[WFRP 2ed] Bögenhafen
-
- Co?? Co wy?? Nadia. Nadiunia, nie żartuj. Ty dobra dziewczyna jesteś! - Ergo wlepił wzrok w markietankę, która przytrzymała zaskakująco mocno jego ręce i niby nigdy nic gadała sobie o Hieronimie jak o parszywej pogodzie.
- Ulrich, Ulryś, Rysiu kochaniutki... chyba nie zamierzasz... Auuuuuu!!! O do chu... uaaaaa!!! Żeż w pizdu, jak boli!!! Zoostaaaaa.... !!! Nie. Nienienie... nie szarp! Auuuu!!! By cię skurdlony, kurw... Aaaaaaa!
A to był dopiero początek. Trzeba było przyznać, że tusza i gabaryt były wielkimi sprzymierzeńcami w fachu cyrulika, bo drobny Ergo choć się szamotał ile sił, to nie mógł przeszkodzić Ulrichowi w jego pracy. Natomiast tyle rabanu przy tym cyrkowiec robił, tyle nazwyzywał swojego dobrodzieja, zbójów co go postrzelili i nawet samego wynalazcę kusz, a prawie się i Imperatorowi dostało, że w końcu jeden z wojów ulitował się nad swoimi uszami i cierpliwością lejtnanta i wpakował do ust Ergo szyjkę bukłaka i wlał mu w gardziel żołnierskiej berbeluchy. Cyrkowiec zakrztusił się, targnął ciałem jeszcze dwa razy i złapawszy dech jął od nowa złorzeczyć. Tym razem jednak z chwili na chwilę, przekleństwa zaczęły się łączyć ze sobą tworząc coraz bardziej kuriozalne twory aż w końcu Ergo zaczął błądzić półprzytomnie oczami po swoich oprawcach.
- Nadiusia... a wież, że Ty mi zie podobarz?? Takkk... bardzo... wież? Ja bym dzi tego nie... ale wież... jagbym umar przz tego jeblonego kowonał... to żebyź wie...
I zasnął.
Żołnierz, który chyba jeszcze w całym swoim życiu nie widział podobnego panikarza nawet wśród ośmiolatków, pokręcił tylko głową z politowaniem i wyszedł. -
Łatwo było iść tropem Kurta, któren drogę swoją znaczył znaczną ilością trupów. Ale można było sądzić, iż wytyczenie tego krwawego szlaku nie obyło się bez kłopotów i obrażeń, jakich doznał Kurt.
- Dzięki Sigmarowi, żyjesz - powiedział Oswald. "Głupi ma szczęście", pomyślał, nie wierząc w boską opiekę nad Kurtem. Na szczęście ten ostatni wyszedł z bojowego opętania i nie zaatakował tych, co po niego przyszli. - Wracajmy - zgodził się z Hieronimem, chociaż potrząsać Małym nie miał zamiaru. Bogowie tylko wiedzieli, jak wielkolud zareagowałby na taki gest.
Ruszył za kompanami, równocześnie rozglądając się dokoła. Na wypadek, gdyby jakiś popapraniec uszedł uwagi Kurta.
-
Operacja Ergo
Kanciapa do której został przeniesiony Ergo nie była tak dobrze wyposażona jak gabinet Ulricha, lecz miała tą jedną niezaprzeczalną zaletę: nikt do nich w niej nie strzelał. Cyrulik wraz ze swoją pomocnicą mogli spokojnie ( nie licząc wrzasków Pacjenta) zając się połataniem biednego Suma.
Stan Ergo był nadwyraz dobry, sam Sum był bardzo wygadany, jak na kogoś z kogo ciągle wystają dwa bełty. W trakcie operacji Bohater zemdlał, nie wiadomo czy od alkoholu czy może jednak wskutek nadmiernej dawki bólu.
Ulrich operował powoli, zabezpieczając po kolei wszystkie tkanki. Sum miał wiele szczęścia, groty o włos ominęły żebra i inne ważne narządy. Płuca były z lekka obrzęknięte, lecz nie przebite - czego pośrednim dowodem było rozgadanie Suma.
Jeśli pacjent przeżyje to będzie żył - jak głosiła jedna z prawd. Teraz Ergo potrzebował czasu i doglądania aby wypalone i zaszyte rany nie zaczęły się babrać. Cyrulik mógł być zadowolony ze swojej pracy.
Wędrówka wśród trupów.
Hieronim oraz Oswald, z kuszami w pogotowiu szli krok w krok, razem z Kurtem w stronę magazynu. Mały wyglądał na poważnie rannego, kuśtykał, co chwila łapał sie to za bok, to za ramie. Hieronimowi przeszło nawet przez myśl aby wyciągnąć bliżej nieokreślony kawałek metalu z nogi Małego, lecz finalnie zdecydował się tego nie robić, to mogło tylko zaszkodzić. Miast tego ciągle obserwował swojego podopiecznego, który szedł naprzód chyba tylko siłą woli. W końcu dotarli do Magazynu.
