@wired odpowiedź @ketharian raczej mówi wprost że ani na dawiego ani na Sigmarytę się nie nadaje ale na złotoustego elfiego dyplomatę/kupca z Ulthuanu jak najbardziej xD
Kto inny tak grzecznie i uprzejmie rozwinie do całego akapitu zdanie „spadaj na drzewo, nie moje klimaty” xD

Kurde… niezły klimat. Uwolnić z niewoli u gobasów elfiego szlachcica co musi sobie teraz jedwabić dla krasnoludów by spłacić dług wdzięczności xD

Tylko w 4e mają cały swój poderek i swoje asur-only profki.

Zawsze chciałem zagrać full legal shadow warriorem a nie jakimś proxy

Jednak… coś za dużo ciekawych sesji się maluje na horyzoncie

Fabularnie masz tendencję do bycia jak „twój stary” albo którąś jego wersją.
Stereotypowo długobrodzi non stop marudzą że „kiedyś to było, nie to co teraz”.
Ze względu na swój status młodsi muszą znosić ich smęcenie.
Z drugiej strony są uparci jak cholera i uważają że zawsze wiedzą lepiej.

Swojego długobrodego, ponieważ to już któraś sesja grana tą postacią, staram się odgrywać w myśl „spokojnie młodzieży, życie was jeszcze zdąży dojechać”.

EDIT

W sumie… to dopiero myśl. Stary ranger.
Otoczenie patrzy na niego jak na dziwaka bo lubi chadzać po powierzchni.
On patrzy na innych z lekkim pobłażaniem bo „spacerek po górach” to dla nich wielkie wyzwanie
Idealny koncept do grupy gdzie prawie wszyscy to ciężkozbrojni

Dla mnie czterdziecha zawsze na propsie.

Jednak mam grubą awersję do "epickich przygód" w których zaczynasz wycieruchami "od zera do bohatera". Takie, niestety, doświadczenia zgarnąłem że w tego typu kampaniach BG stają się NPCami we własnych perypetiach, a głównymi postaciami stają się NPCe nad nimi.
Na przykład Patroni.

Lecz w tym co @slann22 opisałeś widzę że prędzej przy później BG będą musieli wybrać.
Heh wojenki RT vs Inq albo Inq vs Inq to zawsze zabawa pełna lulzów, rotflów i niewyobrażalnego cierpienia postronnych istot.

Zastanowię się.

@slann22 Szczerze mówiąc mam problem z kminieniem nad tą sesją

Gwiezdne Dziecko to motyw epic na skalę galaktyki. To ta sfera gdzie mamy do czenienia z Sensei’ami, Kabałą czy Perpetualami. To tęgie łby pośród lordów inkwizytorów nad tym się pochylają i snują sieci intryg na całe sektory.
Najbardziej epickie przygody w poderkach do rpg są na skalę jednego sektora gdzie główną rolę odgrywa lokalna anomalia (patrz na przykład Gwiazda Tyrana, Anomalia Hadex, Paszcza) i zaczynają się na tierze średnim by skończyć na najwyższym.
Więc pytanie: na ile lat planujesz sesję i jaki jest punkt wyjścia i pułap końcowy w Twoim zamyśle? Wejść na poziom patronów? Kompletne wyrwanie się i drużyna staje się dziką kartą? Czego sam oczekujesz prócz dobrej zabawy i zgranej drużyny?

Przedstawiłeś dwóch patronów z Triumwiratu. Wiemy jako potencjalni gracze że mamy tu inkwizytorkę OH (potencjalnie radykałkę) oraz przebiegłego i wolnomyślicielskiego RT. Trzeci do stworzenia wspólnie. Ok. Moje pytanie- w co jedziemy na osi Purytanizm - Radykalizm i w którą z mnogich filozofii?
Thorianie co stali się Horusjanami?

Chyba że to wszystko ma pozostać sikret do odkrycia przez graczy - wtedy to… no cóż… dla graczy do odkrycia xd

Edit

No proszę. Widzę że wykrakałem z tym Horusjanizmem

Gdy grałem u Arva ALem to pierwsze słowa mojego BG w sesji to były „Jestem Alpharius”. Ostatnie to były „Jestem Omegaron”

W 40k to chyba tylko ten perpetual co jest pośród Grey Knightów jest „aktywny”.

Jak się bawić w radykałków to się bawić. Acz to wyklęta gałąź więc fajnie też mieć jasny obraz sytuacji jak głęboko w bagnie operujemy i jaki mamy poziom świadomości sytuacyjnej