Przejdź do treści
  • Kategorie
  • Ostatnie
  • Tagi
  • Popularne
  • Świat
  • Użytkownicy
  • Grupy
  • Strona startowa
Skórki
  • Jasny
  • Brite
  • Cerulean
  • Cosmo
  • Flatly
  • Journal
  • Litera
  • Lumen
  • Lux
  • Materia
  • Minty
  • Morph
  • Pulse
  • Sandstone
  • Simplex
  • Sketchy
  • Spacelab
  • United
  • Yeti
  • Zephyr
  • Ciemny
  • Cyborg
  • Darkly
  • Quartz
  • Slate
  • Solar
  • Superhero
  • Vapor

  • Domyślna (Cyborg)
  • Brak skórki
Zwiń
Patronite
  1. Start
  2. Sesje future
  3. Rozgrywka
  4. Krzyk Pustki
Krzyk Pustki [18+]
KetharianK
Ketharian jako
Alien
Mistrz Gry
ReRebirthR
ReRebirth jako
Joshua Gleeson
BeetleB
Beetle jako
Marcus Holt
Nieaktywny
Dawny użytkownik?
[[global:former-user]] jako
Nadia Volkov
Nieaktywny
MarrrtM
Marrrt jako
Caleb Hannigan
GreKG
GreK jako
Siergiej Kalashnikov
PiołunP
Piołun jako
Elias Crowe
CyganC
Cygan jako
William Biscuit
Nieaktywny
Macabra78M
Macabra78 jako
Adam Nexus Mk 7
Davy KneeD
Davy Knee jako
Davy O'Collan
Nieaktywny
Arthur FleckA
Arthur Fleck jako
Delilah le Fey

Krzyk Pustki

Zaplanowany Przypięty Zablokowany Przeniesiony Rozgrywka
283 Posty 11 Uczestników 14.0k Wyświetlenia 5 Obserwuje
  • Najpierw najstarsze
  • Najpierw najnowsze
  • Najwięcej głosów
Odpowiedz
  • Odpowiedz, zakładając nowy temat
Zaloguj się, aby odpowiedzieć
Ten temat został usunięty. Mogą go zobaczyć tylko użytkownicy upoważnieni do zarządzania tematami.
  • PiołunP
    PiołunP
    Piołun jako Elias Crowe
    Mecenas
    napisał ostatnio edytowany przez
    #253

    Crowe osunął się na moment przy grodzi obok Joshuy. Tylko na moment. Tylko by złapać oddech. Dopiero kiedy plecy dotknęły chłodnego metalu, poczuł, jak bardzo przepychanie podnośnika wyssało z niego siły. Mięśnie ramion pulsowały tępym bólem, dłonie drżały od przeciążenia, a oddech wciąż nie chciał wrócić do właściwego rytmu. W uszach dudnił mu jeszcze huk ciężkiej platformy spadającej w dół szybu, zwielokrotniony przez metalowe ściany statku tak mocno, że przez kilka sekund miał wrażenie, jakby całe wnętrze Bleinerta nadal nieco drżało.

    Gdy technik odezwał się obok niego, Elias odwrócił ku niemu głowę. Przez chwilę nic nie mówił. Gleeson wyglądał źle, znacznie gorzej niż jeszcze kilka minut wcześniej. Nie chodziło nawet o pot, drżenie dłoni czy ten charakterystyczny, urywany oddech, kiedy zbyt długo funkcjonuje się na samej adrenalinie. W tonie głosu dało się wyczuć, że jest blisko krawędzi. Należało go od niej odciągnąć i tego właśnie spróbował.
    – Nie musisz teraz robić wszystkiego – odezwał się cicho, zmęczonym głosem, bardziej rzeczowo niż pocieszająco. – Wystarczy, że zrobisz następną rzecz. Dasz radę, Gleeson.

    Może nie wspiął się na wyżyny erudycji, by dodać mu otuchy, ale też nie miał teraz do tego głowy. Potrzebował po prostu, żeby Joshua uwierzył w te słowa jeszcze przez kilka następnych minut. Być może tylko tyle dzieliło ich wszystkich od wydostania się z tego miejsca. Nie zdążył powiedzieć nic więcej, bo głos Hannigana ponownie rozległ się w ładowni i przywołał Crowe’a do obowiązków. Elias sięgnął po detektor, oparł dłoń o gródź i podniósł się z wyraźnym wysiłkiem. Uruchomił kolejny skan, tym razem spokojniej, metodycznie przesuwając urządzenie tak, by objąć możliwie największą część ładowni i przestrzeń wokół szybu. Jeszcze niedawno pusty ekran uznałby za dobrą wiadomość. Teraz patrzył na niego z podejrzliwością.

    Kapitan chciał wspiąć się po drabince, ale kiedy Joshua zwrócił uwagę, że drzwi wyższego poziomu mają panel po niewłaściwej stronie, nie sposób było odmówić mu trzeźwego myślania. Przez moment śledził wzrokiem kolejne szczeble drabinki niknące w półmroku, próbując wyobrazić sobie całą grupę wiszącą tam jeden za drugim, zamkniętą pomiędzy stalowymi drzwiami nad głowami a tym czymś, co przed chwilą potraktowali karabinem i gąśienicową platformą. Nie spodobał mu się ten obraz.
    – Joshua ma rację. Szybem możemy wejść wyżej, ale bez możliwości otwarcia tych drzwi tylko zamienimy jedną pułapkę na drugą – rzucił do Hannigana, znów opuszczając wzrok na ekran detektora. – Trzeba znaleźć przejście z tego poziomu.

    Przez chwilę jeszcze obserwował odczyt, nie ufając ani pustce na wyświetlaczu, ani względnemu spokojowi, który zapadł wokół nich. Po tym, co zobaczyli na tym statku, żadna droga nie wydawała mu się już naprawdę bezpieczna. Mogli co najwyżej wybrać tę, która dawała im trochę więcej czasu.

    1 odpowiedź Ostatnia odpowiedź
    4
    • KetharianK
      KetharianK
      Ketharian jako Alien
      Obsługa Moderator Mecenas
      napisał(a) ostatnio edytowany przez
      #254

      text alternatywny


      Ambulatorium Kardashiana


      Jeremiah Purcell oblizał spierzchnięte usta, zerknął w stronę Nadii i Williama jakby naprędce szukał jakiegokolwiek śladu wsparcia z ich strony, lecz jeśli na nie liczył, srodze się rozczarował.

      - Pani wyjaśnienia faktycznie dużo zmieniają - przyznał niechętnym tonem - To wygląda jak sytuacja kryzysowa również dla waszej jednostki, można to podciągnąć pod stan wyższej konieczności, który zezwala na pewne poluzowanie regulaminu. Jestem gotowy na wymianę informacji pod warunkiem zaprotokołowania całej tej konwersacji przez waszą Matkę bądź jej odpowiednik. To warunek nie podlegający dyskusji. I chcę jeszcze pełnej informacji na temat aktualnego statusu mojej jednostki i jej załogi. Nawiązaliście kontakt z mostkiem, ktoś jeszcze przeżył?

      Rozbitek wbił twardniejące spojrzenie w twarz pochylonej nad nim blondynki, napiął odruchowo mięśnie przypominając sobie widać coś, co mu chwilę wcześniej umknęło.

      - Jeszcze jedno, żeby była jasność, pani agentko. Nie jestem dezerterem. Wykonałem rozkaz ewakuacji, który został nadany przez kapitana. Nie pozwolę winić się za to, że jako jedyny zdążyłem przedostać się do kapsuły. Czy to jasne?

      Popieram postulat Gladina wzywający do zniszczenia 4-tej edycji WFRP!

      1 odpowiedź Ostatnia odpowiedź
      1
      • Arthur FleckA
        Arthur FleckA
        Arthur Fleck jako Delilah le Fey
        napisał(a) ostatnio edytowany przez Arthur Fleck
        #255

        Delilah le Fey

        Wysłuchała go uważnie do końca a jej twarz nie zdradzała niczego, jakby została wykuta w lodzie albo zdjęta prosto z formy w laboratorium Weyland-Yutani, zanim technicy zdążyli zaprogramować jej pierwszy uśmiech. Przez cały czas stała nad nim pochylona i ani drgnęła. Potem zapadła cisza.

        A po niej wyrok.

        – Zadałam panu proste pytanie, panie Purcell. Tak albo nie. To nie były negocjacje.

        Nie czekała na odpowiedź. Sięgnęła do jego mostka i odkleiła pierwszą elektrodę, potem drugą i trzecią. Rozpięła rzep mankietu ciśnieniomierza i zsunęła go z ramienia. Z palca zdjęła klips pulsoksymetru i odłożyła na tacę. Monitor zapiszczał. Wyłączyła go jednym dotknięciem a potem czubkiem buta zwolniła blokadę kół w noszach.

        Po wszystkim zwróciła do Rosjanki spokojnie.

        – Przygotuj izolatkę. A potem pokaż mi, gdzie trzymacie ciało z kapsuły.

        Delilah domyślała się, co teraz dzieje się w głowie Rosjanki. Zanim ta zdążyła otworzyć usta i zwyzywać ją od obłąkanych, popierdolonych suk uprzedziła ją.

