Sfabularyzowałem Brazil. Jak Hartley chciałby pogadać to chętnie, jak woli nie, to zajmę się dokończeniem badania sektora sieci w pobliżu bazy magistratu. Może warto by ruszyć ten wątek.
Wykonam cztery testy na kolejno cztery zaprzęgnięte do pracy programy.
Oczy demona - to program, który wykrywa, rozpoznaje programy od userów. siła 8
Identyfikator viruali - siła 7
Dwókruk - program wykrywający z możliwością śledzenia. siła 5
Skryba - interaktywny program z namiastką inteligencji. siła 3

Mieszkanie w H10, późny wieczór 14.07.77

Zejście Shivy do płaskiej wywołało u Brazil tyle ambiwalentne odczucia, że nie zdołała odpowiedzieć na kolejną wiadomość Shawna. Oglądać ciekawa, ale nie oglądać by wołała sprzętu i zapisu wypłaszczonej hakerki. Niełatwo jest spoglądać w chwilę śmierci mięsa mózgu, niełatwo tym bardziej, że to podróż poza czas. Przeszłość, która w cyfrowym świecie może się wydarzać w nieskończoność. Obrzydzał Brazil taki gwałt na ludzkim umyśle, nie chciałaby żeby ktoś obnażał ją w podobny sposób, ale ciekawa była zapisu decka, jak stronic magicznej księgi poznania. Tajemnic tam zapisanych, które mogły uchronić ją od podobnego losu.

Zepchnęła rozterki w kąt, zaangażowana w angażowanie Hartleya i siebie samej, skupiła się na filmie od Raze'a. Wszystko pod krypto z pełną kontrolą zapisu elektronicznego z mieszkadła. Emocje udzieliły się obojgu widzów owocując konstruktywną wymianą spostrzeżeń. Goście ewidentnie oczekiwali poklasku, lub sprawdzali swą pozycję wobec fixera.
-Jakby nie dbali o własne życie, a o wizerunek gangu... - zawahała się - ...albo sekty.

Jedno było pewne Swich pakował się w kłopoty i wciągał w nie innych.

-Może są śmiertelnie chorzy i wymieniają akolitów aktualizując ich wszczepami, albo to antki. - rzuciła jeszcze do Hartleya i przesłała mu dane - W poszukiwaniach pomoże ci asystent, nazywa się Murzyn i jest bardzo dumny ze swojego imienia. Podsyłam ci komendy i kody dostępu do jego funkcji. Wydaje się zajmować RAM, ale udostępnię ci zasoby całej chaty.

Sama szukając głębiej skryła swój ślad za pięcioma serwerami i pięcioma bramami. Nie szarżowała na posterunek policji, czy nawet bramy gangów z Kabuki, śliznęła się przez spożywczaki, bibliotekę i udało się przez sklep z bronią. Wszystko w mięsie, tyle, że komendy wydawała szybciej główką niż paluszkami, a pazurki nie przeszkadzały.

Nic nie znalazła, może była zbyt zachowawcza, ale zaraz pomyślała, że może Shiva nie była. Mack również nic nie znalazł i znów ta ambiwalencja, bo i dobrze i szkoda. Impulsywnie wysłała do Raze, trochę w złości, zaraz pożałowała, że go bardziej nie nastraszyła. Chciała go mieć przy sobie i podzielić się problemami, ale te bladły przy jego. Odrzuciła, bo główka racjonalna wygrała, chęć wysłania wiadomości do Swicha, żeby zaraz wracał, najpierw wolała rozmówić się z resztą, bo niepokoiła ją beztroska, lub może bezmyślność kolegów.

Kolejny raz zepchnęła wszystko i z kolei przeniosła uwagę na Macka.

-Dzięki, dobra robota. Fajnie, że ktoś czasem chce pomóc za puszkę piva. - zaśmiała się, - No wiem, że to ja zajebałam ci pivo i jeszcze zaciągnęłam do przeszukiwania baz, bo mnie facet poprosił, ale to wszystko jedno. Tyle dostajemy co dajemy. No i jak masz jakieś problemy z glinami, czy coś to zawsze mogę spróbować pomóc. Nie od razu, bo mam teraz zlecenie i nie ukrywam trudne. - znów ten uśmiech czarownicy - Nie musze w nic wierzyć, mogę sprawdzić. - zatrzymała się, żeby nie powiedzieć za dużo i nie chodziło jej o siebie, a o to co gryzło Macka.

Położyła mu dłoń na ramieniu na wypadek jakby zamierzał wstać i wyjść.

-Powinieneś wiedzieć jeszcze jedno. - wyświetliła holo - To trasa naszych kolegów, wygląda, że zmierzają do mieszkadła. Mam podstawy domyślać się, że mają przy sobie kradziony sprzęt powiązany z zgonem netrunnerki Shivy. No i wiesz, jak trafiły tu za nimi te łebki od Donga, to co się może jeszcze przywlec.

