[WFRP 2ed] Bögenhafen
-
Kurt zaprzestał szarpania pasów i spojrzał na towarzyszy z wyraźnym oburzeniem.
– Przyjaciele, wasze podejrzenia są całkowicie bezpodstawne. Jestem przy zdrowych zmysłach, wiem kim jestem i pozostaję wiernym sługą Sigmara. Sam fakt, że dysponuję znaczną siłą, nie stanowi przecież dowodu opętania. Proponuję zatem zachować rozsądek, odłożyć narzędzia i rozwiązać tę sprawę bez niepotrzebnego rozlewu krwi.
Kurt uznał, że przedstawił swoje stanowisko wystarczająco jasno. Wtedy jednak w jego brzuchu rozległo się złowrogie bulgotanie.
– Ponadto byłbym wdzięczny za niezwłoczne umożliwienie mi skorzystania z wychodka.
-
Cyrulik zrobił minę jakby dopiero teraz zaczął się prawdziwie o Kurta obawiać, co zresztą odzwierciedlało prawdziwe uczucia Ulricha który przez moment był pewny, że jego towarzysza opętał jakiś Demon Wiedzy lub Demon Elokwencji (jako pobożny mieszkaniec Imperium wolał nawet w myślach nie rozprawiać czy te pierwsze należą do Tzeentcha, a drugie do Slaanesha).
Na szczęście całkiem zwyczajne słowa w materii jelitowo-gastrycznej sprowadziły sytuację do poziomu zwyczajności, iż z lekkim uśmiechem mężczyzna zaczął uwalniać Knura zagadując go przy okazji.
- Masz ranę na nodze, będzie trzeba potem zmienić opatrunek, poradzisz sobie sam lub wołaj Laleczkę. Co do wychodka, będziesz teraz najpewniej robił niczym lub samą wodą, musisz dużo pić. Podałem ci środki oczyszczające, swoją drogą dość drogie... No i te drogie środki, oj, drogie, działały również jak byłeś nieprzytomny. Cały byłeś w krwi, jucha mogła zmieszać się z twoją, trzeba było zapewnić, iż złe fluidy nie zagoszczą w twym ciele.Kwestię wrastającego metalu na razie pominął, a sam kawałek miał ochotę wyrzucić.
-
Dość łapczywie chwycił miskę i w sposób uwłaczający ludziom kulturalnym wysiorbał polewkę. Nie był głodny. Ale widok płynu obudził w nim jakiś pierwotny instynkt by natychmiast zaspokoić pragnienie. Czy to wywołane upływem krwi, czy znieczuleniem.
Oblizawszy usta i miskę z kawałków czegoś co z dużą dozą prawdopodobieństwa uchodziło za grudki tłuszczu i kaszy obrzucił okiem widoczny z wnętrza ruch na ulicy. Nie wyglądał znajomo. Wyglądał dziwnie. Powinno tu panować wyludnienie. Bo chyba nie przyśnił sobie ostatnich godzin w opuszczonym przez żywych mieście. Nie. Z pewnością nie. Wtedy nie byłby przecież zabandażowany. A jednak ulica Bogenhafen w tym miejscu tętniła życiem.
Wstał ostrożnie po pierwszej porażce. I równie ostrożnie postąpił kilka kroków ku wyjściu. Nie rozpoznał jednak nikogo na ulicy. Zostawili go, czy jak?
Karczma zdawała się oczywistym miejscem na znalezienie zarówno informacji jak i kolejnej dawki znieczulenia. Ale, że pamiętał gdzie go cyrulik doglądał, to postanowił zajść wpierw do sali operacyjnej sprawdzić, czy jaką znajomą gębę tam ujrzy.
-
Oswald również się przedstawił, ale nie od razu odpowiedział. I bynajmniej nie dlatego, że zajął się jedzeniem. Odpowiadanie bez namysłu na pytanie tego typu bez namysłu było co najmniej nierozsądne. Tym bardziej, że sam Oswald nie bardzo wiedział, co sam, decydując tylko za siebie, zdecydowałby. Czy warto było ruszać z nie wiadomo kim... zapewne podejrzanym typem. Czy raczej szefem takich typów.
- Parę godzin temu - powiedział, odrywając się od jedzenia - odpowiedziałbym twierdząco. Ale teraz... - Przerwał na chwilę. - Jeden z nas jest ranny i, zapewne, nie będzie zdolny do pełnego działania w najbliższym czasie. A ten osiłek, o którym wspomniałeś... Mógł się na jakiś czas wypalić. Gdy wracaliśmy, wyglądał na oderwanego od rzeczywistości.
