[WFRP 2ed] Bögenhafen
-
Dla Arbuza i Zell
Ekipie medyków udało się znaleźć skórzane pasy, które wyśmienicie nadawały się do unieruchomienia pacjenta. Rozerwanie ich było praktycznie niemożliwe, przy użyciu siły własnych mięśni, podobnie jak wysunięcie zeń nadgarstków. Podana została kulka z antymonu.
Nadja oczyściła całe ciało Kurta. Mały leżał teraz zupełnie nagi, podobnie jak reszta ich towarzysza. W tym stanie łatwiej było dokonać inspekcji. Oboje nie mieli wątpliwości że na powierzchni skóry nie ma żadnej rany, w przeciwieństwie do blizn, których było całkiem sporo. Podobnie jak wcześniej, nie zauważyli również świeżych blizn. Cały proces był powolny i żmudny, ponieważ Ulrich i Nadja podświadomie bali sie nadziania na coś czego spodziewali się nie znaleźć.
Na działanie kulki trzeba było jeszcze poczekać, to też medycy zajęli się metalowym obiektem który tkwił w nodze. Ciężko powiedzieć co to naprawde było, wyglądało jak coś pomiedzy kawałkiem blachy a marnej jakości nożem. Cześć elementu owinięta była powiązanymi strzępami szmat, które wisiały zeń nierównomiernie - nie wiadomo czy w skutek zużycia czy niedbałego obwiązania. To mogła być broń. Znów oboje mieli dziwne wrażenie że przed obmywaniem pacjenta, obcy element był wbity inaczej.
Dla Keta
Hieronim przemierzał, a właściwie przeciskał się przez stosunkowo gęsto zapełnioną dzielnice. Dla tłumu był niewidzialny, póki ktoś nie spostrzegł że kij którym starzec się podpiera jest w rzeczywistości włócznia, a pod łachmanami to nie garb tylko kusza.
Bosh dotarł do murów świątyni. Brama była zamknięta, choć wraz z ogrodzeniem, łatwa do przekroczenia, z uwagi na nieznaczną jej wysokość. W drewnianej, okutej żelazem bramie, było mniejsze, otwarte okienko. Otwór był na tyle duży, aby stojący po drugiej stronie mężczyzna był widoczny w połowie swej okazałości, lecz na tyle mały, żeby przejście na drugą stronę nie było zbyt proste - chyba że ktoś rzuci się na szczupaka.

Dla Krema
Meżczyzna nie odpowiedział nic, miast tego ruszył w stronę wskazanego przybytku. Karczma nie była zbyt okazała, lecz z drugiej strony, patrząc po klienteli, nie każdego byłoby stać na wizytę w takim miejscu. Gości było mało i każdy mógł znaleźć kąt dla siebie.
Oswald został zaprowadzony za winkiel, gdzie przy stole siedział lekko grubszy i podstarzały człowiek, który swój zawód miał wypisany na twarzy - handlarz lub przemytnik. Obok niego siedział drugi facet, aparycją, rozmiarami i wiekiem zbliżony do tego co przyprowadził Brauna do karczmy. Na stole stało kilka kufli piwa, w różnym stopniu opróżnienia, oraz dwie misy, jedna prawie pełna a druga prawie ze wylizana.
- Helmut Graff - przedstawił sie nie wstając
- Nie ukrywam sie, bo nie mam przed kim a i tak każdy mnie zna, rozumie się.
- Powiedzmy że widzieliśmy na własne oczy co wyczyniał ten Wasz koleszka. Wszyscy również wiemy że to tylko kwestia czasu aż zaraza dotrze do naszej dzielnicy. Jako człowiek byznesu, mam własne łodzie, niestety odcięte od mojego bezpośredniego nadzoru. Potrzebujemy kilku zmyślnych i kilku bitnych, aby móc sie nimi opiekować bardziej bezpośrednio.Helmut zrobił wymowną pauze podczas której osuszył do końca jeden z kufli.
- Jedz, ciężko się myśli na głodnego. Posil się i gadaj co myślisz. Czy Twoje ziomki, tak bardzo zaprzyjaźnione z miłościwie nam grożącymi dadzą rade podziałać bardziej w cieniu? Albo i na świeczniku, jeśli coś by nam nie poszło?

