Rzecz jasna, żadny szanujący się hobbit nie zadawał się z Bilbo Bagginsem więcej, niż wymagało tego dobre wychowanie. Którego Bilbo mimo lat brakowało.

Otho ją zapewniał, że Sackville-Bagginsowie to jednak zupełnie inna gałąź. Tak mówił, ale zupełnie inaczej stawiał sprawę, gdy była mowa o dziedziczeniu Bag Endu! Bilbo nie miał rodziny, a Otho był synem najstarszego stryja Bilbo, więc dom powinien przypaść mu w spadku. Co prawda najstarszym bratem stryjecznym Bilbo był Falco Chubb-Baggins, ale jednak prawa Otha były większe.

Z trzeciej strony... Bilbo się nieźle trzymał, jak na swoje siedemdziesiąt lat. Gdyby nie był takim dziwakiem, to byłby interesującą partią. Cóż jednak zrobić? Może dobra żona wybiłaby mu wałkiem głowy głupoty i by się ustatkował?

Zatupotała nogą.

Wiek miała stosowny do zamążpójścia. Ale którą partię wybrać? Czy Othon był dobrą partią? No, był jeszcze Dudo Baggins, brat Drogo. Oraz Wilibald Bolger, ale ten pochodził ze wschodniej ćwiartki.

Więc tak czy siak Baggins. Tylko który?

Tup, tup, tup...

Hm... lepiej więc trzymać rękę na pulsie, by wiedzieć, co knuje Bilbo. Zwłaszcza, że zaprosił Drogo, który ma się żenić. Kto wie? Może chce mu jakąś część majątku zapisać? Albo... Bag End obiecać? No, tak być nie może, o nie!

TUP, TUP, TUP...

Do tego zaprosił go z narzeczoną Brandybuckówną. I jej bratem.

Tup, tup, tup...

Jak nic, będą go chcieli namówić... i ci nieokrzesani Tukowie...

No tak, trzeba się udać. Niezbyt ochoczo ani gorliwie, to pewne. Kto jak kto, ale ona, Lobelia, nie jest osobą nachalną, rzecz jasna. Trzeba się przygotować stosownie. Kto wie, czy zaproszenie figlem jakimś nie jest? Zatem... czy powinna zjawić się tam sama? Czy może poprosić o towarzystwo Othona?

Tup, tup, tup...

Wstawiła imbryk na ogień i wyciągnęła ciastko ze słoika.

Dziwak, na po prostu dziwak. Chociaż bogaty...

Lobelia Bracegirdle
	- Radam widzieć drogi Bilbo - ozwała się wtem Lobelia wstając i zaczynając krążyć po pomieszczeniu - że mimo kawalerskiego stanu starasz się dbać o domostwo.

- Jak na mężczyznę, rzecz jasna - dodała szybko, jednocześnie lustrując wzrokiem półki i blaty.

- Ale winieneś zważyć na słowa Prymuli, narzeczonej kuzyna, przyszłej pani Baggins... Nie mówmy może o intencjach, bo tymi różne miejsca można brukować... - zamachała przy tym energicznie ręką.

- ...ale zważ, na jaki szwank reputację swych bliskich krewnych wystawiasz. Ludzie gotowiby pomyśleć, że zrobiłeś z nich... w-ł-a-m-y-w-a-c-z-y - zakończyła akcentując ostatnie słowo.

Wzrok przy tym padł jej na okładkę książki, której ktoś - Bilbo, niewątpliwie - nadał tytuł „Przygody dobrego goblina Czmycha”. Z tejże okładki wyzierał naszkicowany obrzydliwy stwór ujeżdżający dzika. Biedna Lobelia z trudem powstrzymała odrazę.

Nie wiedziała, że Bilbo od wielu lat snuje nastolatkom bajki o stworach cudacznych, demoralizując młodzież. Która zbyt często nader rada tej demoralizacji była, jak to już z młodzieżą bywa. Ostawmy to. Faktem było, że Bilbo jął te opowiadania spisywać. A nawet planował, że kiedyś wyda tomik zdobiony przepięknie.

- Nie godzi się. Do tego przez rzekę? Rzeki są niebezpieczne. I mnie się widzi, że Prymula słusznie ich się obawia. Cieszy mnie, że w tym towarzystwie tak wiele rozsądnych głosów się znalazło.

Zatupała nogą obrzucając zebranych spojrzeniem.

- Cóż, jeżeli kustoszka po dobroci mapy dać nie chce, widać ma ku temu powód! A na taki powód pewnie trzeba byłoby sobie zapracować. Jestem święcie przekonana, że gdyby wszem i wobec szanowana i poważana hobbitka - czy hobbit, rzecz jasna - z prośbą podobną się zwróciła, problemu by nie miała. Dyplomacja drogi Bilbo, dyplomacja...