- Spróbuję ich przekonać - dodał - bo utknąć tu na nie wiadomo jak długo, to nie brzmi zbyt ciekawie. -
Świątynia w sąsiedniej dzielnicy
Hieronim skłonił pokornie głowę słysząc słowa kapłana, starannie ukrył nieprzyjemne wrażenie rozczarowania na ich dźwięk.
- Rozumiem, świątobliwy ojcze. Na wszystkich nas spadły srogie czasy i brzemię wielkiej próby. Nie śmiałbym prosić was o zbyt wiele, ale złożyłem ojcu Grimmigowi przyrzeczenie, z którego uwolnić może mnie jedynie on albo Sigmar we własnej osobie. Muszę się wraz ze świtą wydostać poza miasto, im szybciej tym lepiej. Widziałem na ulicach, że u was w dzielnicy szaleństwo umysłów znacznie jest słabsze niźli w Kupferdamp, tam jedynie nieliczni zdołali się jemu oprzeć dzięki sile wiary. Rzeknę wam, że dało mi to do myślenia, bo wszystko wskazuje na to, że źródło tego czarnoksięskiego obłędu jest silne, ale ma bardzo ograniczony zasięg.
Bosch nakreślił na piersiach ochronny znak.
- Trza by zbadać jak daleko sięga ta plugawa aura i wytyczyć jej granice, a potem tam kwarantannę ustawić, a resztę miasta uwolnić z potrzasku. Ale to już nie dla mnie zadanie, jeno rada z dobrego serca płynąca. Powiadaliście, że macie kontrolę nad dzielnicą aż po wodę, tędy wierzę, że macie też dostęp do łodzi, a w tym zdrowym na umyśle tłumie na ulicach pewnikiem znajdą się wprawieni wioślarze. Takich nam potrzeba, coby nas z miasta morzem wywieźli, bo misja ojca Grimmiga wielce jest paląca.
-
Słowa Małego absolutnie przeraziły dziewczynę, która mocniej ścisnęła ramię Ulicha, jakby chcąc go zniechęcić do uwalniania go.
- Nie wiedziałam... że jesteś tak elokwentny... - wyszeptała do Kurta z wyraźnym przestrachem w głosie - Głowa cię nie boli? Nie masz zawirowanych myśli? Co byś zrobił, gdyby klient nie chciał dziwce zapłacić? - zapytała nagle. -
Dla Keta
- Hm... Tak, hm... chyba nie do końca zdajesz sobie hm... sprawę z sytuacji. Każdy hm ... chce się stąd wyrwać i wierz mi hm... na słowo, że gdyby istniała prosta droga to hm ... nie byłoby tu tak wiele wiary. Nie wy jedni chcecie opuścić to hm.. miasto. A jeśli chodzi o zasięg tego hm ... szaleństwa, to cóż, i nasza okolica niezbyt jej od niego hm... wolna. Myślisz że hm.. dlaczego moi ludzie noszą broń? Tu hm ... w świątyni? Ufaj, ale miej baczenie. A moja władza, nie taka znów hm... absolutna, mam swój padół, i ludzi, ale nie każdy i hm... nie zawsze mnie posłucha.
- Jeśliście tacy hm ... wytrwali i zdeterminowani to zgłoście się do służby w armii, czem prędzej miasto zostanie hm ... oczyszczone, ten szybciej hm ... problemu się pozbędziemy i żadna pomoc z zewnątrz potrzebna hm ... nie będzie.
- .... Albo i ... jeśliście bardziej zwariowani niż rozsądni, lecz jednocześnie pewni swego hm... celu, to znajdzie się kontakt w straży miejskiej, gdzie wiem, z bardzo dobrego hm ... źródła, że jest oficer co ma posłuch, pozycje, możliwości i szczątku hm... planu, co by siłą przebić się przez kordon armi i opuścić tą hm... pułapkę drogą prostą i trudną zarazem. Nie przez dzielnice centralna, a przez hm... inne przejście.
- Po prawdzie hm ... widząc co się dzieje, sam gotów byłbym zaryzykować hm ... ten śmiały plan, lecz trzyma mnie obowiązek i hm ... bardziej starczy stan. Wiesz ..
Kapłan zbliżył się do Hieronima, bliżej, piewszy raz od kiedy się spotkali, po czym szepnął do ucha Boscha:
- My tu wszyscy hm... zginiemy, prędzej czy później. Oczyszczenie przez hm .. ogień albo żelazo, kły albo maczugi, jesteśmy w kleszczach i co byśmy hm... nie uczylili, raczej marny nasz los, a nadzieja mała.