-
Brama świątyni Sigmara
Sędziwy urzędnik spojrzał przez uchylone okienko na twarz pilnującego bramy człowieka, marszcząc niecierpliwie czoło i przywołując na swe oblicze wyraz srogiej powagi.
- Zwę się Hieronim Bosch i jestem posłańcem świątobliwego czcigodnego ojca Zygfryda Grimmiga. Przynoszę wieści najwyższej wagi oraz wielce istotne pismo jego autorstwa - oznajmił przestępując z nogi na nogę - Muszę pilnie spotkać się twarzą w twarz z arcykapłanami.
Mytnik obejrzał się ponad ramieniem na uliczki dzielnicy, która w zdumiewająco małym stopniu przypominała fragment miasta dotkniętego plagą niszczącej umysły czarnej magii.
- Przynoszę te wieści za cenę wielkiego cierpienia oraz utraconego życia innych wysłanników ojca Grimmiga. Nie lza, by ich poświęcenie poszło na marne.
-
Cyrulik gdy zakończyli oczyszczanie pacjenta zewnętrzne, w postaci malowniczej biegunki (którą to biegunkę litościwy narrator pominie), wydobył swoją wieczystą pigułkę (pozostawiając domysłowi czytelnika z czego, i w jaki sposób) oraz wraz z Nadją zaczęli ją wyparzać w jednym garnku, bo w drugim parzyły się narzędzia. Trzeba było w końca zadbać o metal w nodze towarzysza.
W tak zwanym międzyczasie Ulrich zbadał jeszcze te pozorne "stare" blizny kompana czy w którejś nie ma podobnych niespodzianek, a gdy byli gotowi, razem zajęli się do leniwej operacji nogi - bo po wrośnięciu metalu w nogę była to rzeczywista operacja, wymagająca nacięcia zagojonej skóry w celu wydobycia przedmiotu.
W trakcie prac mężczyzna nawet trochę żartował ile musi dopisać do rachunku obydwu towarzyszom. A przynajmniej wydawało się, że są to żarty... -
- Ugh... Naprawdę to konieczne? - zapytała Nadja, gdy Urlich grzebał w poszukiwaniu kulki, jaką szybko wrzuciła do wyparzania w wodzie. Zakryła nos i usta chustą, aby nie tylko nie wdychać czegokolwiek, co krew mogłaby przynieść z ran, ale tym bardziej by nie musieć wręcz smakować... innych... zapachów...
Dziewczyna nie była zachwycona, że przyjdzie jej pomagać domorsłemu chirurgowai, ale przystąpieła do zadania jak ją nauczył czas w wojsku z cyrulikiem.
- Dopisz także dla mnie do rachunku za szkody emocjonalne. - burknęła, gdy podawała czyściejsze narzędzia. -
Dla Keta
Strażnik świątynny przez chwilę uważnie przyglądał się Heronimowi, po czym zadał kilka szczegółowych i podchwytliwych pytań, następnie wpuścił Boscha na dziedziniec.
Przybytek nie za bardzo różnił się od tego co Bohater widział w świątyni po drugiej stronie muru. No może poza tym że nie było tu zbyt wielu ludzi,a na wejściu nie stała barykada. Po obejściu krążyło kila sług oraz akolitów.
Szli razem w stronę głównego budynku, przy którym stał kapłan. Przewodnik Hieronima skłonił się delikatnie:
- Ojcze Thorstenie, ten o to człowiek twierdzi że jest wysłannikiem naszego brata we wierze Ojca Grimmiga. Posiada on list naznaczony lakiem osobistym Przeora, który wedle mej skromnej wiedzy takim faktycznie jest.
Hieronim czekając na swoją kolej zdążył zauważyć, iż przewodnik, mimo akolickich szat jest uzbrojony. Z pod jednej z poł wystawała pochwa miecza, a głownia odznaczała sie przy pasie.