- Mogłaby to właśnie Prymula prosić o dostęp i wypożyczenie, pod pretekstem użycia tej mapy do sporządzenia jakowejś niespodzianki czy prezentu dla narzeczonego. A gdyby pani Slowfoot jej odmówiła, sama by się na niechęć szanownych obywateli naraziła, ot co!

Wykonawszy swą perorę, rozejrzała się po zgromadzonych.

- Zatem wytłumacz nam drogi Bilbo, jakiż to powód jest, by nas nie można było zobaczyć w Hobbittonie nie można, ale już w rozstajach i owszem? - podjęła na nowo, nie czekając, aż pozostali zdążą przegryźć cokolwiek właśnie jedli i zabrać głos.

- To wiadomo, cały Hobbiton gada, że się tu liczna gromada zgromadziła. A jakby tak wszyscy wyjechali i było słychać, że Michel Delving kradzież była... bo nikt nie nazwie tego wypożyczeniem, o tym zapomnijcie... to byle kiep powiąże te wydarzenia.

- Ale czy naprawdę sądzisz, że jeżeli nie zauważą nas wyjeżdżających przez Hobbiton, to się słowo nie rozniesie? A czy to jeszcze bardziej podejrzane nie będzie, jeżeli się okaże, że nie w Hobbitonie właśnie nas nie widziano? A to nie lepiej dla twej sprawy byłoby, aby właśnie przez Hobbiton gromko i widno przejechać, ale w stronę Żabiej Łąki skręcić?

- Tak to mi się widzi. Więc ja się pytam ciebie ponownie, dlaczego? Dlaczego nas obaczyć tam nie mogą, jeżeli gdzie indziej nas zobaczą? Równie dobrze, możemy się za krasnoludy przebrać. TAK! Dobrze słyszeliście! Za krasnoludy. Mało ich tu się kręci? - znowu potoczyła wzrokiem po zebranych.

- Albo czyż nie lepiej by było, gdybyśmy się rozeszli stąd różnymi drogami tak, by każdy nas widział? Zamiast niepotrzebną sensację wzbudzać? Sami to powiedzcie!

I zakończywszy całe to przemówienie siadła by czym prędzej nerwy zszargane zagryźć plackiem. I to wcale nie zszargane przemową, a tym... tym... szkaradztwem na okładce książki. Brrr...

Lobelia Bracegirdle
	– Kto chce iść przez wodę, niechaj się zatem udaje przez wodę. Bronić przecież nie będę.

– Po tym, jak dzisiaj padało, wcale bym się nie zdziwiła, gdyby poziom wody był wysoki a przeprawa trudniejsza, niż nasz gospodarz sobie to zaplanował.

– Ale ja z Prymulą zajmę się Drogo.

– Późno już, dzisiaj jakoś musimy poradzić sobie samemu. Ale z rana ruszę do Hobbitonu zobaczyć, czy nie uda mi się znaleźć brata lub ojca, ich wóz jest duży. Mógłby nas zawieźć do doktora. Kto wie... może większą grupą będziemy mogli się zabrać. Niektórzy mogliby nawet schować się wśród materiałów budowlanych lub przebrać za robotników dla niepoznaki.

– A gdyby kto chciał w rzeczy samej za krasnoluda się przebrać, to ma okazję swym kunsztem się popisać i przebranie zrobić.

– A potem... wszyscy moglibyśmy się w Tukowej Skarpie spotkać. Ale Milo winien podróżować z nami - nie zgodziła się z Rorimakiem. - Co by to było, gdybyśmy do Tukowej Skarpy dotarli przed nim?

– A skoroś skory do przeprawy na przełaj, to weźże ze sobą Esmeraldę, bo widać ciekawa niebezpieczeństw - rzekła wyrzucając z siebie „niebezpieczeństw”, jakby to trucizna była.

– A i Paladin z wami iść może na wypadek, gdyby wasza grupa jednak pierwsza do Tukowej Skarry dotarała.

– Zatem moi drodzy? Bilbo? Wskażesz nam posłania na noc? Zróbcie trochę miejsca, zamiast przeszkadzać. Widzicie przecież, że Prymula nie ma jak się narzeczonym zająć.

–       Grungni (MG)       –	Galeb Galvynssun z klanu Bezekgorogi (Piwodzierżców)	–         Hagrid „Rhyn” Grumsson         –	–  Othin „Zilfini” Angaztromm (Żelaznobrody)  –
@Gladin	@Stalowy	@Wired	@Dekline

21. Durgzet, 7035, przedpołudnie.

Jaskinia na zachód od Varn Drazh i około pół dnia drogi na północ od głównego wejścia do Karak Varn.
Niebo bezchmurne, pogoda dobra.