Żołnierze odstąpili się z szacunkiem, mimowolnie robiąc szpaler. Kurt szedł powoli, czuł się ociężały i zmęczony, kustykał. Marius zbliżył się do Małego, chciał podać mu prawice, lecz czekał czy bohater jest w stanie odwzajemnić gest.
- Dzielny z Ciebie wojak. Jeśli przeżyjesz i będziesz chętny, drzwi naszego garnizonu stoją dla Ciebie otworem.
Słowa dowódcy dochodziły do uszu Małego jak przez mgłe. Ledwo trzymał się na nogach. Ulrich i Nadja zbledli jak zobaczyli oblepionego posoką towarzysza. Niemniej jednak czym prędzej zabrali się do pracy. W czwórkę pomogli ułożyć Kurta na stole. Wojownik oddychał, lecz powoli tracił przytomność. Ostatkiem sił wskazał bok oraz ramie. Po czym zemdlał. Medycy bez problemu dostrzegli również ranę na nodze i wbity w kończynę metalowy, osty przedmiot.
Operacja Kurta - Dla Zell i Arbuza
Na stole leżała kupa mieśni w postaci Kurta, pomieszana z posoką własną oraz ... obcą, a całość zawinięta w zwyczajne ubrania. Medycyr musieli rozebrać właściwie całego Kurta aby móc ocenić stan Towarzysza. Na szczęście pacjent nie oponował, był nieprzytomny.
Bok który zdążył wskazać Kurt, miejsce naznaczone również dziurą w odzieniu, zdawał się być cały. W rzeczonym miejscu była co prawda blizna, lecz wyglądała na starą. Ekipa skupiła się zatem na ramieniu, lecz i tutaj nie znaleźli świeżej rany. W ogóle całe ciało Małego było w ... dobrym stanie. Zupełnie jakby przed paroma chwilami nie walczył na śmierć i życie z połowa dzielnicy.
Noga, ostry przedmiot - medycy skupili się na kończynie i ... nie było innej możliwości; kawałek metalu tkwił w nodze, zupełnie jakby w nią wrósł. Gorzej, mogli przysiąc że jak kładli go na stół, to ostrze było zdecydowanie bardziej zagłębione.
Pacjent leżał na stole zupełnie nieruchomo, nie licząc unoszącej się klatki piersiowej. Zupełnie jakby spał i nic nie byloby w stanie go obudzić.
Zaplecze - Dla Ketha i Krema
Medykom całkiem długo schodziło ogarnięcie obu rannych. Dwoje, tymczasowo niezajętych walką o własne życie bohaterów, miało chwilę dla siebie.
Hieronim wyściubił nosa poza budynek. Dzielnica faktycznie była zatłoczona. Mnogość luda mogła przytłoczyć. Mimo tego Bosh bez problemu zauważył w oddali budynek świątyni Sigmara, oraz plac zebrań. W tym drugim miejscu, na wozie, stał jakiś krzykacz otoczony wianuszkiem ludzi. Hieronim musiałby podejść bliżej aby sprawdzić, lecz i bez tego wywnioskował że to jakiś naganiacz, podżegacz czy inny taki.
Oswald przypomniał sobie o pomyśle z kółkami kolczugi i na prośbę Ulricha sprawdził jak się sprawy mają. Porozmawiał z Mariusem, który zgodził się na test. Braun wdrapał się na nowo wybudowany mur, bez problemu dostrzegł obłąkańców, który z czasem znów zaczęli wypełniać ulice, tyle że tym razem zdecydowanie mniej licznie. Bohater z bezpiecznej odległości testował wynalazek, który ... nie działał. A przynajmniej nie tak mocno jakby sam wynalazca tego chciał. Motłoch reagował na pułapki, lecz zdecydlowanie bardziej interesował go hałas jaki emitował Oswald, chodzący po skrzypiącej konstrukcji. Przy schodzeniu zaczepił go dość dobrze zbudowany meżczyzna. Zwyczajnie zastąpił mu drogę, lecz nienachalnie, dalej dając możliwość przejścia.
- Szef chce z Wami pogadać.
Dryblas wskazał dłonią na karczmę.
- Stawia strawe i napitek, ale nie lubi czekać.
Hieronim, mimo że stał kawałek dalej to doskonale słyszał przekaz. Ochroniarz nie krył się również ze swoimi słowami, lecz patrzył i mówił raczej w kierunku Oswalda.
-
- Myślę, że to cwany lis - rzucił niedbale cyrulik kończąc przerwaną krzykami Ergo operację. Nie dane było nacieszyć się odpoczynkiem, a samozadowolenie z wykonanej pracy, a dostał kolejnego pacjenta. I to z gatunku tych, których bardzo nie chciał widzieć w swoim życiu, których unikał, i którym w przypływie litości odstępował dawkę laudanum mając osłodzić ostatni oddech gdy sam im zabierał pozostałe.