Mieszkanie w H10, wieczór 14.07.77

Trochę się głupio czuła, że zrobiła dramę, że nie odpowiedziała na słowa kolegi kiedy zaryglowała drzwi. Się z drugiej strony rozluźniła, oczyściła, musiała to przyznać: wyrzygała testując przyjaźń, a on zdał test. Przytulił, nie komentował, nie robił min. Była mu zajebiście wdzięczna.

W ustępującym zamieszaniu nie zapomniała o wskazanym przez Hartleya pivie, podjęła, upiła już spokojnie. Wysłuchała uważnie tego co powiedział, a kultura pamięci, do której przystępowała nie pozwalała zapomnieć. Zadowolona z siebie, że zdołała kolegę zaktywować puściła przekaz Raze jak najświeższy hit steem'u.

Tymczasem na peryferiach zwrotka od Shawna. Nie uspokoiło jej to, bo brak kamer to gangi, albo inni rewolucjoniści. Chwilę jej zajęło, choć myśl podjęła to zawiesiła ją, spoglądając w świat cyfrowy, czy nic się do łącza nie klei.
Odesłała - To się zbierajcie stamtąd.

Przydzieliła Hartleyowi pomocników w poszukiwaniach, sama zaglądała głębiej, przez szczeliny znane tylko cowboyom sieci. Była dość wyczerpana głębokim nurkowaniem, a Mack był dobrym kompanem, toteż chętnie korzystała z kulawego interfacu ciała, tak by kolega mógł jej zaglądać przez ramię. Co raz łapała się na tym , że inicjowała komendy na ekranie bez klikania w klawisze, co nie dawało Mackowi czasu na analizę. Brazil czuła misje nie mogła się tylko zdecydować, czy ważniejsze są tagowania Switcza, czy tajemnicze wiadomości Hartleya, a już na pewno wycieczka Shawna, Hifiego i Dingo.

Wiedział Noa tyle o zachowaniach socjalnych, że warto dać się ludziom wygadać ile chcą, ale za język nikt nie lubi być ciągniętym. Usłyszał zresztą dość by się sprawą zainteresować. Bo dawne rządowe obiekty i ich tajne projekty kusiły możliwościami, kusiły wiedzą i artefaktami.

Podziękował, rację przyznał, strach odegrał i udał się na poszukiwania Agi. Uwagę zwrócił mężczyzna, który w niewielkiej kawernie ozdobionej celowo obiektami sakralnymi, tłumaczył coś grupce młodzieży. Osobiście znalazłby im lepsze zajęcie niż wysłuchiwanie kazań moralnych, ale ani był u siebie, ani dobrze znał zwyczaje Jaru. Totez przystanął tylko i podsłuchał, co raz się oglądając, czy gdzieś nie zobaczy Liory, czy tez samej Agi.

Skoro się z pomocą zdeklarował, zadania podjął, pragnął, by jak najszybciej już się do owego zabrać.

1. BlackVault - Nie było wytłumaczone, lub kompletnie umknęło mi między wątkami i stąd pytania, i przemyślenia Brazil. Jeśli hakerka wie o co chodzi to nie zadaje pytania. Edytuję ostatni post. Mack, nie było pytania!
   Nie bardzo rozumiem zatem, czego oczekuje Switch.
2. Keth wysypał mnie z uwodzeniem - zatem tłumaczę - choć bardzo, bardzo nie lubię tłumaczyć motywów zachowania mojej bohaterki.
   Uwodzenie - to nawiązywanie bliższych relacji towarzyskich, bliskich - trwalszych. Nie oznacza podrywu na numerek. Do tego służyć może perswazja, lub aktorstwo, bo coś udajemy. Uwodzenie pozwala wejść w bliską empatyczną relację: Tu patrz: Przyjaźń, którą na swój sposób Brazil okazuje koledze, pozwalając sobie na chwilę słabości w jego obecności. Odsłania się, zdejmuje skorupę.
   W korespondencji MG napisałem zresztą, że wszystko zależy od reakcji Hartleya, nie zaś od udanego, czy nieudanego zdania testu.
   Szczerze pisząc, miałem pewne obawy czy nie zabrnąłem z tym opisem za daleko, bo Mack mógłby od razu odejść do swojego pokoju pozostawiając kobietę z jej problemami. Tylko z tym opisem, a nie z tym że coś sobie tam testuję. Bo interpretacja tego pozostaje w rękach prowadzącego.
3. PvP - jeśli uznam, że jest konieczne, to będzie. Jak w życiu.

Edit: System pozbawiony jest umiejętności korzystania z gotowych rozwiązań dla operujących na nośnikach cyfrowych. W sumie najlepszy byłby do tego interface, ale jest to z jakiś dziwnych powodów elitarna umiejka Netrunnera. To co polecasz Keth jest moim zdaniem inną umiejętnością, ale pewnie już dość krwi napsułem dzisiaj swoimi interpretacjami zasad.