- A wiesz mówisz? Hm .. faktycznie, pieczeć, charakter i styl pisma jest jak najbardziej zgodny z osobą której list przynosisz. Wierzę Ci synu. Niemniej jednak, hhm ... nie bardzo jestem sprawczy w materii udzielania pomocy, gdyż sam jestem w potrzasku. Skoro, jak mniemam, hm ... dopiero przed chwilą dostałeś się na nasza stronę, hm ... możesz nie zdawać sobie sprawy że nasza sytuacja jest nielepsza, jesteśmy otoczeni, z jednej strony woda, z drugiej poszalały tłum, a z trzecież zaś staromurze. Dwóch spośród nich, tłumaczyć, jak hm...mniemam, nie musze, lecz trzecia z nich to, hm .... pomysł ryzykowny. Trzeba ci wiedzieć, że rzadcy dzielnicy centralnej odcieli sie od reszty, za grubymi murami, które w przeciwieństwie od naszych, dadzą rade pokonać nawał czegokolwiek co by na nich ruszyło. Błogosławieństwo podczas oblężenia stało sie wyrocznią podczas problemu wewnętrznego, jedyna droga ucieczki prowadzi własnie tędy, a nam nie sposób jej hm... osiągnąć. Pozostaje nam trwać i liczyć że uda się nam utrzymać. Hm... lub, czemu można zastanowić się głębiej, dołączyć do grupy, pospolitego ruszenia, które zwalczy zaraze tu i teraz, oswabadzając przecznicę za hm... przecznicą aż dotrze do bezpiecznej przystani, hm ... miejsca gdzie możliwa jest uratowanie życia. Cóż na to hm.. rzeczesz?
Przewodnik stał niewzruszony, ciągle obserwował Hieronima. Przemowa przeora nie zrobiła na mim wrażenia.
Dla Ergo
Sum obudził się w jakimś ciemnym kącie. Leżał na czymś co wyglądało na nosze, które z kolei położone były na pryczy. Bohater z przyzwyczajenia spróbował się podnieść jednym szybkim ruchem, lecz mimowolnie zaprzestał, gdyż przeszył go tak mocny ból że aż zobaczył mroczki przed oczami.
Ergo obejrzał swoje ciało, ku jego uciesze, nie było już w nim bełtów. Zamiast tego cały tors był zabandażowany. Drugą próbę podjął zdecydowanie spokojniej, po czym z zadowoleniem przyznał że mogło być gorzej. Mógł wstać, nawet chodzić, chociaż o biegu mógł raczej zapomnieć. Dalej kręciło mu sie delikatnie w głowie, chociaz zapewne był to efekt znieczulenia. W drewnianej misce, obok pryczy stała drewniana miska jakiejś cienkiej, zimnej zupy, oraz dwie kromki chleba.
Przez moment Sum nie wiedział gdzie sie znajduje, lecz w moment później był absolutnie pewny że ktoś przyniósł go do kanciapy między drugą kanciapą w której go operowali, a jeszcze jednym budynkiem, graniczącym już bezpośrednio z magazynem pełniącym role strażnicy.
Widział ruch miejski, masę ludzi krazących w te i w tamte, oraz budynek karczmy, oddalony nie tak znów bardzo od strażnicy. Wiedział równiez gdzie był operowany i mógł tam się udać.
Dla Arbuza i Zell
Ulrich widział już mocniejsze reakcje na magiczną kulke. Ta tutaj nie była zbyt .. intensywna, aczkolwiek jakby nie patrzeć, gówno to gówno.
Po wydobyciu i oczyszczeniu zarówno kulki jak i towarzysza, dwójka medyków zajęła sie raną na nodze. Metalowy element znów jakby o część cala wysunął się z nogi. tak, to była operacja, trzeba było użyć ostrych narzędzi i, o dziwo, całkiem sporo siły, aby wyciągnąć przedmiot. Przy okazji polało się oczywiście trochę krwi, jednakże niezbyt wiele. Cała akcja, mimo wszystko, poszła gładko. Bohaterowie jeszcze raz przejrzeli ciało Małego pod katem podejrzanych rzeczy , gdy ...
Dla Morta, Arbuza i Zell
... powieki Małego otworzyły się. Towarzysz w pierwszym odruchu postanowił się podnieść, co było utrudnione przez skórzane pasy które blokowały jego nadgarstki. Cyrulicy aż podskoczyli, mogli co prawda spodziewać się tego że Kurt w końcu sie wybudzi, jednakże to zawsze było jakieś zaskoczenie.
Dla Morta
Kurt leżał nagi na stole operacyjnym, nie miał na sobie posoki, swojej ani czyjej i ogólnie czuł się całkiem dobrze, poza tym że był bardzo głodny. Delikatnie swędziała go łydka, ta w którą wcześniej wbiło się coś metalowego. Bok i ramie nawet nie piekły, chociaż niemożliwym było sprawdzenie w jakim są stanie.