Słowa których bał się wypowiadać. Wspomnienia których Laleczka z nim nie dzieliła, gdy ich drogi się rozeszły. Nie widział na oczy demonów niszczycielskich potęg, ale słyszał, że wiele staj dale jeden przechodził. I to mu wystarczyło. Szaleństwo u ludzi, płody które spędzał, spalone wioski przez armię.Zamyślił się na dobrą chwilę patrząc na Kurta, a po tej chwili jakby wyrzucając wszystkie złe myśli wyrzucił z siebie siarczystą wiązankę po której w odpowiednim anturażu miałby szansę awansować na jakiejś zaplutej łajbie na bosmana. Oczyściwszy tak umysł, zaczął się rządzić.
- Weź Nadja dwóch krzepkich chłopaków, Ergo wypierdala z namiotu - rzucił beztrosko.
Nie czekając na wykonanie polecenia zanim przeszedł do leczenia - czy może pomocy - zaczął tym co miał przywiązywać dłonie Kurta do stołu. Nie potrzebna była mu szamotanina. W miarę możliwości postarał się aby więzy były mocne, a nogi i tyłek pacjenta zsunąć niżej, a imię potrzeb o których za chwilę miał się wypowiedzieć.- Chodź no Laleczka - rzekł wyjątkowo poważnie, trochę się śpiesząc, ale wciąż zachowując względny spokój - i skup się. Jeśli masz jakiekolwiek zadrapanie na ramieniu, ranę, zacięcie czy cokolwiek, to je osłoń. Nie rozdrapuj ran. Traktuj tą całą juchę jako trującą. Rozumiesz? Postaram się mu pomóc, ale robię to niechętnie. I teraz tak... Plan jest taki. Zacznij go z tej krwi obmywać, szmaty potem trzeba spalić, nie dawaj ich do uprania. Ja zaraz sprawdzę czy w tych starych - chrząknął dając znać co myśli - bliznach nie tkwi metal. Jeśli nie, spojrzę na ten w nodze, na niego też uważaj. Jak możesz przyciemnij trochę w namiocie na czas inspekcji. Jeśli jest to zwykłe, to na razie zostawiamy je w nodze. I...
Wyciągnął z ukrytym schowku w ubraniu sporej wielkości kulkę.
- To jest pigułka wieczysta. Podamy ją delikatnie Kurtowi, po tym miejmy nadzieję, że wysra to co się w nim zmieszało z tą juchą. Chyba że to ten metal, to będę wyciął, ale wątpię. Potrzeba nam misek pod nogi, tak go usadowiłem. Po wszystkim pamiętaj aby odzyskać pigułkę, to bardzo drogi medykament, dla znawcy fachu wart sporo...
Zrobił krótką pauzę.
- Módl się do Młotodzierżcy, a gdyby nasz towarzysz złorzeczył lub się na nas porywał, to trzeba mu palnąć w łeb i modlić się do Mora. I nie kłapać gębą z czego my tu właściwe go leczymy... -
Gdy tylko Nadja sprowadziła silnorękich by zajęli się nietomnym ustawiła się obok cyrulika i słuchała go karnie. Jeżeli sprawa była tak poważna, że jego stalowe nerwy zostały poruszone to nie zamierzała stawać naprzeciw jego wiedzy. Widział straszniejsze bitwy niż ona, bogom dzięki, więc dla żartów by tego wszystkiego nie mówił.
- Ominęły mnie rany. - powiedziała, gdy nachylona ku Kurtowi zaczęła obmywać go gałganem z wodą po zagaszeniu ogarków dwóch świec by było więcej mroku - Zabawne, bo nie wygląda na ranionego szczególnie. - spojrzała na Ulricha - I ty tak serio z wysraną kulką? Znaczy, że ja będę mu w gównie szukać? A tfu!
Dziewczyna zamilkła zbierając myśli.
- A znasz jakąś modlitwę? Bo ja żadnych nie pamiętam... - wyszeptała z obawą.
-

Uliczki Bögenhafen
Po ucieczce z więzienia i krwawych przeprawach z szaleńcami Hieronim Bosch nie widział dla siebie wyjścia innego jak tylko ucieczka poza mury Bögenhafen. Miasto wydawało mu się skazane na nieuniknioną zagładę, wystawione pod rychły sąd łowców czarownic i gotowiące się do spłonięcia. Widok dzielnicy ukrytej za magazynem prawdziwie wstrząsnął starym mytnikiem, bo w jej murach znajdowało się bez liku ludzi sprawiających zwyczajnie zdrowe wrażenie, bez śladu wywołanego czarną magią szaleństwa.