        – On nie będzie współpracował choć może ci się tak wydawać Nadiu. – zaczęła – Pamiętasz, co się stało, kiedy Kalashnikov znalazł w kapsule łuski od pistoletu? Słuchałam raportu Opiekuna. Najpierw pamiętał wszystko jak przez mgłę a potem nagle przypomniał sobie każdy cios i strzał. Teraz znów próbuje zostawiać sobie furtkę i utrzymać kontrolę. Dlatego stawia warunki. Chce z nami rozmawiać z pozycji siły. Jeśli mu na to pozwolę niczego się nie dowiemy i stracimy tylko czas. Cokolwiek się wydarzyło na Blainercie, on nam tego nie powie. A już na pewno nie zdradzi czym są te istoty, które polują na twoich przyjaciół i kto im pomaga przed nimi uciekać.

        Położyła dłoń na jej ramieniu, czule, niemal jak rodzonej siostrze.

        – Znajdę inne rozwiązanie, żeby im pomóc. Przysięgam.

        Ani razu nie spojrzała na Purcella, jakby zupełnie straciła nim zainteresowanie. Mógł teraz się poczuć jak bezużyteczny przedmiot, wart mniej niż nosze, na których leżał.

        Chwyciła za ich poręcz i pchnęła w stronę drzwi ambulatorium.

        1 odpowiedź Ostatnia odpowiedź
        ♥
        2
        • KetharianK
          KetharianK
          Ketharian jako Alien
          Obsługa Moderator Mecenas
          napisał(a) ostatnio edytowany przez
          #256

          text alternatywny


          Szyb windy na Bleinercie


          W ładowni zapanowała cisza zakłócana jedynie z rzadka metalicznymi trzaskami wychłodzonej konstrukcji okrętu. Ciepłe oddechy ludzi przeobrażały się w obłoczki pary, szybko rzedniejące i znikające bez śladu. Popiskiwanie aparatury skafandrów mieszało się z cichym radiowym szumem komunikatorów. Przez długą chwilę przy wejściu do szybu windy panowało głębokie milczenie, kiedy przygotowujący się do wspinaczki piętro wyżej ratownicy zmagali się ze swoimi osobistymi myślami i demonami.

          Hannigan wysłuchał zastrzeżeń podwładnych w milczeniu, ale nie zmienił wydanych wcześniej poleceń, stawiając wszystko na szalę wąskiej metalowej drabinki we wnętrzu szybu.

          Sadza pierwszy stanął z powrotem na krawędzi szybu, poświecił w dół latarką przyglądając się bacznie pogruchotanemu dachowi windy i wbitemu weń gąsienicowemu wózkowi. Nie dostrzegając w półmroku żadnego niepokojącego ruchu Rosjanin sprawdził sprzączkę wiszącego u pasa motoklucza, a potem przeszedł na drabinkę zadzierając głowę w górę. Marcus ruszył natychmiast w ślady pierwszego oficera, zmieniwszy wpierw magazynek w Armacie i wprowadzając pierwszy nabój do komory. Obaj mężczyźni zaczęli wspinać się ostrożnymi wyważonymi ruchami, ich buty stukały wzmocnionymi podeszwami o lodowate szczebelki drabiny.

          - Mam rezerwę mocy baterii w detektorze - odezwał się posępnym głosem Elias - Od teraz trzeba będzie go będzie oszczędzać.

          Joshua rzucił w odpowiedzi coś, czego Siergiej nie zrozumiał, wpatrzony w wyrastające ponad głową drzwi wyższego pokładu. Holt oparł się na chwilę o nogi pierwszego oficera, napiął mięśnie, a potem przeskoczył na położoną metr poniżej poziomu wejścia poprzeczną belkę szybu po prawej stronie Sadzy. Przyciskając plecy do metalowej ściany, pociągnął za pas nośny M41A ściągając karabin prosto w rękawice i mierząc lufą broni w dół, w znajdujący się dwa poziomy niżej dach uszkodzonej kabiny windy.

          - Brak kontaktu - rzucił w eter nieruchomiejąc w pełnej nerwowego wyczekiwania postawie.

          Gleeson wszedł na drabinkę nie przestając mamrotać czegoś pod nosem i nie potrafiąc oderwać pełnego niepokoju spojrzenia od kabiny windy. Stojący na drabince osiem szczebli wyżej Kalashnikov zakleszczył lewą rękę po łokieć pomiędzy drabiną i ścianą, ściągnął z pasa motoklucz obracając nieporęczne masywne narzędzie w poprzek, a potem przyłożył jego haczykowate karby głowicy do niewielkich wcięć w obu częściach drzwi.

          Przez chwilę manipulował przy pokrętłach poniżej głowicy klucza, przeklinając utrudniające pracę rękawice skafandra; obserwowany bacznie przez stojącego na drabince Joshuę oraz zaglądającego do wnętrza szybu kapitana. Holt tkwił dalej w pierwotnie przyjętej postawie, z dociśniętym do barku karabinem obserwując dno szybu.

          Wielofunkcyjny klucz Sadzy miał wbudowany solidny akumulator, zawsze do pełna naładowany. Skalibrowawszy do końca pozycję haków rozpórkowych inżynier wstrzymał na chwilę oddech przymykając oczy i analizując raz jeszcze w myślach swoje dotychczasowe poczynania.

          - Siergiej, śpisz? - nerwowe pytanie czarnoskórego technika przywołało niezamierzony uśmiech na ponurą twarz Rosjanina. Pierwszy oficer położył dłoń na panelu sterującym klucza, wcisnął jeden z trzech wbudowanych weń przycisków. Elektryczne wspomaganie klucza ożyło, rozpórki zaczęły się odsuwać od siebie napierając na wcięcia w drzwiach najwyższego pokładu.

          Elektronika drzwi zarejestrowała osiągnięcie odpowiedniego poziomu nacisku na mechanizm awaryjnego otwarcia. Sekundę później przez wnętrze szybu przebiegł szum hydraulicznego wspomagania, kiedy wejście na poziom załogi stanęło otworem przed twarzą zastygłego w bezruchu Siergieja. Marcus błyskawicznie zmienił pozycję, przekręcił się w biodrach w bok mierząc teraz w środek obrysu wyjścia z szybu.

          - Otwarte - powiedział do mikrofonu skafandra Sadza - Nic się nie rusza… ale śmierdzi trupem.

          Pulsująca bladą czerwienią alarmowych świateł przestrzeń korytarza pełna była ciemnych zakamarków, których Kalashnikov nie potrafił ze swej pozycji spenetrować wzrokiem, ale panujący w zasięgu wzroku bezruch utrwalał go w przekonaniu, że przy szybie nie kręciła się żadna żywa istota.


          text alternatywny


          Ambulatorium Kardashiana


          Delilah była pewna, że każdy zwyczajny człowiek, nawet przeszkolony w pewnym stopniu w zakresie działań psychologicznych żołnierz, musiałby w takim momencie poczuć paraliżujące przeświadczenie o przegranej pozycji i rozpocząć rozpaczliwe pertraktacje będące w zasadzie wstępem do całkowitej kapitulacji.

          Jeremiah Purcell zaskoczył ją konsekwentnym milczeniem, chociaż pewna była, że drgnął i wciągnął odruchowo oddech, kiedy wspomniała o grasujących na Bleinercie istotach. Mógł to być przejaw powracającego szoku, gdyby rozbitek wbrew dotychczasowej opowieści jednak widział już wcześniej owe stworzenia albo zaskoczenia, że cywilni ratownicy weszli na pokład wojskowej jednostki mogąc odkryć tam coś, co armia i marynarka wolałyby zachować dla siebie.

          A potem drgnął ponownie słysząc, że zamierza zrealizować bardzo obrazowo zilustrowaną słowami groźbę i zamknie go na trzy miesiące w izolatce razem ze zwłokami człowieka zmarłego wewnątrz ratunkowej kapsuły. I znów nic nie powiedział, chociaż większość ludzi już desperacko błagałaby Delilah o wysłuchanie. Facet był pionkiem w hierarchii wojskowej, specjalistą bardzo niskiego stopnia. Jego wiedza była ograniczona do mało istotnych podstaw, uparte powoływanie się na tajemnicę wojskową nie miało zatem większego sensu. Gość albo był skończonym tępakiem, na jakiego nie wyglądał albo z jakiegoś powodu wciąż nie wierzył w jej gotowość do zrealizowania groźby albo też realizował jakiś własny plan, którego Delilah wciąż nie zdołała przejrzeć.

          Co koniec końców jedynie odwlekało jego porażkę w tym fascynującym pojedynku silnych osobowości.

          Popieram postulat Gladina wzywający do zniszczenia 4-tej edycji WFRP!

          1 odpowiedź Ostatnia odpowiedź
          1
          • GreKG
            GreKG
            GreK jako Siergiej Kalashnikov
            Mecenas
            napisał(a) ostatnio edytowany przez
            #257

            Siergiej Nikołajewicz Kalashnikov. Sadza.

            text alternatywny

            Bleinert

            Sadza przez chwilę wpatrywał się w otwarty korytarz. Czerwone światło alarmów wydobywało z ciemności tylko fragmenty ścian i podłogi. Reszta tonęła w cieniu. Do tego smród. Znał zapach martwych ludzi, ale w zamkniętym kadłubie, wśród metalu i wychłodzonej instalacji, wszystko wydawało się bardziej intensywne.

            — Wchodzę.

            Nie czekał na odpowiedź. Nie wyciągał pistoletu. Na to kurestwo i tak niewiele by pomógł, a Sadza wolał mieć wolne ręce. Sprawdził mocowanie motoklucza przy pasie i oświetlił podłogę, potem ściany i sufit, przesuwając snop latarki powoli, kawałek po kawałku. Nie zamierzał wpakować się w pierwszą ciemną wnękę tylko dlatego, że na progu nic się nie ruszało.

