Przejdź do treści
  • Kategorie
  • Ostatnie
  • Tagi
  • Popularne
  • Świat
  • Użytkownicy
  • Grupy
  • Strona startowa
Skórki
  • Jasny
  • Brite
  • Cerulean
  • Cosmo
  • Flatly
  • Journal
  • Litera
  • Lumen
  • Lux
  • Materia
  • Minty
  • Morph
  • Pulse
  • Sandstone
  • Simplex
  • Sketchy
  • Spacelab
  • United
  • Yeti
  • Zephyr
  • Ciemny
  • Cyborg
  • Darkly
  • Quartz
  • Slate
  • Solar
  • Superhero
  • Vapor

  • Domyślna (Cyborg)
  • Brak skórki
Zwiń
Patronite
  1. Start
  2. Sesje future
  3. Rozgrywka
  4. Krzyk Pustki
Krzyk Pustki [18+]
KetharianK
Ketharian jako
Alien
Mistrz Gry
ReRebirthR
ReRebirth jako
Joshua Gleeson
BeetleB
Beetle jako
Marcus Holt
Nieaktywny
Dawny użytkownik?
[[global:former-user]] jako
Nadia Volkov
Nieaktywny
MarrrtM
Marrrt jako
Caleb Hannigan
GreKG
GreK jako
Siergiej Kalashnikov
PiołunP
Piołun jako
Elias Crowe
CyganC
Cygan jako
William Biscuit
Nieaktywny
Macabra78M
Macabra78 jako
Adam Nexus Mk 7
Davy KneeD
Davy Knee jako
Davy O'Collan
Nieaktywny
Arthur FleckA
Arthur Fleck jako
Delilah le Fey

Krzyk Pustki

Zaplanowany Przypięty Zablokowany Przeniesiony Rozgrywka
283 Posty 11 Uczestników 14.0k Wyświetlenia 5 Obserwuje
  • Najpierw najstarsze
  • Najpierw najnowsze
  • Najwięcej głosów
Odpowiedz
  • Odpowiedz, zakładając nowy temat
Zaloguj się, aby odpowiedzieć
Ten temat został usunięty. Mogą go zobaczyć tylko użytkownicy upoważnieni do zarządzania tematami.
  • KetharianK
    KetharianK
    Ketharian jako Alien
    Obsługa Moderator Mecenas
    napisał(a) ostatnio edytowany przez
    #271

    text alternatywny


    Pokład Kardashiana


    Klęcząc pod ścianą z napiętymi jak postronki mięśniami, Delilah zastygła w bezruchu przymykając oczy i chłonąć słuchem każdy najmniejszy dźwięk towarzyszący temu, co miało się dziać za jej plecami.

    - Davy, nie możesz nas aresztować! - krzyknęła histerycznie Nadia, w jednej chwili ponownie ulegając duszonej gdzieś w sobie panice - Ona ma pomysł jak nas z tego wyciągnąć! Ma rację co do tego człowieka!

    - Nadia, zamilcz! Hannigan rozstrzygnie, co z tobą zrobić, ale do czasu jego powrotu zostajesz pozbawiona stopnia i będziesz siedziała w izolatce, żebyś nie odpierdoliła czegoś więcej! Cofnij się!

    - Hannigan i reszta zginą przez ciebie, tępy dzbanie! Ona może zmusić tego żołdaka do mówienia jak wyciągnąć naszych z tamtego okrętu! Proszę cię, porozmawiaj z nią!

    - Ani słowa więcej, Nadia. Dość już narobiłaś szkód. Nie zamienię z tą zdzirą ani słowa, ale jedno ci powiem: jak Hannigan każe ją wyrzucić przez śluzę, zrobię to bez słowa sprzeciwu!

    - Nie możesz tego zrobić - odezwał się cienki roztrzęsiony głos, tak dla Delilah zaskakujący, że potrzebowała sekundy, by przypisać go do osoby Williama Biscuita - Nie wolno ci! Ona obiecała, że nas uratuje!

    - Ty też na kolana, twarzą do ściany… rzuć to, rzuć!

    Wciąż pozostająca w tej samej pozycji Le Fey zdrętwiała słysząc dwa następujące tuż po sobie pneumatyczne stuki i zduszony ludzki jęk poprzedzający odgłos, którego nie można było zinterpretować inaczej jak tylko dźwięk upadającego na podłogę ciała. Instynkt samozachowawczy agentki wziął górę nad zimnym planowaniem. Złapała odruchowo jedną dłonią za rurki noszowego wózka i odwróciła głowę próbując obejrzeć się ponad ramieniem.

    Davy O’Collan - pilot Kardashiana i czwarty pod względem hierarchii członek jego załogi - osuwał się właśnie po ścianie korytarza na podłogę, siadając na niej w wymownie bezwładnej pozie. Skóra jego gardła barwiła się coraz mocniejszą czerwienią tam, gdzie oczy Delilah dostrzegły sterczącą z ciała końcówkę długiego metalowego nita. Mężczyzna stracił w jednej chwili całą swoją pozornie niezniszczalną aurę męskiej witalności, wpatrując się pełnym niedowierzania zamglonym okiem w pustą przestrzeń korytarza. Nie miał drugiego oka, w jego miejscu w zakrwawionym oczodole tkwił drugi metalowy pręt, bliźniacza kopia tego, który przebił gardło pilota.

    Nadia Volkova krzyknęła głosem mogącym rozdzierać co bardziej wrażliwe ludzkie serca, chociaż Delilah tego rodzaju emocje nie groziły. Rosjanka uklęknęła przy ciele O’Collana podnosząc obie dłonie do ust i dławiąc nimi pełen rozpaczy wizg. Delilah przesunęła spojrzenia na stojącego pośrodku korytarza Billa, kurczowo ściskającego w dłoniach pneumatyczną nitownicę zabraną wcześniej z jednego z warsztatów kombajnu. Blady jak ściana młodzieniec odpowiedział jej odruchowo spojrzeniem pełnego całkowitego zagubienia i rozpaczliwej potrzeby akceptacji dla czynu, którego się właśnie dopuścił i który kompletnie nim wstrząsnął.