Dla Krema
- Jesteś z tych małomównych co? Dobrze, to sobie mało mów, ale dużo myśl, i najlepiej szybko, nie mamy całego dnia.
Rozmówca kontynuował posiłek dziwnie uśmiechająć się do Oswalda.
-
Kurt otworzył oczy i przez chwilę wpatrywał się w sufit, próbując zrozumieć, gdzie się znajduje. Ostatnim, co pamiętał, była walka z diabołem, ból rozoranego ramienia i głos Hieronima zapewniającego go, że Sigmar nad nim czuwa. Teraz nie czuł bólu, nie miał na sobie ani zbroi, ani ubrania, a zamiast miecza trzymał w dłoniach... właściwie niczego nie trzymał. Spróbował się podnieść i dopiero wtedy odkrył, że ktoś przywiązał go do stołu.
Mały szarpnął rękami, początkowo bardziej ze zdziwienia niż ze złości. Skórzane pasy napięły się na nadgarstkach, uniemożliwiając mu wykonanie najprostszego ruchu. Kurt zmarszczył brwi i spojrzał na swoje ręce, jakby nie dowierzał, że coś tak niepozornego może go zatrzymać. Spróbował ponownie, tym razem angażując barki i napinając potężne mięśnie ramion. Stół zatrzeszczał pod ciężarem jego ciała.
–JA... KURT!
Dostrzegł podskakujących ze strachu cyrulików, ale ich obecność niewiele mu wyjaśniała. Nie pamiętał, żeby zgadzał się na przywiązywanie do czegokolwiek. Nie wiedział też, gdzie podziały się jego rzeczy, dlaczego leżał nagi ani co właściwie zrobiono z jego ranami. W głębi brzucha Małego odezwało się dziwne bulgotanie, któremu towarzyszyło narastające uczucie ucisku. Początkowo uznał, że to zwyczajny głód, bo przecież od dawna niczego nie jadł, jednak kolejne, nieprzyjemne skurcze nie przypominały niczego, co znał. Wiedział natomiast, że jest głodny, a ktoś właśnie uniemożliwiał mu wstanie i znalezienie jedzenia.
Zacisnął szczęki. Przez moment przyglądał się pasom, oceniając ich grubość i sposób mocowania. Potem nabrał głęboko powietrza, zaparł się plecami o blat i naprężył całe ciało, zamierzając zerwać krępujące go więzy jednym potężnym szarpnięciem. Na szyi wystąpiły mu żyły, twarz poczerwieniała, a z gardła wydobył się niski, narastający ryk.
– KURT... WSTAĆ!
Szarpnął z całej siły, nie mając pojęcia, czy ustąpią pasy, ich mocowania, czy może jego własne nadgarstki. Jednego był pewien, nie zamierzał dobrowolnie spędzić na tym stole ani chwili dłużej.
-
-
Cyrulik nie po raz pierwszy miał kontakt z pacjentem w stanie szału, ale dziś nie był pewien czy ma kontakt z dobrze znanym Knurem, czy może jednak terapia oczyszczenia wewnętrznego nie pomogło w stopniu wystarczającym. Przezornie chwycił miecz, lecz zanim korzystając z chwil aby wyciągnąć ostrze na widok, postanowił przemówić towarzyszowi do rozsądku.
- Kurt, jeśli zrobisz teraz burdę to zaraz zbiegną się tu wszyscy i zatłuką cię jako kolejnego szalonego, do cholery! Pasy były to gdybyś właśnie jednak oszalał! -
Dla Morta, Arbuza i Zell
Pasy trzymały mocno, bardzo mocno, nawet patrząc na siłę jaką dysponował Kurt. Niemniej jednak nie tyle skóra, co drewno, do której były przymocowane, zaczęły niepokojąco trzeszczeć. Gdyby tak ... jeszcze trochę? Do uszu Kurta dotarły słowa Ulricha, chyba że ... akurat nie.
<Mort, możesz, a nawet powinieneś, dać drugi odpis w tej turze>
-
Kurt zaprzestał szarpania pasów i spojrzał na towarzyszy z wyraźnym oburzeniem.
– Przyjaciele, wasze podejrzenia są całkowicie bezpodstawne. Jestem przy zdrowych zmysłach, wiem kim jestem i pozostaję wiernym sługą Sigmara. Sam fakt, że dysponuję znaczną siłą, nie stanowi przecież dowodu opętania. Proponuję zatem zachować rozsądek, odłożyć narzędzia i rozwiązać tę sprawę bez niepotrzebnego rozlewu krwi.
