Przejdź do treści
  • Kategorie
  • Ostatnie
  • Tagi
  • Popularne
  • Świat
  • Użytkownicy
  • Grupy
  • Strona startowa
Skórki
  • Jasny
  • Brite
  • Cerulean
  • Cosmo
  • Flatly
  • Journal
  • Litera
  • Lumen
  • Lux
  • Materia
  • Minty
  • Morph
  • Pulse
  • Sandstone
  • Simplex
  • Sketchy
  • Spacelab
  • United
  • Yeti
  • Zephyr
  • Ciemny
  • Cyborg
  • Darkly
  • Quartz
  • Slate
  • Solar
  • Superhero
  • Vapor

  • Domyślna (Cyborg)
  • Brak skórki
Zwiń
Patronite
  1. Start
  2. Sesje Warhammer
  3. Rozgrywka
  4. [WFRP 2ed] Bögenhafen
Bögenhafen
DeklineD
Dekline jako
Złośliwość losu
Mistrz Gry
SantorineS
Santorine jako
Ulrich Rotzniesser
Nieaktywny
WiredW
Wired jako
Marcus Funke
Nieaktywny
SeachS
Seach jako
Modi Wagner
Nieaktywny
MortarelM
Mortarel jako
Mały Kurt vel Knut
MarrrtM
Marrrt jako
Ergo Sum
KermK
Kerm jako
Oswald Braun
KetharianK
Ketharian jako
Hieronim Bosch
JhnWJ
JhnW jako
Ulrich (von) Guttenluft
ZellZ
Zell jako
Nadja Schmidt

[WFRP 2ed] Bögenhafen

Zaplanowany Przypięty Zablokowany Przeniesiony Rozgrywka
wfrp 2edkrótkie odpisysurvivalbögenhafen
291 Posty 10 Uczestników 11.1k Wyświetlenia 3 Obserwuje
  • Najpierw najstarsze
  • Najpierw najnowsze
  • Najwięcej głosów
Odpowiedz
  • Odpowiedz, zakładając nowy temat
Zaloguj się, aby odpowiedzieć
Ten temat został usunięty. Mogą go zobaczyć tylko użytkownicy upoważnieni do zarządzania tematami.
  • DeklineD
    DeklineD
    Dekline jako Złośliwość losu
    Obsługa Moderator Mecenas
    napisał(a) ostatnio edytowany przez
    #272

    Dla Keta

    Strażnik świątynny przez chwilę uważnie przyglądał się Heronimowi, po czym zadał kilka szczegółowych i podchwytliwych pytań, następnie wpuścił Boscha na dziedziniec.

    Przybytek nie za bardzo różnił się od tego co Bohater widział w świątyni po drugiej stronie muru. No może poza tym że nie było tu zbyt wielu ludzi,a na wejściu nie stała barykada. Po obejściu krążyło kila sług oraz akolitów.

    Szli razem w stronę głównego budynku, przy którym stał kapłan. Przewodnik Hieronima skłonił się delikatnie:

    - Ojcze Thorstenie, ten o to człowiek twierdzi że jest wysłannikiem naszego brata we wierze Ojca Grimmiga. Posiada on list naznaczony lakiem osobistym Przeora, który wedle mej skromnej wiedzy takim faktycznie jest.

    Hieronim czekając na swoją kolej zdążył zauważyć, iż przewodnik, mimo akolickich szat jest uzbrojony. Z pod jednej z poł wystawała pochwa miecza, a głownia odznaczała sie przy pasie.

    - A wiesz mówisz? Hm .. faktycznie, pieczeć, charakter i styl pisma jest jak najbardziej zgodny z osobą której list przynosisz. Wierzę Ci synu. Niemniej jednak, hhm ... nie bardzo jestem sprawczy w materii udzielania pomocy, gdyż sam jestem w potrzasku. Skoro, jak mniemam, hm ... dopiero przed chwilą dostałeś się na nasza stronę, hm ... możesz nie zdawać sobie sprawy że nasza sytuacja jest nielepsza, jesteśmy otoczeni, z jednej strony woda, z drugiej poszalały tłum, a z trzecież zaś staromurze. Dwóch spośród nich, tłumaczyć, jak hm...mniemam, nie musze, lecz trzecia z nich to, hm .... pomysł ryzykowny. Trzeba ci wiedzieć, że rzadcy dzielnicy centralnej odcieli sie od reszty, za grubymi murami, które w przeciwieństwie od naszych, dadzą rade pokonać nawał czegokolwiek co by na nich ruszyło. Błogosławieństwo podczas oblężenia stało sie wyrocznią podczas problemu wewnętrznego, jedyna droga ucieczki prowadzi własnie tędy, a nam nie sposób jej hm... osiągnąć. Pozostaje nam trwać i liczyć że uda się nam utrzymać. Hm... lub, czemu można zastanowić się głębiej, dołączyć do grupy, pospolitego ruszenia, które zwalczy zaraze tu i teraz, oswabadzając przecznicę za hm... przecznicą aż dotrze do bezpiecznej przystani, hm ... miejsca gdzie możliwa jest uratowanie życia. Cóż na to hm.. rzeczesz?

    Przewodnik stał niewzruszony, ciągle obserwował Hieronima. Przemowa przeora nie zrobiła na mim wrażenia.