    - Zabiłeś go! - powiedziała głucho Nadia, podnosząc się sztywnymi ruchami z klęczek. William Biscuit odwrócił głowę w jej stronę, spojrzał na kobietę tym samym zagubionym wzrokiem, którym obdarzył sekundę wcześniej Delilah.

    Pistolet O’Collana huknął dźwiękiem wręcz ogłuszającym w ciasnocie korytarza, dymiąca łuska wypadła z jego komory uderzając w ścianę. Bill opadł na podłogę niczym marionetka, której sznurki ktoś przeciął w jednym momencie niewiarygodnie ostrym nożem. Jego odchylona w tył głowa skierowana była ku Delilah pod kątem wystarczającym, by korporacyjna negocjatorka dostrzegła szeroko otwarte oczy młodzieńca.

    Krew cieknąca z osmalonego otworu w jego czaszce zaczęła się mieszać na podłodze z krwią płynącą z ran pilota.

    Nadia Volkova stała z bronią wymierzoną gdzieś przed siebie, dysząc ciężko i wciąż dygocząc pod wpływem niewyobrażalnego stresu i szoku, nie zwracając żadnej uwagi na znajdującą się za jej plecami Delilah.

    - Jeszcze ta korporacyjna wariatka! - zapadłą znienacka ciężką ciszę przerwał nagle podniesiony głos Jeremiaha Purcella - To ona to wszystko uknuła, załatw ją!

    Popieram postulat Gladina wzywający do zniszczenia 4-tej edycji WFRP!

    1 odpowiedź Ostatnia odpowiedź
    🆒 😲
    3
    • PiołunP
      PiołunP
      Piołun jako Elias Crowe
      Mecenas
      napisał(a) ostatnio edytowany przez
      #272

      Crowe jeszcze przez chwilę patrzył na zamknięte drzwi szybu, nie potrafiąc oderwać wzroku od świeżej krwi rozlanej na podłodze. W głowie wciąż rozbrzmiewał mu ostry dzwięk karabinu Holta, urwany nagle pośród wrzasków i łoskotu zamykających się grodzi. Wszystko wydarzyło się tak szybko, że trudno było uwierzyć, iż Marcus naprawdę nie żyje. Elias czuł mdłości, a przez zaciśnięte gardło z trudem przechodziła mu ślina. Jeszcze przed chwilą ten małomówny skurczybyk stał obok nich i najwyraźniej zaczynał wierzyć, że najgorsze mają już za sobą. Teraz zostało po nim niewiele więcej niż krwawa plama. Najbardziej przerażała go łatwość, z jaką to wszystko się wydarzyło. Holt miał doświadczenie, broń i dość oleju w głowie, żeby nie lekceważyć zagrożenia, a mimo to zginął, zanim ktokolwiek zdążył zareagować. Właściwie jeśli miałby obstawiać, kto ma szanse przetrwać ten horror, Holt był na szycie jego list. W momencie jego śmierci uderzyła go jakieś straszne zrozumienie. Z każdym kolejnym starciem tracili coraz więcej, podczas gdy stworzenia wciąż pozostawały na ich tropie. Najpierw zniknął Adam, teraz zabrakło Holta, a Elias mimowolnie spojrzał na pozostałą trójkę, czując, jak nieprzyjemny chłód przebiega mu wzdłuż kręgosłupa. Po raz pierwszy naprawdę przestraszył się tego, że następnym razem w podobnym korytarzu może mogą stracić następnego.

      Wybuch Sadzy wyrwał go z odrętwienia, choć nie znalazł w sobie ani ochoty, ani siły, żeby wtrącić się do kłótni. Przyglądał się Rosjaninowi bez słowa, rozumiejąc jego wściekłość, lecz nie podzielając przekonania, że Joshua zasłużył na podobną reprymendę. Widział przecież, jak tamten szarpał się z panelem, podczas gdy nad jego głową świstały pociski. Trudno było oczekiwać szczególnej sprawności od człowieka, który właśnie patrzył, jak kilka kroków od niego ginie jego towarzysz. Elias oparł bark o chłodną ścianę i przymknął na moment oczy. Gniew Siergieja wydawał mu się niemal zrozumiałym sposobem radzenia sobie z sytuacją. Sam chętnie znalazłby kogoś, na kogo mógłby się porządnie wydrzeć, ale nie miał najmniejszego zamiaru dokładać Gleesonowi kolejnego powodu do załamania.

      Wyznanie Joshuy zaskoczyło go jednak na tyle, że natychmiast zwrócił ku niemu głowę. Przez moment zastanawiał się, czy dobrze zrozumiał jego słowa, lecz kiedy padła informacja o służbie w piechocie kolonialnej, przyjrzał się uważniej trzymanemu przez niego karabinowi. W świetle nowego odkrycia wcześniejsze zachowanie Gleesona nabierało nieco innego znaczenia. Crowe przypomniał sobie jego sposób obchodzenia się z bronią, chwilami zaskakująco pewny w porównaniu z nerwowością, którą okazywał niemal przy każdej innej czynności. Nie wiedział, dlaczego Joshua postanowił ukrywać swoją przeszłość, ale musiał przyznać, że wybrał wyjątkowo osobliwy moment na ujawnienie podobnego sekretu. W normalnych okolicznościach zapewne chciałby poznać całą historię, teraz jednak trudno było mu przejmować się nieprawidłowościami w życiorysie człowieka, który niedawno pomógł mu wydostać się z szybu.
      – Wiesz, Gleeson, z tylu rzeczy, które mogłeś przed nami ukrywać, akurat umiejętność strzelania wybrałeś wyjątkowo niefortunnie – mruknął, usiłując nadać swojej uwadze odrobinę życzliwego humoru.