Kurt uznał, że przedstawił swoje stanowisko wystarczająco jasno. Wtedy jednak w jego brzuchu rozległo się złowrogie bulgotanie.
– Ponadto byłbym wdzięczny za niezwłoczne umożliwienie mi skorzystania z wychodka.
-
Cyrulik zrobił minę jakby dopiero teraz zaczął się prawdziwie o Kurta obawiać, co zresztą odzwierciedlało prawdziwe uczucia Ulricha który przez moment był pewny, że jego towarzysza opętał jakiś Demon Wiedzy lub Demon Elokwencji (jako pobożny mieszkaniec Imperium wolał nawet w myślach nie rozprawiać czy te pierwsze należą do Tzeentcha, a drugie do Slaanesha).
Na szczęście całkiem zwyczajne słowa w materii jelitowo-gastrycznej sprowadziły sytuację do poziomu zwyczajności, iż z lekkim uśmiechem mężczyzna zaczął uwalniać Knura zagadując go przy okazji.
- Masz ranę na nodze, będzie trzeba potem zmienić opatrunek, poradzisz sobie sam lub wołaj Laleczkę. Co do wychodka, będziesz teraz najpewniej robił niczym lub samą wodą, musisz dużo pić. Podałem ci środki oczyszczające, swoją drogą dość drogie... No i te drogie środki, oj, drogie, działały również jak byłeś nieprzytomny. Cały byłeś w krwi, jucha mogła zmieszać się z twoją, trzeba było zapewnić, iż złe fluidy nie zagoszczą w twym ciele.Kwestię wrastającego metalu na razie pominął, a sam kawałek miał ochotę wyrzucić.
-
Dość łapczywie chwycił miskę i w sposób uwłaczający ludziom kulturalnym wysiorbał polewkę. Nie był głodny. Ale widok płynu obudził w nim jakiś pierwotny instynkt by natychmiast zaspokoić pragnienie. Czy to wywołane upływem krwi, czy znieczuleniem.
Oblizawszy usta i miskę z kawałków czegoś co z dużą dozą prawdopodobieństwa uchodziło za grudki tłuszczu i kaszy obrzucił okiem widoczny z wnętrza ruch na ulicy. Nie wyglądał znajomo. Wyglądał dziwnie. Powinno tu panować wyludnienie. Bo chyba nie przyśnił sobie ostatnich godzin w opuszczonym przez żywych mieście. Nie. Z pewnością nie. Wtedy nie byłby przecież zabandażowany. A jednak ulica Bogenhafen w tym miejscu tętniła życiem.
Wstał ostrożnie po pierwszej porażce. I równie ostrożnie postąpił kilka kroków ku wyjściu. Nie rozpoznał jednak nikogo na ulicy. Zostawili go, czy jak?
Karczma zdawała się oczywistym miejscem na znalezienie zarówno informacji jak i kolejnej dawki znieczulenia. Ale, że pamiętał gdzie go cyrulik doglądał, to postanowił zajść wpierw do sali operacyjnej sprawdzić, czy jaką znajomą gębę tam ujrzy.
-
Oswald również się przedstawił, ale nie od razu odpowiedział. I bynajmniej nie dlatego, że zajął się jedzeniem. Odpowiadanie bez namysłu na pytanie tego typu bez namysłu było co najmniej nierozsądne. Tym bardziej, że sam Oswald nie bardzo wiedział, co sam, decydując tylko za siebie, zdecydowałby. Czy warto było ruszać z nie wiadomo kim... zapewne podejrzanym typem. Czy raczej szefem takich typów.
- Parę godzin temu - powiedział, odrywając się od jedzenia - odpowiedziałbym twierdząco. Ale teraz... - Przerwał na chwilę. - Jeden z nas jest ranny i, zapewne, nie będzie zdolny do pełnego działania w najbliższym czasie. A ten osiłek, o którym wspomniałeś... Mógł się na jakiś czas wypalić. Gdy wracaliśmy, wyglądał na oderwanego od rzeczywistości.
- Spróbuję ich przekonać - dodał - bo utknąć tu na nie wiadomo jak długo, to nie brzmi zbyt ciekawie. -
Świątynia w sąsiedniej dzielnicy
Hieronim skłonił pokornie głowę słysząc słowa kapłana, starannie ukrył nieprzyjemne wrażenie rozczarowania na ich dźwięk.