Mieszkanie w H10, wieczór 14.07.77

Kobieta w progu może się i uśmiechała, ale był to nerwowy uśmiech, uśmiech maska, mający ukryć złość jaka zakiełkowała w piętach, eksplodowała w podbrzuszu, a obecnie rozsadzała głowę. Złość, że te głupie bezczelne gnojki, były już tak wyprane ze skupienia, że nie rozumieli co to znaczy spadać. Byli albo tak tępi, albo nie potrafili w ogóle słuchać wciąż rozpraszając swoją uwagę rolkami i interakcją z czatami. W pierwszym odruchu miała zatrzasnąć im drzwi przed nosem, ale to mogli odczytać jako odwrót, a odwracać się nie zamierzała. Wciąż otaczali ją zwartym woniącym chemikaliami kodonem wyższych o głowę testosteronów.

Stała tak chwilę spięta. Wygasiła muzykę. Usta zacisnęła, żeby nie palnąć co miała na końcu języka. Odliczała w głowie: pięć, sześć, siedem.... Wściekła jak osa.

Nikt nic nie mówił, tyle przynajmniej, że się na chwilę zamknęli. Drzwi na końcu korytarza się uchyliły i wyszedł z nich Stefan, konserwator i dozorca. Wszyscy znali Stefana, nazywali go Lewakiem z uwagi na duże hydrauliczne lewe ramię staroświeckiej konstrukcji, który to design przeżywał renesans.
-Cześć Arta, w porządku?

-W porządku Lewak. Dzięki. Chłopaki chcieli autograf.

Lewak był rewolucjonistą i komunistą, dobrze się z tym krył biorąc łapówki jako stróż, musiało to boleć jego sumienie, ale ukrywanie się w kapitalistycznej dżungli miało swoją cenę. Ramię stracił oficjalnie w fabryce (za co pobierał rentę - marną, ale jednak), ale kiedyś jak się spił i próbował chwytać ją za kolano, jak Artemida miała naście lat, zwierzył się, że stracił rękę w Trzeciej Rewolucji Kubańskiej. Później dostał od niej w pysk za te kolana i się więcej nie czepiał.

Stefan przeszedł i wtedy dotarło do Artemidy co ją tak spięło. Nie bezczelność Czakasów, a niesforność kompanów. Jeden Quetzalcoatl wiedział co oprócz próżnych obietnic i zapisania się na kamerach jeszcze udało im się dokonać by zbliżyć się do popularesów w kartotekach. Ping w towarzystwie, wprost nakorowo z decka przez kontroler. Switch założył wspólne konto, to jak igła przypomniało o BlackVault - Czy mam się martwić? - W chuj się masz martwić cwany gapo - przemknęło jej przez myśl.

-Dobra panowie. Inwalidzi wojenni, jak mówiła. Tłok. Jasne? Jak gość nie będzie chciał handlować to sama pogadam z Dongiem. Skotakcimy się. Daj nika na dressholl. - wyjął smarta - Nie, powiedz. Zapamiętam. - zabrzmiało wiedźmo, bo wszyscy wiedzieli, że kult pamięci to działka cyfrowych bytów - Wiecie gdzie mnie szukać tylko bez hałasu i klamek, bo się kurator boczy.

-Piona mamuśka, klawa jesteś.

-Piona to będzie jak się skumplujemy. Nick.

-TyroneeFast - odezwał się Tyrone, przebijając Kakubę. Zabolało go, że jest nieznany.

Brazil machnęła już tylko kilka razy ręką, ci z kolei niechętnie odchodzili, wciąż wgapiając się w jej dekolt. Zaczekała aż odejdą, żeby przypadkiem nie być w odwrocie. Wróciła do środka jak huragan. Zatrzaśnięte drzwi same się zaryglowały, czego Hartley jeszcze nie widział w takim wydaniu. Owszem robił Hajfi, jakieś zdalne piloty, ale Mack nie zarejestrował żadnego ruchu Torquemady, trzasło i klasło, samo. Z głośników zawyła Samba

Brazil zaczęła się kołysać do rytmu na środku niewielkiej salonki. Musiała odreagować. Rytmy wolności, niewinności, namiętności spełnionych i nie.

-Wiesz - zaczęła leniwie - Dlaczego to musi być tak skomplikowane, dlaczego nie może być po kolei. - zatrzymała się - Mack, kurwa, gubię się - czuła, że jest jej bardzo smutno, że czegoś się boi - Potrzebuję trochę stabilności - rozłożyła ręce, a makijaż rosiły łzy - potrzebuję, żebym mogła się na kimś oprzeć. Powiedzieć co i jak i żeby nie tylko zrozumiał, żeby chciał pomóc. Przepraszam, się rozkleiłam. - wtuliła się w kolegę. - daj mi chwilę.

Chwilę poszlochała. Puściła kolegę. - dzięki - otarła ręką smarki z nosa - Muszę coś sprawdzić, te ćwoki, a na czele mój facet mogli narobić sobie kłopotów. Pomożesz mi, czy szukasz czegoś w tych wiadomościach? Sorry - kontynuowała - ale jestem zajebiście głodna, ale potrzebuje normalnego jedzenia i żeby ktoś naprawił odpływ, i żeby była czysta woda w baniaku, i miski prawdziwego ryżu z papryką i orzechami. - wciąż się mieszała, choć udawała, że dochodzi do siebie.

