Postaram się jutro wrzucić mój post. Stety / niestety wolumen tekstu jest duży (mamy sporo graczy i wszyscy zaangażowani) i ciężko mi nadążyć za akcją / czytaniem / odnoszeniem się do wszystkiego na raz.

Mój post wpadł, chociaż nie wykluczam kolejnych. To zależy co inni napiszą. Klara zachęca do rozmowy

Hipotetycznie czy wedle mechaniki Aliena, jakby Joshua teraz puścił ze stresu bengala, to osoba pod nim musiałaby zdać test wytrzymalości, a przy tej ilości kostek stresu mogłaby wpaść w panikę i spaść z drabinki, wobec czego byłby to zgodny z zasadami fart kill? Pytam z ciekawości.

Przepraszam za opóźnienie, mój post będzie jeszcze dziś. EDIT: Tak sobie myślę, że Kosiarze pasują najbardziej. Chakkasi mają blok poza parterem. Na parterze, gdzie są sklepy i poważne pieniądze, są Tygersi. A podziemia? Chakkasi nie kontrolują, Tygersi nie mają czego tam szukać (nic, z czego dałoby się ściągnąć opłatę za ochronę). Więc w piwnicy rządzi ktoś inny, w Night City pojęcie próżni nie istnieje. Brzytwiarze odpadają, oni nie kryliby się po piwnicach, tylko w miarę możliwości naskoczyli na Tygersów albo Chakkasów. Zostają więc Kosiarze. Albo inni, nieznany jeszcze gang).

W końcu będzie musiał, przed niemieckim nie ucieknie

jak coś, to wróciłem

Każdy szczebel był dla Joshuy jak wyrok. Wspinał się powoli, niemal ślepo, opierając się wyłącznie na resztkach desperackiej woli. Kiedy w końcu przetoczył się przez krawędź szybu na górnym pokładzie, po prostu zwiotczał. Opadł ciężko pod ścianę korytarza, dławiąc się świszczącym oddechem, całkowicie zlany zimnym potem. Dopiero po chwili uderzył go ten gęsty, rzeźnicki odór. Przetarł piekące oczy i zatrzymał wzrok na zmasakrowanym marine z urwaną nogą. ​– Jak zwykle spóźnieni na obiad... – skwitował ironicznie, krzywiąc się z bólu. Przełknął z trudem ślinę – Od paru godzin widziałem więcej zwłok niż przez całe życie. Na pewno to był kontrakt górniczy? ​Wciąż w pół leżąc na podłodze, wyciągnął drżącą rękę w stronę krawędzi, chwytając Eliasa za oporządzenie i pomagając mu pokonać ostatnie metry szybu. Naiwne pytanie kapitana o ładowanie sprzętu wywołało u inżyniera jedynie krótki, suchy kaszel. ​– Pewnie, że się da. Za kilka godzin się naładuje i kolejna grupa idiotów po nas będzie mogła z niego skorzystać – odparł z trudem, łapiąc powietrze – Szybciej będzie wymienić baterię. Jeśli Elias nie ma zapasowych, te będą w zbrojowni. Więc proponuję nie marnować chwili dłużej i ruszyć w jej stronę. ​Oparł potylicę o zimną grodź i podźwignął lekko swój karabin. ​– A tak poza tym, tylko ja mam jeszcze pełny magazynek...

Vivienne spojrzała na Alejandro z wyraźnym zaskoczeniem, kiedy ścisnął jej ramię. Przez moment miała ochotę zaprotestować, że przecież nie ma pojęcia, czy FBI rzeczywiście podsłuchuje telefon Granta, ale widok jego skupionej twarzy powstrzymał ją przed komentarzem. Odprowadziła go wzrokiem, kiedy ruszył w stronę balkonu, przez chwilę ważąc jego słowa i zastanawiając się czy mężczyzna ma rację z tymi podsłuchami i czy powinna dzwonić do Becki. Nie była przecież agentem XIII – i tak była tutaj na doczepkę. Westchnęła, wyjęła telefon z kieszeni płaszcza i wybrała numer. – Hej, tu Viv. Coś dziwnego się właśnie wydarzyło… Wyszli z budynku na mroźne, zimowe powietrze, które bezlitośnie wdarło się w poły płaszcza Vivienne. Ciaśniej się nim owinęła i naciągnęła czapkę na głowę zanim skierowali się powoli do miejsca gdzie zostawili auto. Przez chwilę szli w milczeniu. W końcu Viv powtórzyła pytanie na które nie dostała odpowiedzi w atrium: – Uwierzyłeś w tę historię z Lionelem Grantem? Że to niebezpieczny ćpun i wariat? Trochę dziwne, że FBI podsłuchiwałoby telefon zwykłego wariata… Swoją drogą dlaczego się nie pojawił? Myślisz, że wiedział o FBI i ich pojawienie go spłoszyło?