- Rozumiem, świątobliwy ojcze. Na wszystkich nas spadły srogie czasy i brzemię wielkiej próby. Nie śmiałbym prosić was o zbyt wiele, ale złożyłem ojcu Grimmigowi przyrzeczenie, z którego uwolnić może mnie jedynie on albo Sigmar we własnej osobie. Muszę się wraz ze świtą wydostać poza miasto, im szybciej tym lepiej. Widziałem na ulicach, że u was w dzielnicy szaleństwo umysłów znacznie jest słabsze niźli w Kupferdamp, tam jedynie nieliczni zdołali się jemu oprzeć dzięki sile wiary. Rzeknę wam, że dało mi to do myślenia, bo wszystko wskazuje na to, że źródło tego czarnoksięskiego obłędu jest silne, ale ma bardzo ograniczony zasięg.
Bosch nakreślił na piersiach ochronny znak.
- Trza by zbadać jak daleko sięga ta plugawa aura i wytyczyć jej granice, a potem tam kwarantannę ustawić, a resztę miasta uwolnić z potrzasku. Ale to już nie dla mnie zadanie, jeno rada z dobrego serca płynąca. Powiadaliście, że macie kontrolę nad dzielnicą aż po wodę, tędy wierzę, że macie też dostęp do łodzi, a w tym zdrowym na umyśle tłumie na ulicach pewnikiem znajdą się wprawieni wioślarze. Takich nam potrzeba, coby nas z miasta morzem wywieźli, bo misja ojca Grimmiga wielce jest paląca.
-
Słowa Małego absolutnie przeraziły dziewczynę, która mocniej ścisnęła ramię Ulicha, jakby chcąc go zniechęcić do uwalniania go.
- Nie wiedziałam... że jesteś tak elokwentny... - wyszeptała do Kurta z wyraźnym przestrachem w głosie - Głowa cię nie boli? Nie masz zawirowanych myśli? Co byś zrobił, gdyby klient nie chciał dziwce zapłacić? - zapytała nagle. -
Dla Keta
- Hm... Tak, hm... chyba nie do końca zdajesz sobie hm... sprawę z sytuacji. Każdy hm ... chce się stąd wyrwać i wierz mi hm... na słowo, że gdyby istniała prosta droga to hm ... nie byłoby tu tak wiele wiary. Nie wy jedni chcecie opuścić to hm.. miasto. A jeśli chodzi o zasięg tego hm ... szaleństwa, to cóż, i nasza okolica niezbyt jej od niego hm... wolna. Myślisz że hm.. dlaczego moi ludzie noszą broń? Tu hm ... w świątyni? Ufaj, ale miej baczenie. A moja władza, nie taka znów hm... absolutna, mam swój padół, i ludzi, ale nie każdy i hm... nie zawsze mnie posłucha.
- Jeśliście tacy hm ... wytrwali i zdeterminowani to zgłoście się do służby w armii, czem prędzej miasto zostanie hm ... oczyszczone, ten szybciej hm ... problemu się pozbędziemy i żadna pomoc z zewnątrz potrzebna hm ... nie będzie.
- .... Albo i ... jeśliście bardziej zwariowani niż rozsądni, lecz jednocześnie pewni swego hm... celu, to znajdzie się kontakt w straży miejskiej, gdzie wiem, z bardzo dobrego hm ... źródła, że jest oficer co ma posłuch, pozycje, możliwości i szczątku hm... planu, co by siłą przebić się przez kordon armi i opuścić tą hm... pułapkę drogą prostą i trudną zarazem. Nie przez dzielnice centralna, a przez hm... inne przejście.
- Po prawdzie hm ... widząc co się dzieje, sam gotów byłbym zaryzykować hm ... ten śmiały plan, lecz trzyma mnie obowiązek i hm ... bardziej starczy stan. Wiesz ..
Kapłan zbliżył się do Hieronima, bliżej, piewszy raz od kiedy się spotkali, po czym szepnął do ucha Boscha:
- My tu wszyscy hm... zginiemy, prędzej czy później. Oczyszczenie przez hm .. ogień albo żelazo, kły albo maczugi, jesteśmy w kleszczach i co byśmy hm... nie uczylili, raczej marny nasz los, a nadzieja mała.
