Krzyk Pustki
-

Pokład załogi Kardashiana
Nadia Volkova wciąż pozostawała w opinii Delilah krytycznie słabym ogniwem jej planu, ale negocjatorka nie mogła odmówić Rosjance werwy, kiedy umiejętnie skonstruowane instrukcje ustawiły ją finalnie na odpowiednim torze. Wybrała sugerowaną izolatkę po kilku sekundach namysłu, wskazując na nieużywany składzik techniczny nieopodal hangaru, w którym leżało zabezpieczone ciało mężczyzny z kapsuły.
Odpowiednia ciasnota i drzwi pozbawione pola widzenia na korytarz gwarantowały klaustrofobiczne wrażenie bliskości rozbitka z trupem bezimiennego dla le Fey człowieka. Żadna normalna psychika nie mogła znieść długotrwałego wystawienia na tak drastyczną próbę.
Dopchawszy wózek z milczącym jak skała Purcellem pod wejście do izolatki wysłanniczka Lasalle spojrzała na Amerykanina po raz pierwszy od zakończenia przesłuchania, przeszyła go spojrzeniem pozbawionym choćby grama współczucia.
- Tutaj chcecie mnie zamknąć? - odezwał się rozbitek, przekręcając głowę w bok i lustrując wzrokiem prowizoryczną izolatkę - Z trupem, na trzy miesiące? Kto będzie mi podawał wodę, jedzenie, kroplówkę? A skażenie biologiczne? Jeśli tu umrę, będziecie musieli sfałszować całą dokumentację albo sami traficie pod sąd!
Głos Purcella zaczął finalnie dźwięczeć nutami przerażenia. Delilah przeniosła beznamiętne spojrzenie na Nadię, podświadomie spodziewając się zrodzonych z niepraktycznego humanitaryzmu protestów - ale usłyszała inny głos, męski, poprzedzony nagłym wizgiem otwierających się drzwi sąsiedniej sekcji.
- Cofnij się od niego, głupia suko! - warknął Davy O’Conall przekraczając próg korytarza z wymierzonym w Delilah pistoletem w dłoni - Jesteś aresztowana pod zarzutem złamania rozkazów tymczasowego dowódcy jednostki! Cofnij się od wózka i oprzyj rękami o ścianę, natychmiast! Ty Nadia też, kurwa mać. Nie musiało tak być.
-

Szyb windy Bleinerta
Kiedy Caleb Hannigan usłyszał pierwszy metaliczny zgrzyt dobiegający z dna szybu, znajdował się pięć szczebli poniżej progu trzeciego pokładu i widział już zatopiony w czerwonawej poświacie korytarz łączący pomieszczenia rekreacyjne załogi z podstawą wieży dowodzenia okrętu.
Słysząc ten krótki, ale ostry dźwięk kapitan zrozumiał od razu jego mrożące krew w żyłach znaczenie. Spojrzał w dół w głąb szybu i zesztywniał na ułamek chwili widząc poruszające się z zatrważającą szybkością czarne kształty.
W szybie były dwa stworzenia i chociaż panujący w dole półmrok zacierał wiele szczegółów, Hannigan uświadomił sobie, że bestie współpracowały ze sobą w sposób sugerujący ponadzwierzęcą inteligencję. Jeden ze stworów naparł swoim cielskiem na wbity w dach windy gąsienicowy wózek unosząc go dostatecznie wysoko, aby druga istota zdołała się wyślizgnąć przez stworzoną dla niej szparę na dach kabiny.
- Idą! - krzyknął Hannigan w chwili, gdy czarny połyskliwy kształt ruszył z nieprawdopodobną szybkością i gracją w górę łapiąc się długimi kończynami rozpórek szybu - Dwa!
Gnany poczuciem śmiertelnego zagrożenia, mężczyzna rzucił się w górę pokonując błyskawicznie ostatnie szczeble drabinki i ruszając na czworakach jak najdalej od krawędzi szybu. Marcus Holt omal go nie stratował przemieszczając się w przeciwną stronę, uderzył Hannigana lufą karabinu składając się do strzału w dół szybu.
- Gleeson, zamykaj! - krzyknął ochroniarz wciskając spust Armata. Ciasną przestrzeń korytarza wypełnił natychmiast charakterystyczny terkot pulsacyjnego automatu, a błyski płomieni wylotowych zatańczyły dziko na futrynie wejścia do szybu.
Joshua wylądował na kolanach przed panelem zamka windy, uderzył w przycisk zamknięcia drzwi i wrzasnął coś niezrozumiale, kiedy mechanizm nie zareagował na naciśnięcie guzika.
- Zamykaj, kurwa! - krzyknął pełnym desperacji głosem Holt, posyłający w dół szybu krótkie serie. Gleeson zerwał z prawej dłoni nieporęczną rękawicę, zaczął wciskać klawisze panelu w pozornie chaotycznej sekwencji próbując jednocześnie nie zwracać uwagi na spadające mu na głowę i kark gorące łuski.
- Gleeson!
Karabin Holta zaszczękał iglicą. Zielona dioda na panelu drzwi zapaliła się jaskrawym światłem potwierdzenia. Marcus cofnął się o krok od szybu. Drzwi ożyły wysuwając się ze ścian po obu stronach wejścia. Czarny kształt wyrósł w przestrzeni szybu tuż za jego progiem. Joshua wrzasnął w panice. Kombinezon na plecach Marcusa eksplodował strzępami rozrywanego materiału i rozbryzgiem gorącej krwi.
Wszystko to rozegrało się w niewyobrażalnie wręcz krótkim czasie. Caleb Hannigan zdążył się tylko poderwać z klęczek, obrócić w miejscu i podnieść lufę własnego karabinu, gdy szpic czarnego ogona przeszył na wylot klatkę piersiową Holta, uniósł go w górę ponad podłogę korytarza i wciągnął do szybu na ułamek chwili przed zamknięciem drzwi.
- Ja pierdolę! Ja pierdolę! - wrzeszczał Gleeson, rozpaczliwymi ruchami rąk próbując wytrzeć twarz z krwi Holta - Ja pierdolę!
-
Joshua nie wstał. Zamarł w klęku przed zamkniętym wejściem, dygocząc w niekontrolowanych, rzucających całym jego ciałem spazmach. Gorące łuski z karabinu Marcusa wciąż parzyły go w kark, ale inżynier zdawał się tego nie czuć. Jego dłonie, lepkie i śliskie od wciąż ciepłej posoki ochroniarza, wędrowały po twarzy w desperackiej, chaotycznej próbie zmazania tego koszmaru. Zamiast zetrzeć krew, jedynie nieudolnie rozmazywał szkarłat na policzkach, ustach i czole, tworząc makabryczną, krwawą maskę. Przed oczami, niczym zapętlone nagranie z uszkodzonej taśmy, wciąż odtwarzał ułamki minionych sekund.
Gdybym był szybszy. Gdybym nie zdejnował rękawicy. Gdybym od razu uderzył w dobry klawisz, on by żył.
Strach, miażdżąca frustracja i poczucie obezwładniającej bezsilności zbiły się w jedną, gęstą spiralę, która gwałtownie rozerwała tamę opanowania. Słowa wylały się z niego nagle, dławiąc gardło i rwąc się w histerycznym tempie.
– Gleeson zrób to, zrób tamto! Zamknij, otwórz, zamknij... – wybełkotał półprzytomnie, wpatrując się pustym wzrokiem w swoje ociekające czerwienią dłonie. – To wszystko nie jest w porządku! Nie bój żaby, powiedział. Łatwa fucha dla każdego, nudna i nikogo nie obchodzi... A teraz... Adam... Holt...
Zaniósł się suchym, bolesnym kaszlem. A oczy nieco inną wilgocią, niż lepką mazią. Odezwał się nagle łamiącym się głosem:
– To wszystko moja wina... Nie znam się na tych jebanych panelach... Nie jestem nawet jebanym inżynierem!