Zmieniła muzykę

Wyszła i zaraz wróciła już w kangórce. Znów krokiem tanecznym. Deck położyła na kolanach - To jak, pomożesz czy nie? Umiesz obsługiwać automatyczne programy? To proste, wyjaśnię. Reagujesz na komendy na ekranie, masz gotową sekwencję komend, możesz wymieniać o tak.

Jednocześnie rozmawiając z Hartleyem zamrugała zaszyfrowaną wiadomość do Żaby, tylko do niego bo jemu i Rezowi wgrała na smarty enigme. - Co tam robicie? Co z tą laską?

Impy wysłała z rozkazami, spijały z sieci na miarę swych skromnych możliwości, odcięła chwilowo sieć, rozwinęła ekran i podzieliła się z Hartleyem filmem od Swicha.

Moje skromne zdanie:
Wolę emocjonować się czytając wpis, niż znać jego zawartość wprzód i tylko czytać fabularyzowaną wersję.

Wcześniej plus dla HiFi, bo też uważam, że nie żyjemy w komunie i chyba to już wyszło i ustalone. To już nie jest wyprzedzanie faktów.
To może jeszcze zakończę scenę z Czakasami -popularesami.

Mieszkanie w H10, wczesny wieczór 14.07.77

Zadowolona z aprobaty Hartleya dla swojego planu, ale zawiedziona, że nie zawiesił na niej wzroku skrzywiła kobieta usta w lewy dziubek. Przyjęła puszkę, pstryknęła zawleczką i ugasiła narastające pragnienie połową zawartości. Uznała, że zdecydowanie musi popracować nad dietą. Pistolet w ręku Macka nieco dodał jej odwagi, swojego nie miała, ale schowała do kieszeni dresów nóż tapicerski. Taki do grubego PCV. Świadoma przy tym, że jeśli zabierasz broń musisz gotowym być ją użyć. Wzięła trzy głębokie wdechy, jak nauczał zwalczać tremę program aktorski, krzyknęła razy dwa: wysoko i nisko, jeden: podeszła do drzwi i otworzyła. Była gotowa.

Zmarszczyła nosek grając złość. - Que barulho é esse? Ele está prestes a arrombar a porta. Há crianças pequenas aqui. Se você o acordar, terá que embalar o Simbul. Esconda as maçanetas! - przekrzykiwała muzykę dobiegającą ze środka

-Ostra mamuśka - śmiał się Ulele - przytulisz do cycuszka?

-Ciebie Ulele to bym zdusiła w kołysce. Czekaj, ktoś cię dusił. Ulele to nie znaczy splątany pępowiną? - zadziornie podniosła paluszek.

Zaśmiali się, tylko Kakuba się połapał.
-Ty znasz nas? My są sławne jurasy. Popularesy.

-No w każdej kartotece. Takie popularesy. Simbula, Ulele, Josef i ten, którego nawet ja nie znam: Spad mi z tymi klamkami z korytarza. Rozmawiam z Kakubą. - dla wzmocnienia efektu połączyła się z rozdzielnią energetyczną korytarza i zamrugała światłami. - nie róbcie tłoku, tu weterani mieszkają na wózkach. - wybrała Kakube, bo wydawał się choć trochę bystry i do tego z wyglądu przypominał jej do złudzenia Hifiego, tyle że był ciemnoskóry. Ba, nawet bardzo mocno czekoladowy.

Nabrała nieprzyzwoitej ochoty, ochoty na gorzką czekoladę. Produkt równie rzadki co drogi. Nie było Arry by odgonić myśl. Dziwne uczucie jak przyszło tak odeszło, ale pozostawiło ślad: Konsekwencje głębokiego nurkowania, czy virus konsumpcji, przemknęło jej przez myśl.

W tle za stojącą bezpiecznie w progu Artemidą przespacerował się leniwie Hartley kładąc pistolet na blacie niskiego małego stoliczka i sadowiąc się na równie miniaturowym zydelku. Miał wzrok człowieka gotowego na wszystko.

-Sru przystojniaki. Spotkamy się jutro na siłce to zobaczymy ile wyciskacie.

1. Hartley - czekam na jakąś reakcję w fabularce. - widzę, że już jest. Dzięki i biorę się do pracy -

2. Image:
   Ja też mgliście pamiętam ustalenia, choć mam wrażenie, że nie wszystko zostało dopowiedziane.
   a) Testując atrakcyjność dodajemy image (bo image to odpowiedni styl noszenia się charakterystyczny dla postaci). Jest jeszcze moda i styl, to odpowiada za odpowiedni dobór garderoby, inny w przypadku spotkania z bosem Yakuzy, inny na imprezę w clubie.
   b) W przypadku testowania perswazji, lub uwodzenia, odpowiednia (podbita) atrakcyjność może wpłynąć na skalę sukcesu. (są o tym wzmianki w podręczniku) - bonus wg uznania MG.
   Będę piłował ten temat, bo w opisie świata wyraźnie stoi, że w świecie cyberpunka poza, atrakcyjność jest bardzo ważna, a rzadko zdarza się, by przekładało się to na rozgrywkę.