            Przez moment nasłuchiwał. Szum komunikatora, własny oddech, gdzieś głębiej metaliczne trzaski stygnącego wraku. Żadnych kroków. Żadnego szurania. To jeszcze niczego nie dowodziło.

            Przesunął się przez otwór bokiem, ostrożnie stawiając stopy i zachowując równowagę na wąskim przejściu. Dopiero gdy znalazł oparcie dla obu stóp, odsunął się od wejścia, robiąc miejsce pozostałym. Nie szedł daleko. Najpierw chciał sprawdzić najbliższy odcinek korytarza i upewnić się, że nie ma tam niczego, co mogłoby wyskoczyć im na plecy.

            — Trzymajcie mnie na oku — mruknął przez komunikator. — Jak coś się ruszy, nie czekajcie, aż wam pomacham.

            Zacisnął szczękę i ponownie skierował światło w ciemność.

            — I uważajcie na krew. Nie wiemy, co tu zdechło.

            1 odpowiedź Ostatnia odpowiedź
            🆒
            4
            • Arthur FleckA
              Arthur FleckA
              Arthur Fleck jako Delilah le Fey
              napisał(a) ostatnio edytowany przez
              #258

              Delilah le Fey

              Drań milczał, ale Delilah nie miała zamiaru tracić zimnej krwi. Wciąż zachowywała się jakby jego był przesądzony. Właściwie godziła się z tym, że Purcell następne trzy miesiące spędzi z trupem. Jeśli nie dotrzyma obietnicy, każda kolejna groźba wymierzona w następną ofiarę pozostanie tylko walutą bez pokrycia.

              Bo najlepiej kłamie ten, kto przynajmniej raz udowodnił, że nie blefuje.

              To, co powiedziała Nadii, okazało się prorocze. Purcell nie zamierzał zdradzić, co dzieje się na Bleinercie. Agentka widziała tylko dwa wyjaśnienia. Pierwsze, że rzeczywiście nic nie wiedział i odrzuciła je niemal od razu. Drugie podsunęła mu jego reakcja, kiedy drgnął na wzmiankę o potworach. Wiedział za dużo, a ten sekret był wart tego, żeby za niego umrzeć albo oszaleć w izolatce.

              Niech tak i będzie.

              Ruszyła z noszami w stronę śluzy, nie oglądając się na nikogo. Korytarze Kardashian wciąż były zalane czerwonym, alarmowym światłem. Zaskoczyło ją, jak lekko pchało się wózek. Jakby była laborantką, która odwozi szczura do klatki, z której już nie wyjdzie. Purcella czekał jednak znacznie gorszy los niż stół sekcyjny i spalarnia odpadów biologicznych. I jeśli nie był głupcem musiał już rozumieć, że Delilah się nie cofnie. Nie pójdzie na żadne ustępstwa, bo z odpadami się nie rozmawia i nie negocjuje. Nie zamierzała mu tego tłumaczyć. Wystarczyło na nią spojrzeć by zrozumieć że w jej niebieskich oczach nie ma co szukać litości ani zrozumienia. Była tam tylko czysta pogarda. Pogarda dla ludzkich słabości, dla małych, śmiesznych marzeń, dla fałszywych wyobrażeń, jakie ludzie mają na swój temat i ich kłamstw powtarzanych przed lustrem. Jeremiah Purcell mógł uważać się za dobrego żołnierza, twardego i niezłomnego. Mógł mieć własny plan, tajną agendę. Ale w ostatecznym rozrachunku liczyło się, kto trzyma poręcz wózka. Cokolwiek o sobie myślał Purcell, Delilah zamierzała to zetrzeć w pył.

              W świetle lamp awaryjnych mogła wyglądać jak dziewczyna z reklamy Chanel no 5, lecz niewiele różniła się od potworów, które teraz polowały na Hannigana i jego ludzi.

              Różnił ich tylko rodzaj głodu.

              One łaknęły krwi, ona sekretów.

              1 odpowiedź Ostatnia odpowiedź
              ♥ 👄
              5
              • MarrrtM
                MarrrtM
                Marrrt jako Caleb Hannigan
                Mecenas
                napisał(a) ostatnio edytowany przez
                #259

                Informacja o stanie baterii miernika ruchu była zła. Zła, ale spodziewana i ogłoszona we właściwym czasie. Znacznie gorzej by było gdyby miernik wysiadł nieoczekiwanie. A tak, mieli czas by zorganizować zasilanie.
                - Da się go jakoś podładować ze źródeł napięcia Bleinerta? - zapytał cicho Eliasa i Joshuę gdy z szybu windy dochodziło do nich sapanie Sadze mocującego się z drzwiami - Albo wymienić akumulator?

                Nie znał się na technikaliach, ale idea podboju kosmosu wymusiła na ludzkości bardzo szeroko zakrojoną kompatybilność podzespołów. Procedury nie mogły sobie pozwolić na trzymanie odrębnych części zamiennych dla każdego urządzenia i celowo narzucały na producentach korzystanie z tych samych komponentów.

                - Holt, idź do niego - powiedział gdy Sadza zameldował dotarcie do wyższych pomieszczeń - Joshua, Ty za nim. Potem Elias i ja na końcu. Nie możemy nigdzie zostać na długo.

                - Sadza, czekaj przy windzie. Spróbuj wywołać Davy'ego i Nadię - Nadał jeszcze do interkomu. Liczył, że zdołają w końcu nawiązać kontakt z Kardashianem. Bez tego nie mogli liczyć na ucieczkę z tego przeklętego miejsca.

                1 odpowiedź Ostatnia odpowiedź
                4
                • ReRebirthR
                  ReRebirthR
                  ReRebirth jako Joshua Gleeson
                  napisał(a) ostatnio edytowany przez ReRebirth
                  #260

                  Każdy szczebel był dla Joshuy jak wyrok. Wspinał się powoli, niemal ślepo, opierając się wyłącznie na resztkach desperackiej woli. Kiedy w końcu przetoczył się przez krawędź szybu na górnym pokładzie, po prostu zwiotczał. Opadł ciężko pod ścianę korytarza, dławiąc się świszczącym oddechem, całkowicie zlany zimnym potem. Dopiero po chwili uderzył go ten gęsty, rzeźnicki odór. Przetarł piekące oczy i zatrzymał wzrok na zmasakrowanym marine z urwaną nogą.

                  ​– Jak zwykle spóźnieni na obiad... – skwitował ironicznie, krzywiąc się z bólu. Przełknął z trudem ślinę – Od paru godzin widziałem więcej zwłok niż przez całe życie. Na pewno to był kontrakt górniczy?

                  ​Wciąż w pół leżąc na podłodze, wyciągnął drżącą rękę w stronę krawędzi, chwytając Eliasa za oporządzenie i pomagając mu pokonać ostatnie metry szybu. Naiwne pytanie kapitana o ładowanie sprzętu wywołało u inżyniera jedynie krótki, suchy kaszel.

                  ​– Pewnie, że się da. Za kilka godzin się naładuje i kolejna grupa idiotów po nas będzie mogła z niego skorzystać – odparł z trudem, łapiąc powietrze – Szybciej będzie wymienić baterię. Jeśli Elias nie ma zapasowych, te będą w zbrojowni. Więc proponuję nie marnować chwili dłużej i ruszyć w jej stronę.

                  ​Oparł potylicę o zimną grodź i podźwignął lekko swój karabin.

                  ​– A tak poza tym, tylko ja mam jeszcze pełny magazynek...

                  1 odpowiedź Ostatnia odpowiedź
                  3
                  • PiołunP
                    PiołunP
                    Piołun jako Elias Crowe
                    Mecenas
                    napisał(a) ostatnio edytowany przez
                    #261

                    Naukowiec ciężko wspinał się na górę. Każdy kolejny szczebel odciskał się boleśnie na jego stopach, a zimny metal czuć było nawet przez grube podeszwy butów. Kto, na litość boską, to tak zaprojektował? Pomyślał. Był na to za stary. Cholernie za stary, żeby uciekać po martwym, pustym statku przed jakimś czarnym, połyskującym skurwysyństwem. Gdy wreszcie wyciągnął rękę ku krawędzi, poczuł szarpnięcie i dopiero wtedy zorientował się, że Gleeson pomaga mu pokonać ostatni odcinek. Oparł jedno kolano o metalową podłogę, potem drugie, a kiedy w końcu znalazł się po właściwej stronie szybu, osunął się pod ścianę z głową opuszczoną między kolanami, próbując złapać oddech. Instynktownie sięgnął po piersiówkę, odkręcił ją i przechylił, językiem zbierając ostatnie krople swojego specyfiku. Szlag by to trafił. Nawet ona musiała go teraz zawieść. Kompletne dno.