Joshua zamilkł w połowie wdechu, z otwartymi ustami, uderzony nagle trzeźwą, mrożącą krew w żyłach świadomością tego, co właśnie wyrzucił z siebie przy świadkach. Zamarł w całkowitym bezruchu, powoli podnosząc przekrwione oczy na ocalałą resztkę załogi. Czy można bylo mieć teraz jeszcze bardziej przejebane?
-
Siergiej Nikołajewicz Kalashnikov. Sadza.

Bleinert
Sadza odwrócił się gwałtownie w stronę Gleesona.
Przez uderzenie serca tylko na niego patrzył. Na zakrwawioną twarz, dłonie, na człowieka, który klęczał przed panelem i właśnie oznajmił, że nie jest inżynierem.
Cały koszmar sytuacji, który się rozegrał na jego oczach skupił na tym żałosnym, klęczącym człowieczku.
Ruszył w jego stronę.
— Nie pizdi! Jak to, kurwa, nie jesteś technikiem?!
Nie szedł. Niemal dopadł do niego (buty ślizgały się w krwi) wymachując rękami w bezsilnym geście.
— To co ty, do cholery, tutaj robisz?! Kto cię, kurwa, zatrudnił?! On? Na litość boską, człowieku, przed chwilą miałeś zamknąć te pieprzone drzwi! Drzwi! Nie rozbroić reaktor, nie naprawić silnik! Wcisnąć jebany przycisk! Wystarczyło wcisnąć!
Wskazał palcem panel, potem Gleesona. Głos zaczął mu się łamać, ale nie przestawał mówić.
— Holt nie żyje! Rozumiesz?! Zabrali go na naszych oczach! A t y mi teraz mówisz, że n i e j e st e ś inżynierem?!
Złapał się za głowę, po czym opuścił ręce z takim impetem, jakby chciał strząsnąć z siebie cały ten koszmar.
— Blyat'! Co jeszcze?! Co jeszcze mamy tu odkryć?! Że kapitan nie jest kapitanem? Że pilot nie umie latać?! Że następny, kurwa, będzie udawał lekarza?!
Zrobił krok w tył. Oddychał ciężko, a w głosie zamiast gniewu coraz wyraźniej pobrzmiewała panika.
— Ja pierdolę... Ja pierdolę...
Spojrzał na zakrwawione dłonie Joshui.
— Wstawaj, człowieku. Po prostu... wstawaj, do cholery.
-
Gleeson wysłuchał tyrady Siergieja w zamarłym, bezwładnym milczeniu. To nie tak, że nagle zabrakło mu słów – po prostu czuł się całkowicie pusty i wyprany z jakichkolwiek myśli. Przerywanie rozemocjowanemu, wymachującemu rękami Rosjaninowi i tak mijało się z celem.
Gdy Sadza skończył, Joshua zignorował jego polecenie. Nie wstał. Zamiast tego obrócił się ciężko i usiadł na zakrwawionej podłodze, opierając plecy o grodź, a resztę ciężaru ciała na postawionym pionowo karabinie. Milczał przez chwilę, pustym wzrokiem wpatrując się w pokład. Z jego głosu całkowicie wyparowała niedawna histeria. Została w nim tylko rezygnacja i chłodny, depresyjny wręcz spokój. Nie było już najmniejszego sensu brnąć dalej w to kłamstwo.
– Co ja robię tu...? To bardzo dobre pytanie, Sadza... – wysilił się na upiorną ironię – Ja nie jestem inżynierem górniczym, to nie jest statek górniczy, a nas nie atakują wściekłe kamyki z rozłupywanej asteroidy... Pojebane, prawda?
Na jego umazanej posoką twarzy wykwitł gorzki uśmiech, który równie dobrze mógł być po prostu grymasem bólu, tego fizycznego, jak i przeżartym do cna smutkiem bólem sumienia. Wypuścił z płuc drżące powietrze i przeniósł zrezygnowany wzrok na Caleba i Eliasa
– Jestem byłym marine. W papierach mam akademię, ale było w tym coś więcej... – zamilkł na cztery długie sekundy – Ta robota na samym końcu kosmicznego zadupia miała mi po prostu pozwolić odwrócić od siebie uwagę i przy okazji nieco dorobić.
Spojrzał na leżący w jego rękach karabin pulsacyjny. Jego dłonie, już bez ciężkich rękawic, odnalazły mechanizm zwalniający niemal bez udziału świadomości. Wykonał płynny, wyuczony do bólu ruch, nie pasujący do żadnego "technika". Kliknięcie, wyrzut, wbicie pełnego magazynka z charakterystycznym trzaskiem. Sprawne przeładowanie zdradziło więcej niż jakiekolwiek słowa.
– Myślałem, że nie będę musiał strzelać z tego kurestwa i wolałem się nie zdradzać – ciągnął powoli – Ale jak widać, śmierć zawsze pływa razem z marynarką...
Opuścił głowę, a jego barki znów ciężko opadły.
– Znam się też na mechanice. Zanim się zaciągnąłem, naprawiałem to i owo. W armii też... – przełknął z trudem ślinę, nie mając już odwagi spojrzeć w oczy któremukolwiek z nich – Przepraszam was.

-
- Sadza... - Podnoszący się z trudem na drżących nogach kapitan chciał zwrócić się z czymś do pierwszego oficera, ale tamten był jak w amoku. Hannigan nie miał na to teraz siły. Przed chwilą na jego oczach zginął człowiek. Nie android. Człowiek. I to właśnie na oczach. Nie był to znaleziony miesięczny trup będący wyłącznie świadectwem potwornych wydarzeń, które niewątpliwie miały tu miejsce, ale należały już do przeszłości. Nie. To było teraz. Holt zginął teraz. Rozpruty z taką łatwością jak jakiś pluszak. Przebity i wciągnięty do zamykającego się szybu gdzie pozostały monstra. A jeśli ktokolwiek chciał się łudzić cieniem nadziei, że konwojent przeżył, to przeczył temu niezwykle obfity rozbryzg świeżej krwi.
- Sadza... - Próbował ponownie, ale technik wciąż atakował Gleesona. Gleesona, którego kapitan nie lubił. Nie personalnie. Zawodowo. Uważał, że Gleeson nie nadawał się do żadnej odpowiedzialnej pracy. Z łatwością przychodziła mu odmowa wykonania obowiązku, a jak już do tego przystępował, to robił to niechlujnie i powolnie. Aż trudno było uwierzyć, że korporacja wzięła go na pokład, bo wbrew temu co można było uważać patrząc na payroll załogi Kardashiana, wymagania zawodowe były wygórowane. I nie było w tym niczego dziwnego gdyż Kelland w ręce kilkuosobowej załogi powierzał sprzęt wart więcej niż tysiąckrotność wartości tejże załogi. Tymczasem Gleeson był najzwyczajniej w świecie ofermą i dyletantem. Ale. Ale śmierci Holta nie był winien. W żadnej mierze. Zrobił co mógł. Za życie załogi odpowiada kapitan. On. Caleb Hannigan. Bez względu na okoliczności odpowiedzialność finalnie spoczywa na nim. Koniec. Kropka. Kosmos. Pierwszy po Bogu.
- Sadza - powtórzył twardo tym razem i gdy technik w końcu zamilkł, tym razem odezwał się sam Gleeson. Jak zbity pies leżący pod ścianą. Powiedział to co tłumaczyło wiele. Wiele, ale nie wszystko. To że wojsko pozbyło się Gleesona było jasne. Ale jak w ogóle do niego trafił i nie nauczył się wykonywania poleceń służbowych, już nie do końca. Zresztą. To nie miało znaczenia. Bo ponownie. Odpowiedzialność za śmierć Holta ponosił kapitan - Sadza do cholery, ogarnij się człowieku! Jeśli chcesz kogoś obwiniać, to pomyśl o firmie. Weyland wyhodował te monstra. Nie ja, nie Gleeson i nawet nie zasrana Le Fey. Robimy co do nas należy. Lepiej, lub gorzej, ale robimy. Taka praca. Tego wszystkiego - wskazał otoczenie swoim karabinem - Tego by nie było gdyby Weyland też robił co do niego należy. Ale wyhodowali coś co teraz na nas dybie. I ostatnią rzeczą, której nam trzeba jest szukanie winnych wśród siebie.