      Interwencję Hannigana przyjął z wyraźną ulgą. Kapitan słusznie uznał, że szukanie winnych pośród własnej załogi do niczego ich teraz nie doprowadzi. Crowe nie zamierzał więc wracać do tego tematu, zwłaszcza że dalsze słowa Joshuy zwróciły jego uwagę na znacznie poważniejszy problem. Teoria o świadomym naprowadzaniu stworzeń nie była całkiem pozbawiona podstaw. Elias pamiętał dziwne zachowanie grodzi i podejrzenia Holta, że ktoś celowo manipuluje przejściami na statku. Czym innym było jednak sterowanie systemami okrętu, a czym innym kierowanie samymi kreaturami. Nie mieli żadnych dowodów na istnienie takiego związku, a o biologii tych organizmów wiedzieli stanowczo za mało, by wyciągać podobne wnioski. Nie potrafili nawet ustalić, w jaki sposób stworzenia odnajdywały swoje ofiary. Równie dobrze mogły reagować na hałas, drgania konstrukcji czy inne bodźce, których ludzkie zmysły nie były w stanie wychwycić.
      – Z tym nasyłaniem ich na nas byłbym ostrożny – odezwał się w końcu. – *Nie wiemy nawet, jak nas odnajdują. Może reagują na drgania konstrukcji albo hałas, który robimy. Nie wykluczam, że ktoś manipuluje systemami statku, ale to jeszcze nie znaczy, że potrafi wydawać rozkazy tym skurwysynom. *
      Przerwał, spoglądając odruchowo w stronę szybu. Z trudem opierał się potrzebie sprawdzania, czy drzwi nadal pozostają zamknięte, choć przecież widział je wyraźnie ze swojego miejsca. Początkowo był przekonany, że po dotarciu na pokład załogi zyskają choć kilka minut wytchnienia. Teraz nawet rozmowa wydawała mu się niebezpiecznym marnowaniem czasu, który mógł doprowadzić do nich te stworzenia.

      – Ale co do zbrojowni, trudno nie przyznać mu racji – dodał, zwracając się już bezpośrednio do Hannigana. – Potrzebujemy amunicji, zapasowych ogniw i czegoś, czym będziemy mogli otwierać zablokowane przejścia. Mój detektor ledwo zipie, a bez niego następny korytarz będziemy sprawdzać na ślepo. Jeśli zbrojownia rzeczywiście znajduje się pod mostkiem i nie musimy nadkładać drogi, proponuję zajrzeć tam najpierw. Bierzemy, co potrzebne, i ruszamy dalej.
      Nie zamierzał bardziej naciskać. Podzielał zamiar kapitana, by możliwie najszybciej skontaktować się z Kardashianem, ale po śmierci Holta perspektywa pokonywania kolejnych przedziałów z dotychczasowym wyposażeniem napawała go szczególną niechęcią. Jeszcze niedawno zażartowałby z własnej potrzeby posiadania broni, teraz zaś coraz poważniej rozważał, czy nie powinien po tym wszystkim zapisać się na strzelnice. Do jasnej cholery, jeśli przeżyje, zrobi to zaraz po zapisaniu się do lekarza.

      Wyprostował się z wysiłkiem i wydobył detektor, przez moment przyglądając się wskaźnikowi zasilania z wyraźnym niezadowoleniem. Obiecał sobie oszczędzać baterię, więc na razie po prostu trzymał go w pogotowiu. Może użyje go przy następnym zamknietym przejściu do jakiegoś kluczowego obszaru?
      – Chodźmy. Wolałbym ruszyć, zanim te cholerstwa znowu znajdą sposób, żeby się do nas dobrać.

      1 odpowiedź Ostatnia odpowiedź
      3
      • KetharianK
        KetharianK
        Ketharian jako Alien
        Obsługa Moderator Mecenas
        napisał(a) ostatnio edytowany przez
        #273

        text alternatywny


        Pokład Bleinerta


        Marcus Holt nie żył, żadna inna konkluzja nikomu nie przychodziła do głowy. Jego krew wciąż krzepła na podłodze i ścianach korytarza, czarna, a za szczelnie zamkniętymi drzwiami szyby windy panowała mrożąca krew w żyłach swoją jednoznacznością cisza. Wstrząśnięci śmiercią towarzysza ratownicy różnie zareagowali na jego tragiczny koniec, od otwartego szoku po teatralne wyparcie tego faktu, wszyscy jednak uświadomili sobie w takim samym stopniu jak kruche stało się ich życie na pokładzie wojskowego tendera.

        Śluzy po obu stronach krótkiego korytarza były zamknięte, a panele ich zamków kodowych lśniły złowieszczą czerwienią. Gleeson przebiegł truchtem od jednych do drugich przyglądając się w świetle latarki oznaczeniom na ścianach, na wysokości wejścia do windy zwalniając instynktownie i wstrzymując oddech.

        - Musimy wejść tutaj - powiedział po chwili namysłu, wodząc palcami po zalaminowanym planie ewakuacyjnym wiszącym na ścianie tuż przy śluzie - Na wysokości tego korytarza mamy segment zbrojowni, ambulatorium i główne centrum komunikacyjne, powyżej w strukturze wieży jest mostek. Doszliśmy do serca okrętu…

        Zamknięte drzwi windy zatrzęsły się w jednej chwili, huknęły pod wpływem silnego uderzenia z drugiej ich strony, zazgrzytały metalicznie wieszcząc proces deformowania ich konstrukcji. Huk wymierzonych w drzwi ciosów wypełnił korytarz ogłuszającym hałasem.

        - Jezu, wróciły! - wrzasnął Joshua - Spierdalajmy!

        Roztrzęsiony technik uklęknął przed zamkiem śluzy, zaczął naciskać w chaotyczny sposób klawisze czując na plecach przytłaczającą bliskość stłoczonych za sobą pozostałych ratowników.

        - Otwieraj te drzwi! - huknął Sadza - Blyat!

        Coś w futrynie wejścia do szybu pękło wysoką metaliczną nutą, przeszło w przeraźliwy zgrzyt wyginanej blachy.

        - Zaraz tu wlezą! - Hannigan docisnął kolbę karabinu do ramienia i wymierzył broń w stronę windy, nie potrafiąc sobie przypomnieć czy pozostały mu jakiekolwiek naboje w magazynku - Gleeson!

        - Ta kurwa się nie otwiera! - wrzasnął technik - Potrzebuję karty dostępu! Albo kodu! Nie dam rady inaczej!

        Kolejny huk, głośniejszy od poprzednich, zwieńczony został znienacka innym dźwiękiem: sykiem mechanizmu otwierania drzwi.