Grupa sześciu krasnoludów stojących u brzegu wysoko położonej jaskini śledziła wzrokiem opadający balon. Balon należący do grobi. Mimo, iż nie widzieli ich dość wyraźnie, bo to stwierdzić z całą pewnością, to jednak wielki wymalowanych symbol Złych Czaszek na jego czaszy nie mógł oznaczać nic innego.

Postrzelony kilkukrotnie z kuszy przez Hagrida powinien się rozbić, jednak będąc złośliwym na równie z zielonoskórymi poleciał poza zasięg wzroku i zataił swój los przed dawi.

Grupa ta dotarła w pobliże starożytnej twierdzy Karak Varn jako zwiad dla większego przedsięwzięcia, dzięki któremu mieli odzyskać legendarny Młot Wieków należący do mistrza Kadrina Czerwonogrzywego, utopiony w czarnych wodach Varn Drazh. Nie dotarli jeszcze na miejsce a już zwiad ten nabierał większego znaczenia, niż pierwotnie zakładali. Byli przekonani, że karak jest opanowany przez orcze plemię Złych Czaszek, na służbie której zapewne były gobliny. Ale jakie gobliny! Zorganizowane i przemyślne. Na swej drodze oprócz typowych śladów tego tałtajstwa widzieli i naprawioną przez nich stanicę krasnoludzką i ślady intensywnego wyrębu, zorganizowane oddziały, a teraz to - balon obsługiwane z niepokojącą wprawą.

Nic zatem dziwnego, że wywiązała się dyskusja na temat zmiany dotychczasowych planów. Mieli spędzić dzień na wypoczynku, przygotowaniu mięsa ze zdobycznej zwierzyny, naprawach i odzyskiwaniu sił, gdyż dopiero co wyszli ze starcia z trzema tuzinami grobi. Ale czy mogli spokojnie odpoczywać gdy obok nieprzyjaciel w ten, czy inny sposób lądował?

Rhyn zaproponował, że on wspólni z Fennim pójdą zbadać sprawę. Odnieśli bowiem najmniej ran. Przydałaby się im pomoc pogranicznika, ale ten wyglądał jak jeż, tyle strzał z niego sterczało

– Zostać? - żachnął się Othin na propozycję i pociągnął łyk dobrego krasnoludzkiego piwa przyniesionego na własnych plecach z Zhufbaru.

– Myślicie, że ot tak pójdziecie sobie i znajdziecie ten balon? To nie tunele - dodał, po czym dopił zawartość.

– Ha! Póki piwa starczy! - wyszczerzył zęby.

Rhyn nie miał nic złego na myśli. Starał się realnie oceniać stan ich drużyny. Uznał, że Żelaznobrodemu przyda się odpoczynek, w końcu jako najmniej opancerzony najmocniej ucierpiał w starciu. Ale swoimi słowy odniósł skutek odwrotny do oczekiwanego. Gdyby to than podjął taką decyzję, nie mógłby z nią nadto dyskutować. Ale młokos z Norski? No... po takiej propozycji, choćby Othin miał urwaną nogę, to pójdzie! Nie cierpiał, gdy inne krasnoludy traktowały go jako mniej wartościowego, bo tyle chodził po powierzchni... I... z innych powodów.

Logrim oczywiście mógł nadal zdecydować po myśli Rhyna.

– Fenni - rzucił, a imię zawisło w powietrzu. Than potrzebował czasu, by sprawę rozpatrzyć, ale czasu nie miał. Skierował się wpierw do podwładnego, by nieco opóźnić oznajmienie decyzji. - Ruszysz razem z Grumssonem i spróbujecie ustalić, co się stało z balonem.

Khadinbat rzucił bratu spojrzenie, potem powiódł wzrokiem ku szczytom.

– Thanie - orzekł krótko. Cóż miał powiedzieć? Logrim nie lubił, gdy bracia się rozłączali, bo wtedy w razie potrzeby nie mogli ponieść go na tarczy. Decyzja pryncypała była więc zaskakująco. Fenni zamyślił się analizując implikacje tego, co usłyszał.

Thanie, tak rzekł Fenni. No właśnie, thanie... Than Logrim Hagrindrakk, syn Kazrika, władca klanu Khadinbat, poczuł na sobie ponownie ciężar dowodzenia. A gdy pomyślał o Snagrogu...

Wolałby, aby Othin został i odpoczął. Ten może i byłby mu wdzięczny. A może odwrotnie.

– Othinie - rzekł wolno, by odwlec słowa w czasie. - Masz rację, że ich specjalnością są tunele, a nie szczyty gór...

Powiedziawszy te słowa, podjął decyzję i będzie musiał ponieść ich konsekwencje.

... zatem pójdziesz z nimi. Przygotujcie się do drogi. Zbędne bagaże możecie zostawić tutaj, by mniej was obciążały.