    Dla Ergo

    Sum obudził się w jakimś ciemnym kącie. Leżał na czymś co wyglądało na nosze, które z kolei położone były na pryczy. Bohater z przyzwyczajenia spróbował się podnieść jednym szybkim ruchem, lecz mimowolnie zaprzestał, gdyż przeszył go tak mocny ból że aż zobaczył mroczki przed oczami.

    Ergo obejrzał swoje ciało, ku jego uciesze, nie było już w nim bełtów. Zamiast tego cały tors był zabandażowany. Drugą próbę podjął zdecydowanie spokojniej, po czym z zadowoleniem przyznał że mogło być gorzej. Mógł wstać, nawet chodzić, chociaż o biegu mógł raczej zapomnieć. Dalej kręciło mu sie delikatnie w głowie, chociaz zapewne był to efekt znieczulenia. W drewnianej misce, obok pryczy stała drewniana miska jakiejś cienkiej, zimnej zupy, oraz dwie kromki chleba.

    Przez moment Sum nie wiedział gdzie sie znajduje, lecz w moment później był absolutnie pewny że ktoś przyniósł go do kanciapy między drugą kanciapą w której go operowali, a jeszcze jednym budynkiem, graniczącym już bezpośrednio z magazynem pełniącym role strażnicy.

    Widział ruch miejski, masę ludzi krazących w te i w tamte, oraz budynek karczmy, oddalony nie tak znów bardzo od strażnicy. Wiedział równiez gdzie był operowany i mógł tam się udać.

    Dla Arbuza i Zell

    Ulrich widział już mocniejsze reakcje na magiczną kulke. Ta tutaj nie była zbyt .. intensywna, aczkolwiek jakby nie patrzeć, gówno to gówno.

    Po wydobyciu i oczyszczeniu zarówno kulki jak i towarzysza, dwójka medyków zajęła sie raną na nodze. Metalowy element znów jakby o część cala wysunął się z nogi. tak, to była operacja, trzeba było użyć ostrych narzędzi i, o dziwo, całkiem sporo siły, aby wyciągnąć przedmiot. Przy okazji polało się oczywiście trochę krwi, jednakże niezbyt wiele. Cała akcja, mimo wszystko, poszła gładko. Bohaterowie jeszcze raz przejrzeli ciało Małego pod katem podejrzanych rzeczy , gdy ...

    Dla Morta, Arbuza i Zell

    ... powieki Małego otworzyły się. Towarzysz w pierwszym odruchu postanowił się podnieść, co było utrudnione przez skórzane pasy które blokowały jego nadgarstki. Cyrulicy aż podskoczyli, mogli co prawda spodziewać się tego że Kurt w końcu sie wybudzi, jednakże to zawsze było jakieś zaskoczenie.

    Dla Morta

    Kurt leżał nagi na stole operacyjnym, nie miał na sobie posoki, swojej ani czyjej i ogólnie czuł się całkiem dobrze, poza tym że był bardzo głodny. Delikatnie swędziała go łydka, ta w którą wcześniej wbiło się coś metalowego. Bok i ramie nawet nie piekły, chociaż niemożliwym było sprawdzenie w jakim są stanie.

    Dla Krema

    - Jesteś z tych małomównych co? Dobrze, to sobie mało mów, ale dużo myśl, i najlepiej szybko, nie mamy całego dnia.

    Rozmówca kontynuował posiłek dziwnie uśmiechająć się do Oswalda.

    Discord nie jest dla mnie wiążący ani obligatoryjny. Chcesz coś ode mnie, to zawrzyj w poście.

    1 odpowiedź Ostatnia odpowiedź
    1
    • MortarelM
      MortarelM
      Mortarel jako Mały Kurt vel Knut
      napisał(a) ostatnio edytowany przez Zell
      #273

      Kurt otworzył oczy i przez chwilę wpatrywał się w sufit, próbując zrozumieć, gdzie się znajduje. Ostatnim, co pamiętał, była walka z diabołem, ból rozoranego ramienia i głos Hieronima zapewniającego go, że Sigmar nad nim czuwa. Teraz nie czuł bólu, nie miał na sobie ani zbroi, ani ubrania, a zamiast miecza trzymał w dłoniach... właściwie niczego nie trzymał. Spróbował się podnieść i dopiero wtedy odkrył, że ktoś przywiązał go do stołu.

      Mały szarpnął rękami, początkowo bardziej ze zdziwienia niż ze złości. Skórzane pasy napięły się na nadgarstkach, uniemożliwiając mu wykonanie najprostszego ruchu. Kurt zmarszczył brwi i spojrzał na swoje ręce, jakby nie dowierzał, że coś tak niepozornego może go zatrzymać. Spróbował ponownie, tym razem angażując barki i napinając potężne mięśnie ramion. Stół zatrzeszczał pod ciężarem jego ciała.

      –JA... KURT!

      Dostrzegł podskakujących ze strachu cyrulików, ale ich obecność niewiele mu wyjaśniała. Nie pamiętał, żeby zgadzał się na przywiązywanie do czegokolwiek. Nie wiedział też, gdzie podziały się jego rzeczy, dlaczego leżał nagi ani co właściwie zrobiono z jego ranami. W głębi brzucha Małego odezwało się dziwne bulgotanie, któremu towarzyszyło narastające uczucie ucisku. Początkowo uznał, że to zwyczajny głód, bo przecież od dawna niczego nie jadł, jednak kolejne, nieprzyjemne skurcze nie przypominały niczego, co znał. Wiedział natomiast, że jest głodny, a ktoś właśnie uniemożliwiał mu wstanie i znalezienie jedzenia.