        Wszyscy oprócz Gleesona wbili wzrok w szyb windy oczami wyobraźni widząc obłe czarne kształty wylewające się z przerażającą gracją przez szczelinę w drzwiach.

        Wszyscy oprócz Joshui, który klęcząc przed wejściem do wieży dowodzenia wbił otwarte do granic możliwości oczy w otwarte znienacka drzwi wieży i coś absolutnie nieludzkiego, co stanęło w ich progu.

        Połyskliwa szponiasta dłoń opadła na ramię sparaliżowanego grozą Gleesona i ścisnęła je z nadludzką siłą wydzierając z gardła czarnoskórego mężczyzny upiorny wrzask absolutnej paniki.

        Popieram postulat Gladina wzywający do zniszczenia 4-tej edycji WFRP!

        1 odpowiedź Ostatnia odpowiedź
        😨 👼 👹
        5
        • Arthur FleckA
          Arthur FleckA
          Arthur Fleck jako Delilah le Fey
          napisał(a) ostatnio edytowany przez Arthur Fleck
          #274

          Delilah le Fey

          Każde słowo, które przed chwilą wypowiedziała Delilah le Fey było kłamstwem. Volkova miała zobaczyć silną dumną kobietę rozpadającą się na kawałki, być świadkiem przemiany bezdusznej agentki w człowieka gotowego dźwigać cudzy krzyż. Chciała ostatecznie przeciągnąć Nadię na swoją stronę i zbudowała dla niej maskaradę.

          Tylko, że to nie kłamstwa ją uratowały.

          Uratowała ją prawda. Bo to co poczuła do Williama Biscuit nie było żadną maskaradą. Polubiła go bez ukrytych intencji, w momencie gdy oboje omal nie zostali zmiażdżeni przez zamykającą się śluzę. Chłopak wtedy podziękował jej za uratowanie życia, a w niej drgnęła struna, o której nie wiedziała. Przy mężczyznach takich jak Hannigan czy O’Collan pozostawała czujna i ostrożna, gotowa na kontratak, lecz w Williamie nie dostrzegała kalkulacji. Czysta, ujmująca i naiwna szczerość. Pocałunek był zasłoną dymną, ale wszystko po nim już nie. Chłopak musiał to wyczuć. Może dostrzegł w niej coś, czego ona sama nie mogła zobaczyć. A może, co bardziej prawdopodobne, po prostu ją sobie wymyślił.

          I za tę wymyśloną kobietę zginął.

          Leżał z głową odchyloną w jej stronę. Oczy miał szeroko otwarte, jakby wciąż czekał, aż Delilah go pochwali i powie mu, że dobrze zrobił.

          Williamie, ty biedny, naiwny chłopcze.

          Dziękuje.

          Pilot siedział pod ścianą z metalowym prętem w gardle i drugim w miejscu oka i przez chwilę agentka napawała się tym widokiem. Nie miała żadnego interesu w tym, by na Kardashian umierali ludzie, a już na pewno nie ci, którzy mieli ją bezpiecznie dostarczyć na Borodino. Jednak ten narwany kretyn wyjątkowo zaszedł jej za skórę i nie zamierzała go żałować. Wystarczyło, że opłakuje go ta głupiutka Rosjanka.

          Purcell krzyczał, ale Delilah nawet na niego nie spojrzała. To był wrzask desperata, wiedzieli o tym oboje. Nic z tego, co wydarzyło się w tym korytarzu, nie było uknute. W żadnym z jej scenariuszy nie przewidziała, że William zabije dla niej człowieka a potem sam padnie ofiarą histerii Nadii Volkovej. Nie wykluczała jednak, że gdzieś wcześniej zatrzepotały skrzydła motyla. Może pod drzwiami mostka, kiedy przez interkom próbowała przekonać Rosjankę do współpracy, albo jeszcze w hyperspalni, kiedy poszła do Purcella, a O’Collan zdążył wydać wyrok, zanim cokolwiek zrobiła. Nie zamierzała tego roztrząsać.

          Podeszła do Rosjanki powoli, ale nie z tyłu, tylko łukiem, tak żeby Nadia widziała ją kątem oka. Zatrzymała się obok, ale jej nie dotknęła.

          – Nadiu. Spójrz na mnie.

          Odczekała, aż Volkova obróci głowę.

          – Oddychaj, powoli, tak jak ja. Oddychaj razem ze mną, nie patrz na nich, tylko na mnie.

          Wciągnęła powietrze i wypuściła je bez pośpiechu.

          – Davy nie żyje, wiem, że był twoim przyjacielem, ale Hannigan i reszta wciąż tam są i potrzebują nas obu. Musisz wrócić na mostek. Jeśli spróbują nawiązać kontakt z Kardashianem, ktoś musi im odpowiedzieć, a ty jesteś jedyną osobą, która to potrafi. Nie zamykaj za sobą śluzy. Zajmę się ciałami i Purcellem, a potem do ciebie dołączę.

          Odważyła się położyć dłoń na jej ramieniu, wkładając w dotyk tyle czułości ile nie dostał w życiu żaden mężczyzna ani kobieta.

          – Przysięgam, że nie zostawię cię z tym samej, przysięgam.

          1 odpowiedź Ostatnia odpowiedź
          👄
          5
          • PiołunP
            PiołunP
            Piołun jako Elias Crowe
            Mecenas
            napisał(a) ostatnio edytowany przez Piołun
            #275

            Krzyk Gleesona sprawił, że Crowe gwałtownie odwrócił głowę, na moment tracąc orientację w tym, co dzieje się wokół niego. Jeszcze przed chwilą całą uwagę skupiał na drzwiach windy, których metalowe poszycie uginało się pod kolejnymi uderzeniami, a teraz zobaczył coś, czego zupełnie nie spodziewał się po przeciwnej stronie korytarza. Szponiasta, połyskująca dłoń zaciskała się na ramieniu Joshuy, a jakaś jego część pomyślała, że to już koniec. Że jest tego wszystkiego za dużo i że zaraz przyjdzie im zginąć. Poczuł, jak zasycha mu w ustach, a przerażenie odebiera zdolność racjonalnego myślenia. Chciał krzyknąć do Joshuy, żeby się cofnął, chociaż widział przecież, że ten nie ma najmniejszych szans wykonać podobnego polecenia. Miał nawet odruch, by rzucić się w jego stronę, lecz instynkt samozachowawczy okazał się silniejszy. Nie posiadał broni, a po tym, co przed chwilą spotkało Holta, trudno było mu łudzić się, że zdołałby siłą swoich rąk wyswobodzić towarzysza. Rozpaczliwie rozejrzał się po korytarzu, szukając jakiejkolwiek możliwości wydostania się z potrzasku, podczas gdy przeciągły zgrzyt metalu za jego plecami przypominał, że drzwi windy również długo nie wytrzymają.