Podniósł się i spojrzał na oznakowania pomieszczenia, w którym się znajdowali. Nie wiele mu one mówiły. Jego kariera rozwijała się wyłącznie w marynarce cywilnej. Wojsko jak widać uznało, że woli mieć własne.
- Nie możemy tu zostać ani chwili dłużej. Gleeson. Byłeś marine. Masz w ręku karabin. I jesteś na jednostce wojskowej. Jesteś tu bardziej u siebie niż te czarne draństwa. Doprowadź nas prosto na mostek. Nie ma czasu na laboratorium. Musimy skontaktować się z Davy'm, żeby przycumował do innego doku i stąd uciec. -
Delilah le Fey
Delilah miała gotową odpowiedź na każde z pytań Purcella. Żołnierz nigdy ich już jednak nie otrzyma bo właśnie wtedy śluza się otworzyła a w korytarzu pojawił O’Collan z bronią.
A więc szczur jednak wyszedł z nory.
Spojrzała na Purcella wzrokiem seryjnego mordercy, który poluje wyłącznie na kłamców i właśnie zrozumiał, że ofiara wymknęła mu się z rąk. Nie potrafiła rozstrzygnąć, czy w jego oczach widzi strach, czy ulgę. Dopiero potem przeniosła wzrok na lufę wycelowaną w swoją pierś.
— W porządku, Davidzie. Ty tu rządzisz. Powoli odkładam broń, dobrze?
Powoli rozpięła suwak bluzy, tak żeby pilot widział każdy centymetr. Spod materiału wyłoniła się kabura, a w niej M4A3. Wyjęła pistolet za kolbę, przykucnęła i położyła na podłodze. Potem pchnęła go lekko w bok. Metal zatrzymał się tuż przy butach Rosjanki.
— Nadia nie miała z tym wszystkim nic wspólnego — powiedziała głośniej, wciąż patrząc na O’Collana. — To ja wyciągnęłam Purcella z lodówki, to był mój pomysł. Nie karaj jej za to.
Wyprostowała się i spojrzała na Nadię szukając kontaktu wzrokowego. I wtedy stało się coś niespodziewanego, przynajmniej dla osób, którym agentka Lassalle dała się poznać jako osoba dumna, zimna i wyniosła. Delilah le Fey całe życie starała się udowodnić, że jest kimś więcej niż słabym człowiekiem. I, że jeśli będzie starać się wystarczająco mocno udowodni, że człowiek pod każdym względem jest lepszy od syntetyków i każdej innej istoty we Wszechświecie. A jednak w tamtej chwili Nadia zobaczyła kogoś, kto nigdy nie był maszyną, choć bardzo się starał. Zobaczyła kobietę, która próbowała do samego końca pozostać twarda i niewzruszona, a jednak w oczach pojawiły pierwsze, niechciane łzy. Agentka wyglądała jakby właśnie uchodziło z niej całe powietrze.
— Przepraszam. Naprawdę chciałam pomóc. — powiedziała szybko, zanim głos ją zawiedzie. Nie zdążyła. — Jak już wyciągną mnie z lodówki, zeznam przed komisją Kelland Mining, że nie brałaś w tym udziału. Że Hannigan sam zdecydował, by wejść na Bleinerta. Chociaż tyle mogę dla ciebie zrobić. — Odwróciła wzrok jakby nie chciała by Nadia patrzyła na jej łzy. Na jej upokorzenie. — Jeszcze raz przepraszam, bo wiem, co ci obiecałam i naprawdę jest mi przykro, że się nie udało.
Ostatnie słowa wypowiedziała już cicho, niemal szeptem jakby straciła kontrolę nie tylko nad własnym życiem, ale i głosem w krtani.
Odwróciła się powoli plecami do pilota i opadła na kolana. Pochyliła głowę w stronę Nadii i szepnęła.— Purcell kłamie, ale może uda wam się z O’Collanem przekonać go do współpracy. Powodzenia, Nadiu.
Splotła palce na karku i wyprostowała plecy jakby próbowała odzyskać resztki dumy. Patrzyła przed siebie jak skazaniec.
— Rób, co musisz, Davidzie. Jestem gotowa.
-
Słowa kapitana zadziałały na Joshuę jak niespodziewany zastrzyk adrenaliny. Nie zmyły z niego zmęczenia ani paniki, ale w jednej chwili rozproszyły to paraliżujące, beznadziejne otępienie. Ktoś w końcu wziął za to odpowiedzialność. Ktoś nie patrzył na niego jak na mordercę Holta. Gleeson uniósł głowę, a jego wzrok, choć wciąż zmęczony, stał się nagle ostry i badawczy.
Weyland-Yutani je hoduje? – zapytał zachrypniętym, nagle ściszonym głosem.
Próbował ukryć naturalną, wyuczoną w piechocie podejrzliwość, by dodatkowo nie zaogniać sytuacji, ale w jego głowie zaczęły już przeskakiwać odpowiednie zębatki.– Bo jeśli to prawda to... wszystko, kurwa, zaczyna się łączyć.
Zamilkł na moment, aby zebrać myśli do dłuższego wywodu.
– Te potwory pojawiają się wszędzie tam, gdzie my. Wpierw myślałem, że mają jakiś prymitywny skaner... Nie wiem... Albo ktoś im nadaje? Albo, jeśli są jak zwierzęta, to jakoś nas oznaczyły i wyczuwają. Ale jeśli Weyland hoduje coś takiego i to ich pieprzona placówka, to na pewno nie chcą nas widzieć żywych. Zamknięta kotara, otwarte drzwi ładowni, ciągłe ataki w najgorszych momentach. Jakby... Jakby je, kurwa, na nas nasyłano!
Wzburzenie i dawny, wojskowy instynkt przejęły nad nim kontrolę. Joshua podparł się karabinem, powoli, z trudem dźwigając się z zakrwawionej podłogi na równe nogi. Nie był już tylko „dyletantem Gleesonem”. Mówił teraz jak żołnierz, który dostrzegł zasadzkę.
– Kapitanie, jeśli to korporacyjny burdel, to mostek będzie zablokowany. A my, idąc tam tak jak stoimy, wejdziemy bezbronni prosto w pułapkę. Żeby do czegokolwiek się tam przebić, musimy się najpierw dozbroić. I zabrać z tej zbrojowni materiały wybuchowe. Cokolwiek, co pozwoli nam utrzymać pozycję lub utorować drogę.
Chyba dawno noe był tak przekonany do swojej racji. Pytanie - czy po tym wszystkim kapitan mu jeszcze zaufa?
-

Pokład Kardashiana
Klęcząc pod ścianą z napiętymi jak postronki mięśniami, Delilah zastygła w bezruchu przymykając oczy i chłonąć słuchem każdy najmniejszy dźwięk towarzyszący temu, co miało się dziać za jej plecami.
- Davy, nie możesz nas aresztować! - krzyknęła histerycznie Nadia, w jednej chwili ponownie ulegając duszonej gdzieś w sobie panice - Ona ma pomysł jak nas z tego wyciągnąć! Ma rację co do tego człowieka!
- Nadia, zamilcz! Hannigan rozstrzygnie, co z tobą zrobić, ale do czasu jego powrotu zostajesz pozbawiona stopnia i będziesz siedziała w izolatce, żebyś nie odpierdoliła czegoś więcej! Cofnij się!
- Hannigan i reszta zginą przez ciebie, tępy dzbanie! Ona może zmusić tego żołdaka do mówienia jak wyciągnąć naszych z tamtego okrętu! Proszę cię, porozmawiaj z nią!