      Zacisnął szczęki. Przez moment przyglądał się pasom, oceniając ich grubość i sposób mocowania. Potem nabrał głęboko powietrza, zaparł się plecami o blat i naprężył całe ciało, zamierzając zerwać krępujące go więzy jednym potężnym szarpnięciem. Na szyi wystąpiły mu żyły, twarz poczerwieniała, a z gardła wydobył się niski, narastający ryk.

      – KURT... WSTAĆ!

      Szarpnął z całej siły, nie mając pojęcia, czy ustąpią pasy, ich mocowania, czy może jego własne nadgarstki. Jednego był pewien, nie zamierzał dobrowolnie spędzić na tym stole ani chwili dłużej.

      1 odpowiedź Ostatnia odpowiedź
      1
      • ZellZ
        ZellZ
        Zell jako Nadja Schmidt
        Moderator Obsługa Mecenas Grafik
        napisał(a) ostatnio edytowany przez Zell
        #274

        Nadja odsunęła się z przerażeniem.
        - Jego opętało! - skryła się za Urlichem trzymając go za ramię - Oszalał!
        Kobieta wyglądała naprawdę na przerażoną i szukała oparcia w cyruliku.

        Writing is a socially acceptable form of schizophrenia.

        1 odpowiedź Ostatnia odpowiedź
        0
        • JhnWJ
          JhnWJ
          JhnW jako Ulrich (von) Guttenluft
          Administrator Obsługa Developer
          napisał(a) ostatnio edytowany przez
          #275

          Cyrulik nie po raz pierwszy miał kontakt z pacjentem w stanie szału, ale dziś nie był pewien czy ma kontakt z dobrze znanym Knurem, czy może jednak terapia oczyszczenia wewnętrznego nie pomogło w stopniu wystarczającym. Przezornie chwycił miecz, lecz zanim korzystając z chwil aby wyciągnąć ostrze na widok, postanowił przemówić towarzyszowi do rozsądku.
          - Kurt, jeśli zrobisz teraz burdę to zaraz zbiegną się tu wszyscy i zatłuką cię jako kolejnego szalonego, do cholery! Pasy były to gdybyś właśnie jednak oszalał!

          1 odpowiedź Ostatnia odpowiedź
          0
          • DeklineD
            DeklineD
            Dekline jako Złośliwość losu
            Obsługa Moderator Mecenas
            napisał(a) ostatnio edytowany przez
            #276

            Dla Morta, Arbuza i Zell

            Pasy trzymały mocno, bardzo mocno, nawet patrząc na siłę jaką dysponował Kurt. Niemniej jednak nie tyle skóra, co drewno, do której były przymocowane, zaczęły niepokojąco trzeszczeć. Gdyby tak ... jeszcze trochę? Do uszu Kurta dotarły słowa Ulricha, chyba że ... akurat nie.

            <Mort, możesz, a nawet powinieneś, dać drugi odpis w tej turze>

            Discord nie jest dla mnie wiążący ani obligatoryjny. Chcesz coś ode mnie, to zawrzyj w poście.

            1 odpowiedź Ostatnia odpowiedź
            😰
            0
            • MortarelM
              MortarelM
              Mortarel jako Mały Kurt vel Knut
              napisał(a) ostatnio edytowany przez Zell
              #277

              Kurt zaprzestał szarpania pasów i spojrzał na towarzyszy z wyraźnym oburzeniem.

              – Przyjaciele, wasze podejrzenia są całkowicie bezpodstawne. Jestem przy zdrowych zmysłach, wiem kim jestem i pozostaję wiernym sługą Sigmara. Sam fakt, że dysponuję znaczną siłą, nie stanowi przecież dowodu opętania. Proponuję zatem zachować rozsądek, odłożyć narzędzia i rozwiązać tę sprawę bez niepotrzebnego rozlewu krwi.

              Kurt uznał, że przedstawił swoje stanowisko wystarczająco jasno. Wtedy jednak w jego brzuchu rozległo się złowrogie bulgotanie.

              – Ponadto byłbym wdzięczny za niezwłoczne umożliwienie mi skorzystania z wychodka.

              1 odpowiedź Ostatnia odpowiedź
              0
              • JhnWJ
                JhnWJ
                JhnW jako Ulrich (von) Guttenluft
                Administrator Obsługa Developer
                napisał(a) ostatnio edytowany przez
                #278

                Cyrulik zrobił minę jakby dopiero teraz zaczął się prawdziwie o Kurta obawiać, co zresztą odzwierciedlało prawdziwe uczucia Ulricha który przez moment był pewny, że jego towarzysza opętał jakiś Demon Wiedzy lub Demon Elokwencji (jako pobożny mieszkaniec Imperium wolał nawet w myślach nie rozprawiać czy te pierwsze należą do Tzeentcha, a drugie do Slaanesha).
                Na szczęście całkiem zwyczajne słowa w materii jelitowo-gastrycznej sprowadziły sytuację do poziomu zwyczajności, iż z lekkim uśmiechem mężczyzna zaczął uwalniać Knura zagadując go przy okazji.
                - Masz ranę na nodze, będzie trzeba potem zmienić opatrunek, poradzisz sobie sam lub wołaj Laleczkę. Co do wychodka, będziesz teraz najpewniej robił niczym lub samą wodą, musisz dużo pić. Podałem ci środki oczyszczające, swoją drogą dość drogie... No i te drogie środki, oj, drogie, działały również jak byłeś nieprzytomny. Cały byłeś w krwi, jucha mogła zmieszać się z twoją, trzeba było zapewnić, iż złe fluidy nie zagoszczą w twym ciele.

