Kolejną i ostatnią osobą z ich towarzystwa była Zaira. Elfka miała czarną skórę i białe włosy sięgające jej do łopatek, spięte w warkocz. Była kobietą wysoką, sprawną fizycznie i zgrabną. Ubrana w brązowo zielone odzienie podróżne. Mocna brązowa skóra pełniąca rolę pancerza i ciemnozielona tunika pod spodem. Ciemnozielona peleryna z kapturem chroniła przed deszczem, ale niekoniecznie przed silnym mrozem i śniegiem. Miała nieco broni, ale najważniejszym wydawał się być jej długi łuk, dzięki którym cała ich ekipa często oszczędzała na zużywaniu zapasów jedzenia, o bojowym jego zastosowaniu nie wspominając.

Podobnie jak jej towarzysze, nie należała do tych gadatliwych, więc pasowali do siebie pod tym względem.

Podobał jej się Kher - magiczny pająk Kraghula. Magia swoją drogą, ale sama myśl oswojonego pająka miała coś w sobie.
Lubesz znowu niejasno przewidywała przyszłość, ale do tego Zaira już się przyzwyczaiła - dla niej przyszłość nie była zapisana, głównie dlatego że nadal można ją było zmienić. Oczywiście łatwiej było ją zmienić jeśli się wiedziało co ma się wydarzyć.

Gdy dotarli na miejsce, siedziba była nietypowa - nie taka jakiej Zaira się mogła się spodziewać. Robiła wrażenie!
- Na nas, raczej nie. Ale pewnie na coś większego i groźniejszego. Z naszą pomocą - powiedziała spokojnie, przedstawiając jednocześnie możliwość dla której zostali tu zaproszeni.
Ruszyła ochoczo z innymi, ciekawa jak to miejsce wygląda w środku.

Zapowiada się fajnie. Też się zgłoszę. KP niedługo. Ranger.

Było bardzo miło znaleźć się w ciepłym pomieszczeniu i zdjąć pelerynę. Od razu dało ono o sobie znać, a i widoki były dość interesujące - trofeów nie brakowało, a wręcz zostały one wystawione jak na pokaz.

Zaira skinęła głową - najpierw dwukrotnie witając się z krasnoludami, potem jeszcze raz, gdy powitała ich głowa rodziny gospodarzy.

Elfka słuchała rozmów, przyglądając się uważnie wypchanym zwierzętom. Osobiście nigdy tego nie robiła - zwyczajnie szkoda by było czasu. Polowała, jak najbardziej. Mięso było do jedzenia, piór używała do robienia strzał lub odsprzedawała tanio jako narzędzie piśmiennicze, zaś futra były na sprzedaż - ale to ostatnie nigdy nie było celem a jedynie odbywało się tylko przy okazji.
Ciężko jej było określić, czy zostały zrobione miesiąc temu, czy pięć dekad temu - musiało to być jakoś tak pomiędzy i z pewnością rozwleczone w czasie.
Odniosła wrażenie, ze niektóre z oczu w głowach wypchanych wilków były puste. Inne miały jakieś oszlifowane kamienie lub szkiełka i wyglądały dużo bardziej "żywo". Ale braki te dawały się zauważyć dopiero po dokładniejszym obejrzeniu z bliska, więc był to niewielki defekt.

Nie trwało długo, zanim dała odpocząć zmęczonym nogom i zasiadła do stołu.
Była przekonana, że wywerny są dużo groźniejsze niż wystawione w pomieszczeniu trofea. Było dla niej nawet zagadkowe i dziwne, że nie pochwalili się wypchaną wywerną - skoro ich przodkowie skutecznie z nimi walczyli. Ale naturalnie nic takiego nie powiedziała.
Jej zdaniem, wywern tyczyły się te same zasady jak i innych zwierząt - jak choćby zapotrzebowanie na jedzenie i prokreację.
- Ja się na wywernach może średnio znam, - zaczęła skromnie, - ale moim zdaniem, wróciły na stare tereny aby dopełnić pętlę życia. Wiele zwierząt migruje aby złożyć jaja i nawet sam już wspomniałeś o gniazdach, - mówiła i spojrzała na gospodarza. - A że biorą więcej jedzenia niż zdaje się potrzebne. Moim zdaniem zabierają je do gniazda aby nakarmić młode, które same jeszcze nie polują. Ale to ostatnie może się niedługo zmienić, więc trzeba działać w miarę szybko... Kiedy następowały te porwania zwierzyn?