- Ani słowa więcej, Nadia. Dość już narobiłaś szkód. Nie zamienię z tą zdzirą ani słowa, ale jedno ci powiem: jak Hannigan każe ją wyrzucić przez śluzę, zrobię to bez słowa sprzeciwu!
- Nie możesz tego zrobić - odezwał się cienki roztrzęsiony głos, tak dla Delilah zaskakujący, że potrzebowała sekundy, by przypisać go do osoby Williama Biscuita - Nie wolno ci! Ona obiecała, że nas uratuje!
- Ty też na kolana, twarzą do ściany… rzuć to, rzuć!
Wciąż pozostająca w tej samej pozycji Le Fey zdrętwiała słysząc dwa następujące tuż po sobie pneumatyczne stuki i zduszony ludzki jęk poprzedzający odgłos, którego nie można było zinterpretować inaczej jak tylko dźwięk upadającego na podłogę ciała. Instynkt samozachowawczy agentki wziął górę nad zimnym planowaniem. Złapała odruchowo jedną dłonią za rurki noszowego wózka i odwróciła głowę próbując obejrzeć się ponad ramieniem.
Davy O’Collan - pilot Kardashiana i czwarty pod względem hierarchii członek jego załogi - osuwał się właśnie po ścianie korytarza na podłogę, siadając na niej w wymownie bezwładnej pozie. Skóra jego gardła barwiła się coraz mocniejszą czerwienią tam, gdzie oczy Delilah dostrzegły sterczącą z ciała końcówkę długiego metalowego nita. Mężczyzna stracił w jednej chwili całą swoją pozornie niezniszczalną aurę męskiej witalności, wpatrując się pełnym niedowierzania zamglonym okiem w pustą przestrzeń korytarza. Nie miał drugiego oka, w jego miejscu w zakrwawionym oczodole tkwił drugi metalowy pręt, bliźniacza kopia tego, który przebił gardło pilota.
Nadia Volkova krzyknęła głosem mogącym rozdzierać co bardziej wrażliwe ludzkie serca, chociaż Delilah tego rodzaju emocje nie groziły. Rosjanka uklęknęła przy ciele O’Collana podnosząc obie dłonie do ust i dławiąc nimi pełen rozpaczy wizg. Delilah przesunęła spojrzenia na stojącego pośrodku korytarza Billa, kurczowo ściskającego w dłoniach pneumatyczną nitownicę zabraną wcześniej z jednego z warsztatów kombajnu. Blady jak ściana młodzieniec odpowiedział jej odruchowo spojrzeniem pełnego całkowitego zagubienia i rozpaczliwej potrzeby akceptacji dla czynu, którego się właśnie dopuścił i który kompletnie nim wstrząsnął.
- Zabiłeś go! - powiedziała głucho Nadia, podnosząc się sztywnymi ruchami z klęczek. William Biscuit odwrócił głowę w jej stronę, spojrzał na kobietę tym samym zagubionym wzrokiem, którym obdarzył sekundę wcześniej Delilah.
Pistolet O’Collana huknął dźwiękiem wręcz ogłuszającym w ciasnocie korytarza, dymiąca łuska wypadła z jego komory uderzając w ścianę. Bill opadł na podłogę niczym marionetka, której sznurki ktoś przeciął w jednym momencie niewiarygodnie ostrym nożem. Jego odchylona w tył głowa skierowana była ku Delilah pod kątem wystarczającym, by korporacyjna negocjatorka dostrzegła szeroko otwarte oczy młodzieńca.
Krew cieknąca z osmalonego otworu w jego czaszce zaczęła się mieszać na podłodze z krwią płynącą z ran pilota.
Nadia Volkova stała z bronią wymierzoną gdzieś przed siebie, dysząc ciężko i wciąż dygocząc pod wpływem niewyobrażalnego stresu i szoku, nie zwracając żadnej uwagi na znajdującą się za jej plecami Delilah.
- Jeszcze ta korporacyjna wariatka! - zapadłą znienacka ciężką ciszę przerwał nagle podniesiony głos Jeremiaha Purcella - To ona to wszystko uknuła, załatw ją!
-
Crowe jeszcze przez chwilę patrzył na zamknięte drzwi szybu, nie potrafiąc oderwać wzroku od świeżej krwi rozlanej na podłodze. W głowie wciąż rozbrzmiewał mu ostry dzwięk karabinu Holta, urwany nagle pośród wrzasków i łoskotu zamykających się grodzi. Wszystko wydarzyło się tak szybko, że trudno było uwierzyć, iż Marcus naprawdę nie żyje. Elias czuł mdłości, a przez zaciśnięte gardło z trudem przechodziła mu ślina. Jeszcze przed chwilą ten małomówny skurczybyk stał obok nich i najwyraźniej zaczynał wierzyć, że najgorsze mają już za sobą. Teraz zostało po nim niewiele więcej niż krwawa plama. Najbardziej przerażała go łatwość, z jaką to wszystko się wydarzyło. Holt miał doświadczenie, broń i dość oleju w głowie, żeby nie lekceważyć zagrożenia, a mimo to zginął, zanim ktokolwiek zdążył zareagować. Właściwie jeśli miałby obstawiać, kto ma szanse przetrwać ten horror, Holt był na szycie jego list. W momencie jego śmierci uderzyła go jakieś straszne zrozumienie. Z każdym kolejnym starciem tracili coraz więcej, podczas gdy stworzenia wciąż pozostawały na ich tropie. Najpierw zniknął Adam, teraz zabrakło Holta, a Elias mimowolnie spojrzał na pozostałą trójkę, czując, jak nieprzyjemny chłód przebiega mu wzdłuż kręgosłupa. Po raz pierwszy naprawdę przestraszył się tego, że następnym razem w podobnym korytarzu może mogą stracić następnego.
Wybuch Sadzy wyrwał go z odrętwienia, choć nie znalazł w sobie ani ochoty, ani siły, żeby wtrącić się do kłótni. Przyglądał się Rosjaninowi bez słowa, rozumiejąc jego wściekłość, lecz nie podzielając przekonania, że Joshua zasłużył na podobną reprymendę. Widział przecież, jak tamten szarpał się z panelem, podczas gdy nad jego głową świstały pociski. Trudno było oczekiwać szczególnej sprawności od człowieka, który właśnie patrzył, jak kilka kroków od niego ginie jego towarzysz. Elias oparł bark o chłodną ścianę i przymknął na moment oczy. Gniew Siergieja wydawał mu się niemal zrozumiałym sposobem radzenia sobie z sytuacją. Sam chętnie znalazłby kogoś, na kogo mógłby się porządnie wydrzeć, ale nie miał najmniejszego zamiaru dokładać Gleesonowi kolejnego powodu do załamania.
Wyznanie Joshuy zaskoczyło go jednak na tyle, że natychmiast zwrócił ku niemu głowę. Przez moment zastanawiał się, czy dobrze zrozumiał jego słowa, lecz kiedy padła informacja o służbie w piechocie kolonialnej, przyjrzał się uważniej trzymanemu przez niego karabinowi. W świetle nowego odkrycia wcześniejsze zachowanie Gleesona nabierało nieco innego znaczenia. Crowe przypomniał sobie jego sposób obchodzenia się z bronią, chwilami zaskakująco pewny w porównaniu z nerwowością, którą okazywał niemal przy każdej innej czynności. Nie wiedział, dlaczego Joshua postanowił ukrywać swoją przeszłość, ale musiał przyznać, że wybrał wyjątkowo osobliwy moment na ujawnienie podobnego sekretu. W normalnych okolicznościach zapewne chciałby poznać całą historię, teraz jednak trudno było mu przejmować się nieprawidłowościami w życiorysie człowieka, który niedawno pomógł mu wydostać się z szybu.