- A teraz wybacz bracie, muszę hm... oddalić sie. Rzekłem co miałem i nie mam już więcej do powiedzenia. Jeśli sie namyślisz, wróć hm... do nas.
Przewodnik odprowadził Hieronima do bramy, nie był nachalny, lecz delikatnie zniecierpliwiony.
Dla Arbuza, Zell, Marrrta i Morta
Kurt zdziwiony pytaniem Nadji odpowiedział bez większego namysłu, że w większości przypadku wystarczy odpowiednio spojrzeć i jeszcze raz grzecznie poprosić. Sposób działa na większość ludzi, a na tych których nie działa jest jeszcze metoda pieści i pięści. Ulrich rozwiązał Małego i podał mu jakąś szmatę wiszącą w pomieszczeniu, aby mógł się okryć. Właściwie nie było różnicy pomiędzy tym co dostał, a tym co miał wczesniej, jako odzienie więzienne. Kurt zniknął na moment i tylko solidne basy dochodzące zza winkla sugerowały co ich towarzysz robił.W międzyczasie do pomieszczenia wszedł Ergo. Szedł dość niepewnie, jakby bał się że upadnie. Na wargach miał resztki zupy.
Sala operacyjna a przynajmniej tak nazywał sa Ulrich, była już względnie bezpieczna. Zakrwawione szmaty zostały spalone, a ekstrementy usunięte, chociaż oczywiście woń która się unosiła nie była zbyt przyjemna. Dalej nie było z nimi Hieronima oraz Oswalda, lecz mało kto miał teraz głowę ich szukać. Potrzebny był odpoczynek i może jakaś strawa.
Dla Krema
- To próbuj, próbuj, czas niby mamy, ale tak niekoniecznie. Osiłek jak osiłek, myśleć za wiele nie musi, byleby siepiał w dobrą strony, a z tego waszego najeżonego bełtami to umierający nie jest, łazi po ulicy jak dziad, ale łazi, zreszta możecie go zostawić, Wasza wola.
- W ogóle możecie tu ostać i szczeznąć, mnie to wsio równo. Próbować sam będe, z Wami czy bez Was, lecz jak mówi porzekadło, w kupie raźniej, kupy nikt nie ruszy.
Dla wszystkich.
Po dłuższym czasie grupie byłych więźniów udało się na powrót spotkać, w kanciapie przy strażnicy. Powoli zbliżał się wieczór. Na tą noc mieli zapewniony nocleg i jako taki posiłek - zadbał o to dowódca strażnicy.
Ergo wyglął lepiej, poruszał sie o własnych siłach, podobnie Kurt, który może cześciej chodził za potrzebą, lecz wydawał się być w pełni siły fizycznych, ale umysłowych ... również.
-
Kurt wrócił do pozostałych wyraźnie zadowolony, choć jego częste wyprawy za potrzebą zdążyły już nieco ostudzić radość z ozdrowienia. Nie wiedział, co właściwie zrobili z nim cyrulicy, ale skoro rany przestały boleć, a siły wróciły, uznał, że nie ma powodów do narzekania. Pozostawała tylko kwestia brzucha, który najwyraźniej miał własne zdanie na temat całej operacji.
Kiedy wszyscy znaleźli się wreszcie w kanciapie, Kurt rozejrzał się po towarzyszach, ze szczególną uwagą wypatrując Hieronima. Siadł wreszcie przy pozostałych i zabrał się do jedzenia. Przez dłuższą chwilę milczał, zadowolony, że miał jedzenie i spędzi przynajmniej jedną noc bez konieczności przebijania się przez tłum obłąkańców.
– Sigmar był dla nas łaskaw – oznajmił w końcu.
-
Cyrulik był odrobinę zmęczony po pracy nad dwojgiem pacjentów, a zgodnie z lekarską tradycją, udawał cztery razy bardziej zmęczonego niż w rzeczywistości marudząc na ogrom wysiłku i pracy, chociaż w głębi ducha cieszył się, iż poza towarzyszami nie miał innych pacjentów.
Po obowiązkowym wstępie wychwalającym oczyszczanie jelitowe i wychwalaniu zalet lewatyw nad upuszczaniem krwi w celu wyrównania humorów w ciele, Ulrich zasępił się na moment.