Fakt ten przyprawił Boscha o mętlik w głowie. Gryząc kupione od domokrążcy za garść pensów nadgniłe jabłko urzędnik zaczął się zastanawiać czy plaga szaleństwa nie miała w rzeczywistości bardzo ograniczonego zasięgu i czy nie trawiła umysłów śmiertelników jedynie w swoim najbliższym otoczeniu. We wcześniejszej świątyni Sigmara ludzie popadali w szaleństwo nieledwie na oczach kapłanów, a tutaj wszyscy krążyli po ulicach jak gdyby nigdy nic, jeśli puszczało się w niepamięć ich zasępione oblicza i trwożne konwersacje.
Kiedy jakiś nieznajomy pojawił się przed Oswaldem zapraszając go w wieloznaczny sposób do spotkania z pryncypałem, Hieronim podjął decyzję mogącą wpłynąć dalece na jego dobrostan. Klepnąwszy Oswalda w ramię w wyrazie zachęty do przyjęcia groźnie brzmiącego zaproszenia w pojedynkę, mytnik podreptał ku dostrzeżonej niedaleko świątyni Mlotodzierżcy, lewą dłonią dotykając co chwila ukrytego pod odzieniem glejtu kapłana Grimmiga.
W jego głowie począł się rodzić pewien chytry plan, który wymagał spotkania z miejscowymi kapłanami. Misja ratunkowa złożona na barki Hieronima przez czcigodnego ojca Grimmiga wciąż pozostawała w mocy i zmuszała Boscha do opuszczenia Bögenhafen tak szybko jak to tylko było możliwe.
Altdorf czekał na wieści najwyższej rangi i zwlekając z wyjazdem Hieronim mógłby ściągnąć na siebie słuszny gniew Młotodzierżcy.
Musiał porozmawiać z kapłanami, pokazać im pisma Grimmiga i uzyskać zgodę na opuszczenie miasta - zgodę i oczywistą z każdego względu pomóc, której istotną częścią była nabita koronami sakiewka.
-
Szef nie lubi czekać... Oswald skrzywił się duchu, w myślach powtarzając słowa nieznajomego. To było zniechęcające. W przeciwieństwie do słów "strawa i napitek".
Poza tym samo słowo "szef" nie brzmiało najlepiej, przynajmniej w uszach Oswalda, który sam dla siebie był szefem, a za rozkazami i innymi tego typu rzeczami nie przepadał.
Z drugiej strony... za tą rozmową mógł się kryć jakiś poważny interes, mogący przynieść garść srebra, tego metalu nigdy nie było za dużo.- Prowadź - powiedział.
-
Dla Arbuza i Zell
Ekipie medyków udało się znaleźć skórzane pasy, które wyśmienicie nadawały się do unieruchomienia pacjenta. Rozerwanie ich było praktycznie niemożliwe, przy użyciu siły własnych mięśni, podobnie jak wysunięcie zeń nadgarstków. Podana została kulka z antymonu.
Nadja oczyściła całe ciało Kurta. Mały leżał teraz zupełnie nagi, podobnie jak reszta ich towarzysza. W tym stanie łatwiej było dokonać inspekcji. Oboje nie mieli wątpliwości że na powierzchni skóry nie ma żadnej rany, w przeciwieństwie do blizn, których było całkiem sporo. Podobnie jak wcześniej, nie zauważyli również świeżych blizn. Cały proces był powolny i żmudny, ponieważ Ulrich i Nadja podświadomie bali sie nadziania na coś czego spodziewali się nie znaleźć.
Na działanie kulki trzeba było jeszcze poczekać, to też medycy zajęli się metalowym obiektem który tkwił w nodze. Ciężko powiedzieć co to naprawde było, wyglądało jak coś pomiedzy kawałkiem blachy a marnej jakości nożem. Cześć elementu owinięta była powiązanymi strzępami szmat, które wisiały zeń nierównomiernie - nie wiadomo czy w skutek zużycia czy niedbałego obwiązania. To mogła być broń. Znów oboje mieli dziwne wrażenie że przed obmywaniem pacjenta, obcy element był wbity inaczej.
Dla Keta
Hieronim przemierzał, a właściwie przeciskał się przez stosunkowo gęsto zapełnioną dzielnice. Dla tłumu był niewidzialny, póki ktoś nie spostrzegł że kij którym starzec się podpiera jest w rzeczywistości włócznia, a pod łachmanami to nie garb tylko kusza.
Bosh dotarł do murów świątyni. Brama była zamknięta, choć wraz z ogrodzeniem, łatwa do przekroczenia, z uwagi na nieznaczną jej wysokość. W drewnianej, okutej żelazem bramie, było mniejsze, otwarte okienko. Otwór był na tyle duży, aby stojący po drugiej stronie mężczyzna był widoczny w połowie swej okazałości, lecz na tyle mały, żeby przejście na drugą stronę nie było zbyt proste - chyba że ktoś rzuci się na szczupaka.

Dla Krema
Meżczyzna nie odpowiedział nic, miast tego ruszył w stronę wskazanego przybytku. Karczma nie była zbyt okazała, lecz z drugiej strony, patrząc po klienteli, nie każdego byłoby stać na wizytę w takim miejscu. Gości było mało i każdy mógł znaleźć kąt dla siebie.