– Wiesz, Gleeson, z tylu rzeczy, które mogłeś przed nami ukrywać, akurat umiejętność strzelania wybrałeś wyjątkowo niefortunnie – mruknął, usiłując nadać swojej uwadze odrobinę życzliwego humoru.Interwencję Hannigana przyjął z wyraźną ulgą. Kapitan słusznie uznał, że szukanie winnych pośród własnej załogi do niczego ich teraz nie doprowadzi. Crowe nie zamierzał więc wracać do tego tematu, zwłaszcza że dalsze słowa Joshuy zwróciły jego uwagę na znacznie poważniejszy problem. Teoria o świadomym naprowadzaniu stworzeń nie była całkiem pozbawiona podstaw. Elias pamiętał dziwne zachowanie grodzi i podejrzenia Holta, że ktoś celowo manipuluje przejściami na statku. Czym innym było jednak sterowanie systemami okrętu, a czym innym kierowanie samymi kreaturami. Nie mieli żadnych dowodów na istnienie takiego związku, a o biologii tych organizmów wiedzieli stanowczo za mało, by wyciągać podobne wnioski. Nie potrafili nawet ustalić, w jaki sposób stworzenia odnajdywały swoje ofiary. Równie dobrze mogły reagować na hałas, drgania konstrukcji czy inne bodźce, których ludzkie zmysły nie były w stanie wychwycić.
– Z tym nasyłaniem ich na nas byłbym ostrożny – odezwał się w końcu. – *Nie wiemy nawet, jak nas odnajdują. Może reagują na drgania konstrukcji albo hałas, który robimy. Nie wykluczam, że ktoś manipuluje systemami statku, ale to jeszcze nie znaczy, że potrafi wydawać rozkazy tym skurwysynom. *
Przerwał, spoglądając odruchowo w stronę szybu. Z trudem opierał się potrzebie sprawdzania, czy drzwi nadal pozostają zamknięte, choć przecież widział je wyraźnie ze swojego miejsca. Początkowo był przekonany, że po dotarciu na pokład załogi zyskają choć kilka minut wytchnienia. Teraz nawet rozmowa wydawała mu się niebezpiecznym marnowaniem czasu, który mógł doprowadzić do nich te stworzenia.– Ale co do zbrojowni, trudno nie przyznać mu racji – dodał, zwracając się już bezpośrednio do Hannigana. – Potrzebujemy amunicji, zapasowych ogniw i czegoś, czym będziemy mogli otwierać zablokowane przejścia. Mój detektor ledwo zipie, a bez niego następny korytarz będziemy sprawdzać na ślepo. Jeśli zbrojownia rzeczywiście znajduje się pod mostkiem i nie musimy nadkładać drogi, proponuję zajrzeć tam najpierw. Bierzemy, co potrzebne, i ruszamy dalej.
Nie zamierzał bardziej naciskać. Podzielał zamiar kapitana, by możliwie najszybciej skontaktować się z Kardashianem, ale po śmierci Holta perspektywa pokonywania kolejnych przedziałów z dotychczasowym wyposażeniem napawała go szczególną niechęcią. Jeszcze niedawno zażartowałby z własnej potrzeby posiadania broni, teraz zaś coraz poważniej rozważał, czy nie powinien po tym wszystkim zapisać się na strzelnice. Do jasnej cholery, jeśli przeżyje, zrobi to zaraz po zapisaniu się do lekarza.Wyprostował się z wysiłkiem i wydobył detektor, przez moment przyglądając się wskaźnikowi zasilania z wyraźnym niezadowoleniem. Obiecał sobie oszczędzać baterię, więc na razie po prostu trzymał go w pogotowiu. Może użyje go przy następnym zamknietym przejściu do jakiegoś kluczowego obszaru?
– Chodźmy. Wolałbym ruszyć, zanim te cholerstwa znowu znajdą sposób, żeby się do nas dobrać. -

Pokład Bleinerta
Marcus Holt nie żył, żadna inna konkluzja nikomu nie przychodziła do głowy. Jego krew wciąż krzepła na podłodze i ścianach korytarza, czarna, a za szczelnie zamkniętymi drzwiami szyby windy panowała mrożąca krew w żyłach swoją jednoznacznością cisza. Wstrząśnięci śmiercią towarzysza ratownicy różnie zareagowali na jego tragiczny koniec, od otwartego szoku po teatralne wyparcie tego faktu, wszyscy jednak uświadomili sobie w takim samym stopniu jak kruche stało się ich życie na pokładzie wojskowego tendera.
Śluzy po obu stronach krótkiego korytarza były zamknięte, a panele ich zamków kodowych lśniły złowieszczą czerwienią. Gleeson przebiegł truchtem od jednych do drugich przyglądając się w świetle latarki oznaczeniom na ścianach, na wysokości wejścia do windy zwalniając instynktownie i wstrzymując oddech.
- Musimy wejść tutaj - powiedział po chwili namysłu, wodząc palcami po zalaminowanym planie ewakuacyjnym wiszącym na ścianie tuż przy śluzie - Na wysokości tego korytarza mamy segment zbrojowni, ambulatorium i główne centrum komunikacyjne, powyżej w strukturze wieży jest mostek. Doszliśmy do serca okrętu…
Zamknięte drzwi windy zatrzęsły się w jednej chwili, huknęły pod wpływem silnego uderzenia z drugiej ich strony, zazgrzytały metalicznie wieszcząc proces deformowania ich konstrukcji. Huk wymierzonych w drzwi ciosów wypełnił korytarz ogłuszającym hałasem.
- Jezu, wróciły! - wrzasnął Joshua - Spierdalajmy!
Roztrzęsiony technik uklęknął przed zamkiem śluzy, zaczął naciskać w chaotyczny sposób klawisze czując na plecach przytłaczającą bliskość stłoczonych za sobą pozostałych ratowników.
- Otwieraj te drzwi! - huknął Sadza - Blyat!
Coś w futrynie wejścia do szybu pękło wysoką metaliczną nutą, przeszło w przeraźliwy zgrzyt wyginanej blachy.
- Zaraz tu wlezą! - Hannigan docisnął kolbę karabinu do ramienia i wymierzył broń w stronę windy, nie potrafiąc sobie przypomnieć czy pozostały mu jakiekolwiek naboje w magazynku - Gleeson!
- Ta kurwa się nie otwiera! - wrzasnął technik - Potrzebuję karty dostępu! Albo kodu! Nie dam rady inaczej!
Kolejny huk, głośniejszy od poprzednich, zwieńczony został znienacka innym dźwiękiem: sykiem mechanizmu otwierania drzwi.
Wszyscy oprócz Gleesona wbili wzrok w szyb windy oczami wyobraźni widząc obłe czarne kształty wylewające się z przerażającą gracją przez szczelinę w drzwiach.
Wszyscy oprócz Joshui, który klęcząc przed wejściem do wieży dowodzenia wbił otwarte do granic możliwości oczy w otwarte znienacka drzwi wieży i coś absolutnie nieludzkiego, co stanęło w ich progu.
Połyskliwa szponiasta dłoń opadła na ramię sparaliżowanego grozą Gleesona i ścisnęła je z nadludzką siłą wydzierając z gardła czarnoskórego mężczyzny upiorny wrzask absolutnej paniki.
-
Delilah le Fey
Każde słowo, które przed chwilą wypowiedziała Delilah le Fey było kłamstwem. Volkova miała zobaczyć silną dumną kobietę rozpadającą się na kawałki, być świadkiem przemiany bezdusznej agentki w człowieka gotowego dźwigać cudzy krzyż. Chciała ostatecznie przeciągnąć Nadię na swoją stronę i zbudowała dla niej maskaradę.
Tylko, że to nie kłamstwa ją uratowały.
