Przejdź do treści
Janusz PodziemiJ
Janusz Podziemi jako
Bezimienny Król
Mistrz Gry
Dust MephitD
Dust Mephit jako
Jakub „Puchaty”
AgapeA
Agape jako
Pluskwa
NabuchodonozorN
Nabuchodonozor jako
Ystyriaeth
Leszek DyskietkaL
Leszek Dyskietka jako
Notturno-09-REM
Rozgrywka
  • Jakub zwany Puchatym

    Rozgrywka
    12
    1
    1 Głosy
    12 Posty
    265 Wyświetlenia
    Dust MephitD
    Przez moment Jakub milczy. Przypatruje się Galatei zastanawiając się, czy jej ciekawość jest jedyną motywacją, by sprawdzić, co jest za kolejnym zakrętem tunelu. A może jest coś, o czym nie mówi? – Powinnaś zadbać o te ręce – zmienia na chwilę temat, jakby liczył, że odciągnie jej uwagę od dołu, który naprawdę mógł prowadzić do kretowiska – Jak będzie się za długo goić, to może jakie zakażenie się wdać. Może jakiś znachor z maścią znajdzie się w Stubramiu, albo o bandażu trza będzie pomyśleć. Puchaty odwraca wzrok w stronę Kubłów. Zapada chwila ciszy. Liczy, że może chociaż jednego z nich kojarzy bliżej. Przygląda się też, czy mają przy sobie broń w razie konieczności. W końcu wzdycha wiedząc, że znów ulega namowom Galatei. Woli jednak zejść z nią i grupą Kubłów teraz, niż dowiedzieć się za jakiś czas, że czeladniczka postanowiła zejść tam sama i nie wróciła. – Ech, no dobra. Pogadam z nimi, ale potem powiesz mi, co cię tak ciągnie do tych korytarzy. Zgoda? – odpowiada zmiennokształtnej, po czym spokojnym krokiem podchodzi bliżej nocnej straży. – Dobry panowie! Widzieliście tą dziurę? – Jakub wskazuje kciukiem za plecy – Z roboty właśnie wracałem z przyjaciółką. Jakieś ślady tam zobaczyliśmy. Ktoś tam na pewno złaził i tera zastanawiamy się, czy czego sobie nie zrobił. Nie chcielibyście nam pomóc sprawdzić?
  • Gormalesh Pluskwą zwany

    Rozgrywka
    22
    1
    3 Głosy
    22 Posty
    492 Wyświetlenia
    AgapeA
    — Pali? — dał się zaskoczyć Pluskwa. — Nie. Nic się nie pali. — zaprzeczył, zamykając za sobą drzwi — A czy umarł, to się okaże. Podszedł do wiszącej na ścianie mapy, szybko zlokalizował interesujące go miejsce. Za wysoko. Wyjął strzałę z kołczana, chwycił za lotki i na pokreślonym planie dzielnicy zastukał grotem w jedną z ulic. — Tutaj. Przed chwilą zapadł się bruk. Dziura, że wóz się zmieści. Kubły już ją zabezpieczyły. — zgłosił pierwszą sprawę. O tym, że o mało co nie znalazł się na dnie tej dziury, nie wspomniał, bo i po co. Schował strzałę i przeszedł do sprawy, która go tutaj sprowadziła. — A w parku cztery osoby weszły i nie wyszły. Opowiedział wszystko tak, jak było. Co o nich pamiętał, co po sobie zostawili, gdzie był tunel, jak wyglądał, co słyszał ze środka, czego dowiedział się od Trzaska. Mało go obchodziło, czy dyżurna ma ochotę słuchać jego opowieści. Jego zadaniem było, żeby ze zdarzenia został sporządzony szczegółowy raport. Dopiero wtedy mógł uznać, że jego zmiana się skończyła, wrócić do domu i zdjąć zielony mundur.