Hartley "Mack" Mackinaw Megablok, parking na -1 Ostatnie co Hartley chciał, to być członkiem gangu na krucjacie. Albo być z tym, albo innym gangiem w położeniu bojowym. Trzymał się z tyłu, krew zdołał zmyć, a obecnie nie marzył o niczym innym jak porządnym żarciu i prysznicu, by móc się uwalić na materacu i iść spać. Bo jutro musi wstać jeszcze wcześniej, sprawdzić stan tej małej i wstrzyknąć kolejną dawkę painkillerów. O ile dożyje jutra. Nie wyciągał broni. Przy tej ilości luf jego pistolecik na nic się nie zda, w wąskich korytarzach trzeba będzie się chować, a nie udawać Rambo na Wrzecionie w Straylight (stary film - "Rambo 10" z czterdziestego piątego). Parking. Mack nigdy tu nie był, nie miał po co. Chakkasi prawie rozstrzelali Switcha. Kiedy tamci omiatali bronią podziemną halę, Hartley stał z tyłu. W słabym świetle gówno było widać. Sufit, ściany, słupy, betonowa podłoga z ledwo co czytelną numeracją miejsc parkingowych. Odpływ liniowy z metalową kratą. Mack z automatu ocenił ją jako niebezpieczną - szerokie szczeliny, koło roweru bez problemu wpadnie, a on zrobiłby przewrót przez kierę. To było naprawdę interesujące jak zawód zmienia postrzeganie świata. Kiedyś by nawet nie zwrócił na to uwagi. Kratka jakich wiele. Ale od kiedy wyszedł i zdobył tak absurdalną robotę, nauczył się czytać nawierzchnię, nauczył się przewidywać ruchy pojazdów, zwracać uwagi na sygnały pieszych mających zaraz się wtoczyć na jezdnię. Zauważył to, słabo migające na zielono światełko w korycie odpływowym, nigdy nie czyszczonym. Odpalił latarkę w telefonie, poświecił. - Mam! Tutaj! - założył kolejną lateksową rękawiczkę i czubkami palców wydobył mrugający przedmiot - bezprzewodową słuchawkę, ciągle mającą naładowany akumulator oraz nadal sparowaną ze smarthingiem. Nikt tego ot tak nie gubi. Chyba że doszło do szarpaniny a właściciel nie mógł po to wrócić. Albo porywacz, albo porwana dziewczyna. - Brazil, spójrz na to!

Ponieważ Marika dokonała tutaj analizy systemu i zestawiła szansę i liczby, które przemawiały mocno za zbytnią łatwością, pochyliłam się lekko nad mechaniką. Bardzo mi zależy na zostawieniu własnej, wymyślonej mechaniki, nie na korzystaniu z gotowej i przerabianiu jej. Czemu? Szczerze powiem, że ja jestem bardzo kiepska w mechanice. Mam słabą pamięć do tego, zawsze coś mieszam. Tutaj, gdy mam coś własnego, no nie zapomnę, bom sama na to wpadła! Jakby ktoś pytał, jak bardzo jest źle - jak kiedyś prowadziłam Pathfindera, to potrzebowałam drugiego MG, który odpowiadał za mechanikę, a ja robiłam tylko storytelling Do rzeczy. Sugerując się zestawieniem, poprawiłam mechanikę i teraz szanse prezentują się tak: [image: HHXcyY7.jpeg] Dla mnie to spoko, bo ja chcę, aby te szanse istniały. A wiem, że czasami mając i 13 kostek, można zrobić bardzo fajną sumę na kości, ale nie wyrzucić ani jednej 6tki. A system będzie się opierał na tym, że 6 = sukces. Brak 6, porażka. Wg mnie nie jest to takie hop-siup. Ale. Jeśli jednak nie widzicie systemu, bo wolicie storytelling, to jest coś równie łatwego, a szansa jest zawsze 50/50. Turlacie kością i parzyste ro sukces, a nieparzyste porażka xD Co prawda odejmuje to trochę od głębi, ale teoretycznie wszystko da się odegrać. Wtedy i tak rzuty po mojej stronie, a wy się nie martwicie, tylko działacie. Mi się jednak system podoba. Podopisuję do niego jeszcze klimatyczne sprawy, jak dodanie więcej archetypów (przy zachowaniu aktualnego zestawu + i - ). I zamieniłabym dostawanie ran psychicznych na: Niezdany NORMALNY i TRUDNY test, powoduje ranę psychiczną. Niezdany łatwy test na opanowanie, po prostu byłby fabularny. Myślę, że to byłoby bardziej fair dla osób z Archetypem "popularsa". Czy mam jakieś pytania? Chyba nie. Może tylko dla podkreślenia swojego stanowiska, żeby ktoś się nie zdziwił "po slasherze spodziewałem się czegoś innego" <--- dopuszczam do myśli, że możecie przeżyć. Może genialny plan, może fart na kościach. Stawiać też chcę na atmosferę grozy, niepewności, zagrożenia; niekoniecznie na samym ciachaniu. Ale wiecie, ja to tak z grubsza kminię jeszcze w głowie. Dzięki za zainteresowanie. Nie śpię po nocach, bo myślę:P

