na klamkę.

    natychmiast ją naciska i otwiera drzwi, wydostając się z samochodu.
    Tomas wysiada z samochodu i przez chwilę stoi nieruchomo, opierając dłonie na kolanach.

    Z jego piersi uchodzi ciężkie westchnienie ulgi, jakby ktoś właśnie zdjął z niego ogromny ciężar. Dopiero teraz zauważa, jak bardzo był spięty.

    Zaczyna głębiej oddychać.

    Raz.

    Drugi.

    Powoli uspokaja oddech i prostuje się.

    Wtedy spogląda na samochód O’Hary.

    Jeszcze przed chwilą nie było na nim ani grama śniegu. Teraz całe auto jest zasypane grubą warstwą białego puchu.

    Tomas patrzy na nie przez moment, próbując połączyć fakty.

    – To przez to...Zaczyna rozumieć, co się stało. Śnieg musiał doprowadziło do nagłego odcięcia światła.

    Tomas jeszcze raz spogląda na zasypany samochód, po czym wypuszcza powietrze z wyraźną ulgą.

    – Dobra... to tylko śnieg.

    Nie zamierza jednak dłużej tutaj zostawać.

    Odwraca się i rusza w stronę swojego samochodu. Wsiada, uruchamia silnik i powoli wyjeżdża z miejsca, w którym stał samochód O’Hary.

    Po chwili podjeżdża pod bramę.

    Zatrzymuje samochód i spogląda w stronę miejsca, gdzie stała Debbi.– I co? – zapytała policjantka. – Rozwiązałeś już swoją wielką zagadkę?

    – Niestety nie. Ale mam kilka nowych pytań.

    – Czyli typowy dzień w pracy dziennikarza?

    – Dokładnie.

    – Następnym razem to ja stawiam pączki i kawę – powiedziała Debbie z lekkim uśmiechem.

    Tomas przez moment patrzył na nią z wyraźnym zaskoczeniem. Propozycja najwyraźniej go rozbawiła, ale jednocześnie chyba nie spodziewał się, że rozmowa zakończy się właśnie w taki sposób.

    – O, proszę. Nie sądziłeś, że jedna kawa i pączek załatwią sprawę – Debbie dodała z rozbawieniem widząc zdziweinie tomas .

    Na twarzy Tomasa pojawił się szerszy uśmiech,pokręcił lekko głową, jakby właśnie zdał sobie sprawę, że chyba zbyt łatwo dał się przekonać.

    –Myy … może powinienem częściej stosować tę metodę. Kawa, pączek i nagle człowiek może dowiedzieć się znacznie więcej niż po godzinie siedzenia nad papierami.

    Tomas na chwilę zamilkł, po czym jego mina stała się bardziej skupiona. Nie chciał jednak całkowicie zmieniać lekkiego tonu rozmowy, dlatego zaczął ostrożnie.

    – Właściwie, skoro już o tym mówimy, chciałem cię jeszcze o coś zapytać.

    Spojrzał na Debbie uważniej.

    – Chodzi o O’Hare’a. Mam informację, że podobno pracował w policji. Nie wiem jeszcze, na jakim dokładnie stanowisku ani czym się zajmował, dlatego pomyślałem, że może ty będziesz wiedziała coś więcej.Tomas oparł się wygodniej, dając jej chwilę na odpowiedź.

    – Kojarzysz go? Albo może słyszałaś o jakiejś sprawie, przy której pracował?

    Po krótkiej chwili dodał:

    – Szczególnie interesują mnie takie przypadki, które na pierwszy rzut oka wyglądają całkiem zwyczajnie, ale później zaczynają się nie zgadzać.

    Uśmiechnął się lekko.

    – Zaginięcia, porzucone samochody, dziwne zgłoszenia… cokolwiek, co wydarzyło się w okolicy i z jakiegoś powodu nie daje ci spokoju.

    Tomas przez moment zastanawiał się, czy powiedzieć coś więcej. Ostatecznie jednak uznał, że lepiej nie zasypywać Debbie wszystkimi swoimi podejrzeniami.