Żelazołamacze rzadko kiedy wędrują wystawieni na mocne światło słoneczne. Na szczęście oblewający ich pancerze gorąc był kompensowany przez mroźne górskie powietrze. Ruszyli na wschód szukając obiecującego podejścia pod górę, skąd mieli nadzieję rozejrzeć się po okolicy i dostrzec balon. Lub jego resztki.

Nie udało się dostrzec niczego, co było wyrzucane z góry przez gobliny, natomiast więcej szczęścia mieli z samym okrętem powietrznym.

Wylądował na północny wchód od ich kryjówki, na kolejnej górze, w odległości mili lotem ptaka od miejsca, w którym stanęli po wspinaczce.

Czasza balonu unosiła się lekko nad koszem i nawet w świetle dnia było widać, że pod otworem płonie ogień. Dwie sylwetki poruszały się w polu widzenia.

By się do nich zbliżyć dawi musieliby zejść zboczem w dół, a następnie ponownie wspiąć się w górę. Marszruta nie oferowała miejsc, by się schować. Zresztą okazało się, że nie będzie im potrzebne.

Nerwowa gestykulacja, okrzyki, wymachiwanie rękoma w ich stronę - wszystko to wskazywało na to, że zostali dostrzeżeni.

– Znowu nici z elementu zaskoczenia - powiedział niezbyt zmartwiony tym faktem Fenni. - To co? Lekkim truchtem i spróbujemy ich złapać?

Pozostała dwójka zgodziła się. Hagrid co rusz mierzył wzrokiem odległość, kiedy będzie mógł złożyć się do strzału. Gobliny robiły wszystko, by mu to uniemożliwić. Wdrapały się szybko do kosza i nie bawiąc się w subtelność odcięły przytrzymujące go liny. Balon drgnął i zaczął wolno wznosić się ku górze.

Zbyt wolno. Obie strony zdały sobie z tego sprawę. Przez twarz Rhyna przebiegł uśmiech zadowolenia. Adzą radę dogonić go, zanim się wzniesie.

Jednak balon uniósł się na tyle, że podmuch zaczął go odsuwać od pościgu. Nie na tyle szybko, by nie dało się go dogonić, ale kupił goblinom kilka minut życia. Z wysokości kilku metrów zaczęły wyrzucać przedmioty, przyspieszając wznos. Ale ciągle za wolno...

Dwa tuziny jardów nad ziemią gobliny zaczęły się kłócić, wydawało się, że może dochodzić do walki. Nie trwało to jednak długo. Jeden z nich wkrótce stanął na krawędzi kosza, rozłożył ręce, a pomiędzy nimi rozpostarło się coś, co wyglądało jak skrzydła i upodobniło go do olbrzymiego nietoperza. Chwilę później skoczył i lotem ślizgowym pomknął nad głowami krasnoludów. Balon tymczasem odepchnięty i pozbawiony obciążenia odskoczył w tył i w górę, a jego wznos znacznie się zwiększył. Teraz unosił się szybko.

Zbyt szybko. Dawi byli jeszcze za daleko, by posłać bełt w jego stronę. Jedyne co mógł zrobić Hagrid, to spróbować trafić szybującego goblina.

Othin jako pierwszy dotarł na szczyt, gdzie jeszcze parę chwil temu zacumowany był goblini balon. Mógł zobaczyć, co takiego zostało wyrzucone z balonu. A było co oglądać. Matowy mosiądz pokrywał lunetę w sposób nieodbijający światła. Nawet zanim wziął ją do ręki wiedział już, że jest to dzieło rąk krasnoludzkich. Następnie rozsznurował leżący tobołek, w którym znalazł zapas bełtów podobnego pochodzenia. Tym, co jednak wstrząsnęło nim dogłębnie, była kusza. Tak, również krasnoludzkiego pochodzenia. Wyglądała jak projekt sprzed tysiąca lat, a jednak sprawiała wrażenia śmiertelnie sprawnej. Nie to jednak było w tym wszystkim dla niego takie szokujące. Runy. Runy naniesione na broń.

Angaztromm. Żelaznobrody. Jego klan. Dawno, dawno temu zamieszkiwali Karak Varn. Po upadku twierdzy musieli szukać dla siebie nowego miejsca. Zostali bez domu. Utrata twierdzy dla krasnoluda to bardzo ciężki cios. Wielu z nich nie potrafi spojrzeć swoim pobratymcom w oczy. Radzą sobie w takich sytuacjach na różne sposoby. Część ruszyła w góry szare, albo dalej. Inni do imperium. Jeszcze inni przenieśli się do innego karaku, najczęściej do Zhufbaru. Tak, jak i Żelaznobrodzi. Wielu spośród dumnego niegdyś klanu bełciarzy, nie mogąc znieść hańby utraty twierdzy, wybrało życie na powierzchni, z dala od podziemnych korytarzy. W ten sposób zawieszeni byli pomiędzy swym prawdziwym domem, a Zhufbarem, który ich przygarnął.