Oswald został zaprowadzony za winkiel, gdzie przy stole siedział lekko grubszy i podstarzały człowiek, który swój zawód miał wypisany na twarzy - handlarz lub przemytnik. Obok niego siedział drugi facet, aparycją, rozmiarami i wiekiem zbliżony do tego co przyprowadził Brauna do karczmy. Na stole stało kilka kufli piwa, w różnym stopniu opróżnienia, oraz dwie misy, jedna prawie pełna a druga prawie ze wylizana.
- Helmut Graff - przedstawił sie nie wstając
- Nie ukrywam sie, bo nie mam przed kim a i tak każdy mnie zna, rozumie się.
- Powiedzmy że widzieliśmy na własne oczy co wyczyniał ten Wasz koleszka. Wszyscy również wiemy że to tylko kwestia czasu aż zaraza dotrze do naszej dzielnicy. Jako człowiek byznesu, mam własne łodzie, niestety odcięte od mojego bezpośredniego nadzoru. Potrzebujemy kilku zmyślnych i kilku bitnych, aby móc sie nimi opiekować bardziej bezpośrednio.Helmut zrobił wymowną pauze podczas której osuszył do końca jeden z kufli.
- Jedz, ciężko się myśli na głodnego. Posil się i gadaj co myślisz. Czy Twoje ziomki, tak bardzo zaprzyjaźnione z miłościwie nam grożącymi dadzą rade podziałać bardziej w cieniu? Albo i na świeczniku, jeśli coś by nam nie poszło?

-
Brama świątyni Sigmara
Sędziwy urzędnik spojrzał przez uchylone okienko na twarz pilnującego bramy człowieka, marszcząc niecierpliwie czoło i przywołując na swe oblicze wyraz srogiej powagi.
- Zwę się Hieronim Bosch i jestem posłańcem świątobliwego czcigodnego ojca Zygfryda Grimmiga. Przynoszę wieści najwyższej wagi oraz wielce istotne pismo jego autorstwa - oznajmił przestępując z nogi na nogę - Muszę pilnie spotkać się twarzą w twarz z arcykapłanami.
Mytnik obejrzał się ponad ramieniem na uliczki dzielnicy, która w zdumiewająco małym stopniu przypominała fragment miasta dotkniętego plagą niszczącej umysły czarnej magii.
- Przynoszę te wieści za cenę wielkiego cierpienia oraz utraconego życia innych wysłanników ojca Grimmiga. Nie lza, by ich poświęcenie poszło na marne.
-
Cyrulik gdy zakończyli oczyszczanie pacjenta zewnętrzne, w postaci malowniczej biegunki (którą to biegunkę litościwy narrator pominie), wydobył swoją wieczystą pigułkę (pozostawiając domysłowi czytelnika z czego, i w jaki sposób) oraz wraz z Nadją zaczęli ją wyparzać w jednym garnku, bo w drugim parzyły się narzędzia. Trzeba było w końca zadbać o metal w nodze towarzysza.
W tak zwanym międzyczasie Ulrich zbadał jeszcze te pozorne "stare" blizny kompana czy w którejś nie ma podobnych niespodzianek, a gdy byli gotowi, razem zajęli się do leniwej operacji nogi - bo po wrośnięciu metalu w nogę była to rzeczywista operacja, wymagająca nacięcia zagojonej skóry w celu wydobycia przedmiotu.
W trakcie prac mężczyzna nawet trochę żartował ile musi dopisać do rachunku obydwu towarzyszom. A przynajmniej wydawało się, że są to żarty... -
- Ugh... Naprawdę to konieczne? - zapytała Nadja, gdy Urlich grzebał w poszukiwaniu kulki, jaką szybko wrzuciła do wyparzania w wodzie. Zakryła nos i usta chustą, aby nie tylko nie wdychać czegokolwiek, co krew mogłaby przynieść z ran, ale tym bardziej by nie musieć wręcz smakować... innych... zapachów...
Dziewczyna nie była zachwycona, że przyjdzie jej pomagać domorsłemu chirurgowai, ale przystąpieła do zadania jak ją nauczył czas w wojsku z cyrulikiem.
- Dopisz także dla mnie do rachunku za szkody emocjonalne. - burknęła, gdy podawała czyściejsze narzędzia. -
Dla Keta
Strażnik świątynny przez chwilę uważnie przyglądał się Heronimowi, po czym zadał kilka szczegółowych i podchwytliwych pytań, następnie wpuścił Boscha na dziedziniec.
Przybytek nie za bardzo różnił się od tego co Bohater widział w świątyni po drugiej stronie muru. No może poza tym że nie było tu zbyt wielu ludzi,a na wejściu nie stała barykada. Po obejściu krążyło kila sług oraz akolitów.