- A teraz wybacz bracie, muszę hm... oddalić sie. Rzekłem co miałem i nie mam już więcej do powiedzenia. Jeśli sie namyślisz, wróć hm... do nas.
Przewodnik odprowadził Hieronima do bramy, nie był nachalny, lecz delikatnie zniecierpliwiony.
Dla Arbuza, Zell, Marrrta i Morta
Kurt zdziwiony pytaniem Nadji odpowiedział bez większego namysłu, że w większości przypadku wystarczy odpowiednio spojrzeć i jeszcze raz grzecznie poprosić. Sposób działa na większość ludzi, a na tych których nie działa jest jeszcze metoda pieści i pięści. Ulrich rozwiązał Małego i podał mu jakąś szmatę wiszącą w pomieszczeniu, aby mógł się okryć. Właściwie nie było różnicy pomiędzy tym co dostał, a tym co miał wczesniej, jako odzienie więzienne. Kurt zniknął na moment i tylko solidne basy dochodzące zza winkla sugerowały co ich towarzysz robił.W międzyczasie do pomieszczenia wszedł Ergo. Szedł dość niepewnie, jakby bał się że upadnie. Na wargach miał resztki zupy.
Sala operacyjna a przynajmniej tak nazywał sa Ulrich, była już względnie bezpieczna. Zakrwawione szmaty zostały spalone, a ekstrementy usunięte, chociaż oczywiście woń która się unosiła nie była zbyt przyjemna. Dalej nie było z nimi Hieronima oraz Oswalda, lecz mało kto miał teraz głowę ich szukać. Potrzebny był odpoczynek i może jakaś strawa.
Dla Krema
- To próbuj, próbuj, czas niby mamy, ale tak niekoniecznie. Osiłek jak osiłek, myśleć za wiele nie musi, byleby siepiał w dobrą strony, a z tego waszego najeżonego bełtami to umierający nie jest, łazi po ulicy jak dziad, ale łazi, zreszta możecie go zostawić, Wasza wola.
- W ogóle możecie tu ostać i szczeznąć, mnie to wsio równo. Próbować sam będe, z Wami czy bez Was, lecz jak mówi porzekadło, w kupie raźniej, kupy nikt nie ruszy.
Dla wszystkich.
Po dłuższym czasie grupie byłych więźniów udało się na powrót spotkać, w kanciapie przy strażnicy. Powoli zbliżał się wieczór. Na tą noc mieli zapewniony nocleg i jako taki posiłek - zadbał o to dowódca strażnicy.
Ergo wyglął lepiej, poruszał sie o własnych siłach, podobnie Kurt, który może cześciej chodził za potrzebą, lecz wydawał się być w pełni siły fizycznych, ale umysłowych ... również.
-
Kurt wrócił do pozostałych wyraźnie zadowolony, choć jego częste wyprawy za potrzebą zdążyły już nieco ostudzić radość z ozdrowienia. Nie wiedział, co właściwie zrobili z nim cyrulicy, ale skoro rany przestały boleć, a siły wróciły, uznał, że nie ma powodów do narzekania. Pozostawała tylko kwestia brzucha, który najwyraźniej miał własne zdanie na temat całej operacji.
Kiedy wszyscy znaleźli się wreszcie w kanciapie, Kurt rozejrzał się po towarzyszach, ze szczególną uwagą wypatrując Hieronima. Siadł wreszcie przy pozostałych i zabrał się do jedzenia. Przez dłuższą chwilę milczał, zadowolony, że miał jedzenie i spędzi przynajmniej jedną noc bez konieczności przebijania się przez tłum obłąkańców.
– Sigmar był dla nas łaskaw – oznajmił w końcu.
-
Cyrulik był odrobinę zmęczony po pracy nad dwojgiem pacjentów, a zgodnie z lekarską tradycją, udawał cztery razy bardziej zmęczonego niż w rzeczywistości marudząc na ogrom wysiłku i pracy, chociaż w głębi ducha cieszył się, iż poza towarzyszami nie miał innych pacjentów.
Po obowiązkowym wstępie wychwalającym oczyszczanie jelitowe i wychwalaniu zalet lewatyw nad upuszczaniem krwi w celu wyrównania humorów w ciele, Ulrich zasępił się na moment.
- Oby łaska była z nami dalej... Jaki stan miasta? Trzeba uciekać czy może ktoś je odbije? -
Kanciapa przy strażnicy
Odmówiwszy na użytek Kurta płomienną modlitwę nad miskami ze strawą, Hieronim dosłownie pożarł swoją porcję bezskutecznie próbując się powstrzymać przed łapczywością, mlaskaniem i oblizywaniem łyżki godnymi otaczających go plebejuszy, ale nie człowieka jego statusu.