                Kwestię wrastającego metalu na razie pominął, a sam kawałek miał ochotę wyrzucić.

                1 odpowiedź Ostatnia odpowiedź
                0
                • MarrrtM
                  MarrrtM
                  Marrrt jako Ergo Sum
                  Mecenas
                  napisał(a) ostatnio edytowany przez
                  #279

                  Dość łapczywie chwycił miskę i w sposób uwłaczający ludziom kulturalnym wysiorbał polewkę. Nie był głodny. Ale widok płynu obudził w nim jakiś pierwotny instynkt by natychmiast zaspokoić pragnienie. Czy to wywołane upływem krwi, czy znieczuleniem.

                  Oblizawszy usta i miskę z kawałków czegoś co z dużą dozą prawdopodobieństwa uchodziło za grudki tłuszczu i kaszy obrzucił okiem widoczny z wnętrza ruch na ulicy. Nie wyglądał znajomo. Wyglądał dziwnie. Powinno tu panować wyludnienie. Bo chyba nie przyśnił sobie ostatnich godzin w opuszczonym przez żywych mieście. Nie. Z pewnością nie. Wtedy nie byłby przecież zabandażowany. A jednak ulica Bogenhafen w tym miejscu tętniła życiem.

                  Wstał ostrożnie po pierwszej porażce. I równie ostrożnie postąpił kilka kroków ku wyjściu. Nie rozpoznał jednak nikogo na ulicy. Zostawili go, czy jak?

                  Karczma zdawała się oczywistym miejscem na znalezienie zarówno informacji jak i kolejnej dawki znieczulenia. Ale, że pamiętał gdzie go cyrulik doglądał, to postanowił zajść wpierw do sali operacyjnej sprawdzić, czy jaką znajomą gębę tam ujrzy.

                  1 odpowiedź Ostatnia odpowiedź
                  0
                  • KermK
                    KermK
                    Kerm jako Oswald Braun
                    napisał(a) ostatnio edytowany przez
                    #280

                    Oswald również się przedstawił, ale nie od razu odpowiedział. I bynajmniej nie dlatego, że zajął się jedzeniem. Odpowiadanie bez namysłu na pytanie tego typu bez namysłu było co najmniej nierozsądne. Tym bardziej, że sam Oswald nie bardzo wiedział, co sam, decydując tylko za siebie, zdecydowałby. Czy warto było ruszać z nie wiadomo kim... zapewne podejrzanym typem. Czy raczej szefem takich typów.

                    - Parę godzin temu - powiedział, odrywając się od jedzenia - odpowiedziałbym twierdząco. Ale teraz... - Przerwał na chwilę. - Jeden z nas jest ranny i, zapewne, nie będzie zdolny do pełnego działania w najbliższym czasie. A ten osiłek, o którym wspomniałeś... Mógł się na jakiś czas wypalić. Gdy wracaliśmy, wyglądał na oderwanego od rzeczywistości.
                    - Spróbuję ich przekonać - dodał - bo utknąć tu na nie wiadomo jak długo, to nie brzmi zbyt ciekawie.

                    1 odpowiedź Ostatnia odpowiedź
                    0
                    • KetharianK
                      KetharianK
                      Ketharian jako Hieronim Bosch
                      Obsługa Moderator Mecenas
                      napisał(a) ostatnio edytowany przez
                      #281

                      Świątynia w sąsiedniej dzielnicy


                      Hieronim skłonił pokornie głowę słysząc słowa kapłana, starannie ukrył nieprzyjemne wrażenie rozczarowania na ich dźwięk.

                      - Rozumiem, świątobliwy ojcze. Na wszystkich nas spadły srogie czasy i brzemię wielkiej próby. Nie śmiałbym prosić was o zbyt wiele, ale złożyłem ojcu Grimmigowi przyrzeczenie, z którego uwolnić może mnie jedynie on albo Sigmar we własnej osobie. Muszę się wraz ze świtą wydostać poza miasto, im szybciej tym lepiej. Widziałem na ulicach, że u was w dzielnicy szaleństwo umysłów znacznie jest słabsze niźli w Kupferdamp, tam jedynie nieliczni zdołali się jemu oprzeć dzięki sile wiary. Rzeknę wam, że dało mi to do myślenia, bo wszystko wskazuje na to, że źródło tego czarnoksięskiego obłędu jest silne, ale ma bardzo ograniczony zasięg.

                      Bosch nakreślił na piersiach ochronny znak.