            Miał zaraz umrzeć, a nawet nie miał nic w swojej menażce. Zawsze wiedział, że umrze na trzeźwo, ale nigdy, że przyjdzie to w takich okolicznościach. I wtedy, zupełnie nagle, przypomniał sobie o karcie. O tej przeklętej wojskowej karcie Purcella, którą od tak dawna nosił przy sobie, że niemal przestał o niej myśleć. Hannigan już wcześniej polecił mu wykorzystać ją przy odpowiednim terminalu, a przecież trudno było o bardziej odpowiednią chwilę niż obecna. Crowe zaklął pod nosem i sięgnął do kieszeni, nerwowo grzebiąc pomiędzy drobiazgami, aż palce natrafiły wreszcie na niewielki kawałek sztywnego tworzywa. Wyciągnął kartę i obejrzał się w stronę drugiej śluzy, tej prowadzącej do pomieszczeń rekreacyjnych. Jeśli nie mogli dostać się do wieży, musieli znaleźć inną drogę, choćby miała prowadzić w zupełnie przeciwnym kierunku.
            – Kapitanie! Karta Purcella! – krzyknął, unosząc ją na tyle wysoko, żeby Hannigan mógł dostrzec, co trzyma w dłoni. – Potrzebuję kodu! Czy Purcell mówił o jakimś? – zapytał mając nadzieję, że tak. Najgorszym co mogło się teraz wydarzyć, byłoby umrzeć przez głupi pin.

            Czy kapitan znał odpowiednią kombinacje, czy też nie, nie czekał bezczynnie na odpowiedź. Ruszył ku drugiemu wejściu, starając się możliwie szerokim łukiem ominąć drzwi szybu, których odkształcająca się futryna nie pozostawiała żadnych złudzeń co do skuteczności zabezpieczeń. Pokonanie kilku metrów korytarza jeszcze nigdy nie wydawało mu się równie ryzykownym przedsięwzięciem. Każde uderzenie dochodzące zza jego pleców sprawiało, że odruchowo przyspieszał kroku, niemal spodziewając się w każdej chwili poczuć na karku dotyk długich, czarnych szponów.

            Dopadł do panelu zamka i pochylił się nad nim, gorączkowo szukając czytnika, który pozwoliłby mu użyć karty. Przez chwilę ręce drżały mu tak mocno, że musiał zacisnąć palce na jej krawędziach, żeby odzyskać choć odrobinę precyzji. W innych okolicznościach zawstydziłaby go podobna utrata panowania nad własnym ciałem, ale teraz miał znacznie poważniejsze zmartwienia. Chciał tylko, żeby wojskowe zabezpieczenia rozpoznały uprawnienia Purcella, a mechanizm śluzy okazał się sprawniejszy od tego, z którym przed momentem walczył Gleeson.
            – Sadza, spróbujcie go stamtąd wyciągnąć! – zawołał przez ramię, mając na myśli Joshuę, choć sam nie wiedział, jak mieliby tego dokonać. – Spróbuję otworzyć nam drugie przejście!
            Pochylony nad zamkiem, z kartą gotową do użycia, Crowe usiłował skupić wzrok na oznaczeniach panelu. W głowie wciąż brzmiał mu wrzask Gleesona, któremu być może właśnie kończył się czas, ale nie odważył się ponownie spojrzeć w jego stronę. Wystarczyło mu własne, coraz bardziej rozpaczliwe pragnienie, żeby usłyszeć charakterystyczny syk odblokowywanej śluzy, zanim zza jego pleców dobiegnie następny, znacznie gorszy dźwięk.
            – Przepraszam, kurwa, przepraszam Gleeson. Nie nadaje się do tego. – mówił sam do siebie, przez zęby, usilnie przekonując sam siebie, że nie jest tchórzem, tylko walczy o przetrwanie... dla nich wszystkich, którzy mogą na nie jeszcze liczyć.

            Crowe powtarzał przeprosiny jak mantre, walcząc z rozdygotanymi rękoma, gdy nagle w jakimś dziwnym odruchu odwrócił się gwałtownie, by sprawdzić, co dzieje się z Joshuą. Czas nieco zwolnił i przez moment Elias nie do końca mógł połączyć kropki, bowiem coś zmieniło się w kontekście sytuacji. Odwrócił się zostawiając panel i dopiero, gdy snop jego latarki przesunął się po szponiastej dłoni, dostrzegł coś, co nie pasowało do dotychczas poznanej anatomii stworzeń. Spod poszarpanej powłoki sztucznej skóry wystawały metalowe przekładnie, odsłonięte siłowniki i fragmenty konstrukcji mechanicznych palców. Elias zamrugał, przenosząc światło wyżej, ku zniszczonej twarzy androida. Rozległe uszkodzenia sprawiały, że trudno było dopatrzyć się w niej dawnych rysów, lecz widok jego kombinezonu wystarczył, żeby poczuł nagły przypływ ulgi.
            – Adam?! – wyrwało mu się z niedowierzaniem. – Co? Ale jak to możliwe? Ty dalej... – chciał powiedzież "żyjesz" ale nie pasowało to do androida, dlatego zdecydował się na zwykłe... – ...jesteś na chodzie?
            Urwał, uświadamiając sobie niedorzeczność całej sytuacji. Jeszcze przed momentem był pewien, że Gleeson zginie na ich oczach, a teraz zwyczajnie chciało mu się śmiać, choć w powietrzu wciąż rozlegał się łoskot uderzeń dochodzących zza drzwi windy. Nie byli bezpieczni, ale nie było, aż tak źle. Mieli kilka chwil więcej, by coś wymyśleć. Spojrzał na Adama raz jeszcze, intensywniej. Syntetyk wyglądał tak, jakby ledwo przetrwał spotkanie z wanną pełną kwasu. Jak on się tutaj doczłapał?
            – Puść go, Adam! To Gleeson! – zawołał, wskazując na uwięzionego towarzysza, po czym spojrzał na otwarte przejście. – Jeśli jeszcze rozumiesz, co do ciebie mówimy, to właśnie uratowałeś nam tyłki. Dzięki, ale dalej musimy się stąd wynosić! – oznajmił odzyskując nieco dawnej swobody w głosie. Przeniósł jednak wzrok na Hannigana.
            – Kapitanie. Kod?! Potrzebuje go – ponaglił go Crowe.