Ale teraz... widząc tę broń... Coś w Othinie drgnęło. Wyruszając jako przewodnik z tą ekspedycją robił to bez większego przekonania. Znał teren, mógł służyć za przewodnika. To wszystko. Ale teraz... przodkowie do niego przemówili... ta kusza... to była dla niego relikwia. Znak. Broń już stara, ale miała w sobie coś... Niepomny na to, co się dzieje wokół, na to, co robią jego towarzysze, gdzie się podział balon, dziękował niemo, wiedział co ma zrobić. Wyruszy do swej rodzinnej twierdzy z nowymi siłami i nowym zapałem. Nie będzie już tylko przewodnikiem, ale będzie siłą napędową tej wyprawy. A oprócz tego... będzie bełciarzem. Już nie pogranicznikiem. Czas, by Żelaznobrodzi odzyskali swoje miejsce i swoje imię. Potem podniósł oczy i rozejrzał się wokół.

Fenni przegrzebywał inne wyrzucone rzeczy. Byle jakie wiadro wysmarowane jakąś lepką mazią, dwa niewarte uwagi noże, roztrzaskany koszyk z którego wysypały się podejrzane fragmenty jedzenia, rozerwany bukłak, posrebrzane lusterko, róg sygnałowy...

Galeb pozostał w jaskini. Logrim zajął się ostrzeniem uszkodzonego topora, który uległ uszkodzony podczas walki nad jeziorem. Brond wyszukał miejsce z ciągiem powietrza, rozpalił ogień i zajął się oprawianiem mięsa. Rhunki zapalił ziele i wpatrzył się w pojmanego snotlinga, Tfardego. Jego zmysł runiarza podpowiadał mu, że mały zielonoskóry jest naznaczony w jakiś sposób magią. Nie potrafił jednak nic więcej powiedzieć. Jego wiedza w tym zakresie nadal była nikła w porównaniu z runmistrzami. Była jednak okazja, aby porozmawiać...

---

Spoiler

Lobelia Bracegirdle
	Ten Bilbo! Musial przerobić norę! Kto to widział, by kredens nie sięgał sufitu!? I kto to widział, by ubrania trzymać na kredensie!?

Oczywiście, dziwactwa Bagginsa nie skończyły się dobrze. Chętnie dowiedziałaby się, co z nogą Drogo, ale ten był obecnie przez opieką Prymuli, więc pewnie i tak zaraz się dowie.

Gdyby ona, Lobelia, była panią Bag Endu, coś takiego nie miało prawa się stać!

Zatupała nerwowo nogą. Jeżeli pozwoli Bilbo dalej ciągnąć sprawę, szkód będzie więcej! Nie żeby jakoś specjalnie jej zależało na pozostałych gościach. Sami sobie ściągnęli to na głowy. Czy jak w przypadku Drogo - na nogi. Tak, jeżeli coś miałoby się im stać, to byli równie winni jak i Baggins.

Niestety, pozostanie w tym towarzystwie również jej groziło uszczerbkiem. I to zarówno na zdrowiu jak i na reputacji.

Zatem... co robić? Stłuczona czy skręcona, noga Drogo nie nadawała się, by mógł na niej ruszać samodzielnie. Trzeba go zatem zostawić. Oczywiście Prymula zostanie się nim opiekować. To już zmniejsza liczebność grupy, dobrze. Ale nadal jest ich zbyt dużo.

Lobelia czuła, że musi wziąć towarzystwo w karby i wyznaczyć im drogę. Inaczej zestarzeje się tutaj czekając, aż podejmą decyzję.

– Co za nieszczęście! - wykrzyknęła na głos. - Prymulo, moja droga, co z nim? Oh, z pewnością nie będzie mógł teraz nigdzie iść! Trzeba go będzie do domu odwieźć.

Odwieźć... no tak...

@Ketharian napisał w [komty] Syreni Śpiew Neonów:

Muszę szczerze przyznać, że tego nie planowałem

Jasne, że nie. Każda nasza akcja to woda na młyn twojego sadyzmu względem graczy. Co byśmy nie zrobili już Tobie otwierają się oczy na potencjalne możliwości rzucania kłód pod nogi biednym graczom

Rekonesans Karak Varn

Wysoko w górach znajduje się wielkie jezioro, przez dawi zwane Varn Drazh, czyli Czarną Wodą. W jego odmętach zatopionych jest wiele skarbów, a strzeżone są one przez przerażające stwory, niespotykane nigdzie indziej. Wśród legendarnych artefaktów tam utopionych jeden szczególne miejsce zajmuje w pamięci krasnoludów. To runiczny młot mistrza Kadrina Redmane'a czyli Czerwonogrzywego, Młot Wieków.

Rhunki sam go cisnął w toń, by nie wpadła w orcze łapy, gdy jego karawana w pułapkę złapana przegrywać zaczęła. Jego podwładni to samo uczynili z setkami kilogramów drogocennego gromrilu, które wiózł z Karak Varn dla Wysokiego Króla.