- Oby łaska była z nami dalej... Jaki stan miasta? Trzeba uciekać czy może ktoś je odbije? -
Kanciapa przy strażnicy
Odmówiwszy na użytek Kurta płomienną modlitwę nad miskami ze strawą, Hieronim dosłownie pożarł swoją porcję bezskutecznie próbując się powstrzymać przed łapczywością, mlaskaniem i oblizywaniem łyżki godnymi otaczających go plebejuszy, ale nie człowieka jego statusu.
Kolejny przykład tego jak bardzo się zatracał w towarzystwie pospólstwa.
Odsunąwszy od siebie wylizaną do czystą miskę rozejrzał się wpierw wokół, by zyskać pewność, że nikt niepożądany go nie podsłucha, a potem zastukał łyżką w drewno stołu przyciągając uwagę druhów.
- Rozmówiłem się z tutejszym arcykapłanem i sprawy nie wyglądają dobrze - oznajmił śmiertelnie poważnym tonem - Plaga szaleństwa objawia się również w tej dzielnicy, chociaż nie tak licznie jak u nas. Wzdłuż murów miasta stoi kordon armii, który nikogo nie wypuści i który może nawet nie uszanować mnie jako wysłannika świątyni, choć to ciężki grzech. Nie znajdziemy tu pomocy, wszelako ujęty naszą żarliwą wiarą, tutejszy świątobliwy ojciec coś mi wyjawił!
Bosch walnął łyżką w stół podkreślając wagę swoich słów i walnięcie to sprawiło, że komuś przy stole natychmiast wypadła z rąk miska.
- Wpierw rzekł mi, co byśmy jako wybitnie bitni rębacze zgłosili się do garnizonu Bögenhafen i wespół z nimi oczyścili miasto ze spaczenia, ale potem dodał, w oczywistej komitywie, że zna kogoś w miejskiej straży, kto by wiedział jak się wyślizgnąć z miasta cichaczem bez natrafiania na wojsko… bo mus wam wiedzieć, co wyjawiam w akcie wielkiej dyskrecji i nie wolno wam nikomu tego powtórzyć, ale ów czcigodny kapłan zdradził mi w tajemnicy, że wedle niego wszystkim nam pisana jest śmierć w tym mieście, bo wojsko na zewnątrz murów ma przykaz, coby nas wszystkich pozabijać bez wyjątku, aby się żaden szaleniec przypadkiem nie ostał.
Ktoś przy stole wciągnął głęboki oddech, ktoś inny upuścił na stół ledwie co podniesioną miskę.
- Będąc człekiem wykształconym i obytym że światem podzielam te podejrzenia - ciągnął dalej Bosch - Gdybym był generałem tej armii, dla zbawienia naszych dusz pewnie uczyniłbym to samo, lecz to nie zwalnia nas ze świętego obowiązku ucieczki z Bögenhafen. Co zatem rzekniecie? Zacznijcie też ruszać głowami, nie oczekujcie, że cały czas to ja będę myślał nad naszym ratunkiem… - napominający wzrok mytnika zatrzymał się na uroczej twarzyczce Nadii - …zwłaszcza, kiedy nie widzę jakiegokolwiek śladu wdzięczności za moje ekstraordynaryjne wysiłki.
-
- A ten znów swoje... - Ergo skrzywił się rozmasowując ostrożnie po opatrunku - Ekstraordynariusz w ząbek czesany. Pomysł wiać stąd iście dobry. Ale czemu z pustymi ręcamy? Zbrojni puszczają z dymem dom za domem i żal żeby się tyle dobra marnowało przeca. Ja wam mówię, odwiedźmy jakie wille kupieckie i zaratujmy chudoby przed zatraceniem. Znam nawet jedną wartą fatygi. Tylko by trzeba wrócić pod warsztat łapiducha. Tam Linda została. A mówię Wam, z tą łasicą obłowimy się jak te hieronimowe purpuraty.
Cześć! Wygląda na to, że jesteś zainteresowany tą rozmową, ale nie masz jeszcze konta.
Masz dość przewijania tych samych postów za każdą wizytą? Po zarejestrowaniu konta zawsze wrócisz dokładnie do tego samego miejsca, w którym byłeś wcześniej, możesz wtedy również wybrać opcję otrzymywania powiadomień nowych odpowiedziach (e-mailem lub powiadomieniem push). Będziesz też mógł zapisywać zakładki i głosować na posty, aby okazać uznanie innym członkom społeczności.
Z Twoją pomocą tez post mógłby być nawet lepszy 💗
Zarejestruj się Zaloguj się