            1 odpowiedź Ostatnia odpowiedź
            ♥
            3
            • GreKG
              GreKG
              GreK jako Siergiej Kalashnikov
              Mecenas
              napisał(a) ostatnio edytowany przez
              #276

              Siergiej Nikołajewicz Kalashnikov. Sadza.

              text alternatywny

              Bleinert

              Wrzask nie-technika, od którego stanęły mu włosy na rękach, zmroził Rosjanina bardziej niż odgłosy gnącego się metalu za plecami. Drzwi windy jęczały pod naporem czegoś, co próbowało wedrzeć się do środka. Sadza odwrócił się gwałtownie i zobaczył szponiastą łapę zaciśniętą na ramieniu Joshui. Resztę zasłaniała sylwetka Gleesona.

              Sięgnął po broń i wymierzył ją w kierunku napastnika. Wiedział, że zwykłe pociski niewiele zrobią temu kurestwu. Ale nie zamierzał zginąć tutaj jęcząc pod ścianą.

              — Nu, podoydi, suka!

              Ruszył w ich stronę na miękkich nogach, z wyciągniętą przed siebie bronią. Serce waliło mu jak młotem, a krew pulsowała w skroniach tak mocno, że niemal zagłuszała wszystko dookoła. Chimik coś mamrotał, ale jego słowa zlewały się z wrzaskami i hukiem dobiegającym zza pleców.

              — Nu, davay! Poznakomimsya!

              Nie spuszczał wzroku ze szponiastej łapy. Palec spoczywał na spuście. Jeszcze kilka kroków.

              — Joshua! Odsuń się do kurwy! Nakarmię skurwysyna ołowiem!

              1 odpowiedź Ostatnia odpowiedź
              ♥ 😱
              4
              • ReRebirthR
                ReRebirthR
                ReRebirth jako Joshua Gleeson
                napisał(a) ostatnio edytowany przez ReRebirth
                #277

                Dłoń – a właściwie makabryczna, lśniąca w półmroku plątanina obnażonych siłowników, przewodów i pożartej przez kwas sztucznej tkanki – zacisnęła się na jego ramieniu z bezduszną, mechaniczną siłą. Z gardła Gleesona wydarł się pierwotny, niekontrolowany wrzask. Zszargany układ nerwowy eksplodował. Widział przed sobą potworną, nadtopioną twarz z brakującym okiem i strzępami syntetycznej skóry zwisającymi nad obnażonym pancerzem czaszki. Dla jego otępiałego od strachu umysłu to nie był ocalały. To był kolejny koszmar, uosobienie śmierci stąpającej po tym przeklętym statku.

                Stery przejął najprymitywniejszy instynkt przetrwania, pompując we krew resztki adrenaliny. ​Nie kalkulował. Zaparł się wolną ręką o framugę i z całej siły, dziko wyrzucił nogę przed siebie, celując ciężkim butem prosto w roztrzaskany korpus potwora.

                – Puszczaj śmieciu! ​Pomocy! Proszę, zabijcie to!

                W całym tym chaosie Gleeson nie słyszał Eliasa wywołującego imię elektronicznego towarzysza, który był tak bliski Joshui. Dramat tej sytuacji skulminował się w decyzji Siergieja, który najwyražniej zamierzał spełnić prośbę Gleesona. I nie musiał patrzeć na pierwszego oficera, by wiedzieć, co się święci. Metody "tresury" w marynarce zadziałały całkowicie automatycznie, ułamek sekundy przed tym, jak palec Sadzy miał zewrzeć się na spuście. Joshua nie myślał o tym, kto go trzyma. Po prostu zwiotczał, zgiął się w pół i szarpnął całym ciężarem ciała w dół, próbując wyłamać się z uścisku i paść plackiem na podłogę, by uciec z linii ognia.

                1 odpowiedź Ostatnia odpowiedź
                😱 🤘
                4
                • Macabra78M
                  Macabra78M
                  Macabra78 jako Adam Nexus Mk 7
                  napisał(a) ostatnio edytowany przez
                  #278

                  Adam powoli rozluźnił uścisk i puścił Gleesona, pozwalając mu odsunąć się na bezpieczną odległość. Nie próbował go zatrzymywać ani uspokajać. Doskonale rejestrował jego krzyk, choć sam nie był w stanie odpowiedzieć.

                  Przekroczył próg drzwi.

                  Jego wygląd niewiele przypominał schludnego, spokojnego medyka, którego załoga poznała jeszcze na pokładzie Kardashiana.

                  Skafander był w opłakanym stanie. Kwas Obcego przeżarł materiał w wielu miejscach, odsłaniając fragmenty mechanicznego szkieletu, przewody i uszkodzone elementy konstrukcyjne. Lewa strona twarzy Adama również została poważnie uszkodzona. Syntetyczna powłoka była nadtopiona i miejscami całkowicie zniszczona, odsłaniając znajdujące się pod nią mechanizmy.

                  Jedno oko pozostawało całkowicie martwe. Drugie, sprawne, powoli omiatało pomieszczenie, próbując zidentyfikować obecnych.