Uratowała ją prawda. Bo to co poczuła do Williama Biscuit nie było żadną maskaradą. Polubiła go bez ukrytych intencji, w momencie gdy oboje omal nie zostali zmiażdżeni przez zamykającą się śluzę. Chłopak wtedy podziękował jej za uratowanie życia, a w niej drgnęła struna, o której nie wiedziała. Przy mężczyznach takich jak Hannigan czy O’Collan pozostawała czujna i ostrożna, gotowa na kontratak, lecz w Williamie nie dostrzegała kalkulacji. Czysta, ujmująca i naiwna szczerość. Pocałunek był zasłoną dymną, ale wszystko po nim już nie. Chłopak musiał to wyczuć. Może dostrzegł w niej coś, czego ona sama nie mogła zobaczyć. A może, co bardziej prawdopodobne, po prostu ją sobie wymyślił.
I za tę wymyśloną kobietę zginął.
Leżał z głową odchyloną w jej stronę. Oczy miał szeroko otwarte, jakby wciąż czekał, aż Delilah go pochwali i powie mu, że dobrze zrobił.
Williamie, ty biedny, naiwny chłopcze.
Dziękuje.
Pilot siedział pod ścianą z metalowym prętem w gardle i drugim w miejscu oka i przez chwilę agentka napawała się tym widokiem. Nie miała żadnego interesu w tym, by na Kardashian umierali ludzie, a już na pewno nie ci, którzy mieli ją bezpiecznie dostarczyć na Borodino. Jednak ten narwany kretyn wyjątkowo zaszedł jej za skórę i nie zamierzała go żałować. Wystarczyło, że opłakuje go ta głupiutka Rosjanka.
Purcell krzyczał, ale Delilah nawet na niego nie spojrzała. To był wrzask desperata, wiedzieli o tym oboje. Nic z tego, co wydarzyło się w tym korytarzu, nie było uknute. W żadnym z jej scenariuszy nie przewidziała, że William zabije dla niej człowieka a potem sam padnie ofiarą histerii Nadii Volkovej. Nie wykluczała jednak, że gdzieś wcześniej zatrzepotały skrzydła motyla. Może pod drzwiami mostka, kiedy przez interkom próbowała przekonać Rosjankę do współpracy, albo jeszcze w hyperspalni, kiedy poszła do Purcella, a O’Collan zdążył wydać wyrok, zanim cokolwiek zrobiła. Nie zamierzała tego roztrząsać.
Podeszła do Rosjanki powoli, ale nie z tyłu, tylko łukiem, tak żeby Nadia widziała ją kątem oka. Zatrzymała się obok, ale jej nie dotknęła.
– Nadiu. Spójrz na mnie.
Odczekała, aż Volkova obróci głowę.
– Oddychaj, powoli, tak jak ja. Oddychaj razem ze mną, nie patrz na nich, tylko na mnie.
Wciągnęła powietrze i wypuściła je bez pośpiechu.
– Davy nie żyje, wiem, że był twoim przyjacielem, ale Hannigan i reszta wciąż tam są i potrzebują nas obu. Musisz wrócić na mostek. Jeśli spróbują nawiązać kontakt z Kardashianem, ktoś musi im odpowiedzieć, a ty jesteś jedyną osobą, która to potrafi. Nie zamykaj za sobą śluzy. Zajmę się ciałami i Purcellem, a potem do ciebie dołączę.
Odważyła się położyć dłoń na jej ramieniu, wkładając w dotyk tyle czułości ile nie dostał w życiu żaden mężczyzna ani kobieta.
– Przysięgam, że nie zostawię cię z tym samej, przysięgam.
-
Krzyk Gleesona sprawił, że Crowe gwałtownie odwrócił głowę, na moment tracąc orientację w tym, co dzieje się wokół niego. Jeszcze przed chwilą całą uwagę skupiał na drzwiach windy, których metalowe poszycie uginało się pod kolejnymi uderzeniami, a teraz zobaczył coś, czego zupełnie nie spodziewał się po przeciwnej stronie korytarza. Szponiasta, połyskująca dłoń zaciskała się na ramieniu Joshuy, a jakaś jego część pomyślała, że to już koniec. Że jest tego wszystkiego za dużo i że zaraz przyjdzie im zginąć. Poczuł, jak zasycha mu w ustach, a przerażenie odebiera zdolność racjonalnego myślenia. Chciał krzyknąć do Joshuy, żeby się cofnął, chociaż widział przecież, że ten nie ma najmniejszych szans wykonać podobnego polecenia. Miał nawet odruch, by rzucić się w jego stronę, lecz instynkt samozachowawczy okazał się silniejszy. Nie posiadał broni, a po tym, co przed chwilą spotkało Holta, trudno było mu łudzić się, że zdołałby siłą swoich rąk wyswobodzić towarzysza. Rozpaczliwie rozejrzał się po korytarzu, szukając jakiejkolwiek możliwości wydostania się z potrzasku, podczas gdy przeciągły zgrzyt metalu za jego plecami przypominał, że drzwi windy również długo nie wytrzymają.
Miał zaraz umrzeć, a nawet nie miał nic w swojej menażce. Zawsze wiedział, że umrze na trzeźwo, ale nigdy, że przyjdzie to w takich okolicznościach. I wtedy, zupełnie nagle, przypomniał sobie o karcie. O tej przeklętej wojskowej karcie Purcella, którą od tak dawna nosił przy sobie, że niemal przestał o niej myśleć. Hannigan już wcześniej polecił mu wykorzystać ją przy odpowiednim terminalu, a przecież trudno było o bardziej odpowiednią chwilę niż obecna. Crowe zaklął pod nosem i sięgnął do kieszeni, nerwowo grzebiąc pomiędzy drobiazgami, aż palce natrafiły wreszcie na niewielki kawałek sztywnego tworzywa. Wyciągnął kartę i obejrzał się w stronę drugiej śluzy, tej prowadzącej do pomieszczeń rekreacyjnych. Jeśli nie mogli dostać się do wieży, musieli znaleźć inną drogę, choćby miała prowadzić w zupełnie przeciwnym kierunku.
– Kapitanie! Karta Purcella! – krzyknął, unosząc ją na tyle wysoko, żeby Hannigan mógł dostrzec, co trzyma w dłoni. – Potrzebuję kodu! Czy Purcell mówił o jakimś? – zapytał mając nadzieję, że tak. Najgorszym co mogło się teraz wydarzyć, byłoby umrzeć przez głupi pin.Czy kapitan znał odpowiednią kombinacje, czy też nie, nie czekał bezczynnie na odpowiedź. Ruszył ku drugiemu wejściu, starając się możliwie szerokim łukiem ominąć drzwi szybu, których odkształcająca się futryna nie pozostawiała żadnych złudzeń co do skuteczności zabezpieczeń. Pokonanie kilku metrów korytarza jeszcze nigdy nie wydawało mu się równie ryzykownym przedsięwzięciem. Każde uderzenie dochodzące zza jego pleców sprawiało, że odruchowo przyspieszał kroku, niemal spodziewając się w każdej chwili poczuć na karku dotyk długich, czarnych szponów.
Dopadł do panelu zamka i pochylił się nad nim, gorączkowo szukając czytnika, który pozwoliłby mu użyć karty. Przez chwilę ręce drżały mu tak mocno, że musiał zacisnąć palce na jej krawędziach, żeby odzyskać choć odrobinę precyzji. W innych okolicznościach zawstydziłaby go podobna utrata panowania nad własnym ciałem, ale teraz miał znacznie poważniejsze zmartwienia. Chciał tylko, żeby wojskowe zabezpieczenia rozpoznały uprawnienia Purcella, a mechanizm śluzy okazał się sprawniejszy od tego, z którym przed momentem walczył Gleeson.
– Sadza, spróbujcie go stamtąd wyciągnąć! – zawołał przez ramię, mając na myśli Joshuę, choć sam nie wiedział, jak mieliby tego dokonać. – Spróbuję otworzyć nam drugie przejście!