Szli razem w stronę głównego budynku, przy którym stał kapłan. Przewodnik Hieronima skłonił się delikatnie:
- Ojcze Thorstenie, ten o to człowiek twierdzi że jest wysłannikiem naszego brata we wierze Ojca Grimmiga. Posiada on list naznaczony lakiem osobistym Przeora, który wedle mej skromnej wiedzy takim faktycznie jest.
Hieronim czekając na swoją kolej zdążył zauważyć, iż przewodnik, mimo akolickich szat jest uzbrojony. Z pod jednej z poł wystawała pochwa miecza, a głownia odznaczała sie przy pasie.
- A wiesz mówisz? Hm .. faktycznie, pieczeć, charakter i styl pisma jest jak najbardziej zgodny z osobą której list przynosisz. Wierzę Ci synu. Niemniej jednak, hhm ... nie bardzo jestem sprawczy w materii udzielania pomocy, gdyż sam jestem w potrzasku. Skoro, jak mniemam, hm ... dopiero przed chwilą dostałeś się na nasza stronę, hm ... możesz nie zdawać sobie sprawy że nasza sytuacja jest nielepsza, jesteśmy otoczeni, z jednej strony woda, z drugiej poszalały tłum, a z trzecież zaś staromurze. Dwóch spośród nich, tłumaczyć, jak hm...mniemam, nie musze, lecz trzecia z nich to, hm .... pomysł ryzykowny. Trzeba ci wiedzieć, że rzadcy dzielnicy centralnej odcieli sie od reszty, za grubymi murami, które w przeciwieństwie od naszych, dadzą rade pokonać nawał czegokolwiek co by na nich ruszyło. Błogosławieństwo podczas oblężenia stało sie wyrocznią podczas problemu wewnętrznego, jedyna droga ucieczki prowadzi własnie tędy, a nam nie sposób jej hm... osiągnąć. Pozostaje nam trwać i liczyć że uda się nam utrzymać. Hm... lub, czemu można zastanowić się głębiej, dołączyć do grupy, pospolitego ruszenia, które zwalczy zaraze tu i teraz, oswabadzając przecznicę za hm... przecznicą aż dotrze do bezpiecznej przystani, hm ... miejsca gdzie możliwa jest uratowanie życia. Cóż na to hm.. rzeczesz?
Przewodnik stał niewzruszony, ciągle obserwował Hieronima. Przemowa przeora nie zrobiła na mim wrażenia.
Dla Ergo
Sum obudził się w jakimś ciemnym kącie. Leżał na czymś co wyglądało na nosze, które z kolei położone były na pryczy. Bohater z przyzwyczajenia spróbował się podnieść jednym szybkim ruchem, lecz mimowolnie zaprzestał, gdyż przeszył go tak mocny ból że aż zobaczył mroczki przed oczami.
Ergo obejrzał swoje ciało, ku jego uciesze, nie było już w nim bełtów. Zamiast tego cały tors był zabandażowany. Drugą próbę podjął zdecydowanie spokojniej, po czym z zadowoleniem przyznał że mogło być gorzej. Mógł wstać, nawet chodzić, chociaż o biegu mógł raczej zapomnieć. Dalej kręciło mu sie delikatnie w głowie, chociaz zapewne był to efekt znieczulenia. W drewnianej misce, obok pryczy stała drewniana miska jakiejś cienkiej, zimnej zupy, oraz dwie kromki chleba.
Przez moment Sum nie wiedział gdzie sie znajduje, lecz w moment później był absolutnie pewny że ktoś przyniósł go do kanciapy między drugą kanciapą w której go operowali, a jeszcze jednym budynkiem, graniczącym już bezpośrednio z magazynem pełniącym role strażnicy.
Widział ruch miejski, masę ludzi krazących w te i w tamte, oraz budynek karczmy, oddalony nie tak znów bardzo od strażnicy. Wiedział równiez gdzie był operowany i mógł tam się udać.
Dla Arbuza i Zell
Ulrich widział już mocniejsze reakcje na magiczną kulke. Ta tutaj nie była zbyt .. intensywna, aczkolwiek jakby nie patrzeć, gówno to gówno.
Po wydobyciu i oczyszczeniu zarówno kulki jak i towarzysza, dwójka medyków zajęła sie raną na nodze. Metalowy element znów jakby o część cala wysunął się z nogi. tak, to była operacja, trzeba było użyć ostrych narzędzi i, o dziwo, całkiem sporo siły, aby wyciągnąć przedmiot. Przy okazji polało się oczywiście trochę krwi, jednakże niezbyt wiele. Cała akcja, mimo wszystko, poszła gładko. Bohaterowie jeszcze raz przejrzeli ciało Małego pod katem podejrzanych rzeczy , gdy ...
Dla Morta, Arbuza i Zell
... powieki Małego otworzyły się. Towarzysz w pierwszym odruchu postanowił się podnieść, co było utrudnione przez skórzane pasy które blokowały jego nadgarstki. Cyrulicy aż podskoczyli, mogli co prawda spodziewać się tego że Kurt w końcu sie wybudzi, jednakże to zawsze było jakieś zaskoczenie.