                    Na pokładzie załogi było zimniej. Alarmowe światła pulsowały gdzieś głębiej w korytarzu bladą czerwienią, rozcinając ciemność na nierówne fragmenty i zostawiając między nimi szerokie pasma czerni. Metal podłogi był matowy od pyłu, smug i zaschniętych śladów. Specyficzny fetor szybko wypełnił jego nozdrza, napinając gardło i ściskając przełyk, tymsamym dławiąc w zarodku odruch wymiotny. Ciężki, słodkawy zapach rozkładu wisiał nisko nad posadzką i wypełniał przestrzeń czymś znacznie gorszym niż zwykła woń śmierci. Była w nim stagnacja, zamknięcie, tygodnie bezruchu, skompresowane w jedno, pozostawione zupełnie bez nikogo, kto mógłby otworzyć właz, uruchomić wentylację albo uprzątnąć ciała z miejsc, w których upadły. Spojrzał na zmasakrowanego marine leżącego przy ścianie i przez moment pomyślał, że cały Bleinert zaczyna przypominać jeden wielki, źle zamknięty grób. Nie taki, który ktoś wykopał i zasypał ziemią, ale taki, który wciąż unosił się w próżni, zachowując swoich zmarłych w metalowych korytarzach i cierpliwie czekając na kolejnych.

                    Przetarł dłonią kark i sięgnął po detektor. Urządzenie odezwało się znajomym elektronicznym tonem, ale tym razem miało dla niego złe wieści. Rezerwa baterii była co prawda jeszcze wystarczająca, lecz zdecydowanie nie mógł sobie pozwolić na jego pracę w trybie ciągłym. Co za szmelc? Robili statki potrafiące przepłynąć ocean ciemnej próżni, a kiedy człowiek naprawdę potrzebował pieprzonego skanera, ten oczywiście zaczynał zdychać. Pieprzona firma i jej pieprzone skąpstwo. Wkurzył się, ale też uświadomił sobie jak bardzo zdążył polegać na tym niewielkim ekranie. Dopóki detektor działał, dostawali kilka sekund przewagi, ale bez niego będą w czarnej dupie. A jemu na dodatek skończyły się procenty. Po prostu świetnie.

                    Uruchomił krótki skan, przesuwając urządzenie powoli wzdłuż korytarza, najpierw w jedną, potem w drugą stronę. Nie trzymał go jednak włączonego dłużej, niż było to konieczne. Kiedy ekran nie pokazał niczego, co wymagałoby natychmiastowej reakcji, wyłączył detektor i przytrzymał go jeszcze chwilę w dłoni, jakby niechętnie rozstawał się z jedynym dodatkowym zmysłem, jaki mieli na tym przeklętym statku.
                    – Ładowanie odpada – powiedział w końcu, spoglądając na Hannigana. Głos miał zachrypnięty od wysiłku i suchego powietrza. – Za długo. Tak w ogóle od teraz włączam to cacko... – zrobił pauze machając detektorem – ...tylko przy wejściu do nowych sekcji albo kiedy coś usłyszymy. Jeśli mamy znaleźć zapasowe ogniwa, zbrojownia brzmi najlepiej.

                    Przeniósł wzrok na Gleesona. Może tylko mu się wydawało, ale miał wrażenie, że technik ponownie wyglądał gorzej. Martwiło go to, ale niewiele mógł na to poradzić. Cała wyprawa po leki troche się im spieprzyła.
                    – Oszczędzaj oddech – rzucił do niego ciszej. – Jak dojdziemy na miejsce, zrobimy krótka przerwę.
                    Powiedział unosząc latarkę i kierując snop światła w głąb korytarza. Migające alarmowe oświetlenie wydobywało z półmroku drzwi, wnęki i porzucone wyposażenie, tylko po to by po chwili ponownie zatopić je w ciemności. I tak raz po raz. Elias patrzył przed siebie z narastającą niechęcią, bowiem oto ponownie otwierał się przed nimi cały statek, pełen korytarzy, zakamarków i miejsc, z których mogło wyskoczyć na nich więcej tych paskudztw. Westchnął ciężko.
                    – Dobra. Miejmy to z głowy. – powiedział w końcu. – Normalnie nie jestem za używaniem broni, ale zaczynam odczuwać palącą potrzebę nabycia jednej. – pokusił się na żart.

                    1 odpowiedź Ostatnia odpowiedź
                    👍 🥃
                    5
                    • KetharianK
                      KetharianK
                      Ketharian jako Alien
                      Obsługa Moderator Mecenas
                      napisał(a) ostatnio edytowany przez
                      #262

                      text alternatywny


                      Pokład załogi Bleinerta


                      Marcus Holt stanął przy badającym zakamarki korytarza pierwszym oficerze. Lufa jego broni poruszała się w ślad za wzrokiem, przez chwilę mierząc w martwe ciało we wojskowym stroju, ale niemal natychmiast podążając dalej i w górę, ku czarnemu otworowi szybu wentylacyjnego, którego oderwana kratka leżała niżej, na podłodze korytarza obok trupa.

                      - Pusto - rzucił pozornie beznamiętnym tonem w stronę Kalashnikova, świecąc latarką w głąb szybu ponad lufą Armata - Mamy szczęście, że tunele wentylacyjne mają tak małe rozmiary. Ten wielki się w nich nie zmieści.

                      Sadza odwrócił głowę w stronę ochroniarza przywołując na twarz pytający grymas.

                      - Tego tutaj dorwał jeden z mniejszych - powiedział ściszonym głosem Holt, na chwilę pozwalając sobie na zatrzymanie wzroku na oczach Siergieja - Nie zauważyłeś? W ładowni były cztery małe kapsuły transportowe i jedna wielka, wszystkie roztrzaskane. Wiemy już, co w nich siedziało. Wiemy jak wyglądają te cztery mniejsze, ale nie widzieliśmy jeszcze piątego. Środkowa kapsuła była trzy razy większa od reszty. To, co było w środku nie zmieści się do szybu wentylacyjnego. Mamy szczęście.

                      Sadza milczał przez chwilę, zaskoczony nie tyle samą treścią wypowiedzi Marcusa, co jej niecodzienną obszernością. Holt zdążył już zasłynąć wśród reszty załogi lakonicznością swoich interakcji, ograniczanych do minimum i skupionych wyłącznie na służbowych tematach. Rosjanin nie potrafił sobie przypomnieć sytuacji, w której Marcus równie wylewnie podzielił się z nim swoimi prywatnymi odczuciami.

                      Kolejny dowód na to jak szokujące doświadczenia ostatnich godzin wpływały na każdego z ratowników z osobna i jak przynajmniej chwilowo potrafiły zmieniać ich osobowość.

                      Holt obejrzał się w kierunku otwartego szybu windy, gdzie Joshua właśnie wciągał ponad krawędź wejścia Eliasa.

                      - Ten właz blokuje dostęp do pomieszczeń rekreacyjnych, ten za nami prowadzi do wieży dowodzenia - dodał Marcus cofając się na wszelki wypadek od otwartego wylotu wentylacji - Zbrojownia jest poniżej mostku…

                      Elias powiedział coś, czego Holt nie dosłyszał, bo do jego uszu dotarł znienacka inny dźwięk, zwielokrotniony echem dźwięk metalu trącego o metal.

                      Caleb Hannigan wystawał górną częścią ciała ponad krawędź wejścia do windy, stojąc na ostatnich szczeblach drabinki, ale spoglądając za siebie, w dół szybu.

                      - Idą! - krzyknął kapitan - Dwa!

                      Popieram postulat Gladina wzywający do zniszczenia 4-tej edycji WFRP!

                      1 odpowiedź Ostatnia odpowiedź
                      2
                      • KetharianK
                        KetharianK
                        Ketharian jako Alien
                        Obsługa Moderator Mecenas
                        napisał(a) ostatnio edytowany przez
                        #263

                        text alternatywny


                        Pokład załogi Kardashiana


                        Nadia Volkova wciąż pozostawała w opinii Delilah krytycznie słabym ogniwem jej planu, ale negocjatorka nie mogła odmówić Rosjance werwy, kiedy umiejętnie skonstruowane instrukcje ustawiły ją finalnie na odpowiednim torze. Wybrała sugerowaną izolatkę po kilku sekundach namysłu, wskazując na nieużywany składzik techniczny nieopodal hangaru, w którym leżało zabezpieczone ciało mężczyzny z kapsuły.

                        Odpowiednia ciasnota i drzwi pozbawione pola widzenia na korytarz gwarantowały klaustrofobiczne wrażenie bliskości rozbitka z trupem bezimiennego dla le Fey człowieka. Żadna normalna psychika nie mogła znieść długotrwałego wystawienia na tak drastyczną próbę.

                        Dopchawszy wózek z milczącym jak skała Purcellem pod wejście do izolatki wysłanniczka Lasalle spojrzała na Amerykanina po raz pierwszy od zakończenia przesłuchania, przeszyła go spojrzeniem pozbawionym choćby grama współczucia.

                        - Tutaj chcecie mnie zamknąć? - odezwał się rozbitek, przekręcając głowę w bok i lustrując wzrokiem prowizoryczną izolatkę - Z trupem, na trzy miesiące? Kto będzie mi podawał wodę, jedzenie, kroplówkę? A skażenie biologiczne? Jeśli tu umrę, będziecie musieli sfałszować całą dokumentację albo sami traficie pod sąd!

                        Głos Purcella zaczął finalnie dźwięczeć nutami przerażenia. Delilah przeniosła beznamiętne spojrzenie na Nadię, podświadomie spodziewając się zrodzonych z niepraktycznego humanitaryzmu protestów - ale usłyszała inny głos, męski, poprzedzony nagłym wizgiem otwierających się drzwi sąsiedniej sekcji.

                        - Cofnij się od niego, głupia suko! - warknął Davy O’Conall przekraczając próg korytarza z wymierzonym w Delilah pistoletem w dłoni - Jesteś aresztowana pod zarzutem złamania rozkazów tymczasowego dowódcy jednostki! Cofnij się od wózka i oprzyj rękami o ścianę, natychmiast! Ty Nadia też, kurwa mać. Nie musiało tak być.