Odpoczywaj, bro.

Przy warunkach dołączenia do sesji otwartej dałbym widełki ilości postów na które ktoś by się pisał. Np. 3-4 posty. 5-10 postów. > 11 postów. Ma to co najmniej dwa plusy. Primo trochę motywuje gracza gdy się na coś zadeklaruje, bo projekt ma początek i koniec. Secundo MG wie jak ma podejść do BG i jak szybko go wrzucić na głęboki olej akcji. Na przykładzie sesji Alien (polecam!) rozważyłbym tezę, że nie wszyscy nowi szukają gry wstępnej, a przeciwnie chcą od razu głównego dania. To nie przytyk do Ciebie Ketharian! Sam się nad tym zastanawiam i a propos tematu Krypty próbuję dojść do konstruktywnych wniosków, czemu Holt, William, Nadia i Davy przepadli mimo świetnej fabuły i minimum wymogu znajomości mechaniki.

Dialog raczej nie wypali, jedna osoba już odpisała, a druga, jak widać, pewnie nie będzie miała czasu. Dajcie więc zwykłe posty z pytaniami. Poza aspektem rozrywkowym chodziło mi też o to, by postacie się jakoś poznały. Nie tylko z imienia, ale też kompetencji. To ułatwi im przyszłą współpracę.