Dla Morta
Kurt leżał nagi na stole operacyjnym, nie miał na sobie posoki, swojej ani czyjej i ogólnie czuł się całkiem dobrze, poza tym że był bardzo głodny. Delikatnie swędziała go łydka, ta w którą wcześniej wbiło się coś metalowego. Bok i ramie nawet nie piekły, chociaż niemożliwym było sprawdzenie w jakim są stanie.
Dla Krema
- Jesteś z tych małomównych co? Dobrze, to sobie mało mów, ale dużo myśl, i najlepiej szybko, nie mamy całego dnia.
Rozmówca kontynuował posiłek dziwnie uśmiechająć się do Oswalda.
-
Kurt otworzył oczy i przez chwilę wpatrywał się w sufit, próbując zrozumieć, gdzie się znajduje. Ostatnim, co pamiętał, była walka z diabołem, ból rozoranego ramienia i głos Hieronima zapewniającego go, że Sigmar nad nim czuwa. Teraz nie czuł bólu, nie miał na sobie ani zbroi, ani ubrania, a zamiast miecza trzymał w dłoniach... właściwie niczego nie trzymał. Spróbował się podnieść i dopiero wtedy odkrył, że ktoś przywiązał go do stołu.
Mały szarpnął rękami, początkowo bardziej ze zdziwienia niż ze złości. Skórzane pasy napięły się na nadgarstkach, uniemożliwiając mu wykonanie najprostszego ruchu. Kurt zmarszczył brwi i spojrzał na swoje ręce, jakby nie dowierzał, że coś tak niepozornego może go zatrzymać. Spróbował ponownie, tym razem angażując barki i napinając potężne mięśnie ramion. Stół zatrzeszczał pod ciężarem jego ciała.
–JA... KURT!
Dostrzegł podskakujących ze strachu cyrulików, ale ich obecność niewiele mu wyjaśniała. Nie pamiętał, żeby zgadzał się na przywiązywanie do czegokolwiek. Nie wiedział też, gdzie podziały się jego rzeczy, dlaczego leżał nagi ani co właściwie zrobiono z jego ranami. W głębi brzucha Małego odezwało się dziwne bulgotanie, któremu towarzyszyło narastające uczucie ucisku. Początkowo uznał, że to zwyczajny głód, bo przecież od dawna niczego nie jadł, jednak kolejne, nieprzyjemne skurcze nie przypominały niczego, co znał. Wiedział natomiast, że jest głodny, a ktoś właśnie uniemożliwiał mu wstanie i znalezienie jedzenia.
Zacisnął szczęki. Przez moment przyglądał się pasom, oceniając ich grubość i sposób mocowania. Potem nabrał głęboko powietrza, zaparł się plecami o blat i naprężył całe ciało, zamierzając zerwać krępujące go więzy jednym potężnym szarpnięciem. Na szyi wystąpiły mu żyły, twarz poczerwieniała, a z gardła wydobył się niski, narastający ryk.
– KURT... WSTAĆ!
Szarpnął z całej siły, nie mając pojęcia, czy ustąpią pasy, ich mocowania, czy może jego własne nadgarstki. Jednego był pewien, nie zamierzał dobrowolnie spędzić na tym stole ani chwili dłużej.
-
-
Cyrulik nie po raz pierwszy miał kontakt z pacjentem w stanie szału, ale dziś nie był pewien czy ma kontakt z dobrze znanym Knurem, czy może jednak terapia oczyszczenia wewnętrznego nie pomogło w stopniu wystarczającym. Przezornie chwycił miecz, lecz zanim korzystając z chwil aby wyciągnąć ostrze na widok, postanowił przemówić towarzyszowi do rozsądku.
- Kurt, jeśli zrobisz teraz burdę to zaraz zbiegną się tu wszyscy i zatłuką cię jako kolejnego szalonego, do cholery! Pasy były to gdybyś właśnie jednak oszalał! -
Dla Morta, Arbuza i Zell
Pasy trzymały mocno, bardzo mocno, nawet patrząc na siłę jaką dysponował Kurt. Niemniej jednak nie tyle skóra, co drewno, do której były przymocowane, zaczęły niepokojąco trzeszczeć. Gdyby tak ... jeszcze trochę? Do uszu Kurta dotarły słowa Ulricha, chyba że ... akurat nie.
<Mort, możesz, a nawet powinieneś, dać drugi odpis w tej turze>
-
Kurt zaprzestał szarpania pasów i spojrzał na towarzyszy z wyraźnym oburzeniem.
– Przyjaciele, wasze podejrzenia są całkowicie bezpodstawne. Jestem przy zdrowych zmysłach, wiem kim jestem i pozostaję wiernym sługą Sigmara. Sam fakt, że dysponuję znaczną siłą, nie stanowi przecież dowodu opętania. Proponuję zatem zachować rozsądek, odłożyć narzędzia i rozwiązać tę sprawę bez niepotrzebnego rozlewu krwi.