                        Popieram postulat Gladina wzywający do zniszczenia 4-tej edycji WFRP!

                        1 odpowiedź Ostatnia odpowiedź
                        2
                        • KetharianK
                          KetharianK
                          Ketharian jako Alien
                          Obsługa Moderator Mecenas
                          napisał(a) ostatnio edytowany przez Ketharian
                          #264

                          text alternatywny


                          Szyb windy Bleinerta


                          Kiedy Caleb Hannigan usłyszał pierwszy metaliczny zgrzyt dobiegający z dna szybu, znajdował się pięć szczebli poniżej progu trzeciego pokładu i widział już zatopiony w czerwonawej poświacie korytarz łączący pomieszczenia rekreacyjne załogi z podstawą wieży dowodzenia okrętu.

                          Słysząc ten krótki, ale ostry dźwięk kapitan zrozumiał od razu jego mrożące krew w żyłach znaczenie. Spojrzał w dół w głąb szybu i zesztywniał na ułamek chwili widząc poruszające się z zatrważającą szybkością czarne kształty.

                          W szybie były dwa stworzenia i chociaż panujący w dole półmrok zacierał wiele szczegółów, Hannigan uświadomił sobie, że bestie współpracowały ze sobą w sposób sugerujący ponadzwierzęcą inteligencję. Jeden ze stworów naparł swoim cielskiem na wbity w dach windy gąsienicowy wózek unosząc go dostatecznie wysoko, aby druga istota zdołała się wyślizgnąć przez stworzoną dla niej szparę na dach kabiny.

                          - Idą! - krzyknął Hannigan w chwili, gdy czarny połyskliwy kształt ruszył z nieprawdopodobną szybkością i gracją w górę łapiąc się długimi kończynami rozpórek szybu - Dwa!

                          Gnany poczuciem śmiertelnego zagrożenia, mężczyzna rzucił się w górę pokonując błyskawicznie ostatnie szczeble drabinki i ruszając na czworakach jak najdalej od krawędzi szybu. Marcus Holt omal go nie stratował przemieszczając się w przeciwną stronę, uderzył Hannigana lufą karabinu składając się do strzału w dół szybu.

                          - Gleeson, zamykaj! - krzyknął ochroniarz wciskając spust Armata. Ciasną przestrzeń korytarza wypełnił natychmiast charakterystyczny terkot pulsacyjnego automatu, a błyski płomieni wylotowych zatańczyły dziko na futrynie wejścia do szybu.

                          Joshua wylądował na kolanach przed panelem zamka windy, uderzył w przycisk zamknięcia drzwi i wrzasnął coś niezrozumiale, kiedy mechanizm nie zareagował na naciśnięcie guzika.

                          - Zamykaj, kurwa! - krzyknął pełnym desperacji głosem Holt, posyłający w dół szybu krótkie serie. Gleeson zerwał z prawej dłoni nieporęczną rękawicę, zaczął wciskać klawisze panelu w pozornie chaotycznej sekwencji próbując jednocześnie nie zwracać uwagi na spadające mu na głowę i kark gorące łuski.

                          - Gleeson!

                          Karabin Holta zaszczękał iglicą. Zielona dioda na panelu drzwi zapaliła się jaskrawym światłem potwierdzenia. Marcus cofnął się o krok od szybu. Drzwi ożyły wysuwając się ze ścian po obu stronach wejścia. Czarny kształt wyrósł w przestrzeni szybu tuż za jego progiem. Joshua wrzasnął w panice. Kombinezon na plecach Marcusa eksplodował strzępami rozrywanego materiału i rozbryzgiem gorącej krwi.

                          Wszystko to rozegrało się w niewyobrażalnie wręcz krótkim czasie. Caleb Hannigan zdążył się tylko poderwać z klęczek, obrócić w miejscu i podnieść lufę własnego karabinu, gdy szpic czarnego ogona przeszył na wylot klatkę piersiową Holta, uniósł go w górę ponad podłogę korytarza i wciągnął do szybu na ułamek chwili przed zamknięciem drzwi.

                          - Ja pierdolę! Ja pierdolę! - wrzeszczał Gleeson, rozpaczliwymi ruchami rąk próbując wytrzeć twarz z krwi Holta - Ja pierdolę!

                          Popieram postulat Gladina wzywający do zniszczenia 4-tej edycji WFRP!

                          1 odpowiedź Ostatnia odpowiedź
                          👽
                          3
                          • ReRebirthR
                            ReRebirthR
                            ReRebirth jako Joshua Gleeson
                            napisał(a) ostatnio edytowany przez ReRebirth
                            #265

                            Joshua nie wstał. Zamarł w klęku przed zamkniętym wejściem, dygocząc w niekontrolowanych, rzucających całym jego ciałem spazmach. Gorące łuski z karabinu Marcusa wciąż parzyły go w kark, ale inżynier zdawał się tego nie czuć. Jego dłonie, lepkie i śliskie od wciąż ciepłej posoki ochroniarza, wędrowały po twarzy w desperackiej, chaotycznej próbie zmazania tego koszmaru. Zamiast zetrzeć krew, jedynie nieudolnie rozmazywał szkarłat na policzkach, ustach i czole, tworząc makabryczną, krwawą maskę. Przed oczami, niczym zapętlone nagranie z uszkodzonej taśmy, wciąż odtwarzał ułamki minionych sekund.

                            Gdybym był szybszy. Gdybym nie zdejnował rękawicy. Gdybym od razu uderzył w dobry klawisz, on by żył.

                            Strach, miażdżąca frustracja i poczucie obezwładniającej bezsilności zbiły się w jedną, gęstą spiralę, która gwałtownie rozerwała tamę opanowania. Słowa wylały się z niego nagle, dławiąc gardło i rwąc się w histerycznym tempie.

                            – Gleeson zrób to, zrób tamto! Zamknij, otwórz, zamknij... – wybełkotał półprzytomnie, wpatrując się pustym wzrokiem w swoje ociekające czerwienią dłonie. – To wszystko nie jest w porządku! Nie bój żaby, powiedział. Łatwa fucha dla każdego, nudna i nikogo nie obchodzi... A teraz... Adam... Holt...

                            Zaniósł się suchym, bolesnym kaszlem. A oczy nieco inną wilgocią, niż lepką mazią. Odezwał się nagle łamiącym się głosem:

                            ​– To wszystko moja wina... Nie znam się na tych jebanych panelach... Nie jestem nawet jebanym inżynierem!

                            Joshua zamilkł w połowie wdechu, z otwartymi ustami, uderzony nagle trzeźwą, mrożącą krew w żyłach świadomością tego, co właśnie wyrzucił z siebie przy świadkach. Zamarł w całkowitym bezruchu, powoli podnosząc przekrwione oczy na ocalałą resztkę załogi. Czy można bylo mieć teraz jeszcze bardziej przejebane?

                            1 odpowiedź Ostatnia odpowiedź
                            ♥ 🆒
                            3
                            • GreKG
                              GreKG
                              GreK jako Siergiej Kalashnikov
                              Mecenas
                              napisał(a) ostatnio edytowany przez
                              #266

                              Siergiej Nikołajewicz Kalashnikov. Sadza.

                              text alternatywny

                              Bleinert

                              Sadza odwrócił się gwałtownie w stronę Gleesona.

                              Przez uderzenie serca tylko na niego patrzył. Na zakrwawioną twarz, dłonie, na człowieka, który klęczał przed panelem i właśnie oznajmił, że nie jest inżynierem.

                              Cały koszmar sytuacji, który się rozegrał na jego oczach skupił na tym żałosnym, klęczącym człowieczku.

                              Ruszył w jego stronę.

                              — Nie pizdi! Jak to, kurwa, nie jesteś technikiem?!

                              Nie szedł. Niemal dopadł do niego (buty ślizgały się w krwi) wymachując rękami w bezsilnym geście.

                              — To co ty, do cholery, tutaj robisz?! Kto cię, kurwa, zatrudnił?! On? Na litość boską, człowieku, przed chwilą miałeś zamknąć te pieprzone drzwi! Drzwi! Nie rozbroić reaktor, nie naprawić silnik! Wcisnąć jebany przycisk! Wystarczyło wcisnąć!

                              Wskazał palcem panel, potem Gleesona. Głos zaczął mu się łamać, ale nie przestawał mówić.

                              — Holt nie żyje! Rozumiesz?! Zabrali go na naszych oczach! A t y mi teraz mówisz, że n i e j e st e ś inżynierem?!

                              Złapał się za głowę, po czym opuścił ręce z takim impetem, jakby chciał strząsnąć z siebie cały ten koszmar.

                              — Blyat'! Co jeszcze?! Co jeszcze mamy tu odkryć?! Że kapitan nie jest kapitanem? Że pilot nie umie latać?! Że następny, kurwa, będzie udawał lekarza?!

                              Zrobił krok w tył. Oddychał ciężko, a w głosie zamiast gniewu coraz wyraźniej pobrzmiewała panika.

                              — Ja pierdolę... Ja pierdolę...

                              Spojrzał na zakrwawione dłonie Joshui.

                              — Wstawaj, człowieku. Po prostu... wstawaj, do cholery.