    – Wiesz, jak jest z „Tajną Prawdą”. Normalny człowiek widzi porzucony samochód i myśli: „pewnie właściciel poszedł po pomoc”. My widzimy porzucony samochód i zaczynamy się zastanawiać, dlaczego właściciel zniknął, dokąd pojechał i czy przypadkiem nie zostawił po drodze czegoś, czego nie powinien zostawić.

    Tomas zaśmiał się cicho.

    – Czasami wychodzą z tego naprawdę ciekawe rzeczy. A czasami tylko okazuje się, że ktoś zapomniał, gdzie zaparkował.

    Na moment wrócił do poważniejszego tonu.

    – Dlatego jeśli przypominasz sobie coś dziwnego z ostatnich spraw albo coś, co może mieć związek z O’Hare’em, chętnie tego posłucham. Oczywiście bez proszenia cię o robienie czegoś, czego nie możesz robić w ramach swojej pracy.

    Tomas skinął głową, po czym dodał z lekkim uśmiechem:

    – Możemy przecież współpracować po przyjacielsku. Ty masz swoje źródła, ja mam swoje gazety, a „Tajna Prawda” ma wyjątkowo kiepski budżet na kawę.

    Przez chwilę wyglądał, jakby coś jeszcze przyszło mu do głowy.

    – Właściwie… skoro już ustaliliśmy, że następnym razem ty stawiasz kawę i pączki, to może mamy początek naszej nieoficjalnej współpracy.

    Tomas uśmiechnął się szerzej.

    – Jeszcze tylko muszę wymyślić ci jakiś pseudonim. Każdy szanujący się korespondent „Tajnej Prawdy” powinien jakiś mieć.Debbi przez moment milczy. Widać, że próbuje sobie coś przypomnieć, ale najwyraźniej nie jest w stanie powiedzieć mu nic więcej.
    – Naprawdę nie mam teraz nic więcej, co mogłabym ci powiedzieć...
    Tomas kiwa głową. Nie naciska.
    – Rozumiem.
    Debbi po chwili dodaje:
    – Ale spróbuję popytać kilku kolegów. Może ktoś coś pamięta albo coś słyszał. Jeśli czegoś się dowiem, dam ci znać.
    Tomas wyciąga z kieszeni wizytówkę i podaje ją Debbi.
    – To mój numer. Gdybyś sobie coś przypomniała albo ktoś z twoich kolegów coś wiedział, zadzwoń.
    Debbi bierze wizytówkę i przygląda się jej przez chwilę.
    Tomas jeszcze raz kiwa jej głową na pożegnanie, po czym rusza samochodem.
    Przejeżdża przez bramę i po chwili znika z terenu.
    Kiedy tylko znajduje się na drodze, sięga po telefon.
    Wybiera numer Becky.
    – Hej, Becky. Masz chwilę? Pomyślałem, że moglibyśmy spotkać się w Biurze
    Po krótkiej chwili dodaje:
    – I mam do ciebie małą prośbę. Jeśli możesz, ściągnij też Simona i doktorka Eougene. Chciałbym z wami porozmawiać o tym, co znalazłem.
    Tomas kończy rozmowę i rusza dalej, zastanawiając się, co właściwie udało mu się znaleźć w samochodzie O’Hary.


  • XIII - Martwa godzina
    JaremaJ Jarema
    Rozgrywka

    Cermak Road

    Przez kilka sekund Tomas siedział bez ruchu, z dłońmi zaciśniętymi na kierownicy. W pierwszej chwili pomyślał o czymś banalnym. Akumulator, alternator, może jakaś awaria instalacji elektrycznej. Samochody psuły się w najmniej odpowiednich momentach i zwykle nie miało to nic wspólnego z tajemnicami wszechświata. Wystarczyło trochę pecha, kilka lat eksploatacji i pogoda, która najwyraźniej postanowiła udowodnić mieszkańcom Chicago, że nie wszystko da się naprawić telefonem do odpowiedniego fachowca.

    Przekręcił kluczyk w stacyjce.

    Rozrusznik nawet nie drgnął.

    — No pięknie — mruknął pod nosem.