Pochylony nad zamkiem, z kartą gotową do użycia, Crowe usiłował skupić wzrok na oznaczeniach panelu. W głowie wciąż brzmiał mu wrzask Gleesona, któremu być może właśnie kończył się czas, ale nie odważył się ponownie spojrzeć w jego stronę. Wystarczyło mu własne, coraz bardziej rozpaczliwe pragnienie, żeby usłyszeć charakterystyczny syk odblokowywanej śluzy, zanim zza jego pleców dobiegnie następny, znacznie gorszy dźwięk.
– Przepraszam, kurwa, przepraszam Gleeson. Nie nadaje się do tego. – mówił sam do siebie, przez zęby, usilnie przekonując sam siebie, że nie jest tchórzem, tylko walczy o przetrwanie... dla nich wszystkich, którzy mogą na nie jeszcze liczyć.Crowe powtarzał przeprosiny jak mantre, walcząc z rozdygotanymi rękoma, gdy nagle w jakimś dziwnym odruchu odwrócił się gwałtownie, by sprawdzić, co dzieje się z Joshuą. Czas nieco zwolnił i przez moment Elias nie do końca mógł połączyć kropki, bowiem coś zmieniło się w kontekście sytuacji. Odwrócił się zostawiając panel i dopiero, gdy snop jego latarki przesunął się po szponiastej dłoni, dostrzegł coś, co nie pasowało do dotychczas poznanej anatomii stworzeń. Spod poszarpanej powłoki sztucznej skóry wystawały metalowe przekładnie, odsłonięte siłowniki i fragmenty konstrukcji mechanicznych palców. Elias zamrugał, przenosząc światło wyżej, ku zniszczonej twarzy androida. Rozległe uszkodzenia sprawiały, że trudno było dopatrzyć się w niej dawnych rysów, lecz widok jego kombinezonu wystarczył, żeby poczuł nagły przypływ ulgi.
– Adam?! – wyrwało mu się z niedowierzaniem. – Co? Ale jak to możliwe? Ty dalej... – chciał powiedzież "żyjesz" ale nie pasowało to do androida, dlatego zdecydował się na zwykłe... – ...jesteś na chodzie?
Urwał, uświadamiając sobie niedorzeczność całej sytuacji. Jeszcze przed momentem był pewien, że Gleeson zginie na ich oczach, a teraz zwyczajnie chciało mu się śmiać, choć w powietrzu wciąż rozlegał się łoskot uderzeń dochodzących zza drzwi windy. Nie byli bezpieczni, ale nie było, aż tak źle. Mieli kilka chwil więcej, by coś wymyśleć. Spojrzał na Adama raz jeszcze, intensywniej. Syntetyk wyglądał tak, jakby ledwo przetrwał spotkanie z wanną pełną kwasu. Jak on się tutaj doczłapał?
– Puść go, Adam! To Gleeson! – zawołał, wskazując na uwięzionego towarzysza, po czym spojrzał na otwarte przejście. – Jeśli jeszcze rozumiesz, co do ciebie mówimy, to właśnie uratowałeś nam tyłki. Dzięki, ale dalej musimy się stąd wynosić! – oznajmił odzyskując nieco dawnej swobody w głosie. Przeniósł jednak wzrok na Hannigana.
– Kapitanie. Kod?! Potrzebuje go – ponaglił go Crowe. -
Siergiej Nikołajewicz Kalashnikov. Sadza.

Bleinert
Wrzask nie-technika, od którego stanęły mu włosy na rękach, zmroził Rosjanina bardziej niż odgłosy gnącego się metalu za plecami. Drzwi windy jęczały pod naporem czegoś, co próbowało wedrzeć się do środka. Sadza odwrócił się gwałtownie i zobaczył szponiastą łapę zaciśniętą na ramieniu Joshui. Resztę zasłaniała sylwetka Gleesona.
Sięgnął po broń i wymierzył ją w kierunku napastnika. Wiedział, że zwykłe pociski niewiele zrobią temu kurestwu. Ale nie zamierzał zginąć tutaj jęcząc pod ścianą.
— Nu, podoydi, suka!
Ruszył w ich stronę na miękkich nogach, z wyciągniętą przed siebie bronią. Serce waliło mu jak młotem, a krew pulsowała w skroniach tak mocno, że niemal zagłuszała wszystko dookoła. Chimik coś mamrotał, ale jego słowa zlewały się z wrzaskami i hukiem dobiegającym zza pleców.
— Nu, davay! Poznakomimsya!
Nie spuszczał wzroku ze szponiastej łapy. Palec spoczywał na spuście. Jeszcze kilka kroków.
— Joshua! Odsuń się do kurwy! Nakarmię skurwysyna ołowiem!
-
Dłoń – a właściwie makabryczna, lśniąca w półmroku plątanina obnażonych siłowników, przewodów i pożartej przez kwas sztucznej tkanki – zacisnęła się na jego ramieniu z bezduszną, mechaniczną siłą. Z gardła Gleesona wydarł się pierwotny, niekontrolowany wrzask. Zszargany układ nerwowy eksplodował. Widział przed sobą potworną, nadtopioną twarz z brakującym okiem i strzępami syntetycznej skóry zwisającymi nad obnażonym pancerzem czaszki. Dla jego otępiałego od strachu umysłu to nie był ocalały. To był kolejny koszmar, uosobienie śmierci stąpającej po tym przeklętym statku.
Stery przejął najprymitywniejszy instynkt przetrwania, pompując we krew resztki adrenaliny. Nie kalkulował. Zaparł się wolną ręką o framugę i z całej siły, dziko wyrzucił nogę przed siebie, celując ciężkim butem prosto w roztrzaskany korpus potwora.
– Puszczaj śmieciu! Pomocy! Proszę, zabijcie to!
W całym tym chaosie Gleeson nie słyszał Eliasa wywołującego imię elektronicznego towarzysza, który był tak bliski Joshui. Dramat tej sytuacji skulminował się w decyzji Siergieja, który najwyražniej zamierzał spełnić prośbę Gleesona. I nie musiał patrzeć na pierwszego oficera, by wiedzieć, co się święci. Metody "tresury" w marynarce zadziałały całkowicie automatycznie, ułamek sekundy przed tym, jak palec Sadzy miał zewrzeć się na spuście. Joshua nie myślał o tym, kto go trzyma. Po prostu zwiotczał, zgiął się w pół i szarpnął całym ciężarem ciała w dół, próbując wyłamać się z uścisku i paść plackiem na podłogę, by uciec z linii ognia.
-
Adam powoli rozluźnił uścisk i puścił Gleesona, pozwalając mu odsunąć się na bezpieczną odległość. Nie próbował go zatrzymywać ani uspokajać. Doskonale rejestrował jego krzyk, choć sam nie był w stanie odpowiedzieć.
Przekroczył próg drzwi.
Jego wygląd niewiele przypominał schludnego, spokojnego medyka, którego załoga poznała jeszcze na pokładzie Kardashiana.
Skafander był w opłakanym stanie. Kwas Obcego przeżarł materiał w wielu miejscach, odsłaniając fragmenty mechanicznego szkieletu, przewody i uszkodzone elementy konstrukcyjne. Lewa strona twarzy Adama również została poważnie uszkodzona. Syntetyczna powłoka była nadtopiona i miejscami całkowicie zniszczona, odsłaniając znajdujące się pod nią mechanizmy.
Jedno oko pozostawało całkowicie martwe. Drugie, sprawne, powoli omiatało pomieszczenie, próbując zidentyfikować obecnych.
Jego ruchy były nienaturalnie sztywne. Każdy krok wymagał wyraźnego wysiłku. Prawa noga reagowała z opóźnieniem, a lewa nie zawsze wykonywała polecenia zgodnie z zamierzeniem. Również ręce, z uszkodzonymi mechanizmami napędowymi, poruszały się z widocznym brakiem precyzji. Czasami drżały, czasami zatrzymywały się w połowie ruchu, jakby wewnętrzne serwomotory nie mogły odnaleźć właściwej sekwencji pracy.
Adam spróbował coś powiedzieć.