3. W tej rozgrywce nasze postaci nie miały szans na interakcje, ale w zamyśle dość dobrze się znają. Wiecie zatem, że Brazil ma bardzo luźny stosunek do prawa, ale jest jednocześnie osobą bardzo empatyczną i posiada ugruntowane zasady moralne.
   Nie będę przeskakiwał tu do opisywania reakcji na rzeczy, o których nie ma pojęcia.

4. @Marrrt napisał w [komty] Syreni Śpiew Neonów:

AI: Moja racja jest mojsza:) Wolę avatary z krwi i kości.

Zgoda. (choć nie znam pochodzenia swojej fotki)

5. Wyobraźcie sobie, że Artemida też ma swoje sprawy i nie jest laką, której mówi się skacz, nurkuj, itp..

6. @GreK napisał w [komty] Syreni Śpiew Neonów:

@ketharian , mnie to zupełnie nie przeszkadza, że musisz to weryfikować i masz przez to więcej roboty

Mi przeszkadza. szczególnie kiedy też muszę szukać informacji w kilku wątkach. A meta gra jest beee

Yyy.. Brazil miała na myśli pivko, bo jej na pewno w gardle zaschło.

Fabularka poszła, czekam na odpowiedź Hartleya i mogę pisać dalej. Oczywiście Brazil jest otwarta na alternatywne rozwiązania.
Raze - wszystko co może Artemida to sprawdzenia bazy danych w celu poszukiwania powiązań nazw i twarzy (image albinosów!), oraz opisanie czym jest otagowanie (na to pytanie musi odpowiedzieć Keth), ale przypuszczam, że chodzi o to, że gość nagrał Switcha i otagował jego profil, czyli go śledzi w sieci. Mogłaby Arra jeszcze trochę pofantazjować na ten temat i pospekulować, ale niech demiurg rozsądzi.
Poczekaj proszę zatem na rozwój fabularny.

@Marrrt napisał w [komty] Syreni Śpiew Neonów:

Chyba, że jakieś grupowe całej paczki. To się nie wyłamię.

Podbijam.

Mieszkanie w H10, wczesny wieczór 14.07.77

Wiadomośc wysłana, misja kompletna, po sekundzie analizy Brazil zatrzymała wagonik z robakiem pędzący w trzewia systemu H10, za bramy dostępne ochronie i policji, być może niepotrzebnie się tak angażowała, miała kupę do nadrobienia, a uganiała się za cieniami. Już miała powrócić do przeszukiwania digitalnych sektorów przy magistracie, kiedy wbił się Mack.

-PILNE. Sprawdź na kamerze, kto nam się dobija do drzwi. - takie to lakoniczne, może chciał jednak pogadać, przeszło jej przez myśl.

Sprawdziła, bo racjonalny odruch taki w świecie cyfrowym, a kamery blokhausu na wyciągnięcie ręki. Przeszła tylko w półświadomość by wymienić programy między deckem, a bazą. Znów na kontrolerach, zajrzała na korytarz, obraz przekazała na smarta Macka. Wykorzystując wielozmysł zlokalizowała urządzenia, z którymi mogła się spiąć w razie awantury. Na zraszacze przeciwpożarowe nie mogła liczyć, system dawno wysechł, ale megafony dla potrzeb propagandy były sprawne i dostępne, podobnie system oświetlenia.

Wiedziała, że zaraz będzie musiała się wynurzyć i zmierzyć z mięsem. Nieco ją to deprymowało, nieco kręciło, znów oblec się w piękną suknię ciało. Jeszcze do Hartleya - Zaraz będę z Tobą, przygotuj proszę tego jednego co miałeś jeszcze w pokoju.

Na zerwany oddech była gotowa, ale fala łaknienia otumaniła umysł zwierzęcym instynktem. Pewnie z tego powodu większość cowboyów sieci było w rzeczywistości taki grubasami. Mózg potrzebował dużo energii i reagował łaknieniem, głodem niezaspokojonym, zabierał z pożywienia co potrzebował, a resztki odkładały się w boczkach. Brazil wielokrotnie to analizowała i odbyła nawet po kurs symulacyjny, nie chciała by jej ciało zamieniło się w galaretowatą poczwarę.
Złapała się kierowanej medytacji. Poszła za swoim zwierzem przewodnim: Arrą. Przez chwilę bolało, ale przystroiła się w pióra, głód opanowała garścią orzeszków.
Wzleć Brazil, leć. Odleciała.
Się wyrównała Artemida, zagryzła do krwi dolną wargę. Ciężko podniosła się z wyrka, nieco zatoczyła, równowagę odzyskała. Jeszcze trzy oddechy i wkroczyła do salonki krokiem kapłanki. Dopiero spostrzegła, że ma kurtkę zapiętą pod szyję. Podczas nurkowania ciało się wychładza, Brazil nie była przyzwyczajona, jak co po niektórzy specjalnie wchodzący do lodowatej wody dla szybszego transferu myśli.