Zaira potraktowała poważnie wiadomość od Zakareth. Na szczęście nie zdążyła jeszcze niczego spróbować, choć niewiele brakowało. Elfka nie miała pojęcia co krasnoludy chciały zyskać zabijając ich, wszak mieli przy sobie niewiele więcej niż wartość zatrutego jedzenia, chyba. Wiedziała natomiast, że w pierwszej kolejności należało ostrzec pozostałych, ale siedzieli oni po drugiej stronie stołu, więc niebezpiecznie było to zrobić werbalnie. Niestety nie mieli też wspólnego doświadczenia z truciznami, do którego mogłaby się odnieść.
Wysunęła i nawet wyprostowała nogę pod stołem, ale nie dosięgnęła siedzącej na przeciwko niej Jaithe. Na szczęście Zakareth odwróciła uwagę jednego z krasnoludów dzięki czemu elfka dyskretnie wysunęła się do przodu, siadając na samej krawędzi swojego krzesła. Jej stopa dosięgnęła kolan Jaithy, a mając jej uwagę, Zaira zaczęła znacząco mrugać prawym okiem - którego nie widział żaden z krasnoludów, jednak wiadomość sprowadzała się do ogólnego ostrzeżenia, niczego nie wyjaśniając.
Zanim Zaira wymyśliła jak przekazać konkretną informacje, Auldegrund albo zorientował się że coś wiedzą albo stracił cierpliwość... No i się zaczęło.

@Brilchan
Doskonale to ująłeś. Czuję to samo, niestety.
Szkoda tych wszystkich wspaniałych historii, które przepadły bezpowrotnie

Przepraszam za nieobecność. Jestem i nie mam zamiaru tak znikać.

Proponuję tutaj umieścić informacje o postaciach. W komentarzach trzeba będzie szukać a tak będzie łatwo dostępne... i są to materiały ; )

Zaira jak wygląda, każdy widzi - jest dość wysoką elfką o czarnej skórze i białych włosach.
Nie mówi o swojej przeszłości i nie pyta o cudze, pilnując własnego nosa. Choć zadaje pytania na temat napotkanych zjawisk (jak np. magiczny pająk chowaniec).
Nie zna się na magii, ale doskonale radzi sobie w dziczy - potrafi znaleźć jedzenie (jadalne owoce, grzyby, zioła itp) i/lub je upolować, a nawet je relatywnie dobrze przyrządzić. Zna się na zwierzętach i roślinach.
Dobrze się skrada, widzi w ciemnościach i cokolwiek się dzieje - nigdy nie marudzi. Jeśli ma czas, najczęściej w podróży, to robi strzały i nawet dobrze jej one wychodzą.

Zaira zastanawiała się jakie stworzenie było najpotężniejszym jakie upolowała. Na te najgroźniejsze bestie zawsze polowali w grupach, zatem nie mogła sobie przywłaszczyć chwały ich pokonania. Z jej osobistych polowań? Ludzie zdawali się być na szczycie listy, ale czy oni się liczyli?
Nieznane stworzenie z innego wymiaru, czy też wielki magiczny pająk otumaniający śpiewem brzmiały interesująco i egzotycznie. Zaira nie miała takich doświadczeń, ale w obronie ich Lasu polowała na niejedno.
- Owlbear, dosyć wielki, jeśli chodzi o mnie osobiście. Uporczywością i celnie wypuszczanymi strzałami - powiedziała z nieukrywaną nutą dumy.
- Ale brałam też udział w upolowaniu hydry i wybiciu stada terrorbirdów, a to zrobiliśmy dzięki dobrej pracy zespołowej - dodała szybko. I na tym powinni się teraz skupić jeśli chcieli ubić grupę wywren, na pracy zespołowej łączącej magię i stalową broń, oczywiście przy zastosowaniu dobrej taktyki myśliwskiej.