  • Ystyriaeth

    Rozgrywka
    31
    1
    3 Głosy
    31 Posty
    715 Wyświetlenia
    Janusz PodziemiJ
    Słoniowata istota nie podnosi głowy. Trąba odrywa się od chochli na tyle, żeby wskazać w górę, w szyb, którym ucieka dym. — Kiedy Górna zobaczy swoją gwiazdę. — Wraca do kotła. — Przed świtem. Jak usłyszysz śpiew, to już jesteś spóźniony. Za ścianą chór kończy wers i zaczyna od początku. Eunoe nie odpowiada na drugie pytanie od razu. Wyprowadza cię z kuchni i idzie przodem, z powrotem w dół, do kaplicy. Dopiero kiedy pieśń zostaje za kamieniem i znów słychać tylko wodę w rynienkach, zwalnia. — Nie z twojego świata — mówi. — Z twojego ludu. To nie jest to samo. Przystaje u stóp ołtarza. Woda w środkowych dłoniach stoi chwilę i przelewa się niżej. — Przez łuki przychodzą ludzie z setek światów. Większość ludów żyje w jednym. Niektóre w wielu naraz. Są też takie, które nie mają żadnego. Twój lud jest z tych ostatnich. Znany pod jednym słowem: gith. Mówi to tak samo jak wszystko inne, osobno i dokładnie, jakby kładła na stół przedmiot, który należy do ciebie. — Jest was w księdze kilkanaścioro, przez wszystkie lata, odkąd ją prowadzimy. Ostatni przyszedł, zanim ja zaczęłam ją prowadzić. Dzisiaj w domu nie ma nikogo z was. Ale wszyscy wyglądali jak ty. Te same uszy, te same długie palce, ta sama skóra, z którą tutejsze słońce nic nie umie zrobić. Pauza. — I wszyscy dzielili się na dwoje. Jedni wychodzili z łuku z bronią w ręku i zanim ktokolwiek zdążył ich powitać, pytali, gdzie jest wróg. Drudzy siadali na ziemi i milczeli. Jedni pisali o drugich, że to nie jest ich lud. Drudzy pisali to samo o pierwszych. Patrzy na ciebie tak, jak się przykłada rzecz do dwóch miar po kolei. Żadna nie pasuje i nie mówi, która pasuje mniej. — Jedno mówili wszyscy, choć każdy opowiadał to inaczej: że wasz lud był kiedyś w niewoli i że się z niej wyrwał. Kto komu służył i kto pierwszy podniósł rękę, o tym się kłócili. Za Bezimiennego Króla byli w tym mieście tacy jak ty. Dlatego przychodzicie do nas, a nie do pierwszego wolnego kąta. — Unosi lekko brodę. — I dlatego rycerz Janusa zaglądał ci w uszy. Rusza w środkowe przejście, to, z którego wcześniej dochodził męski głos. Korytarz idzie w górę i po kilkudziesięciu krokach coś się zmienia. Rynienki przy ścianach kończą się w kamiennych misach, a dalej ich nie ma. Ściany są suche. Powietrze robi się takie jak na ulicy w Miechach, tylko czyste. Po raz pierwszy w tej świątyni nie słychać wody. Biblioteka nie jest jedną salą. To ciąg komór wykutych jedna za drugą w głąb skały, połączonych niskimi przejściami, w których trzeba schylić głowę. Ścian prawie nie widać, bo w całości wybito w nich nisze, rząd nad rzędem, aż pod strop. W niszach leży wszystko, na czym da się coś zapisać. Zwoje w tulejach. Księgi oprawne w skórę, w deskę, w blachę. Gliniane tabliczki ułożone w stosy jak dachówki. Pęki sznurków z węzłami. Kości. Płaty kory zszyte nicią. Coś, co wygląda jak łuski wielkiej ryby, naniesione na rzemień. W najdalszej komorze, tam, gdzie lampa już nie sięga, przejście zamyka krata z kutego żelaza. Za