-Załatwię sprawę. - oznajmiła na wejściu - Sorrka za śpiocha. Mamy tam pięciu Zulu Chakka. - wskazała na korytarz - Od lewej: Kakuba, Josef, Ulele Buntu, Simbula, ostatniego nie zidentyfikowałam. Krótka broń automatyczna. Pogadam z nimi, wystarczy, że będziesz ubezpieczał i pokażesz się w tle. Możesz zrobić wkurwioną minę - przekrzywiła główkę - w sumie jesteś gotowy.

Brazil mrugnęła obojgiem oczu i z głośnika poleciała muzyka

Głośno!

Poczuła, że robi się jej gorąco, zdjęła kurtkę i zajęła miejsce przed ekranem włączając lustro. Makijaż rozmazany, włosy skołtunione, przynajmniej pot między piersiami był na miejscu, ale już koronkowy stanik nie pasował do sytuacji. Zdjęła go uwalniając piersi i zajęła się poprawą wyglądu. - Niech wiedzą, że jesteśmy, niech kalkulują, niech tracą cierpliwość. - tłumaczyła odnawiając zaklęcia na twarzy, rozczesała włosy i wróciła do pokoju po górę bikini zdobną we flagę Socjalistycznej Republiki Brazylii. - Moglibyśmy odpuścić i wystraszyć ich nagonką z megafonów, ale unikanie konfrontacji kiepsko wpłynęłoby na naszą reputację. Co o tym myślisz? - Jeszcze mocniej zrosiła piersi.

-Gotowa, a ty?

Choć grała opanowaną to w istocie była mocno spięta, szczenięta mogły nie tylko ujadać, ale też gryźć, była przygotowana na szturchnięcia i pałki, ale nie na kule z maszynówek. Nie zamierzała jednak dać się zastraszyć i zrujnować reputację. Kto raz zaczął uciekać, ten tylko prowokował do bardziej zażartego pościgu.
Kolejna wiadomość od Switcha - Sprawdź BlackVault. Otagowanie? Mam się martwić? Ogon? - odruchowo sprawdziła na smarcie, choć deck odbił wprost na korę.
Wiadomośc jeszcze podkręciła jej niecierpliwość. Czuła się popędzana i sama się popędzała, bo spraw czekało kilka.
-Trochę... - odesłała

Odpis będzie niebawem, mój babiniec też się stęsknił. Za przerabianie mojego avatara z pomocą AI dziękuję. Jest dobrze i nie trzeba zmian.

I jeszcze jedna kwestia: Image.
Jeśli prowadzenie pojazdu dodaje się do refleksu, prowizorka do umiejętności technicznych, a zastraszanie do opanowania, to image powinno dodawać się do atrakcyjności 1:1, a nie zwiększać ją trochę jak sugerował Keth w naszej prywatnej korespondencji.

Jaki telefon? To niby nie poradzimy sobie z Mackiem z kilkoma czarnoskórymi szczeniętami?
To chyba żart.

Nie mam jak się skupić i stworzyć sobie warunków do swobodnego fantazjowania. Mam plan na działania Artemidy, ale ubiorę to w słowa dopiero w przyszłym tygodniu. Wracam z tyrki we wtorek i będę już cisnął zgrabny odpis uwzględniając uzyskane informacje i interakcje z Mackiem i czekoladowymi chłopcami.

Całe to błogie ciepło, zakopcenie całe, uśmiech kobiety, wszystko go to rozleniwiło, poddawał się temu chętnie, rozpływał się, słuchał leniwie, jak plotek w rodzinie. Na słowa Liory, spokojnie, jak przystało na różnicę wieku nabrał trzy łyżki zupy i rozkoszował się ciepłą strawą. Strawą robioną z sercem. To było podwójne zaspokojenie, głodu brzucha i ducha. Wreszcie odwrócił się do już zniecierpliwionej młodej kobiety, uśmiechnął spod zarostu.
-Idziesz z tyłu nie chojrakujesz. Bardzo mi miło. Jedz, nie wiadomo kiedy znów trafi się nam taki serwis.

Znów z lubością smakował prostą nalewkę. Poszedł nawet po dokładkę i podziękował kobiecie nazywając ją matką. Noa był kiepskim kucharzem i ludzi posiadających tę sztukę bardzo poważał. Kiedyś pewien mocodawca powiedział mu, że kulinaria wyznaczają pozycję człowieka w świecie, czynią go oświeconym, lub barbarzyńcą. Cohen miał wrażenie, że sprawa nie jest tak prosta i jednoznaczna, niemniej lubił dobrze zjeść. Podobnie jak Wól, ten również przyszedł po dokładkę.

Wrócili z drugą porcją, kiedy Liora kończyła posiłek.
-Proszę znajdź Agę i przekaż jej, że proszę by znalazła dla mnie chwilę - poprosił Liorę testując jej lojalność i determinację. Jednocześnie pozwalając odegrać w zwiadzie już konkretną rolę. Oznaczało to przyjęcie do paczki zwiadowczej i pewną konfidencję.
-To co? Pogadamy z nimi. - rzucił do Fruwacza i Woła. - Sprawdził byś Fruwacz może ten filtr, to ci głupie myśli ze łba wybije, a Wól zapewne rozkocha w sobie miejscową karczmarkę. - rzucił spojrzeniem na starszą kobietę przy kuchni. Roześmiał się, choć żart nie był jakiś przedni, to przynajmniej był. Tak budowało się relacje, tak szukał rodziny. - wybaczycie.