                      - Trza by zbadać jak daleko sięga ta plugawa aura i wytyczyć jej granice, a potem tam kwarantannę ustawić, a resztę miasta uwolnić z potrzasku. Ale to już nie dla mnie zadanie, jeno rada z dobrego serca płynąca. Powiadaliście, że macie kontrolę nad dzielnicą aż po wodę, tędy wierzę, że macie też dostęp do łodzi, a w tym zdrowym na umyśle tłumie na ulicach pewnikiem znajdą się wprawieni wioślarze. Takich nam potrzeba, coby nas z miasta morzem wywieźli, bo misja ojca Grimmiga wielce jest paląca.

                      Popieram postulat Gladina wzywający do zniszczenia 4-tej edycji WFRP!

                      1 odpowiedź Ostatnia odpowiedź
                      0
                      • ZellZ
                        ZellZ
                        Zell jako Nadja Schmidt
                        Moderator Obsługa Mecenas Grafik
                        napisał(a) ostatnio edytowany przez
                        #282

                        Słowa Małego absolutnie przeraziły dziewczynę, która mocniej ścisnęła ramię Ulicha, jakby chcąc go zniechęcić do uwalniania go.
                        - Nie wiedziałam... że jesteś tak elokwentny... - wyszeptała do Kurta z wyraźnym przestrachem w głosie - Głowa cię nie boli? Nie masz zawirowanych myśli? Co byś zrobił, gdyby klient nie chciał dziwce zapłacić? - zapytała nagle.

                        Writing is a socially acceptable form of schizophrenia.

                        1 odpowiedź Ostatnia odpowiedź
                        0
                        • DeklineD
                          DeklineD
                          Dekline jako Złośliwość losu
                          Obsługa Moderator Mecenas
                          napisał(a) ostatnio edytowany przez
                          #283

                          Dla Keta

                          - Hm... Tak, hm... chyba nie do końca zdajesz sobie hm... sprawę z sytuacji. Każdy hm ... chce się stąd wyrwać i wierz mi hm... na słowo, że gdyby istniała prosta droga to hm ... nie byłoby tu tak wiele wiary. Nie wy jedni chcecie opuścić to hm.. miasto. A jeśli chodzi o zasięg tego hm ... szaleństwa, to cóż, i nasza okolica niezbyt jej od niego hm... wolna. Myślisz że hm.. dlaczego moi ludzie noszą broń? Tu hm ... w świątyni? Ufaj, ale miej baczenie. A moja władza, nie taka znów hm... absolutna, mam swój padół, i ludzi, ale nie każdy i hm... nie zawsze mnie posłucha.

                          - Jeśliście tacy hm ... wytrwali i zdeterminowani to zgłoście się do służby w armii, czem prędzej miasto zostanie hm ... oczyszczone, ten szybciej hm ... problemu się pozbędziemy i żadna pomoc z zewnątrz potrzebna hm ... nie będzie.

                          - .... Albo i ... jeśliście bardziej zwariowani niż rozsądni, lecz jednocześnie pewni swego hm... celu, to znajdzie się kontakt w straży miejskiej, gdzie wiem, z bardzo dobrego hm ... źródła, że jest oficer co ma posłuch, pozycje, możliwości i szczątku hm... planu, co by siłą przebić się przez kordon armi i opuścić tą hm... pułapkę drogą prostą i trudną zarazem. Nie przez dzielnice centralna, a przez hm... inne przejście.

                          - Po prawdzie hm ... widząc co się dzieje, sam gotów byłbym zaryzykować hm ... ten śmiały plan, lecz trzyma mnie obowiązek i hm ... bardziej starczy stan. Wiesz ..

                          Kapłan zbliżył się do Hieronima, bliżej, piewszy raz od kiedy się spotkali, po czym szepnął do ucha Boscha:

                          - My tu wszyscy hm... zginiemy, prędzej czy później. Oczyszczenie przez hm .. ogień albo żelazo, kły albo maczugi, jesteśmy w kleszczach i co byśmy hm... nie uczylili, raczej marny nasz los, a nadzieja mała.

                          - A teraz wybacz bracie, muszę hm... oddalić sie. Rzekłem co miałem i nie mam już więcej do powiedzenia. Jeśli sie namyślisz, wróć hm... do nas.

                          Przewodnik odprowadził Hieronima do bramy, nie był nachalny, lecz delikatnie zniecierpliwiony.

                          Dla Arbuza, Zell, Marrrta i Morta

                          Kurt zdziwiony pytaniem Nadji odpowiedział bez większego namysłu, że w większości przypadku wystarczy odpowiednio spojrzeć i jeszcze raz grzecznie poprosić. Sposób działa na większość ludzi, a na tych których nie działa jest jeszcze metoda pieści i pięści. Ulrich rozwiązał Małego i podał mu jakąś szmatę wiszącą w pomieszczeniu, aby mógł się okryć. Właściwie nie było różnicy pomiędzy tym co dostał, a tym co miał wczesniej, jako odzienie więzienne. Kurt zniknął na moment i tylko solidne basy dochodzące zza winkla sugerowały co ich towarzysz robił.W międzyczasie do pomieszczenia wszedł Ergo. Szedł dość niepewnie, jakby bał się że upadnie. Na wargach miał resztki zupy.

                          Sala operacyjna a przynajmniej tak nazywał sa Ulrich, była już względnie bezpieczna. Zakrwawione szmaty zostały spalone, a ekstrementy usunięte, chociaż oczywiście woń która się unosiła nie była zbyt przyjemna. Dalej nie było z nimi Hieronima oraz Oswalda, lecz mało kto miał teraz głowę ich szukać. Potrzebny był odpoczynek i może jakaś strawa.