Kolejny przykład tego jak bardzo się zatracał w towarzystwie pospólstwa.
Odsunąwszy od siebie wylizaną do czystą miskę rozejrzał się wpierw wokół, by zyskać pewność, że nikt niepożądany go nie podsłucha, a potem zastukał łyżką w drewno stołu przyciągając uwagę druhów.
- Rozmówiłem się z tutejszym arcykapłanem i sprawy nie wyglądają dobrze - oznajmił śmiertelnie poważnym tonem - Plaga szaleństwa objawia się również w tej dzielnicy, chociaż nie tak licznie jak u nas. Wzdłuż murów miasta stoi kordon armii, który nikogo nie wypuści i który może nawet nie uszanować mnie jako wysłannika świątyni, choć to ciężki grzech. Nie znajdziemy tu pomocy, wszelako ujęty naszą żarliwą wiarą, tutejszy świątobliwy ojciec coś mi wyjawił!
Bosch walnął łyżką w stół podkreślając wagę swoich słów i walnięcie to sprawiło, że komuś przy stole natychmiast wypadła z rąk miska.
- Wpierw rzekł mi, co byśmy jako wybitnie bitni rębacze zgłosili się do garnizonu Bögenhafen i wespół z nimi oczyścili miasto ze spaczenia, ale potem dodał, w oczywistej komitywie, że zna kogoś w miejskiej straży, kto by wiedział jak się wyślizgnąć z miasta cichaczem bez natrafiania na wojsko… bo mus wam wiedzieć, co wyjawiam w akcie wielkiej dyskrecji i nie wolno wam nikomu tego powtórzyć, ale ów czcigodny kapłan zdradził mi w tajemnicy, że wedle niego wszystkim nam pisana jest śmierć w tym mieście, bo wojsko na zewnątrz murów ma przykaz, coby nas wszystkich pozabijać bez wyjątku, aby się żaden szaleniec przypadkiem nie ostał.
Ktoś przy stole wciągnął głęboki oddech, ktoś inny upuścił na stół ledwie co podniesioną miskę.
- Będąc człekiem wykształconym i obytym że światem podzielam te podejrzenia - ciągnął dalej Bosch - Gdybym był generałem tej armii, dla zbawienia naszych dusz pewnie uczyniłbym to samo, lecz to nie zwalnia nas ze świętego obowiązku ucieczki z Bögenhafen. Co zatem rzekniecie? Zacznijcie też ruszać głowami, nie oczekujcie, że cały czas to ja będę myślał nad naszym ratunkiem… - napominający wzrok mytnika zatrzymał się na uroczej twarzyczce Nadii - …zwłaszcza, kiedy nie widzę jakiegokolwiek śladu wdzięczności za moje ekstraordynaryjne wysiłki.
-
- A ten znów swoje... - Ergo skrzywił się rozmasowując ostrożnie po opatrunku - Ekstraordynariusz w ząbek czesany. Pomysł wiać stąd iście dobry. Ale czemu z pustymi ręcamy? Zbrojni puszczają z dymem dom za domem i żal żeby się tyle dobra marnowało przeca. Ja wam mówię, odwiedźmy jakie wille kupieckie i zaratujmy chudoby przed zatraceniem. Znam nawet jedną wartą fatygi. Tylko by trzeba wrócić pod warsztat łapiducha. Tam Linda została. A mówię Wam, z tą łasicą obłowimy się jak te hieronimowe purpuraty.
-
Kanciapa w strażnicy
Hieronim Bosch darzył Suma bardzo złą opinią widząc w nim nie rokującego na przyszłość choć cieniem szansy na poprawę łapserdaków, ale wygłoszone nad miską słowa współwięźnia trąciły w jego duszy nader wrażliwą nutę.
- Jest coś wielce rozsądnego w twoich pomysłach, bracie Sumie, bo chociaż to sam majestat imienia Sigmara powinien otwierać nam wszystkie drzwi i napełniać miski, w tym okrutnym świecie zbyt wielu jest takich, do których przemawia tylko złoto, a srebro. Tym samym prawdą jest, że potrzeba nam złota, aby ukończyć świętą misję błogosławionego męczennika ojca Wireda. Dużo złota. Im więcej, tym lepiej. Nam bardziej ono przynależne niźli zgrai żołdaków, która teraz siedzi pod murami miasta czekając, aż jak psy wyzdychamy, by potem samemu nas ograbić.