                              1 odpowiedź Ostatnia odpowiedź
                              😱
                              5
                              • ReRebirthR
                                ReRebirthR
                                ReRebirth jako Joshua Gleeson
                                napisał(a) ostatnio edytowany przez ReRebirth
                                #267

                                Gleeson wysłuchał tyrady Siergieja w zamarłym, bezwładnym milczeniu. To nie tak, że nagle zabrakło mu słów – po prostu czuł się całkowicie pusty i wyprany z jakichkolwiek myśli. Przerywanie rozemocjowanemu, wymachującemu rękami Rosjaninowi i tak mijało się z celem.

                                Gdy Sadza skończył, Joshua zignorował jego polecenie. Nie wstał. Zamiast tego obrócił się ciężko i usiadł na zakrwawionej podłodze, opierając plecy o grodź, a resztę ciężaru ciała na postawionym pionowo karabinie. Milczał przez chwilę, pustym wzrokiem wpatrując się w pokład. Z jego głosu całkowicie wyparowała niedawna histeria. Została w nim tylko rezygnacja i chłodny, depresyjny wręcz spokój. Nie było już najmniejszego sensu brnąć dalej w to kłamstwo.

                                – Co ja robię tu...? To bardzo dobre pytanie, Sadza... – wysilił się na upiorną ironię – Ja nie jestem inżynierem górniczym, to nie jest statek górniczy, a nas nie atakują wściekłe kamyki z rozłupywanej asteroidy... Pojebane, prawda?

                                Na jego umazanej posoką twarzy wykwitł gorzki uśmiech, który równie dobrze mógł być po prostu grymasem bólu, tego fizycznego, jak i przeżartym do cna smutkiem bólem sumienia. Wypuścił z płuc drżące powietrze i przeniósł zrezygnowany wzrok na Caleba i Eliasa

                                ​– Jestem byłym marine. W papierach mam akademię, ale było w tym coś więcej... – zamilkł na cztery długie sekundy – Ta robota na samym końcu kosmicznego zadupia miała mi po prostu pozwolić odwrócić od siebie uwagę i przy okazji nieco dorobić.

                                Spojrzał na leżący w jego rękach karabin pulsacyjny. Jego dłonie, już bez ciężkich rękawic, odnalazły mechanizm zwalniający niemal bez udziału świadomości. Wykonał płynny, wyuczony do bólu ruch, nie pasujący do żadnego "technika". Kliknięcie, wyrzut, wbicie pełnego magazynka z charakterystycznym trzaskiem. Sprawne przeładowanie zdradziło więcej niż jakiekolwiek słowa.

                                ​– Myślałem, że nie będę musiał strzelać z tego kurestwa i wolałem się nie zdradzać – ciągnął powoli – Ale jak widać, śmierć zawsze pływa razem z marynarką...

                                Opuścił głowę, a jego barki znów ciężko opadły.

                                ​– Znam się też na mechanice. Zanim się zaciągnąłem, naprawiałem to i owo. W armii też... – przełknął z trudem ślinę, nie mając już odwagi spojrzeć w oczy któremukolwiek z nich – Przepraszam was.

                                image

                                1 odpowiedź Ostatnia odpowiedź
                                5
                                • MarrrtM
                                  MarrrtM
                                  Marrrt jako Caleb Hannigan
                                  Mecenas
                                  napisał(a) ostatnio edytowany przez
                                  #268

                                  - Sadza... - Podnoszący się z trudem na drżących nogach kapitan chciał zwrócić się z czymś do pierwszego oficera, ale tamten był jak w amoku. Hannigan nie miał na to teraz siły. Przed chwilą na jego oczach zginął człowiek. Nie android. Człowiek. I to właśnie na oczach. Nie był to znaleziony miesięczny trup będący wyłącznie świadectwem potwornych wydarzeń, które niewątpliwie miały tu miejsce, ale należały już do przeszłości. Nie. To było teraz. Holt zginął teraz. Rozpruty z taką łatwością jak jakiś pluszak. Przebity i wciągnięty do zamykającego się szybu gdzie pozostały monstra. A jeśli ktokolwiek chciał się łudzić cieniem nadziei, że konwojent przeżył, to przeczył temu niezwykle obfity rozbryzg świeżej krwi.

                                  - Sadza... - Próbował ponownie, ale technik wciąż atakował Gleesona. Gleesona, którego kapitan nie lubił. Nie personalnie. Zawodowo. Uważał, że Gleeson nie nadawał się do żadnej odpowiedzialnej pracy. Z łatwością przychodziła mu odmowa wykonania obowiązku, a jak już do tego przystępował, to robił to niechlujnie i powolnie. Aż trudno było uwierzyć, że korporacja wzięła go na pokład, bo wbrew temu co można było uważać patrząc na payroll załogi Kardashiana, wymagania zawodowe były wygórowane. I nie było w tym niczego dziwnego gdyż Kelland w ręce kilkuosobowej załogi powierzał sprzęt wart więcej niż tysiąckrotność wartości tejże załogi. Tymczasem Gleeson był najzwyczajniej w świecie ofermą i dyletantem. Ale. Ale śmierci Holta nie był winien. W żadnej mierze. Zrobił co mógł. Za życie załogi odpowiada kapitan. On. Caleb Hannigan. Bez względu na okoliczności odpowiedzialność finalnie spoczywa na nim. Koniec. Kropka. Kosmos. Pierwszy po Bogu.

                                  - Sadza - powtórzył twardo tym razem i gdy technik w końcu zamilkł, tym razem odezwał się sam Gleeson. Jak zbity pies leżący pod ścianą. Powiedział to co tłumaczyło wiele. Wiele, ale nie wszystko. To że wojsko pozbyło się Gleesona było jasne. Ale jak w ogóle do niego trafił i nie nauczył się wykonywania poleceń służbowych, już nie do końca. Zresztą. To nie miało znaczenia. Bo ponownie. Odpowiedzialność za śmierć Holta ponosił kapitan - Sadza do cholery, ogarnij się człowieku! Jeśli chcesz kogoś obwiniać, to pomyśl o firmie. Weyland wyhodował te monstra. Nie ja, nie Gleeson i nawet nie zasrana Le Fey. Robimy co do nas należy. Lepiej, lub gorzej, ale robimy. Taka praca. Tego wszystkiego - wskazał otoczenie swoim karabinem - Tego by nie było gdyby Weyland też robił co do niego należy. Ale wyhodowali coś co teraz na nas dybie. I ostatnią rzeczą, której nam trzeba jest szukanie winnych wśród siebie.

                                  Podniósł się i spojrzał na oznakowania pomieszczenia, w którym się znajdowali. Nie wiele mu one mówiły. Jego kariera rozwijała się wyłącznie w marynarce cywilnej. Wojsko jak widać uznało, że woli mieć własne.
                                  - Nie możemy tu zostać ani chwili dłużej. Gleeson. Byłeś marine. Masz w ręku karabin. I jesteś na jednostce wojskowej. Jesteś tu bardziej u siebie niż te czarne draństwa. Doprowadź nas prosto na mostek. Nie ma czasu na laboratorium. Musimy skontaktować się z Davy'm, żeby przycumował do innego doku i stąd uciec.

                                  1 odpowiedź Ostatnia odpowiedź
                                  👍
                                  5
                                  • Arthur FleckA
                                    Arthur FleckA
                                    Arthur Fleck jako Delilah le Fey
                                    napisał(a) ostatnio edytowany przez
                                    #269

                                    Delilah le Fey

                                    Delilah miała gotową odpowiedź na każde z pytań Purcella. Żołnierz nigdy ich już jednak nie otrzyma bo właśnie wtedy śluza się otworzyła a w korytarzu pojawił O’Collan z bronią.

                                    A więc szczur jednak wyszedł z nory.

                                    Spojrzała na Purcella wzrokiem seryjnego mordercy, który poluje wyłącznie na kłamców i właśnie zrozumiał, że ofiara wymknęła mu się z rąk. Nie potrafiła rozstrzygnąć, czy w jego oczach widzi strach, czy ulgę. Dopiero potem przeniosła wzrok na lufę wycelowaną w swoją pierś.

                                    — W porządku, Davidzie. Ty tu rządzisz. Powoli odkładam broń, dobrze?

                                    Powoli rozpięła suwak bluzy, tak żeby pilot widział każdy centymetr. Spod materiału wyłoniła się kabura, a w niej M4A3. Wyjęła pistolet za kolbę, przykucnęła i położyła na podłodze. Potem pchnęła go lekko w bok. Metal zatrzymał się tuż przy butach Rosjanki.

                                    — Nadia nie miała z tym wszystkim nic wspólnego — powiedziała głośniej, wciąż patrząc na O’Collana. — To ja wyciągnęłam Purcella z lodówki, to był mój pomysł. Nie karaj jej za to.

                                    Wyprostowała się i spojrzała na Nadię szukając kontaktu wzrokowego. I wtedy stało się coś niespodziewanego, przynajmniej dla osób, którym agentka Lassalle dała się poznać jako osoba dumna, zimna i wyniosła. Delilah le Fey całe życie starała się udowodnić, że jest kimś więcej niż słabym człowiekiem. I, że jeśli będzie starać się wystarczająco mocno udowodni, że człowiek pod każdym względem jest lepszy od syntetyków i każdej innej istoty we Wszechświecie. A jednak w tamtej chwili Nadia zobaczyła kogoś, kto nigdy nie był maszyną, choć bardzo się starał. Zobaczyła kobietę, która próbowała do samego końca pozostać twarda i niewzruszona, a jednak w oczach pojawiły pierwsze, niechciane łzy. Agentka wyglądała jakby właśnie uchodziło z niej całe powietrze.