nią nisze ciągną się dalej, ciemniejsze i węższe. Pod lampą, przy pulpicie, siedzi stary człowiek w lnianej szacie. Przepisuje coś z jednej księgi do drugiej, powoli, i porusza bezgłośnie ustami. To jego głos słyszałeś z kaplicy. Na wasz widok nie przerywa pisania. Kiwa głową Eunoe, nie tobie. — Tutaj słowniki — mówi Eunoe i wskazuje kolejne ściany. — Tu przekłady. Tam odpisy tego, co przybysze przynieśli ze sobą, jeśli zgodzili się, żeby to przepisać. A to abecadła. Ostatnia ściana pierwszej komory nie ma nisz. Pokrywają ją od podłogi do stropu gliniane tabliczki, każda wielkości dłoni, wmurowane jedna obok drugiej jak płytki. Setki. Na każdej rząd znaków, a pod każdym znakiem mniejszy znak w piśmie, które powtarza się na wszystkich tabliczkach. Podchodzi do drugiego pulpitu, pustego, i zdejmuje z niego płótno. Pod spodem leży księga grubsza niż reszta, oprawna w ciemną skórę wytartą na rogach do jasnego. Eunoe otwiera ją pod koniec, maczy pióro i zaczyna pisać. Nie pyta cię o nic. Pisze twoje imię. Wiesz to, bo pióro idzie dokładnie tyle razy w górę i w dół, ile trzeba na Ystyriaeth, i potem staje. Stoi tak przez kilka oddechów, z piórem nad pergaminem. Kropla atramentu zbiera się na końcu i nie spada. Potem pisze dalej, krótko, i odkłada pióro. — Lampa pali się, dopóki on pisze — mówi i nie wskazuje starego człowieka, tylko lampę. — Kiedy ją zgasi, idziesz spać. Dormitorium jest za prawym przejściem z kaplicy. Prycza od wejścia jest wolna. — Zakrywa księgę płótnem. — W nocy będzie słychać Siostrę Radogosta. Nie przeszkadzaj mu i nie bój się tego, co usłyszysz. Odchodzi w głąb, w stronę kraty. Nie otwiera jej. Staje przed nią i patrzy w ciemne nisze po drugiej stronie. Stary człowiek przewraca kartę. Lampa ma jeszcze oleju.
  • Notturno-09-REM

    Rozgrywka
    12
    1
    3 Głosy
    12 Posty
    655 Wyświetlenia
    Leszek DyskietkaL
    — Bezwstydna płynność nielojalnej materii — syknął do klapy. Zawór w ceramicznym nosie zagwizdał krótko. Podłogi mają w świecie jedno zadanie: leżą. Robią to od stuleci, w tym samym miejscu, z uporem, za który nikt im nie dziękuje. Ta jedna wykazała inicjatywę. Notturno zamiatał ją osiemnaście razy, od ściany do ściany, zawsze w tej samej kolejności ruchów, i osiemnaście razy zapisał zwykłe klepisko. Gdyby w kącie leżał kwadrat o boku siedmiu węzłów sznurka, zapisałby kwadrat. Zaprawa w szczelinie miała na sobie wiek, ale rzeczy, które zjawiają się w piwnicach z dnia na dzień, potrafią przynieść własną przeszłość tak, jak podróżny przynosi kurz na butach. Klapę wpisał do osobnej rubryki, wysoko, zaraz po skrzyniach i po dziecku. Automaton bywał u Kirriwima od sześćdziesięciu jeden dni. Dziecko mieszkało za ścianą od zawsze. Zawsze trwało sześćdziesiąt dni, bo pierwszego dnia ściana milczała, a innego Notturno nie znał. Tupot, piski, zabawa, ani jednego zdania w żadnym z jego czterech języków. Litania miała długie, otwarte sylaby, których w pamięci nie znalazł. Dwie nowości jednego wieczoru, jedna awaria rzeczywistości, dwa objawy, a brzęk w skrzyniach stanął trzecim punktem na liście i czekał na