Podszedł z niedojedzoną zupą do grupy rozprawiającej o tajemniczych korytarzach.
-A D14, raczej nie licho.
-Co?
-Nie ma stworzenia i zjawiska licho. Jestem Noa, Pokażcie gdzie ten korytarz. I dawajcie te straszne historie.

Miał nadzieję Cohen, że sobie naniesie na topografię korytarze D14, kiedy już wyjdzie z kompleksu i spojrzy na niego z góry.

No właśnie, nie słyszy otoczenia verite, ale jako, że jest podpięta do sieci sygnały połączeń przychodzących, komty w socjal mediach, czy dzwonek do drzwi mieszkadła gdzieś tam w tle są "słyszalne". Oczywiście ustawienia decka mogą te przychodzące sygnały selekcjonować i skutecznie wygłuszać, ale są dostępne na wyciągnięcie "ręki".

Moim zdaniem natarczywy dzwonek odbija się Brazil w tle. Oczywiście to ignoruje. Można zobaczyć co z nią, bo w sumie to przecież nie wiadomo. Mack nie wie czy jest na wyślepie, czy śpi, czy ogląda rolki, czy....(na pewno przyszło wam do głowy coś szalonego). Można nią terpać, choć nie trzeba, wystarczy przesłać wiadomość priv z priorytetem.

BBS Obskórniak

Patrzyła, niepatrzyła na górujący Avater Salomona. Uderzyło ją po co mu ta postać, skąd potrzeba, czy ją kto zaszczepił w jego kodzie, czy to pieśń innego życia, po co pseudo słowa między nimi, ta fasada, iluzja niedoskonałej rzeczywistości? Wszystko to w opozycji do swobody, koncentracji wolnej od niedoskonałości mięsa. Bo przecież nie drażnił Brazil w tym stanie natłok informacji, który mięso przysporzyłby o mdłości, nie męczyło podróżowanie, nie dręczyło sumienie.

-Salomonie. Dlaczego tu pozostajesz? Co cię trzyma w Obskórniaku?
Avatar Salomona zamigotał.
-Nic mnie tu nie trzyma mlekopiju. Podróżuję gdzie chcę, ale to nie twoja sprawa.
-Nie moja, ale jestem ciekawa.
-To dobrze. - udawał uśmiech Avatar - Pokaż mi jakiś twój kod, to poświęcę ci więcej uwagi.
Szamanka błogosławiła konstrukt ludzkim żartem.

Blokhaus H10; wieczór; mieszkadło

Zawróciła Murzyna i opuściła BBS. Świadoma skarbonki informacji, którą zgromadziła, postanowiła wrócić w przestrzeń decka i nadpisać ową. Wynurzyła się. Pierwszym co poczuła był ból gazu w płucach, mięso choć piękne było jednocześnie zwodnicze. Kiedy już przyzwyczaiła się na powrót do świadomego oddychania, poczuła głód. Pracujący na nadludzkiej przepustowości mózg zdawał się już pożerać jej ciało. Wstała i z odrazą włożyła do ust niedojedzone burrito. Kęs wystarczył, żeby oszukać ciało. W ustach miała sucho, burrito pęczniało. Baniak na wodę pusty, wparowała znów do Macka i wyrwała mu z dłoni półpełną puszkę piwa. Opróżniła.
-odkupię ci. - otarła usta.
-obejdzie się.

Ledwie doszła do siebie, włożyła do ust gumę do żucia i klapnęła na powrót we własnej celi obok Decka. Wpatrzona w okno, w ukryty za mgłą bliźniaczy wieloblok, bezwiednie muskała kontroler, przymknęła oczy, obraz bloku zniknął zastąpiony jego cyfrową wersją. Brazil przeniosła świadomość do rodzimego blokhausu H10, dobrze już poznała strukturę systemu danych H10, uznała, że podejmie jeszcze jedną próbę i poszuka mięsa hakerki. Działanie było podobne do jej głównego zadania i stanowiło znakomity tutorial.

W digitalu

Zaczęła łagodnie od zaczepienia się w system monitoringu i nasłuchu, tak nasłuchu. Wciąż słuchają. Sprawdziła niespiesznie zapisy użycia zamków i kamer z klatek schodowych, by ocenić kiedy obiekt ostatni raz był zauważony w korytarzu i czy było to wejście, czy wyjście. Trafiła na rejestrację użycia zamka, na kamerach wszystko się zgadzało, kobieta nieco wyższa i tęższa od Brazil, oceniła hakerka, fenotyp ze środkowej azji - relacjonował skryba. Shiva, jak domniemała Arta, ubrana w luźne spodnie koloru zgaszonego szafiru, khaki kurtkę z polikevlaru za kolana. Miała ze sobą niewielki plecak w militarnym stylu w kolorze kurtki. Arta wypatrzyła porty skroniowe w stylu biżuterii Dark Side, pięć kolczyków w lewym i trzy w prawym uchu, wstrzykiwany podskórnie makijaż nano karma44. Tę samą kobietę odnalazła hakerka na zapisach kamer wyjścia kilka minut później.
Cały rekonesans uczyniła używając kontrolerów.