                          Dla Krema

                          - To próbuj, próbuj, czas niby mamy, ale tak niekoniecznie. Osiłek jak osiłek, myśleć za wiele nie musi, byleby siepiał w dobrą strony, a z tego waszego najeżonego bełtami to umierający nie jest, łazi po ulicy jak dziad, ale łazi, zreszta możecie go zostawić, Wasza wola.

                          - W ogóle możecie tu ostać i szczeznąć, mnie to wsio równo. Próbować sam będe, z Wami czy bez Was, lecz jak mówi porzekadło, w kupie raźniej, kupy nikt nie ruszy.

                          Dla wszystkich.

                          Po dłuższym czasie grupie byłych więźniów udało się na powrót spotkać, w kanciapie przy strażnicy. Powoli zbliżał się wieczór. Na tą noc mieli zapewniony nocleg i jako taki posiłek - zadbał o to dowódca strażnicy.

                          Ergo wyglął lepiej, poruszał sie o własnych siłach, podobnie Kurt, który może cześciej chodził za potrzebą, lecz wydawał się być w pełni siły fizycznych, ale umysłowych ... również.

                          Discord nie jest dla mnie wiążący ani obligatoryjny. Chcesz coś ode mnie, to zawrzyj w poście.

                          1 odpowiedź Ostatnia odpowiedź
                          0
                          • MortarelM
                            MortarelM
                            Mortarel jako Mały Kurt vel Knut
                            napisał(a) ostatnio edytowany przez
                            #284

                            Kurt wrócił do pozostałych wyraźnie zadowolony, choć jego częste wyprawy za potrzebą zdążyły już nieco ostudzić radość z ozdrowienia. Nie wiedział, co właściwie zrobili z nim cyrulicy, ale skoro rany przestały boleć, a siły wróciły, uznał, że nie ma powodów do narzekania. Pozostawała tylko kwestia brzucha, który najwyraźniej miał własne zdanie na temat całej operacji.

                            Kiedy wszyscy znaleźli się wreszcie w kanciapie, Kurt rozejrzał się po towarzyszach, ze szczególną uwagą wypatrując Hieronima. Siadł wreszcie przy pozostałych i zabrał się do jedzenia. Przez dłuższą chwilę milczał, zadowolony, że miał jedzenie i spędzi przynajmniej jedną noc bez konieczności przebijania się przez tłum obłąkańców.

                            – Sigmar był dla nas łaskaw – oznajmił w końcu.

                            1 odpowiedź Ostatnia odpowiedź
                            0
                            • JhnWJ
                              JhnWJ
                              JhnW jako Ulrich (von) Guttenluft
                              Administrator Obsługa Developer
                              napisał(a) ostatnio edytowany przez
                              #285

                              Cyrulik był odrobinę zmęczony po pracy nad dwojgiem pacjentów, a zgodnie z lekarską tradycją, udawał cztery razy bardziej zmęczonego niż w rzeczywistości marudząc na ogrom wysiłku i pracy, chociaż w głębi ducha cieszył się, iż poza towarzyszami nie miał innych pacjentów.
                              Po obowiązkowym wstępie wychwalającym oczyszczanie jelitowe i wychwalaniu zalet lewatyw nad upuszczaniem krwi w celu wyrównania humorów w ciele, Ulrich zasępił się na moment.
                              - Oby łaska była z nami dalej... Jaki stan miasta? Trzeba uciekać czy może ktoś je odbije?

                              1 odpowiedź Ostatnia odpowiedź
                              0
                              • KetharianK
                                KetharianK
                                Ketharian jako Hieronim Bosch
                                Obsługa Moderator Mecenas
                                napisał(a) ostatnio edytowany przez
                                #286

                                Kanciapa przy strażnicy


                                Odmówiwszy na użytek Kurta płomienną modlitwę nad miskami ze strawą, Hieronim dosłownie pożarł swoją porcję bezskutecznie próbując się powstrzymać przed łapczywością, mlaskaniem i oblizywaniem łyżki godnymi otaczających go plebejuszy, ale nie człowieka jego statusu.

                                Kolejny przykład tego jak bardzo się zatracał w towarzystwie pospólstwa.

                                Odsunąwszy od siebie wylizaną do czystą miskę rozejrzał się wpierw wokół, by zyskać pewność, że nikt niepożądany go nie podsłucha, a potem zastukał łyżką w drewno stołu przyciągając uwagę druhów.

                                - Rozmówiłem się z tutejszym arcykapłanem i sprawy nie wyglądają dobrze - oznajmił śmiertelnie poważnym tonem - Plaga szaleństwa objawia się również w tej dzielnicy, chociaż nie tak licznie jak u nas. Wzdłuż murów miasta stoi kordon armii, który nikogo nie wypuści i który może nawet nie uszanować mnie jako wysłannika świątyni, choć to ciężki grzech. Nie znajdziemy tu pomocy, wszelako ujęty naszą żarliwą wiarą, tutejszy świątobliwy ojciec coś mi wyjawił!

                                Bosch walnął łyżką w stół podkreślając wagę swoich słów i walnięcie to sprawiło, że komuś przy stole natychmiast wypadła z rąk miska.