kolumnę. Przyszedł mu do głowy kontrrezonans: rwany rytm uderzeń w ścianę wybiłby litanię z taktu. Pomysł miał dziurę wielkości hałasu, który poszedłby w stronę okiennic. Odłożył go na później. Dwie sąsiednie skrzynie brzęczały, ta ze zdrapanym prostokątem milczała, i od niej zaczął. Zapis zawartości wymagał papieru, a papieru nie miał od chwili, gdy sięgnął po księgę Kirriwima. Jeśli gdzieś leżał wolny, należało go znaleźć, zanim wieko pójdzie w górę. Trzy kroki wzdłuż muru, po własnych śladach w kurzu, od pięty do palców. Okiennice naprzeciwko stały zamknięte. Pod blatem mieszkała ciemność, a wizjery klikały w niej na oślep, więc wsunął tam mosiężną dłoń na pamięć i próbował namacać stos. Jeśli papier czekał na miejscu, wziąłby z wierzchu kilka czystych arkuszy i wsunąłby je płasko do torby, między twardą okładkę cudzej księgi a znoszoną skórę. Resztę stosu zostawiłby w spokoju. Na blacie zostawiłby dwa miedziaki, jeden na drugim, bez brzęku. Jeśli papieru tam nie było, wróciłby do skrzyni bez dalszych poszukiwań. Trzy kroki z powrotem. Przyklęknął przy wieku. Z bocznej kieszeni torby, spod krzesiwa, wydobył mały płaski nożyk do przycinania piór. Szparę skrzyni zalepiono łojem, pożółkłym i kruchym, pękniętym już wzdłuż jednego boku. Notturno próbował wykruszać go czubkiem ostrza, kawałek po kawałku, mierząc głębokość kciukiem, a okruchy chował do kieszeni skafandra, bo materiał uszczelniający zawsze się przyda. Lewą dłonią stukał w blachę na udzie, jedno uderzenie na każdą długą sylabę. Gdy głos milkł, palec zawisał nad blachą, a ostrze stawało w szparze i czekało. Pod łojem pokazały się kołki. Drewno tam, gdzie zwykle idzie żelazo. Prawe kolano oparł o środek wieka i przeniósł na nie całe sto trzydzieści siedem kilogramów, żeby deski nie ruszyły się, zanim sam zdecyduje, w którą stronę. Lewą stopę zaparł o podłogę, żeliwny bark przycisnął do krawędzi skrzyni. Trzysta osiemdziesiąt dwie śruby w tułowiu przejęły to, co u istot z mięsa robią ścięgna, i zgrzytnęły cienko, wszystkie naraz. Nożyk odłożył na kant skrzyni, a z torby wyjął krótki stalowy łom z zestawu badacza podziemi. Spłaszczony koniec wsunął pod brzeg pierwszego kołka i obracał go o ułamki. Drewno ciągnięte prosto trzaska, a trzask w piwnicy niesie się daleko. Gdy lewa dłoń przeszła do wystającego końca, stukanie na udzie ustało i rytm przejęła głowa: długa, długa, pauza. Dwoma palcami próbował wykręcić kołek z gniazda i ułożyć go na kancie skrzyni w rządku, równolegle do poprzedniego, w tej samej odległości od sąsiada. Kołek, który nie puścił, dostawał jeszcze jedną próbę, od innej strony. Jeśli kołki puściły, zwolnił docisk kolana, odsunął kubek na długość ramienia od szczeliny, bo z wnętrza mógł iść gaz, a płomień nie powinien go spotkać, i oburącz próbował unieść wieko na szerokość dłoni. Jeśli materia stawi opór, zablokuje łom w szczelinie i przeniesie ciężar ciała z powrotem na wieko, utrzymując dotychczasową, minimalną nieszczelność.
  • Komentarze

    Komentarze
    164
    0 Głosy
    164 Posty
    4k Wyświetlenia
    AgapeA
    Odpiszę w poniedziałek albo wtorek.