Klara szła przed wszystkimi rekrutami oświetlając drogę z pochodnią w ręku. Migoczące cienie wśród drzew poruszały się w jej tempie, a było ono zabójcze. Sierżant Otiksohn wraz ze starszym szeregowym Hauserem poruszali się przed nią, choć Klara coraz częściej marzyła, aby dzieląca ich odległość nie powiększała się z każdym kolejnym krokiem. Ledwo za nimi nadążała po nieznanej jej ścieżce. Rola pochodniowego wcale nie była taka świetna. Nie dość, że niosła ciężar taki jak jak każdy inny, to dodatkowo musiała mieć ciągle uniesioną pochodnię, a jej ręka już bez tego była mocno obolała. Ciepło i światło pochodni też nie pomagało. Gorąc buchał w nią, powodując że robiła się mokra jeszcze szybciej niż normalnie, a bliskie światło oślepiało ją aż zbyt bardzo, utrudniając tym marsz. Z drugiej strony, gdy odpowiednio ustawiła pochodnię mogła dostrzec rzeczy, których nie zobaczyłaby reszta, więc co jakiś czas odwracała głowę, wprawiając w ruch niesforne loki, i rzucała do tyłu krótkie ostrzeżenia "kamień", "dziura", "korzeń". Z początku nie zwracała na pewne znaki uwagi, lecz im dalej szli, tym zauważała pewne punkty, które nie do końca jej się zgadzały. Ścieżka, którą prowadził ich sierżant sprawiała wrażenie zapuszczonej i rzadko uczęszczanej, ale nosiła ślady regularnego użytkowania. Co jakiś czas w świetle pochodni Klara zauważała w błocie stosunkowo świeże odciski wojskowych butów, które z pewnością nie należały ani do szeregowego, ani do sierżanta, a ten zdawał się na domiar tego, doskonale wiedzieć gdzie się kieruje. Dziewczynie wydawało się, że sierżant nie wybrał tej trasy przypadkowo i doskonale wiedział dokąd zmierza. Poruszał się tak pewnie, jakby znał każdy zakręt ścieżki, każdy kamień, dziurę czy gałąź, która mogłaby mu stanąć na drodze. Kiedy wreszcie dotarli na polanę i zarządzono postój, Klara przyjęła tę wiadomość z wielką ulgą. Odruchowo pochyliła się i oparła wolną rękę na kolanie, próbując odpocząć i złapać oddech. Piekące mięśnie nóg i pleców, boleśnie przypominały o wczorajszym treningu i nieprzespanej nocy. Rekrutka rozważała nawet zdjęcie plecaka, ale obawiała się, że gdy przyjdzie czas dalszego marszu będzie miała problemy, aby ponownie go założyć. Wśród własnych sapnięć i odgłosów odpoczywających towarzyszy wychwyciła odgłosy Otiksohna i Hausera, którzy rozmawiali kawałek dalej. Początkowo nie przywiązywała do tego większej uwagi, jednak kilka słów spowodowało, że mimowolnie nadstawiła uszu. "Na miejsce... pojmani..." Klara zmarszczyła brwi, próbując wyłapać kolejne słowa, niestety większość ginęła w odległości, szeleście liści i innych odgłosach otoczenia. Dopiero po chwili dotarły do niej kolejne słowa. "Punkt... egzekucja." Klara odruchowo poprawiła okulary, spoglądając w stronę rozmawiających przełożonych. Pojmani? Egzekucja? Co to może mieć wspólnego z nocnymi ćwiczeniami? Przypomniała sobie ślady na ścieżce i pewność z jaką sierżant prowadził ich przez las. Zaczęła podejrzewać, że rekruci właśnie są poddawani ostatecznemu sprawdzianowi przed złożeniem przysięgi, jednocześnie nie mogąc pozbyć się wrażenia, że coś tu nie pasuje. Odchrząknęła cicho, po czym rozejrzała się za pozostałymi rekrutami. Gestem dłoni przywołała do siebie najbliższych, aby się do niej zbliżyli. Nie chciała zwrócić uwagi sierżanta, ani aby jej słowa dotarły do jego uszu. Gdy uznała, że przełożeni nadal są zajęci rozmową, ściszyła głos. - Słuchajcie coś jest nie tak. Zauważyłam coś podczas marszu. - Odwróciła się w stronę przełożonych, aby mieć pewność, że jej nie usłyszą. - Ta ścieżka wcale nie jest tak rzadko uczęszczana jak się wydaje. Widziałam dosyć świeże ślady wojskowych trepów i to nie tych, które należały do szeregowego i sierżanta. Zresztą on prowadził nas tak pewnie w tej ciemności, jakby doskonale wiedział, gdzie stawia każdy krok. Wątpię, aby prowadził nas tędy przypadkiem. Zrobiła pauzę, aby zastanowić się nad tym, jak przekazać słowa, które przed chwilą usłyszała. - Przed chwilą udało mi się usłyszeć fragmenty rozmów między Otiksohnem i Hauserem. Nie zrozumiałam całych zdań, ale mówili coś o miejscu, pojmanych, jakimś punkcie i egzekucji. Nie mam pojęcia jednak co może to oznaczać. - Spojrzała ponownie na sierżanta. - Mam przeczucie, że przygotowali nam coś więcej niż zwykły marsz. Myślę, że powinniśmy zachować dodatkową ostrożność. Poprawiając chwyt na pochodni, pomyślała, że to wcale nie będzie takie proste, będąc tak zmęczoną i ponownie zwróciła się do towarzyszy. - A wy? Zauważyliście coś niepokojącego lub dziwnego po drodze?

Tak, proponuję nie czekać na zaległe posty, skoro nie mogliśmy dotąd narzekać na brak czasu na odpisy - przeskoczenie z narracją do Władywostoku otworzy nam pole do działania w nowym rozdziale historii.

Jest i post ode mnie, dziekuję za cierpliwość!