Mając wstępną orientację przygotowała skolopendrę i wysłała za ścianę danych blokhausu H10 ścieżką nowych lokatorów. Ludzie się zmieniali, a ci nowi wciąż prosili o potwierdzenie kodów, wejściówek, to była łatwa furtka do danych systemu. Brazil miała zamiar wejść do systemu mieszkania 877 i sprawdzić jakie sprzęty i kiedy były tu ostatnio używane, jak był aktywność lokatorów i gości. Łagodnie surfowała po znajomych kanałach komunikacji, kiedy odezwał się verite. Lokalizacja w okolicy. Prośba o plany zabudowań. W mięsie byłaby rozdrażniona takim tyłka zawracaniem, ale w digitalu, emocje ustąpiły racjonalizmowi, Brazil zawsze pomocna, zawsze matka i kochanka, wysłała wózeczek z programem za bramy fortecy H10 i udała się poza czasem do BZP - bazy zabudowy przestrzennej Night City. Zalogowała jako deweloper z planem wyburzenia i zagospodarowania, uzyskała dostęp do teoretycznego stanu.

Tymczasem posłała w grupie:
-Gdzie wy jesteście szczury? Mieliście wpaść do mieszadła. Przesyłam stan teoretyczny. Na faktyczny, to bym się musiała z łączyć z satelitą, albo na miejscu. Trzeba było wziąć dziewczynę na spacer i kupić chrum-chrum, najlepiej jakiegoś chinola, z prawdziwym ryżem i kapustą.
Wasza lala opuściła H10 trzy dni temu o 11:43. Od tamtej pory nie wróciła.
Macie raporcik:
Ostatnie użycie zamka do mieszkania 877: 11.07.77 godzina 11:36
Kamera z korytarza zarejestrowała obiekt: Kobieta średniej budowy, około 170 cm wzrostu, biała azjatka, ubrana w luźne spodnie koloru zgaszonego szafiru, khaki kurtkę z polikevlaru za kolana. Miała ze sobą niewielki plecak w militarnym stylu w kolorze kurtki. Znaki szczególne: Porty skroniowe w stylu biżuterii Dark Side, pięć kolczyków w lewym i trzy w prawym uchu, makijaż nano karma44.
Kamera z wyjścia D4: Osoba z korytarza widziana o 11:43, bez towarzystwa - udała się na północny wschód.

Dobrze się Noa wyspał, leżało mu się dobrze, wstawać nie chciało. Poranna krzątanina choć zupełnie różna od wszystkiego co znał, wydawała mu się muzyką bezpieczeństwa. Zdrowej równowagi. Ale to nie był Dom nad jeziorem, nie ostatni przystanek. Za sucho, za blisko bandytów. Noa miał plan jechać na północ, gdzie zasobów jest dość, a większość ludzi odstrasza surowy klimat i brak osad do łupienia.
Westchnął przeciągle, kiedy pomyślał, że jednak wolałby jeszcze dołączyć to rodziny żonę. Czy nie był zbyt zachłanny? Miał wszak już tak wiele: Woła, Fruwacza, Liorę. Dwa rewolwery, wyliczał w myślach.

Poruszenie wielkiego kompana, wyrwały Cohena z półsnu i sprowadziły umysł na powrót do aktualnych spraw. Próbował sobie przypomnieć, co mówiła wczoraj Aga, coś o krecie, świtało, dzwoniło, ale nie wiedział w którym resorze. Przypomniał sobie o zwiadzie i o podjętej i dobrze przespanej decyzji. Oko uchylił na słowa Woła.

-Nooo. - przytaknął - moglibyśmy się rozejrzeć. Skoro miła pani tak zapraszała, to odmawiać niegrzecznie. Podniósł się wpół i usiadł na posłaniu przecierając zaspane oczy. Długą ręką sięgnął po dzbanek z wodą i osuszył niemal do dna. Resztką przemył twarz i kark. Żałował, że nie zostało na nogi, no ale może później.

-To gdzie dają tę pyszną zupę, którą tak czuć? Wydaje mi się, że wyczuwam kumin. - zaczął powoli wstawać i zakładać ubranie. W końcu jakby sobie coś przypomniał.
-Słuchajcie, podjąłem decyzję, że pójdę zbadać ten ich punkt obserwacyjny. Mapy są nam potrzebne, a ci ludzie poprosili o pomoc. Uważam, że jeśli ktoś prosi o pomoc to należy jej udzielić w miarę swoich możliwości. Może to naiwne, ale każdemu należy się jedna szansa. Nie proszę nikogo, by mi towarzyszył, choć nie ukrywam, że bystre oczy w tylnej straży by się przydały. - uśmiechnął się szelmowsko - Ale dajcie mi teraz tę zupę! - zagrał teatralnie potwora łapiącego Liorę.