                                - Wpierw rzekł mi, co byśmy jako wybitnie bitni rębacze zgłosili się do garnizonu Bögenhafen i wespół z nimi oczyścili miasto ze spaczenia, ale potem dodał, w oczywistej komitywie, że zna kogoś w miejskiej straży, kto by wiedział jak się wyślizgnąć z miasta cichaczem bez natrafiania na wojsko… bo mus wam wiedzieć, co wyjawiam w akcie wielkiej dyskrecji i nie wolno wam nikomu tego powtórzyć, ale ów czcigodny kapłan zdradził mi w tajemnicy, że wedle niego wszystkim nam pisana jest śmierć w tym mieście, bo wojsko na zewnątrz murów ma przykaz, coby nas wszystkich pozabijać bez wyjątku, aby się żaden szaleniec przypadkiem nie ostał.

                                Ktoś przy stole wciągnął głęboki oddech, ktoś inny upuścił na stół ledwie co podniesioną miskę.

                                - Będąc człekiem wykształconym i obytym że światem podzielam te podejrzenia - ciągnął dalej Bosch - Gdybym był generałem tej armii, dla zbawienia naszych dusz pewnie uczyniłbym to samo, lecz to nie zwalnia nas ze świętego obowiązku ucieczki z Bögenhafen. Co zatem rzekniecie? Zacznijcie też ruszać głowami, nie oczekujcie, że cały czas to ja będę myślał nad naszym ratunkiem… - napominający wzrok mytnika zatrzymał się na uroczej twarzyczce Nadii - …zwłaszcza, kiedy nie widzę jakiegokolwiek śladu wdzięczności za moje ekstraordynaryjne wysiłki.

                                Popieram postulat Gladina wzywający do zniszczenia 4-tej edycji WFRP!

                                1 odpowiedź Ostatnia odpowiedź
                                1
                                • MarrrtM
                                  MarrrtM
                                  Marrrt jako Ergo Sum
                                  Mecenas
                                  napisał(a) ostatnio edytowany przez
                                  #287

                                  - A ten znów swoje... - Ergo skrzywił się rozmasowując ostrożnie po opatrunku - Ekstraordynariusz w ząbek czesany. Pomysł wiać stąd iście dobry. Ale czemu z pustymi ręcamy? Zbrojni puszczają z dymem dom za domem i żal żeby się tyle dobra marnowało przeca. Ja wam mówię, odwiedźmy jakie wille kupieckie i zaratujmy chudoby przed zatraceniem. Znam nawet jedną wartą fatygi. Tylko by trzeba wrócić pod warsztat łapiducha. Tam Linda została. A mówię Wam, z tą łasicą obłowimy się jak te hieronimowe purpuraty.

                                  1 odpowiedź Ostatnia odpowiedź
                                  1
                                  • KetharianK
                                    KetharianK
                                    Ketharian jako Hieronim Bosch
                                    Obsługa Moderator Mecenas
                                    napisał(a) ostatnio edytowany przez Ketharian
                                    #288

                                    Kanciapa w strażnicy


                                    Hieronim Bosch darzył Suma bardzo złą opinią widząc w nim nie rokującego na przyszłość choć cieniem szansy na poprawę łapserdaków, ale wygłoszone nad miską słowa współwięźnia trąciły w jego duszy nader wrażliwą nutę.

                                    - Jest coś wielce rozsądnego w twoich pomysłach, bracie Sumie, bo chociaż to sam majestat imienia Sigmara powinien otwierać nam wszystkie drzwi i napełniać miski, w tym okrutnym świecie zbyt wielu jest takich, do których przemawia tylko złoto, a srebro. Tym samym prawdą jest, że potrzeba nam złota, aby ukończyć świętą misję błogosławionego męczennika ojca Wireda. Dużo złota. Im więcej, tym lepiej. Nam bardziej ono przynależne niźli zgrai żołdaków, która teraz siedzi pod murami miasta czekając, aż jak psy wyzdychamy, by potem samemu nas ograbić.

                                    Wizja grabieży całego Bögenhafen wydawała się Hieronimowi znienacka tak oburzającą, że poruszony nią mytnik odruchowo walnął łyżką w stół.

                                    - Wszelako to wszystko trza zaplanować z głową. Jam jest za tym, coby poprosić tutejszego kapłana o kontakt do tego oficera miejskiej straży, co zna drogę ucieczki za mury, a jak już poznamy szczegóły… oraz cenę zapłaty za pomoc, weźmiemy się za zdobycie złota. Co na to rzekniecie?

                                    Popieram postulat Gladina wzywający do zniszczenia 4-tej edycji WFRP!

                                    1 odpowiedź Ostatnia odpowiedź
                                    😂
                                    2
                                    • ZellZ
                                      ZellZ
                                      Zell jako Nadja Schmidt
                                      Moderator Obsługa Mecenas Grafik
                                      napisał(a) ostatnio edytowany przez Zell
                                      #289

                                      - Brzmi... Zastanawiająco sensownie. - Nadja w końcu się odezwała patrząc na swoje paznokcie - Może też znajdziemy coś co przyda się w ratowaniu wam dupska jak znowu coś was poharata.