Śruba wiedział że czytanie tych artykułów na feminotece kiedyś się przyda! // - O to! TO! Szefowa ma rację drogie Panie chętnie bym go dla was sparaliżował ale to nie chodzi o moją męską szowinistyczną satysfakcję i pragnienie przemocy tu chodzi o WASZĄ satysfakcję proszę powiedzieć czego pragniecie jako zadośćuczynienie a ja to na tym dziadzie wymuszę bo przynosi wstyd facetom. Wolałbym go nie zabijać ani nie robić permanentnej krzywdy bo to ciężej ukryć przed policja... - Powiedział następnie spojrzal na faceta jakby był gównem które przylepiło się do drogiego buta sportowego ... - Ale dam się przekonać jeżeli NAPRAWDĘ tego pragniecie - dokończył złowróżbnie. Zupełnie do niczego nie pasujące rozważania teololo Sebixa! Spojrzał się na modlącego Adama jak na wariata // - Czemu akurat katolicyzm? Skoro wiemy że istnieją potwory i wampiry czy inne monstra to może rodzimowierstwo, byłoby lepsze ? Chociaż to raczej zabawa w archeologię i poezje bo Mieszko Zdrajca wybił swoich w zamian za państwo choć wielkiego wyboru to on nie miał... Hindusów szanuje ale jakoś nie przemawia do mnie ich menażeria kiedyś byłem wierzącym katolikiem ale jak stałem się, młodocianym łobuzem zaczęło się rozjeżdżać z moimi doświadczeniami życiowymi większość kiboli jest prawicowych więc udawałem - Wzruszył ramionami. // - Zastanawiam się czy mimo wszystko nie zacząć modlić się do Mykosz jak do Magna Mother może do jakiegoś bóstwa wojowników albo starogreckich a może warto stworzyć własnych ? Mógłbyś się modlić do ducha wielkiego wilka ziomuś ? - Podpowiedział Adamowi. W sumie to sytuacja, nie pasowała na dyskusje teologiczne ale może dzięki temu wyglądał na jeszcze większego wariata ?

@kaworu przykro mi, ale niestety już tak. Rekutacja zakończona i chyba nie chciałbym zmieniać dynamiki składu. Mam nadzieje jednak, że zobaczmy się w innych sesjach! @ketharian - można przenieść rekrutacje do archiwum jakby co!