Wiele lat później Galeb Galvynssun, również runiarz, szkolony był przez mistrza Tharteka Czerwonogrzywego. Gdy współcześni krewniacy Kadrina jęli przebąkiwać o podjęciu próby odzyskania młota przodka, przystąpił do nich uznając sprawę za godną.

Zainteresowani spotykali się debatując, a w tych naradach pojawili się i potomkowie innych klanów, szukający swoich zaginionych rodowych dóbr. Niektóre z nich podobno utracono w Varn Drazh, inne zaś w Karak Varn. Jak choćby Honnakinowie z Barak Varr, szukający młota ich przodków. W miarę trwania rozmów coraz częściej przebąkiwano o ekspedycji do Karak Varn, co przykuło uwagę thana Ungrika, potomka samego Ulfgana, z klanu Żelaznorękich. To właśnie oni pierwotnie byli władcami tej twierdzy, chociaż z czasem ją utracili. I chociaż Kadrin potem odbił karak, nie miał do niego praw równych Ungrikowi.

Ciężko było o zgodę w tym gronie, co czynić trzeba, jak do poszukiwań podejść. A jako, że środków na wielkie wyprawy nie było, uchwalono w końcu małą ekspedycję, która wyruszy zrobić rekonesans do Karak Varn. To jednak nie był koniec kłopotów. Któż miał z grona licznych dawi wyruszyć? Co prawda wyprawa niebezpieczna była, ale wszyscy czuli, że ci, którzy wyruszą i powrócą, większy głos w przyszłych decyzjach będą mieć. Nic więc dziwnego, że debaty rozgorzały od nowa, niczym piec w który zadęto.

Nie obyło się przy tym bez kilku nowych wpisów w Dammaz Kron. W końcu wybrano jako pierwszego Galeba, na co znaczny wpływ miał mistrz Thartek. W pewnym momencie uznał był, że sprawom czas nadać bieg, zatem osobiście poparł kandydaturę swego ucznia. I... sprawa była załatwiona. Zresztą Galvynssun był ze wszech miar dobrym wyborem. Mimo, że sam nie osiągnął jeszcze mistrzowskiego poziomu, a ledwo na początku swej drogi był, to jednak w grono długobrodych się liczył. Obleczony w swój runiczny pancerz mógł śmiało niebezpieczeństwom czoła stawić, a wyczucie run mogło nieocenionym się okazać.

Zaraz też Hagrid Grumsson, „przybłęda” z Norski, zażądał, by towarzyszyć kowalowi, jako jego ochroniarz. Na to już pozostali zgodzić się nie chcieli, bo Rhyn - taki miał bowiem przydomek Hagrid - żadnego dziedzictwa ani w Varn Drazh, ani w Karak Varn utraconego nie szukał. Żelazołamacz uparł się jednak, że tyle czasu podróżując z Galebem, nie odstąpi go teraz chyba, że go kto w walce pokona. Na to jednak śmiałków zabrakło, bo dawi ten dał się już poznać jako wybitny wojownik. Tak więc już drugie miejsce obsadzone zostało.

Spory o to, kto jeszcze ma ruszyć, pewnie trwałyby długo, ale sprawa przyjęła nieoczekiwany obrót, gdy na scenę wkroczyła Darna Hagrindrakk, nieoficjalna przywódczyni klanu Khadinbat z Karaz-a-Karak. Licząca sobie niemalże pół tysiąca lat matrona zaproponowała, że jej klan pokryje koszty wyprawy żądając w zamian obsadzenia tejże swoimi członkami. Nikomu nie było to w smak, ale Darna zbyt długo na tym świecie żyła, by nie wiedzieć, za jakie sznurki pociągnąć, by swój cel osiągnąć. Jednych zjednała obietnicami, innych podarkami. Powołała się na stare przysługi czy też, gdy sprawa tego wymagał, bez skrupułów posłużyła się groźbami. Tak to więc wnuk jej, obecny than, Logrim Hagrindrakk oraz dwóch jego żelazołamaczy, ochroniarzy i tarczonoszy w jednym, do wyprawy dołączyli. Jako ostatniego członka wyprawy zatrudniono Othina Żelaznobrodego, pogranicznika jako przewodnika. Wespół z Galebem i Hagridem, ruszyli z Zhufbaru. Chociaż nikt nie wiedział, po co klan Khadinbat wmieszał się w wyprawę.

Streszczenie pierwszej sesji

W połowie drogi z Zhufbaru do Karak Varn znajduje się Czarny Kopiec. To oznaczone potężnym obeliskiem miejsce ostatniego boju Kadrina Czerwonogrzywego. Wyprawa poruszała się stąd dalej na zachód, a potem na południe, okrążając jezioro. Okolica dziwnie pozbawiona była obecności goblinów, aczkolwiek nie pozbawiona ich śladów. Wydawało się, że bez przeszkód dotrą do Karak Varn, gdy ledwie na dwa dni drogi przed celem stara krasnoludzka droga okazała się uszkodzona.