                                    — Przepraszam. Naprawdę chciałam pomóc. — powiedziała szybko, zanim głos ją zawiedzie. Nie zdążyła. — Jak już wyciągną mnie z lodówki, zeznam przed komisją Kelland Mining, że nie brałaś w tym udziału. Że Hannigan sam zdecydował, by wejść na Bleinerta. Chociaż tyle mogę dla ciebie zrobić. — Odwróciła wzrok jakby nie chciała by Nadia patrzyła na jej łzy. Na jej upokorzenie. — Jeszcze raz przepraszam, bo wiem, co ci obiecałam i naprawdę jest mi przykro, że się nie udało.

                                    Ostatnie słowa wypowiedziała już cicho, niemal szeptem jakby straciła kontrolę nie tylko nad własnym życiem, ale i głosem w krtani.
                                    Odwróciła się powoli plecami do pilota i opadła na kolana. Pochyliła głowę w stronę Nadii i szepnęła.

                                    — Purcell kłamie, ale może uda wam się z O’Collanem przekonać go do współpracy. Powodzenia, Nadiu.

                                    Splotła palce na karku i wyprostowała plecy jakby próbowała odzyskać resztki dumy. Patrzyła przed siebie jak skazaniec.

                                    — Rób, co musisz, Davidzie. Jestem gotowa.

                                    1 odpowiedź Ostatnia odpowiedź
                                    👄 🐍
                                    5
                                    • ReRebirthR
                                      ReRebirthR
                                      ReRebirth jako Joshua Gleeson
                                      napisał(a) ostatnio edytowany przez ReRebirth
                                      #270

                                      Słowa kapitana zadziałały na Joshuę jak niespodziewany zastrzyk adrenaliny. Nie zmyły z niego zmęczenia ani paniki, ale w jednej chwili rozproszyły to paraliżujące, beznadziejne otępienie. Ktoś w końcu wziął za to odpowiedzialność. Ktoś nie patrzył na niego jak na mordercę Holta. Gleeson uniósł głowę, a jego wzrok, choć wciąż zmęczony, stał się nagle ostry i badawczy.

                                      Weyland-Yutani je hoduje? – zapytał zachrypniętym, nagle ściszonym głosem.
                                      Próbował ukryć naturalną, wyuczoną w piechocie podejrzliwość, by dodatkowo nie zaogniać sytuacji, ale w jego głowie zaczęły już przeskakiwać odpowiednie zębatki.

                                      ​– Bo jeśli to prawda to... wszystko, kurwa, zaczyna się łączyć.

                                      Zamilkł na moment, aby zebrać myśli do dłuższego wywodu.

                                      – Te potwory pojawiają się wszędzie tam, gdzie my. Wpierw myślałem, że mają jakiś prymitywny skaner... Nie wiem... Albo ktoś im nadaje? Albo, jeśli są jak zwierzęta, to jakoś nas oznaczyły i wyczuwają. Ale jeśli Weyland hoduje coś takiego i to ich pieprzona placówka, to na pewno nie chcą nas widzieć żywych. Zamknięta kotara, otwarte drzwi ładowni, ciągłe ataki w najgorszych momentach. Jakby... Jakby je, kurwa, na nas nasyłano!

                                      Wzburzenie i dawny, wojskowy instynkt przejęły nad nim kontrolę. Joshua podparł się karabinem, powoli, z trudem dźwigając się z zakrwawionej podłogi na równe nogi. Nie był już tylko „dyletantem Gleesonem”. Mówił teraz jak żołnierz, który dostrzegł zasadzkę.

                                      ​– Kapitanie, jeśli to korporacyjny burdel, to mostek będzie zablokowany. A my, idąc tam tak jak stoimy, wejdziemy bezbronni prosto w pułapkę. Żeby do czegokolwiek się tam przebić, musimy się najpierw dozbroić. I zabrać z tej zbrojowni materiały wybuchowe. Cokolwiek, co pozwoli nam utrzymać pozycję lub utorować drogę.

                                      Chyba dawno noe był tak przekonany do swojej racji. Pytanie - czy po tym wszystkim kapitan mu jeszcze zaufa?

                                      1 odpowiedź Ostatnia odpowiedź
                                      3
                                      • KetharianK
                                        KetharianK
                                        Ketharian jako Alien
                                        Obsługa Moderator Mecenas
                                        napisał(a) ostatnio edytowany przez
                                        #271

                                        text alternatywny


                                        Pokład Kardashiana


                                        Klęcząc pod ścianą z napiętymi jak postronki mięśniami, Delilah zastygła w bezruchu przymykając oczy i chłonąć słuchem każdy najmniejszy dźwięk towarzyszący temu, co miało się dziać za jej plecami.

                                        - Davy, nie możesz nas aresztować! - krzyknęła histerycznie Nadia, w jednej chwili ponownie ulegając duszonej gdzieś w sobie panice - Ona ma pomysł jak nas z tego wyciągnąć! Ma rację co do tego człowieka!

                                        - Nadia, zamilcz! Hannigan rozstrzygnie, co z tobą zrobić, ale do czasu jego powrotu zostajesz pozbawiona stopnia i będziesz siedziała w izolatce, żebyś nie odpierdoliła czegoś więcej! Cofnij się!

                                        - Hannigan i reszta zginą przez ciebie, tępy dzbanie! Ona może zmusić tego żołdaka do mówienia jak wyciągnąć naszych z tamtego okrętu! Proszę cię, porozmawiaj z nią!

                                        - Ani słowa więcej, Nadia. Dość już narobiłaś szkód. Nie zamienię z tą zdzirą ani słowa, ale jedno ci powiem: jak Hannigan każe ją wyrzucić przez śluzę, zrobię to bez słowa sprzeciwu!

                                        - Nie możesz tego zrobić - odezwał się cienki roztrzęsiony głos, tak dla Delilah zaskakujący, że potrzebowała sekundy, by przypisać go do osoby Williama Biscuita - Nie wolno ci! Ona obiecała, że nas uratuje!

                                        - Ty też na kolana, twarzą do ściany… rzuć to, rzuć!

                                        Wciąż pozostająca w tej samej pozycji Le Fey zdrętwiała słysząc dwa następujące tuż po sobie pneumatyczne stuki i zduszony ludzki jęk poprzedzający odgłos, którego nie można było zinterpretować inaczej jak tylko dźwięk upadającego na podłogę ciała. Instynkt samozachowawczy agentki wziął górę nad zimnym planowaniem. Złapała odruchowo jedną dłonią za rurki noszowego wózka i odwróciła głowę próbując obejrzeć się ponad ramieniem.

                                        Davy O’Collan - pilot Kardashiana i czwarty pod względem hierarchii członek jego załogi - osuwał się właśnie po ścianie korytarza na podłogę, siadając na niej w wymownie bezwładnej pozie. Skóra jego gardła barwiła się coraz mocniejszą czerwienią tam, gdzie oczy Delilah dostrzegły sterczącą z ciała końcówkę długiego metalowego nita. Mężczyzna stracił w jednej chwili całą swoją pozornie niezniszczalną aurę męskiej witalności, wpatrując się pełnym niedowierzania zamglonym okiem w pustą przestrzeń korytarza. Nie miał drugiego oka, w jego miejscu w zakrwawionym oczodole tkwił drugi metalowy pręt, bliźniacza kopia tego, który przebił gardło pilota.

                                        Nadia Volkova krzyknęła głosem mogącym rozdzierać co bardziej wrażliwe ludzkie serca, chociaż Delilah tego rodzaju emocje nie groziły. Rosjanka uklęknęła przy ciele O’Collana podnosząc obie dłonie do ust i dławiąc nimi pełen rozpaczy wizg. Delilah przesunęła spojrzenia na stojącego pośrodku korytarza Billa, kurczowo ściskającego w dłoniach pneumatyczną nitownicę zabraną wcześniej z jednego z warsztatów kombajnu. Blady jak ściana młodzieniec odpowiedział jej odruchowo spojrzeniem pełnego całkowitego zagubienia i rozpaczliwej potrzeby akceptacji dla czynu, którego się właśnie dopuścił i który kompletnie nim wstrząsnął.

                                        - Zabiłeś go! - powiedziała głucho Nadia, podnosząc się sztywnymi ruchami z klęczek. William Biscuit odwrócił głowę w jej stronę, spojrzał na kobietę tym samym zagubionym wzrokiem, którym obdarzył sekundę wcześniej Delilah.

                                        Pistolet O’Collana huknął dźwiękiem wręcz ogłuszającym w ciasnocie korytarza, dymiąca łuska wypadła z jego komory uderzając w ścianę. Bill opadł na podłogę niczym marionetka, której sznurki ktoś przeciął w jednym momencie niewiarygodnie ostrym nożem. Jego odchylona w tył głowa skierowana była ku Delilah pod kątem wystarczającym, by korporacyjna negocjatorka dostrzegła szeroko otwarte oczy młodzieńca.

                                        Krew cieknąca z osmalonego otworu w jego czaszce zaczęła się mieszać na podłodze z krwią płynącą z ran pilota.

                                        Nadia Volkova stała z bronią wymierzoną gdzieś przed siebie, dysząc ciężko i wciąż dygocząc pod wpływem niewyobrażalnego stresu i szoku, nie zwracając żadnej uwagi na znajdującą się za jej plecami Delilah.

                                        - Jeszcze ta korporacyjna wariatka! - zapadłą znienacka ciężką ciszę przerwał nagle podniesiony głos Jeremiaha Purcella - To ona to wszystko uknuła, załatw ją!