Kurt uznał, że przedstawił swoje stanowisko wystarczająco jasno. Wtedy jednak w jego brzuchu rozległo się złowrogie bulgotanie.
– Ponadto byłbym wdzięczny za niezwłoczne umożliwienie mi skorzystania z wychodka.
-
Cyrulik zrobił minę jakby dopiero teraz zaczął się prawdziwie o Kurta obawiać, co zresztą odzwierciedlało prawdziwe uczucia Ulricha który przez moment był pewny, że jego towarzysza opętał jakiś Demon Wiedzy lub Demon Elokwencji (jako pobożny mieszkaniec Imperium wolał nawet w myślach nie rozprawiać czy te pierwsze należą do Tzeentcha, a drugie do Slaanesha).
Na szczęście całkiem zwyczajne słowa w materii jelitowo-gastrycznej sprowadziły sytuację do poziomu zwyczajności, iż z lekkim uśmiechem mężczyzna zaczął uwalniać Knura zagadując go przy okazji.
- Masz ranę na nodze, będzie trzeba potem zmienić opatrunek, poradzisz sobie sam lub wołaj Laleczkę. Co do wychodka, będziesz teraz najpewniej robił niczym lub samą wodą, musisz dużo pić. Podałem ci środki oczyszczające, swoją drogą dość drogie... No i te drogie środki, oj, drogie, działały również jak byłeś nieprzytomny. Cały byłeś w krwi, jucha mogła zmieszać się z twoją, trzeba było zapewnić, iż złe fluidy nie zagoszczą w twym ciele.Kwestię wrastającego metalu na razie pominął, a sam kawałek miał ochotę wyrzucić.
-
Dość łapczywie chwycił miskę i w sposób uwłaczający ludziom kulturalnym wysiorbał polewkę. Nie był głodny. Ale widok płynu obudził w nim jakiś pierwotny instynkt by natychmiast zaspokoić pragnienie. Czy to wywołane upływem krwi, czy znieczuleniem.
Oblizawszy usta i miskę z kawałków czegoś co z dużą dozą prawdopodobieństwa uchodziło za grudki tłuszczu i kaszy obrzucił okiem widoczny z wnętrza ruch na ulicy. Nie wyglądał znajomo. Wyglądał dziwnie. Powinno tu panować wyludnienie. Bo chyba nie przyśnił sobie ostatnich godzin w opuszczonym przez żywych mieście. Nie. Z pewnością nie. Wtedy nie byłby przecież zabandażowany. A jednak ulica Bogenhafen w tym miejscu tętniła życiem.
Wstał ostrożnie po pierwszej porażce. I równie ostrożnie postąpił kilka kroków ku wyjściu. Nie rozpoznał jednak nikogo na ulicy. Zostawili go, czy jak?
Karczma zdawała się oczywistym miejscem na znalezienie zarówno informacji jak i kolejnej dawki znieczulenia. Ale, że pamiętał gdzie go cyrulik doglądał, to postanowił zajść wpierw do sali operacyjnej sprawdzić, czy jaką znajomą gębę tam ujrzy.
-
Oswald również się przedstawił, ale nie od razu odpowiedział. I bynajmniej nie dlatego, że zajął się jedzeniem. Odpowiadanie bez namysłu na pytanie tego typu bez namysłu było co najmniej nierozsądne. Tym bardziej, że sam Oswald nie bardzo wiedział, co sam, decydując tylko za siebie, zdecydowałby. Czy warto było ruszać z nie wiadomo kim... zapewne podejrzanym typem. Czy raczej szefem takich typów.
- Parę godzin temu - powiedział, odrywając się od jedzenia - odpowiedziałbym twierdząco. Ale teraz... - Przerwał na chwilę. - Jeden z nas jest ranny i, zapewne, nie będzie zdolny do pełnego działania w najbliższym czasie. A ten osiłek, o którym wspomniałeś... Mógł się na jakiś czas wypalić. Gdy wracaliśmy, wyglądał na oderwanego od rzeczywistości.
- Spróbuję ich przekonać - dodał - bo utknąć tu na nie wiadomo jak długo, to nie brzmi zbyt ciekawie.
Cześć! Wygląda na to, że jesteś zainteresowany tą rozmową, ale nie masz jeszcze konta.
Masz dość przewijania tych samych postów za każdą wizytą? Po zarejestrowaniu konta zawsze wrócisz dokładnie do tego samego miejsca, w którym byłeś wcześniej, możesz wtedy również wybrać opcję otrzymywania powiadomień nowych odpowiedziach (e-mailem lub powiadomieniem push). Będziesz też mógł zapisywać zakładki i głosować na posty, aby okazać uznanie innym członkom społeczności.
Z Twoją pomocą tez post mógłby być nawet lepszy 💗
Zarejestruj się Zaloguj się