                  Jego ruchy były nienaturalnie sztywne. Każdy krok wymagał wyraźnego wysiłku. Prawa noga reagowała z opóźnieniem, a lewa nie zawsze wykonywała polecenia zgodnie z zamierzeniem. Również ręce, z uszkodzonymi mechanizmami napędowymi, poruszały się z widocznym brakiem precyzji. Czasami drżały, czasami zatrzymywały się w połowie ruchu, jakby wewnętrzne serwomotory nie mogły odnaleźć właściwej sekwencji pracy.

                  Adam spróbował coś powiedzieć.

                  Z jego gardła wydobył się jedynie krótki, zniekształcony trzask.

                  Uszkodzony syntezator mowy nie był w stanie wygenerować żadnego zrozumiałego dźwięku.

                  Syntetyk zatrzymał się na moment.

                  Analizował sytuację. Przed nim znajdowali się ludzie, prawdopodobnie przerażeni jego wyglądem. Musiał nawiązać kontakt i jednoznacznie zakomunikować, że nie stanowi zagrożenia.

                  Po krótkim namyśle uniósł prawą rękę. Mechanizm barku zadrżał, a palce z pewnym opóźnieniem zacisnęły się w pięść.

                  Następnie podszedł do najbliższej metalowej powierzchni i zaczął wystukiwać rytm.

                  Krótkie uderzenia. Dłuższe przerwy. Kolejne sekwencje.

                  Alfabet Morse'a.

                  W – I – T – A – J – C – I – E.

                  WITAJCIE.

                  Po zakończeniu Adam opuścił rękę. Jedno sprawne oko skierował na zgromadzonych ludzi.

                  Nie mógł się uśmiechnąć.

                  Nie mógł się odezwać.

                  Ale przynajmniej mógł dać im znać, że wciąż jest po ich stronie.

                  1 odpowiedź Ostatnia odpowiedź
                  ♥
                  6
                  • Macabra78M
                    Macabra78M
                    Macabra78 jako Adam Nexus Mk 7
                    napisał(a) ostatnio edytowany przez
                    #279

                    Po chwili namysłu Adam ponownie uniósł prawą rękę. Mechanizm barku zadrżał, a palce z pewnym wysiłkiem odnalazły metalową powierzchnię.

                    Rozległa się kolejna seria krótkich i długich uderzeń.

                    Alfabet Morse'a.

                    S – T – A – T – U – S / Z – A – Ł – O – G – I ?

                    STATUS ZAŁOGI?

                    Adam przerwał wystukiwanie i skierował jedyne sprawne oko na zgromadzonych. Pomimo własnego, krytycznego stanu technicznego jego priorytety pozostawały niezmienne.

                    Najpierw ludzie. Potem własne uszkodzenia.

                    1 odpowiedź Ostatnia odpowiedź
                    3
                    • MarrrtM
                      MarrrtM
                      Marrrt jako Caleb Hannigan
                      Mecenas
                      napisał(a) ostatnio edytowany przez Marrrt
                      #280

                      - Dobry Boże, to... Adam... - Caleb aż opuścił wymierzony w drzwi windy karabin gdy jasnym się stało co wyszło im na spotkanie z bocznych drzwi, pod którymi stał Gleeson.
                      Wszystko zmieniało się w mgnieniu sekund. Istotom mało było porwanego konwojenta. Być może rozjuszyła je seria z karabinu, którą im posłał. A być może cały czas miały tylko jeden cel. Człowieka. I nic nie było w stanie ich zatrzymać.
                      Android zaczął coś wystukiwać w ścianę. Morse. Tak jak w ładowni. Jakieś ukłucie satysfakcji, że się domyślił. I żalu, że nie zatrzymał Sadzy nim ten wskoczył do windy. Być może android byłby w lepszym stanie. Sadza unosił karabin. Gleeson darł się. Crowe pytał o kod do karty. Tylko, że nie mieli żadnego kodu. Nawet nie pomyślał, że do karty z kodem, trzeba dodatkowo znać... kod. Ale nie znał się na procedurach wojskowych.
                      - Nie znam kodu. - powiedział szybko - Nie teraz Adam. Te istoty wciąć tu są. Uciekamy korytarzem za Adamem! Szybko!

                      1 odpowiedź Ostatnia odpowiedź
                      4
                      • GreKG
                        GreKG
                        GreK jako Siergiej Kalashnikov
                        Mecenas
                        napisał(a) ostatnio edytowany przez
                        #281

                        Siergiej Nikołajewicz Kalashnikov. Sadza.

                        text alternatywny

                        Bleinert

                        Nie spuszczał wzroku ze szponiastej łapy. Palec spoczywał na spuście. Jeszcze kilka kroków.

                        — Joshua! Odsuń się do kurwy! Nakarmię skurwysyna ołowiem!

                        Nie-technik rzucił się w bok. Sadza docisnął spust, zanim zdążył zorientować się, co właściwie ma przed sobą.

                        — Blyat'!

                        Przekleństwo zlało się z hukiem wystrzału. Przez ułamek sekundy patrzył na to, co odsłoniło się za Gleesonem. Nie czarna, połyskująca łeb bestii, nie kolejny chyort, tylko znajoma, choć zmasakrowana twarz. Mechaniczne elementy, nadtopiona syntetyczna powłoka. Adam.

                        Sadza opuścił broń. Przez chwilę po prostu stał, próbując przetrawić to, co właśnie zobaczył.

                        — Doktorku, nigdy więcej tak do kurwy nędzy nie wyskakuj znikąd!

                        Podszedł do androida i klepnął go otwartą dłonią w powypalany uniform. Gest był bardziej szorstki niż czuły, ale w tym momencie musiał wystarczyć za wszystko, czego nie potrafił powiedzieć.

                        — Jeszcze nigdy tak się nie cieszyłem na twój widok — wyszczerzył się krzywo. — Ani tak bardzo, że spudłowałem.

                        Zerknął na drzwi windy, zza których nadal dobiegały odgłosy szarpaniny. Nie było czasu na pytania, wyjaśnienia ani sprawdzanie, ile jeszcze z Adama zostało.

                        — A teraz spierdalajmy. Stary dobrze mówi. Przy herbatce pogadamy później.