                                      Kobieta przysunęła się bliżej Suma i słodkim, ciepłym głosem wyszeptała do niego:
                                      - Jesteś w końcu specjalistą w poszukiwaniu wartościowych cudzych rzeczy. Może coś ładnego byś dla mnie też znalazł, hmm?

                                      Writing is a socially acceptable form of schizophrenia.

                                      1 odpowiedź Ostatnia odpowiedź
                                      👗 👜 💄
                                      3
                                      • KermK
                                        KermK
                                        Kerm jako Oswald Braun
                                        napisał(a) ostatnio edytowany przez
                                        #290

                                        Wyciąć wszystkich w pień w ramach rozprawienia się z zarazą? Z czymś takim Oswald nawet ogólnie się zgadzał, ale w tym przypadku znajdował się po nieodpowiedniej stronie barykady. A tracenie życia w imię ogólnego dobra zdecydowanie nie leżało w jego, Oswalda znaczy, charakterze.
                                        Warto więc było zastanowić się nad jedną z możliwych opcji uniknięcia śmierci.

                                        - Gadałem z niejakim Helmutem Graffem - powiedział. - Ma paru ludzi, ma też, ponoć, parę własnych łodzi. Ale nie ma się jak do nich dostać, więc potrzebuje pomocy. Naszej.
                                        - Na ile ten interes jest pewny i czy po dotarciu do łodzi nie zostawią nas na brzegu, tego nie wiem - dodał po chwili.

                                        - Mamy więc dwie opcje - stwierdził. - Łodzie Graffa i tego kogoś ze straży. Co jest lepsze, tego nie wiem. - Potarł brodę. - A co do odpowiedniego zaopatrzenia na drogę... Pomysł jest wart realizacji, ale i ostrożności. Chociaż strażników raczej nie ma, ale innych niebezpieczeństw jest pod dostatkiem.

                                        1 odpowiedź Ostatnia odpowiedź
                                        0
                                        • DeklineD
                                          DeklineD
                                          Dekline jako Złośliwość losu
                                          Obsługa Moderator Mecenas
                                          napisał(a) ostatnio edytowany przez Dekline
                                          #291

                                          Podczas posiłku bohaterowie byli zgodni. Należy uciec, z wykorzystaniem kontaktu o którym wspominał kapłan tutejszej świątyni, jednocześnie zdobywając nieco złota. Majątki pozostały po tamtej stronie tymczasowego muru, chyba ze byli więźniowie mieli ochotę ryzykować po tej stronie. Jakoś trzeba było jeszcze przedostać się dalej, za okalającą rzekę miasto, ale cóż ... po kolei.

                                          Oswald wtrącił swoje 3 grosze odpowiadając o jegomościu którego spotkał w karczmie a który to:
                                          - Stwierdził że jest handlarzem, przedstawił się z imienia i nazwiska, a następnie przekazał że ma łodzie, którymi chciałby się móc znów zajmować, ale coś go blokuje. Chciał nas wykorzystać, to jest współpracować w celu ich odzyskania. Podkreślił że będziemy działali na granicy prawa i możliwa jest większa afera.

                                          Z racji późnej pory, nie za wiele można było zrobić jeszcze tego dnia, miasto po cichu kładło się spać, a i sami strudzeni bohaterowie musieli odpocząć; pierwszy raz we w miarę rozsądnych warunkach. Hieronim zdążył rozmówić się ze świątynią, dostał kontakt do oficera, miejsce oraz czas gdzie można go spotkać. Ów oficer mógł zostać bezpiecznie złapany o świcie, na hasło "chciałbym się zarmić do ciągu", a jego punktem rozpoznawczym była krwistoczerwona chusta przewiązana na szyi, wystająca nieco spod pancerza.

                                          Bohaterowie poszli spać

                                          Discord nie jest dla mnie wiążący ani obligatoryjny. Chcesz coś ode mnie, to zawrzyj w poście.

                                          1 odpowiedź Ostatnia odpowiedź
                                          1

                                          Cześć! Wygląda na to, że jesteś zainteresowany tą rozmową, ale nie masz jeszcze konta.

                                          Masz dość przewijania tych samych postów za każdą wizytą? Po zarejestrowaniu konta zawsze wrócisz dokładnie do tego samego miejsca, w którym byłeś wcześniej, możesz wtedy również wybrać opcję otrzymywania powiadomień nowych odpowiedziach (e-mailem lub powiadomieniem push). Będziesz też mógł zapisywać zakładki i głosować na posty, aby okazać uznanie innym członkom społeczności.

                                          Z Twoją pomocą tez post mógłby być nawet lepszy 💗

                                          Zarejestruj się Zaloguj się
                                          Odpowiedz
                                          • Odpowiedz, zakładając nowy temat
                                          Zaloguj się, aby odpowiedzieć
                                          • Najpierw najstarsze
                                          • Najpierw najnowsze
                                          • Najwięcej głosów


                                          • Zaloguj się

                                          • Nie masz konta? Zarejestruj się

                                          • Aby wyszukiwać zaloguj się lub zarejestruj.
                                          Powered by NodeBB Contributors
                                          • Pierwszy post
                                            Ostatni post
                                          0
                                          • Kategorie
                                          • Ostatnie
                                          • Tagi
                                          • Popularne
                                          • Świat
                                          • Użytkownicy
                                          • Grupy
                                          • Strona startowa