Warczące na grobowy pochód stado rozpierzchło się, pogonione nadludzkim głosem kapłana. Przyjemnie było patrzeć, jak ci szubrawcy karleją, cofają się, jak uchodzi z nich gniew, a w ucieczce chcą osłonić się od zwierzecęgo lęku pozorami kultury. Wymówką, pomyłką, niedomówieniem. Przemyśleniem sprawy. Pokracznym ukłonem zapowiadającym zejście ze sceny. Vald chłonął to wszystko żarłocznie, przebiegając spojrzeniem po każdym, kto stanął barykadą na ostatniej drodze Profesora. Zapamiętywał twarze, ruchy i szczegóły, jakby miał odmalować każdy detal na obrazie. Gibsa praktycznie rozrysował sobie na planszy notując, jak prowadzi kończyny, jak odgina się w tył przy wzburzeniu, jak gestykuluje dłońmi i bardziej obciąża lewą nogę przy ruchu. Obserwował każdy z ruchomych punktów, dopóki nie zniknęły w cmentarnej szarości. W końcu uwolniony z napięcia, wypuścił cicho powietrze i z szacunkiem schylił głowę przed krasnoludem. Pochód mógł trwać i poniesiona na nowo trumna dopłynęła kresu drogi. Vald odstąpił od niej powoli, delikatny i należycie stonowany w ruchach. W środku czuł złość i wzbierającą żółć. Złość na bydlaków, którzy znieważyli jego przyjaciela i złość na siebie. Że nie mógł teraz skupić się na deszczowej kontemplacji śmierci, na słowach Kendry, na wspomnieniach i odpowiednio posępnym spojrzeniu przy sypaniu ziemi na trumnę. Że zamiast uspokoić myśli i wzrok, cały czas wypatrywał zagrożenia i szukał śladów Gibsowego stada. Że nie ma kontroli, jakiej od siebie wymaga. Że miota się pod emocją, zamiast dostojnie smutnieć i dać Kendrze pokrzepienie jakimś pięknym wspomnieniem o Profesorze. A nieboszczykowi, w zgodzie z tą nekromancją, którą prawdziwie się parał – historią – przedłużyć życie przez pamięć. Dobrą mową czy epitafium zapadając w głowy tych, którzy dzisiaj szli dalej. Zły na siebie, pokornie skłonił się nad trumną, sypiąc garść ziemi i odszedł w tłum. Ulżyło mu dopiero, kiedy grabarze ubili ziemię na mogile. Goście zaczęli znikać w deszczu, wzmagając ciszę i pewność, że historia Profesora dobiegła końca. – Tyle o ile, Profesorze. – Pomyślał, na krótkie mgnienie uśmiechając się pod nosem. Petros Lorrimor był człowiekiem nietuzinkowym. O ile nie lubił zadęcia i pompy, o tyle nie zwykł też traktować rzeczy, które dla innych były ważne czy święte lekko. Nawet, jeśli sam uznawał je za banialuki. Choć wielu dał się poznać jako poważny i oficjalny, nie stronił od groteski i miał poczucie humoru, które brało na rogi sprawy, jakie niektórzy obchodzili z nabożnym lękiem. Jakkolwiek Profesor współczułby każdemu znajomemu pogrążonemu w żałobie i składał wymowne kondolencje, zawsze dostojnie dojrzały w obliczu śmierci, tak Vald był przekonany, że w swoim odejściu na pewno widziałby przestrzeń na coś więcej niż lamenty. Pewnie zawczasu nie spodziewałby się, że może to być miejsce na tajemnicę i śledztwo, ale ucieszyłby się. Tak przynajmniej sądził jego dawny student, gdy znalazł się już w domu mentora, znów blisko jego pogodnego ducha, a dalej od tych, którzy chcieli go podeptać. Myśli uspokoiły się, a wspomnienia na widok tysiąca ksiąg, których znajome grzbiety Vald widział w szkolnej bibliotece chyba wieki temu zaczęły grzać. – Szanowne Panie. – Vald złożył lekki, dzielony na trzy ukłon, w stronę Kendry, niziołki i tajemniczej zakonnicy. – Szanowni Panowie. – Wielki to zaszczyt być pod jednym dachem z ludźmi, których Profesor nazywał przyjaciółmi. – Na bladą twarz wpłynął skromny uśmiech. – Jestem Vald Bendic. Przed wieloma laty byłem studentem Profesora. Jednym z wielu, pewnikiem nie wśród jego najwybitniejszych uczniów. Ale Profesor, tak oddany samemu nauczaniu, jak i nauce – co przy uczonym jego formatu mówi niemało – zawsze miał czas i serce dla studentów, których porwały jego pasje. – Zaszczepił we mnie zamiłowanie do historii i kultury tych ziem. Choć studiowałem prawo i przez parę lat to był mój zawód... – Vald niemal prychnął na odległość i dziwność wspomnienia, które przez lata stanowiło o jego osobie. – To od wielu lat żyję zupełnie inaczej. Na co dzień z dala od liter i ludzi. Jako myśliwy, można powiedzieć. – Profesor był przez te ostatnie dekady moim głosem ze świata i – powiem to z dumą, bo sam tak mnie nazywał – przyjacielem. Korespondowaliśmy, kiedy tylko się dało, co może nie było relacją tak bliską i częstą, jaka może była zaszczytem tu obecnych, ale dla mnie niezwykle cenną. – Jestem – Panie, Panowie – do waszych, jako przyjaciół Profesora, usług. Przede wszystkim zaś. – Vald symbolicznie podniósł się na ten fragment przemowy. – Pani, Pani Kendro. Ostatnie listy od Pani Ojca wzbudziły już mój niepokój, więc jeśli jest coś w jego śmierci, co można wyjaśnić, nie pozostawię tego nierozstrzygniętym. Dopytania pozostałych jasno stanowiły o tym, że oni też nie chcieli zostawiać sieroty wśród wątpliwości i nie opuszczą sprawy wypadku bez wyjaśnienia. Vald pociągnął łyk wina, pokrzepiony oddaniem przyjaciół Profesora. Tym, że wliczał się w ich grono i że nie stał sam wobec sprawy. To, że grono stanowili krasnolud, niziołka i zielonooki czarownik, a on tylko – dawny żak, którego życie rzuciło w dzicz – był zwykłym człowiekiem, nie odbierało śmiałości. Przeciwnie, pasowało do Profesora i jego historii, w której to co z ksiąg, splatało się z tym, co za miedzą.