  • Materiały
  • Kostnica

    Materiały
    25
    1 Głosy
    25 Posty
    317 Wyświetlenia
    psionikP
    Hej, dorzuciłem tajne rzuty, w razie jakbyście potrzebowali zagrać małą konspirę. Normalne rzuty są normalnie widoczne, ukryte pozwalają widzieć jedynie komentarz/tytuł i wynik, bez formuły (chyba, że się jest autorem lub MG), a teraz dochodzą rzuty tajne. Jeśli nie jesteś autorem ani MG nawet nie zobaczysz, że cokolwiek było rzucane. Poniżej różnica: [image: 7e238707-ca1a-49f9-a59a-73a4b4edfe85-image.jpeg] Jeśli skorzystacie z kart postaci, to będzie można rzucać bezpośrednio z nich (domyślnie normalne rzuty, można wybrać inne), a MG mając NPC/potworach domyślnie rzuca w formie ukrytej (żeby gracze nie wiedzieli jakie statystyki mają przeciwnicy). Jeśli macie jakieś uwagi, to zawsze z chęcią przyjmę.
  • Galeria Bohaterów

    Materiały
    5
    0 Głosy
    5 Posty
    125 Wyświetlenia
    Leszek DyskietkaL
    [image: obraz_2026-09-17_220733454.png] Wzrost uderza jako pierwszy. Blisko dwa metry ciemnego drewna i mosiądzu, obciągnięte granatowym aksamitem. Sylwetka surowa, kanciasta, miejscami niezgrabna - o ludzkich proporcjach trudno tu mówić, bo pod materiałem nie ma ciała. Kości z hebanu łączą się bezpośrednio z mosiężną mechaniką. W szczelinach pracują tryby, widać śruby i fragmenty stelaża. Na piersi przykręcono jaśniejszą płytę - krzywo, jedna krawędź odstaje i zahacza o pas torby. Nad nią mała tabliczka: NOTTURNO-09-REM. Aksamit skafandra zdążył się mocno znosić. Nity pokrywa zielonkawa patyna, skórzane pasy trzymają wszystko na miejscu, choć niektóre dawno przestały być potrzebne. Dół ubrania szary od kurzu Podmiasta. Przy pasie dynda kuliste astrolabium z jedną nadtopioną tarczą - metal spłynął po krawędzi i zastygł tam, gdzie skończyła się temperatura. Przez ramię przechodzi pas starej, juchtowej torby badawczej, z której wystają tuby, fiolki i drobna aparatura. W marszu wszystko obija się o siebie z cichym, szklanym pobrzękiwaniem. Twarz skrywa gładka, kościstobiała maska - cyrkowa i upiorna naraz, z groteskowym, smutnym grymasem. Ust nie ma; zamiast nich długi, zakrzywiony dziób, z którego co jakiś czas ucieka syk i nitka fioletowej pary. Pachnie lawendą, olejem i czymś szpitalnym pod spodem. Za fioletowymi wizjerami przesuwają się punkty energii, przysłony klikają, gdy Rem na coś patrzy. Krok. Pauza. Następny krok. W losowych momentach zatrzymuje się w połowie ruchu - z nogą nad brukiem albo z ręką wyciągniętą przed siebie - i po prostu stoi. Z wnętrza dobiega ciche tykanie, coś szura o metal, przeskakuje zębatka. Czasem jego cień porusza się pierwszy.
  • Stubramie - Materiały

    Materiały
    1
    0 Głosy
    1 Posty
    52 Wyświetlenia
    Janusz PodziemiJ
    Materiały: System: D&D 5E wg zasad z 2014 - załączony link traktujmy jako jedno źródło prawdy o zasadach. PS Póki co nie wiem, czy będę korzystał z wątku materiałów na forum - zobaczymy w trakcie gry. Może jak się nagromadzi nam postaci, lokalizacji i innych elementów to zagospodarujemy taki wątek jako rodzaj dziennika dla graczy.