                        1 odpowiedź Ostatnia odpowiedź
                        🆒
                        4
                        • PiołunP
                          PiołunP
                          Piołun jako Elias Crowe
                          Mecenas
                          napisał(a) ostatnio edytowany przez
                          #282

                          Wystrzał Sadzy sprawił, że Crowe odruchowo skulił ramiona, choć przecież zdążył już rozpoznać w zmasakrowanej sylwetce ich zaginionego towarzysza. Przez krótką chwilę z niedowierzaniem patrzył na Rosjanina, który omal nie posłał do piachu jedynej istoty na tym przeklętym statku, która zamiast ich zabić, próbowała im pomóc. Miał ochotę porządnie go opieprzyć, lecz widząc, jak Siergiej opuszcza broń i z wyraźną ulgą klepie androida po zniszczonym uniformie, zrezygnował. W obecnych okolicznościach trudno było kogokolwiek winić za nerwowość, zwłaszcza że sam jeszcze przed chwilą był przekonany, iż Gleeson zaraz podzieli los Holta.

                          Z mieszaniną ulgi i niedowierzania przyglądał się uszkodzonemu syntetykowi. Adam wyglądał fatalnie, a odsłonięte mechanizmy, nadtopiona powłoka twarzy i nieskoordynowane ruchy dawały niepokojące wyobrażenie o tym, przez co musiał przejść, odkąd stracili go z oczu. Crowe najchętniej natychmiast podłączyłby do niego aparaturę diagnostyczną, ale na podobne zabiegi przyjdzie czas, o ile w ogóle uda im się wydostać z Bleinerta. Tymczasem mechaniczne stukanie androida w ścianę układało się w znajome sekwencje alfabetu Morse’a. Elias wsłuchał się uważnie, rozpoznając w wystukiwanych znakach najpierw powitanie, a następnie pytanie o stan załogi.
                          – Holt nie żyje. Reszta z nas jeszcze się trzyma, ale z Kardashianem straciliśmy łączność – odpowiedział posępnie, po czym schował kartę Purcella z powrotem do kieszeni. – Dobrze cię widzieć, Adam. Cholernie dobrze. Poskładam cię myślę, chodź nie teraz. Musisz się postarać nie pogubić po drodze reszty... bebechów.

                          Na kolejne uderzenia dochodzące zza drzwi windy zareagował już bez najmniejszego zdziwienia. Spojrzał tylko przelotnie w ich stronę, poprawił chwyt latarki i ruszył ku otwartemu przejściu, zgodnie z poleceniem Hannigana, choć zdziwiło go, że kapitan nie pamiętał kodu. Jeśli tak było w istocie, mieli przesrane. Nie zamierzał się jednak nad tym rozwodzić oraz pozostawać na miejscu ani chwili dłużej, szczególnie teraz, gdy ponownie pojawiła się przed nimi możliwość ucieczki.

                          1 odpowiedź Ostatnia odpowiedź
                          👍
                          5
                          • ReRebirthR
                            ReRebirthR
                            ReRebirth jako Joshua Gleeson
                            napisał(a) ostatnio edytowany przez ReRebirth
                            #283

                            Huk wystrzału w ciasnym korytarzu rozdarł powietrze niczym grom. Jakiś pocisk odbił się rykoszetem od grodzi tuż nad głową skulonego Joshuy, sypiąc deszczem iskier.

                            ​– Sadza, do chuja! Moje uszy! – warknął Gleeson, zasłaniając głowę ramionami.

                            Przez ogłuszający pisk w bębenkach przebił się jednak obraz stojącej nad nim postaci. Frustracja i panika wyparowały w ułamku sekundy, ustępując miejsca kompletnemu niedowierzaniu. Strzępy znajomego uniformu. Znajoma sylwetka pod warstwą nadtopionej przez kwas sztucznej skóry i odsłoniętego metalu.

                            ​– Ada... m? – wykrztusił Joshua, podnosząc się niezdarnie z podłogi – Adam, to... ty?! O kurwa...

                            ​Na widok zmasakrowanego towarzysza do oczu byłego marine napłynęły nagłe szczere łzy. Jesscze przed chwilą krzyczał by zabić intruza i o mały włos jego panika nie skosiłaby ledwo stojącego Adama.

                            ​– Jeeeezu... Co oni ci... Ja pierdolę. Ty... żyjesz!

                            Miał głęboko w nosie to, że słowa „życie” i „android” nie szły ze sobą w parze. W tym piekle cieszył się z odzyskania towarzysza tak mocno, jakby ten był z krwi i kości.

                            ​– Nie przejmuj się, twardzielu – rzucił z drżącym, ale pełnym determinacji uśmiechem, klepiąc ostrożnie ocalałe ramię syntetyka – Naprawimy wszystko, będziesz jak nowy, a nawet lepszy. Tylko wydostańmy się stąd. Musimy dostać się do zbrojowni!

                            1 odpowiedź Ostatnia odpowiedź
                            2

                            Cześć! Wygląda na to, że jesteś zainteresowany tą rozmową, ale nie masz jeszcze konta.

                            Masz dość przewijania tych samych postów za każdą wizytą? Po zarejestrowaniu konta zawsze wrócisz dokładnie do tego samego miejsca, w którym byłeś wcześniej, możesz wtedy również wybrać opcję otrzymywania powiadomień nowych odpowiedziach (e-mailem lub powiadomieniem push). Będziesz też mógł zapisywać zakładki i głosować na posty, aby okazać uznanie innym członkom społeczności.

                            Z Twoją pomocą tez post mógłby być nawet lepszy 💗

                            Zarejestruj się Zaloguj się
                            Odpowiedz
                            • Odpowiedz, zakładając nowy temat
                            Zaloguj się, aby odpowiedzieć
                            • Najpierw najstarsze
                            • Najpierw najnowsze
                            • Najwięcej głosów


                            • Zaloguj się

                            • Nie masz konta? Zarejestruj się

                            • Aby wyszukiwać zaloguj się lub zarejestruj.
                            Powered by NodeBB Contributors
                            • Pierwszy post
                              Ostatni post
                            0
                            • Kategorie
                            • Ostatnie
                            • Tagi
                            • Popularne
                            • Świat
                            • Użytkownicy
                            • Grupy
                            • Strona startowa