Wizja grabieży całego Bögenhafen wydawała się Hieronimowi znienacka tak oburzającą, że poruszony nią mytnik odruchowo walnął łyżką w stół.
- Wszelako to wszystko trza zaplanować z głową. Jam jest za tym, coby poprosić tutejszego kapłana o kontakt do tego oficera miejskiej straży, co zna drogę ucieczki za mury, a jak już poznamy szczegóły… oraz cenę zapłaty za pomoc, weźmiemy się za zdobycie złota. Co na to rzekniecie?
-
- Brzmi... Zastanawiająco sensownie. - Nadja w końcu się odezwała patrząc na swoje paznokcie - Może też znajdziemy coś co przyda się w ratowaniu wam dupska jak znowu coś was poharata.
Kobieta przysunęła się bliżej Suma i słodkim, ciepłym głosem wyszeptała do niego:
- Jesteś w końcu specjalistą w poszukiwaniu wartościowych cudzych rzeczy. Może coś ładnego byś dla mnie też znalazł, hmm? -
Wyciąć wszystkich w pień w ramach rozprawienia się z zarazą? Z czymś takim Oswald nawet ogólnie się zgadzał, ale w tym przypadku znajdował się po nieodpowiedniej stronie barykady. A tracenie życia w imię ogólnego dobra zdecydowanie nie leżało w jego, Oswalda znaczy, charakterze.
Warto więc było zastanowić się nad jedną z możliwych opcji uniknięcia śmierci.- Gadałem z niejakim Helmutem Graffem - powiedział. - Ma paru ludzi, ma też, ponoć, parę własnych łodzi. Ale nie ma się jak do nich dostać, więc potrzebuje pomocy. Naszej.
- Na ile ten interes jest pewny i czy po dotarciu do łodzi nie zostawią nas na brzegu, tego nie wiem - dodał po chwili.- Mamy więc dwie opcje - stwierdził. - Łodzie Graffa i tego kogoś ze straży. Co jest lepsze, tego nie wiem. - Potarł brodę. - A co do odpowiedniego zaopatrzenia na drogę... Pomysł jest wart realizacji, ale i ostrożności. Chociaż strażników raczej nie ma, ale innych niebezpieczeństw jest pod dostatkiem.
-
Podczas posiłku bohaterowie byli zgodni. Należy uciec, z wykorzystaniem kontaktu o którym wspominał kapłan tutejszej świątyni, jednocześnie zdobywając nieco złota. Majątki pozostały po tamtej stronie tymczasowego muru, chyba ze byli więźniowie mieli ochotę ryzykować po tej stronie. Jakoś trzeba było jeszcze przedostać się dalej, za okalającą rzekę miasto, ale cóż ... po kolei.
Oswald wtrącił swoje 3 grosze odpowiadając o jegomościu którego spotkał w karczmie a który to:
- Stwierdził że jest handlarzem, przedstawił się z imienia i nazwiska, a następnie przekazał że ma łodzie, którymi chciałby się móc znów zajmować, ale coś go blokuje. Chciał nas wykorzystać, to jest współpracować w celu ich odzyskania. Podkreślił że będziemy działali na granicy prawa i możliwa jest większa afera.Z racji późnej pory, nie za wiele można było zrobić jeszcze tego dnia, miasto po cichu kładło się spać, a i sami strudzeni bohaterowie musieli odpocząć; pierwszy raz we w miarę rozsądnych warunkach. Hieronim zdążył rozmówić się ze świątynią, dostał kontakt do oficera, miejsce oraz czas gdzie można go spotkać. Ów oficer mógł zostać bezpiecznie złapany o świcie, na hasło "chciałbym się zarmić do ciągu", a jego punktem rozpoznawczym była krwistoczerwona chusta przewiązana na szyi, wystająca nieco spod pancerza.
Bohaterowie poszli spać
Cześć! Wygląda na to, że jesteś zainteresowany tą rozmową, ale nie masz jeszcze konta.
Masz dość przewijania tych samych postów za każdą wizytą? Po zarejestrowaniu konta zawsze wrócisz dokładnie do tego samego miejsca, w którym byłeś wcześniej, możesz wtedy również wybrać opcję otrzymywania powiadomień nowych odpowiedziach (e-mailem lub powiadomieniem push). Będziesz też mógł zapisywać zakładki i głosować na posty, aby okazać uznanie innym członkom społeczności.
Z Twoją pomocą tez post mógłby być nawet lepszy 💗
Zarejestruj się Zaloguj się