Z jego gardła wydobył się jedynie krótki, zniekształcony trzask.
Uszkodzony syntezator mowy nie był w stanie wygenerować żadnego zrozumiałego dźwięku.
Syntetyk zatrzymał się na moment.
Analizował sytuację. Przed nim znajdowali się ludzie, prawdopodobnie przerażeni jego wyglądem. Musiał nawiązać kontakt i jednoznacznie zakomunikować, że nie stanowi zagrożenia.
Po krótkim namyśle uniósł prawą rękę. Mechanizm barku zadrżał, a palce z pewnym opóźnieniem zacisnęły się w pięść.
Następnie podszedł do najbliższej metalowej powierzchni i zaczął wystukiwać rytm.
Krótkie uderzenia. Dłuższe przerwy. Kolejne sekwencje.
Alfabet Morse'a.
W – I – T – A – J – C – I – E.
WITAJCIE.
Po zakończeniu Adam opuścił rękę. Jedno sprawne oko skierował na zgromadzonych ludzi.
Nie mógł się uśmiechnąć.
Nie mógł się odezwać.
Ale przynajmniej mógł dać im znać, że wciąż jest po ich stronie.
-
Po chwili namysłu Adam ponownie uniósł prawą rękę. Mechanizm barku zadrżał, a palce z pewnym wysiłkiem odnalazły metalową powierzchnię.
Rozległa się kolejna seria krótkich i długich uderzeń.
Alfabet Morse'a.
S – T – A – T – U – S / Z – A – Ł – O – G – I ?
STATUS ZAŁOGI?
Adam przerwał wystukiwanie i skierował jedyne sprawne oko na zgromadzonych. Pomimo własnego, krytycznego stanu technicznego jego priorytety pozostawały niezmienne.
Najpierw ludzie. Potem własne uszkodzenia.
-
- Dobry Boże, to... Adam... - Caleb aż opuścił wymierzony w drzwi windy karabin gdy jasnym się stało co wyszło im na spotkanie z bocznych drzwi, pod którymi stał Gleeson.
Wszystko zmieniało się w mgnieniu sekund. Istotom mało było porwanego konwojenta. Być może rozjuszyła je seria z karabinu, którą im posłał. A być może cały czas miały tylko jeden cel. Człowieka. I nic nie było w stanie ich zatrzymać.
Android zaczął coś wystukiwać w ścianę. Morse. Tak jak w ładowni. Jakieś ukłucie satysfakcji, że się domyślił. I żalu, że nie zatrzymał Sadzy nim ten wskoczył do windy. Być może android byłby w lepszym stanie. Sadza unosił karabin. Gleeson darł się. Crowe pytał o kod do karty. Tylko, że nie mieli żadnego kodu. Nawet nie pomyślał, że do karty z kodem, trzeba dodatkowo znać... kod. Ale nie znał się na procedurach wojskowych.
- Nie znam kodu. - powiedział szybko - Nie teraz Adam. Te istoty wciąć tu są. Uciekamy korytarzem za Adamem! Szybko! -
Siergiej Nikołajewicz Kalashnikov. Sadza.

Bleinert
Nie spuszczał wzroku ze szponiastej łapy. Palec spoczywał na spuście. Jeszcze kilka kroków.
— Joshua! Odsuń się do kurwy! Nakarmię skurwysyna ołowiem!
Nie-technik rzucił się w bok. Sadza docisnął spust, zanim zdążył zorientować się, co właściwie ma przed sobą.
— Blyat'!
Przekleństwo zlało się z hukiem wystrzału. Przez ułamek sekundy patrzył na to, co odsłoniło się za Gleesonem. Nie czarna, połyskująca łeb bestii, nie kolejny chyort, tylko znajoma, choć zmasakrowana twarz. Mechaniczne elementy, nadtopiona syntetyczna powłoka. Adam.
Sadza opuścił broń. Przez chwilę po prostu stał, próbując przetrawić to, co właśnie zobaczył.
— Doktorku, nigdy więcej tak do kurwy nędzy nie wyskakuj znikąd!
Podszedł do androida i klepnął go otwartą dłonią w powypalany uniform. Gest był bardziej szorstki niż czuły, ale w tym momencie musiał wystarczyć za wszystko, czego nie potrafił powiedzieć.
— Jeszcze nigdy tak się nie cieszyłem na twój widok — wyszczerzył się krzywo. — Ani tak bardzo, że spudłowałem.
Zerknął na drzwi windy, zza których nadal dobiegały odgłosy szarpaniny. Nie było czasu na pytania, wyjaśnienia ani sprawdzanie, ile jeszcze z Adama zostało.
— A teraz spierdalajmy. Stary dobrze mówi. Przy herbatce pogadamy później.
-
Wystrzał Sadzy sprawił, że Crowe odruchowo skulił ramiona, choć przecież zdążył już rozpoznać w zmasakrowanej sylwetce ich zaginionego towarzysza. Przez krótką chwilę z niedowierzaniem patrzył na Rosjanina, który omal nie posłał do piachu jedynej istoty na tym przeklętym statku, która zamiast ich zabić, próbowała im pomóc. Miał ochotę porządnie go opieprzyć, lecz widząc, jak Siergiej opuszcza broń i z wyraźną ulgą klepie androida po zniszczonym uniformie, zrezygnował. W obecnych okolicznościach trudno było kogokolwiek winić za nerwowość, zwłaszcza że sam jeszcze przed chwilą był przekonany, iż Gleeson zaraz podzieli los Holta.
Z mieszaniną ulgi i niedowierzania przyglądał się uszkodzonemu syntetykowi. Adam wyglądał fatalnie, a odsłonięte mechanizmy, nadtopiona powłoka twarzy i nieskoordynowane ruchy dawały niepokojące wyobrażenie o tym, przez co musiał przejść, odkąd stracili go z oczu. Crowe najchętniej natychmiast podłączyłby do niego aparaturę diagnostyczną, ale na podobne zabiegi przyjdzie czas, o ile w ogóle uda im się wydostać z Bleinerta. Tymczasem mechaniczne stukanie androida w ścianę układało się w znajome sekwencje alfabetu Morse’a. Elias wsłuchał się uważnie, rozpoznając w wystukiwanych znakach najpierw powitanie, a następnie pytanie o stan załogi.
– Holt nie żyje. Reszta z nas jeszcze się trzyma, ale z Kardashianem straciliśmy łączność – odpowiedział posępnie, po czym schował kartę Purcella z powrotem do kieszeni. – Dobrze cię widzieć, Adam. Cholernie dobrze. Poskładam cię myślę, chodź nie teraz. Musisz się postarać nie pogubić po drodze reszty... bebechów.Na kolejne uderzenia dochodzące zza drzwi windy zareagował już bez najmniejszego zdziwienia. Spojrzał tylko przelotnie w ich stronę, poprawił chwyt latarki i ruszył ku otwartemu przejściu, zgodnie z poleceniem Hannigana, choć zdziwiło go, że kapitan nie pamiętał kodu. Jeśli tak było w istocie, mieli przesrane. Nie zamierzał się jednak nad tym rozwodzić oraz pozostawać na miejscu ani chwili dłużej, szczególnie teraz, gdy ponownie pojawiła się przed nimi możliwość ucieczki.
Cześć! Wygląda na to, że jesteś zainteresowany tą rozmową, ale nie masz jeszcze konta.
Masz dość przewijania tych samych postów za każdą wizytą? Po zarejestrowaniu konta zawsze wrócisz dokładnie do tego samego miejsca, w którym byłeś wcześniej, możesz wtedy również wybrać opcję otrzymywania powiadomień nowych odpowiedziach (e-mailem lub powiadomieniem push). Będziesz też mógł zapisywać zakładki i głosować na posty, aby okazać uznanie innym członkom społeczności.
Z Twoją pomocą tez post mógłby być nawet lepszy 💗
Zarejestruj się Zaloguj się