    Spróbował jeszcze raz, tym razem odczekując chwilę przed kolejną próbą. Bez rezultatu. Tomas wypuścił powietrze przez nos i zerknął na zegarek. Do biura nie zostało już daleko. Oczywiście, gdyby ktoś zapytał go rano, czy planuje urządzić sobie wieczorny spacer po Chicago, odpowiedziałby, że ma kilka innych pomysłów na spędzanie wolnego czasu. Niestety, samochód najwyraźniej nie zamierzał konsultować z nim swoich planów.

    Sięgnął po telefon i sprawdził, czy wciąż ma zasięg. Potem napisał krótką wiadomość do Becky, informując ją o awarii i o tym, że będzie musiał pokonać ostatni odcinek pieszo. Nie było sensu robić z tego większego problemu, przynajmniej dopóki nie okaże się, że zamieć zdążyła zasypać również wejście do budynku.

    Schował telefon do kieszeni, sięgnął po płaszcz i szalik, po czym przygotował się do wyjścia. Zanim otworzył drzwi, przez moment obserwował wirujące za szybą płatki śniegu. Wiatr uderzał w bok samochodu z taką siłą, że karoseria co jakiś czas cicho trzeszczała. W świetle latarni śnieg przypominał drobne odłamki szkła pędzące poziomo przez ulicę.

    Tomas zacisnął szczękę.

    — Gorąca pizza, ciepłe biuro i rozmowa o rzeczach, których nie potrafimy wyjaśnić. Brzmi jak całkiem rozsądny plan na wieczór — powiedział do siebie. — A teraz marsz na piechotę.

    Otworzył drzwi i natychmiast poczuł, jak lodowate powietrze wdziera się pod ubranie. Wiatr szarpnął połami płaszcza, a śnieg uderzył go w twarz, zmuszając do zmrużenia oczu. Tomas wysiadł, zatrzasnął drzwi i sprawdził jeszcze raz, czy telefon oraz klucze znajdują się w kieszeniach.

    Do biura miał zaledwie kilka minut drogi w normalnych warunkach. Teraz jednak każdy kolejny krok wymagał wysiłku. Śnieg sięgał miejscami powyżej kostek, a pod świeżą warstwą kryła się śliska nawierzchnia. Tomas pochylił głowę i ruszył w stronę Calumet Avenue, starając się trzymać blisko budynków i osłoniętych fragmentów chodnika.

    Co jakiś czas zerkał na światła ulicznych latarni, próbując wypatrzyć znajome punkty orientacyjne. Zawierucha skutecznie utrudniała ocenę odległości. Znane budynki wyłaniały się z białej ściany dopiero wtedy, gdy był już stosunkowo blisko, po czym znikały za kolejną falą śniegu.

    Z każdym krokiem coraz wyraźniej czuł mróz na policzkach i palcach. Nie pomagało nawet mocniejsze zaciśnięcie dłoni w kieszeniach. Przez głowę przemknęła mu myśl, że jeśli warunki nie poprawią się do rana, Chicago będzie wyglądało jak miasto opuszczone w pośpiechu. Samochody zakopane w śniegu, zamknięte sklepy, puste ulice i ludzie zamknięci we własnych domach, czekający, aż świat znów zacznie działać według znanych im zasad.

    Przyspieszył kroku.

    Biuro XIII-tki powinno być już niedaleko. Tomas miał nadzieję, że Becky zdążyła ściągnąć pozostałych, a pizza nie będzie jedyną rzeczą, która powita go po wejściu do środka.

    Na razie jednak pozostawało mu tylko iść dalej, krok za krokiem, przez śnieg i wiatr, który zdawał się z każdą minutą przybierać na sile.

  • Zaloguj się

  • Nie masz konta? Zarejestruj się

  • Aby wyszukiwać zaloguj się lub zarejestruj.
Powered by NodeBB Contributors
  • Pierwszy post
    Ostatni post
0
  • Kategorie
  • Ostatnie
  • Tagi
  • Popularne
  • Świat
  • Użytkownicy
  • Grupy
  • Strona startowa