Trakt runął, a silny strumień wody lał się z góry i z boku na wąską półkę skalną - jedyną pozostałość po drodze. Nie podejmując się ryzykownej przeprawy zawrócili więc, by inne drogi poszukać.

Othin, ich przewodnik, poprowadził ich w górę ku szczytowi kaldery otaczającej Varn Drazh. Błądząc w porannej mgle odnaleźli obiecującą ścieżkę, ewidentnie użytkowaną przez gobliny, a posłyszawszy podejrzane głosy, zeszli nią nad jezioro. Tam, przykute do skał były 2 gobliny.

	Zapewne złożone na ofiarę mackowatej bestii z jeziora, która wkrótce potem próbowała wciągnąć pod wodę Bronda. Żelazołamacz jednak z twardej skały był wykuty i skutecznie dał potworowi odpór.

Przeczekawszy dzień w jaskini, podążyli dalej nocą. Pojawili się w końcu i zielonoskórzy. A to polujący na zwierzynę, a to wyrąbujący las. Krasnoludy jednak pozostawiły je w spokoju, starając się dotrzeć do twierdzy utrzymując element zaskoczenia.

Plan ten jednak legł w gruzach prawie u progu karaku, gdy ich kryjówkę wywęszyły potężne wilczury stanowiące wierzchowce zwiadowców. Tych ubili, ale będąc zdekonspirowanymi zdecydowali się wydać bój pozostałym grobi. Sformowawszy szyk ruszyli na wroga. Opozycja okazała się być większa, niż się spodziewali. Ponad trzydziestu łuczników zasypało ich gradem strzał. Naszpikowani drzewcami dopadli jednak wroga szczęśliwie nie tracąc nikogo z ich grona, a starcie wręcz było krótki i brutalne. Prym wiódł w nim Hagrid, naprzód oczyszczając drogę bombą, a potem atakując ich przywódcę orka mimo licznej gobliniej obstawy. Część goblinów dała radę pierzchnąć, tylko jeden pozostał żywy. Jak się wkrótce okazało nawet nie goblin, ale snotling, do tego... specyficzny. Między innymi potrafił porozumiewać się w reikspielu.

Tymczasem zbliżał się świt, do karak Varn pozostało może pół dnia marszu drogą, trzeba było też uleczyć rany...

Zapraszam chętnych na dołączenie do kompanii i kampanii krasnoludów, którą rozpoczęliśmy wraz z trójką graczy w październiku 2025 na LI. Zapraszam też tych, którzy chcą zagrać jeden pojedynczy scenariusz, bez deklarowania się w całą kampanię.

Ostatnio jeden z graczy się wycofał, co dało mi impuls do założenia tej rekrutacji i przejścia wraz z kampanią na RT.

Obecnie w drużynie mamy:

• długobrodego Galeba Galvynssuna, kowala run, w którego wciela się @Stalowy . Status społeczny srebro 5, ale złoto 1 za długobrodego;
• mocarnego żelazołamacza Hagrida „Rhyna” Grumssona, w którego wciela się @Wired , krasnoluda pochodzącego z Norski, status społeczny srebro 3;
• długobrodego thana Logrima Hagrindrakka z klanu Khadinbat z Karaz-a-Karak. Status społeczny złoto 3 + 1 poziom za długobrodego. Uprzednio BG, obecnie BN;
• braci Fenniego i Bronda Khadinbatów, żelazołamaczy, ochroniarzy i tarczonoszy thana (który lubi ruszać do boju na tarczy-platformie), od początku BN;
• pogranicznika (moje autorskie tłumaczenie dla profesji karak ranger) Othina Żelaznobrodego, od początku BN.

Jeżeli ktoś ma dostęp do LI, to oryginalna rekrutacja jest tutaj.
Dla wyjątkowo chętnych, podaję też łącze do sondy (również na LI), która poprzedzała uruchomienie sesji.

Mechanika

Gramy na czwartej edycji Warhammera.
Używamy następujących podręczników:

• Podręcznik główny,
• Dwarf Player's Guide,
• Lords of Stone and Steel.

Inne podręczniki stosuję wtedy, gdy znajdę w nich coś wartego wdrożenia. Generalnie te inne podręczniki są dla mnie, nie dla graczy. Ale można pytać o pewne rzeczy spoza powyższego wykazu.

Nie wymagam jakiejś wielkiej znajomości systemu ani mechaniki, ale... coś niecoś o krasnoludach z młotka trzeba wiedzieć (dalej jest wykaz literatury dla chętnych). W tworzeniu karty pomogę, ale nie zrobię ich za was.