                                        Popieram postulat Gladina wzywający do zniszczenia 4-tej edycji WFRP!

                                        1 odpowiedź Ostatnia odpowiedź
                                        🆒 😲
                                        3
                                        • PiołunP
                                          PiołunP
                                          Piołun jako Elias Crowe
                                          Mecenas
                                          napisał(a) ostatnio edytowany przez
                                          #272

                                          Crowe jeszcze przez chwilę patrzył na zamknięte drzwi szybu, nie potrafiąc oderwać wzroku od świeżej krwi rozlanej na podłodze. W głowie wciąż rozbrzmiewał mu ostry dzwięk karabinu Holta, urwany nagle pośród wrzasków i łoskotu zamykających się grodzi. Wszystko wydarzyło się tak szybko, że trudno było uwierzyć, iż Marcus naprawdę nie żyje. Elias czuł mdłości, a przez zaciśnięte gardło z trudem przechodziła mu ślina. Jeszcze przed chwilą ten małomówny skurczybyk stał obok nich i najwyraźniej zaczynał wierzyć, że najgorsze mają już za sobą. Teraz zostało po nim niewiele więcej niż krwawa plama. Najbardziej przerażała go łatwość, z jaką to wszystko się wydarzyło. Holt miał doświadczenie, broń i dość oleju w głowie, żeby nie lekceważyć zagrożenia, a mimo to zginął, zanim ktokolwiek zdążył zareagować. Właściwie jeśli miałby obstawiać, kto ma szanse przetrwać ten horror, Holt był na szycie jego list. W momencie jego śmierci uderzyła go jakieś straszne zrozumienie. Z każdym kolejnym starciem tracili coraz więcej, podczas gdy stworzenia wciąż pozostawały na ich tropie. Najpierw zniknął Adam, teraz zabrakło Holta, a Elias mimowolnie spojrzał na pozostałą trójkę, czując, jak nieprzyjemny chłód przebiega mu wzdłuż kręgosłupa. Po raz pierwszy naprawdę przestraszył się tego, że następnym razem w podobnym korytarzu może mogą stracić następnego.

                                          Wybuch Sadzy wyrwał go z odrętwienia, choć nie znalazł w sobie ani ochoty, ani siły, żeby wtrącić się do kłótni. Przyglądał się Rosjaninowi bez słowa, rozumiejąc jego wściekłość, lecz nie podzielając przekonania, że Joshua zasłużył na podobną reprymendę. Widział przecież, jak tamten szarpał się z panelem, podczas gdy nad jego głową świstały pociski. Trudno było oczekiwać szczególnej sprawności od człowieka, który właśnie patrzył, jak kilka kroków od niego ginie jego towarzysz. Elias oparł bark o chłodną ścianę i przymknął na moment oczy. Gniew Siergieja wydawał mu się niemal zrozumiałym sposobem radzenia sobie z sytuacją. Sam chętnie znalazłby kogoś, na kogo mógłby się porządnie wydrzeć, ale nie miał najmniejszego zamiaru dokładać Gleesonowi kolejnego powodu do załamania.

                                          Wyznanie Joshuy zaskoczyło go jednak na tyle, że natychmiast zwrócił ku niemu głowę. Przez moment zastanawiał się, czy dobrze zrozumiał jego słowa, lecz kiedy padła informacja o służbie w piechocie kolonialnej, przyjrzał się uważniej trzymanemu przez niego karabinowi. W świetle nowego odkrycia wcześniejsze zachowanie Gleesona nabierało nieco innego znaczenia. Crowe przypomniał sobie jego sposób obchodzenia się z bronią, chwilami zaskakująco pewny w porównaniu z nerwowością, którą okazywał niemal przy każdej innej czynności. Nie wiedział, dlaczego Joshua postanowił ukrywać swoją przeszłość, ale musiał przyznać, że wybrał wyjątkowo osobliwy moment na ujawnienie podobnego sekretu. W normalnych okolicznościach zapewne chciałby poznać całą historię, teraz jednak trudno było mu przejmować się nieprawidłowościami w życiorysie człowieka, który niedawno pomógł mu wydostać się z szybu.
                                          – Wiesz, Gleeson, z tylu rzeczy, które mogłeś przed nami ukrywać, akurat umiejętność strzelania wybrałeś wyjątkowo niefortunnie – mruknął, usiłując nadać swojej uwadze odrobinę życzliwego humoru.

                                          Interwencję Hannigana przyjął z wyraźną ulgą. Kapitan słusznie uznał, że szukanie winnych pośród własnej załogi do niczego ich teraz nie doprowadzi. Crowe nie zamierzał więc wracać do tego tematu, zwłaszcza że dalsze słowa Joshuy zwróciły jego uwagę na znacznie poważniejszy problem. Teoria o świadomym naprowadzaniu stworzeń nie była całkiem pozbawiona podstaw. Elias pamiętał dziwne zachowanie grodzi i podejrzenia Holta, że ktoś celowo manipuluje przejściami na statku. Czym innym było jednak sterowanie systemami okrętu, a czym innym kierowanie samymi kreaturami. Nie mieli żadnych dowodów na istnienie takiego związku, a o biologii tych organizmów wiedzieli stanowczo za mało, by wyciągać podobne wnioski. Nie potrafili nawet ustalić, w jaki sposób stworzenia odnajdywały swoje ofiary. Równie dobrze mogły reagować na hałas, drgania konstrukcji czy inne bodźce, których ludzkie zmysły nie były w stanie wychwycić.
                                          – Z tym nasyłaniem ich na nas byłbym ostrożny – odezwał się w końcu. – *Nie wiemy nawet, jak nas odnajdują. Może reagują na drgania konstrukcji albo hałas, który robimy. Nie wykluczam, że ktoś manipuluje systemami statku, ale to jeszcze nie znaczy, że potrafi wydawać rozkazy tym skurwysynom. *
                                          Przerwał, spoglądając odruchowo w stronę szybu. Z trudem opierał się potrzebie sprawdzania, czy drzwi nadal pozostają zamknięte, choć przecież widział je wyraźnie ze swojego miejsca. Początkowo był przekonany, że po dotarciu na pokład załogi zyskają choć kilka minut wytchnienia. Teraz nawet rozmowa wydawała mu się niebezpiecznym marnowaniem czasu, który mógł doprowadzić do nich te stworzenia.

                                          – Ale co do zbrojowni, trudno nie przyznać mu racji – dodał, zwracając się już bezpośrednio do Hannigana. – Potrzebujemy amunicji, zapasowych ogniw i czegoś, czym będziemy mogli otwierać zablokowane przejścia. Mój detektor ledwo zipie, a bez niego następny korytarz będziemy sprawdzać na ślepo. Jeśli zbrojownia rzeczywiście znajduje się pod mostkiem i nie musimy nadkładać drogi, proponuję zajrzeć tam najpierw. Bierzemy, co potrzebne, i ruszamy dalej.
                                          Nie zamierzał bardziej naciskać. Podzielał zamiar kapitana, by możliwie najszybciej skontaktować się z Kardashianem, ale po śmierci Holta perspektywa pokonywania kolejnych przedziałów z dotychczasowym wyposażeniem napawała go szczególną niechęcią. Jeszcze niedawno zażartowałby z własnej potrzeby posiadania broni, teraz zaś coraz poważniej rozważał, czy nie powinien po tym wszystkim zapisać się na strzelnice. Do jasnej cholery, jeśli przeżyje, zrobi to zaraz po zapisaniu się do lekarza.

                                          Wyprostował się z wysiłkiem i wydobył detektor, przez moment przyglądając się wskaźnikowi zasilania z wyraźnym niezadowoleniem. Obiecał sobie oszczędzać baterię, więc na razie po prostu trzymał go w pogotowiu. Może użyje go przy następnym zamknietym przejściu do jakiegoś kluczowego obszaru?
                                          – Chodźmy. Wolałbym ruszyć, zanim te cholerstwa znowu znajdą sposób, żeby się do nas dobrać.

                                          1 odpowiedź Ostatnia odpowiedź
                                          3

                                          Cześć! Wygląda na to, że jesteś zainteresowany tą rozmową, ale nie masz jeszcze konta.

                                          Masz dość przewijania tych samych postów za każdą wizytą? Po zarejestrowaniu konta zawsze wrócisz dokładnie do tego samego miejsca, w którym byłeś wcześniej, możesz wtedy również wybrać opcję otrzymywania powiadomień nowych odpowiedziach (e-mailem lub powiadomieniem push). Będziesz też mógł zapisywać zakładki i głosować na posty, aby okazać uznanie innym członkom społeczności.

                                          Z Twoją pomocą tez post mógłby być nawet lepszy 💗

                                          Zarejestruj się Zaloguj się
                                          Odpowiedz
                                          • Odpowiedz, zakładając nowy temat
                                          Zaloguj się, aby odpowiedzieć
                                          • Najpierw najstarsze
                                          • Najpierw najnowsze
                                          • Najwięcej głosów


                                          • Zaloguj się

                                          • Nie masz konta? Zarejestruj się

                                          • Aby wyszukiwać zaloguj się lub zarejestruj.
                                          Powered by NodeBB Contributors
                                          • Pierwszy post
                                            Ostatni post
                                          0
                                          • Kategorie
                                          • Ostatnie
                                          • Tagi
                                          • Popularne
                                          • Świat
                                          • Użytkownicy
                                          • Grupy
                                          • Strona startowa