Generalnie rzuty wykonuję ja, offline, wyniki rzutów będę podawał (chyba, że rzut jest tajny, albo nawet nie wiecie o tym, że był rzut). Czasem zdarza mi się pomylić (zapomnę o jakiejś zasadzie). Jeżeli pomyłka jest na niekorzyść gracza, staram się to sprostować/wyrównać w następnych kolejkach. Nie cofam postów. Jeżeli szybkość komunikacji na to pozwala, gracze będą mogli rzucać na kostnicy rollz za siebie.

Wiele zasad 4ed jest nieprecyzyjnych. Moja ich interpretacja może różnić się od zasad innych osób, może być inna niż interpretacja społeczności. W skrajnym wypadku może się różnić od sprostowań podawanych z oficjalnych źródeł, ale nie w formie oficjalnych publikacji. Postanowiłem spisać moje dotychczasowe rozstrzygnięcia, uwagi itp. itd. w jednym dokumencie. Nazwałem go „Gladinhammer” i macie tutaj łącze. Tematy są poukładane alfabetycznie. Dokument będzie co jakiś czas aktualizowany wraz z pojawiającymi się nowymi tematami. Jeżeli macie jakieś wątpliwości, sprawdźcie najpierw w tym dokumencie. Jeżeli czegoś nie ma w dokumencie to znaczy, że muszę dopisać.

Chciałbym też podkreślić dwie święte zasady dobrej sesji RPG.

1. Mistrz Gry ma zawsze rację.
2. Jeżeli Mistrz Gry nie ma racji, patrz punkt 1.

Dyskusje o tym, że w takim a takim poderku napisano tak i tak i to się nie zgadza z tym co jako MG napisałem, możecie sobie wsadzić tutaj.

W miarę dostępnego czasu i chęci będę tam rozpatrywał wasze uwagi i ew. je uwzględniał bądź nie. Od razu uprzedzam, że pierwszeństwo ma wartkość akcji i terminy sesji, nawet kosztem mojej wierności opisanym zasadom. Wątek komentarzy sesyjnych nie będzie służył do polemiki.

„Ustawienia” sesji

Czyli odstępstwa od zasad i zasady opcjonalne.

• Limit przewag: do dwukrotności bonusu z inicjatywy.
• Dopuszczam wymianę talentu morderczy atak na wersję Pod bronią.
• Obowiązują dwie wersje talentu tarczownik. Wersja z podręcznika głównego będzie się zwać tarczownik (defensywny) a wersja z Pod zbroją: tarczownik (ofensywny). Będą do niezależne talenty, które trzeba kupować osobno. Wszędzie tam, gdzie w podręczniku pojawia się opcja talentu tarczownika gracz decyduje, czy zastępuje ten wpis pierwszą czy drugą wersją.
• Zasadę szybkiej śmierci stosujemy tylko i wyłącznie dla tzw. minionów.
• Nie dopuszczam tworzenia przedmiotów obarczonych wadami.
• 3 razy dziennie można wypić zwykłą porcję alkoholu nie wykonując testu mocnej głowy, na potrzeby czysto fabularne. W przypadku krasnoludów jest to pół litra piwa.
• Testy mocnej głowy są potrzebne, jeżeli picie alkoholu ma mieć wpływ na przebieg fabuły.

Świat

Tzw. lore. Nie trzymam się wszystkich szczegółów, bo nie wszystkie znam i nie chcę być ograniczony w tworzeniu. Do tego różne źródła potrafią sobie przeczyć, więc zgłaszając się do gry akceptujecie, że świat zastany może się różnić od tego, jaki sobie możecie wyobrazić. Nie znaczy to, że ignoruję oficjalne publikacje. Stale i cały czas przed rekrutacją jak i po rekrutacji będę czytał literaturę. Ale również mogę sięgnąć po fanowskie dodatki do świata i tworzyć własne.

Rok kampanii to 2512KI, ale dla klimatu będziemy korzystać z krasnoludzkiego (7035 rok kalendarza dawi). Nie przekłada się to jednak na nic konkretnego, w szczególności nie czuję się w obowiązku znać wszystkich wydarzeń opublikowanych oficjalnie bądź nieoficjalnie dla tego roku.

Używana przeze mnie na potrzeby sesji mapa jest mapą nieoficjalną (vide: Mapa). Czemu ta? Dlatego, że mapy oficjalne zbyt mocno różnią się między sobą i musiałbym i tak wybrać tylko jedną z nich, a pozostałe odrzucić. A ta fanowska mi się podoba i jest bardzo dokładna, dostępna w wysokiej rozdzielczości.

Literatura

Dla chętnych, do poczytania i wczucia się w klimat polecam jak niżej. Znam te materiały tylko w wersji angielskiej i nie wiem, czy są też w wersji polskiej. Do tego nie wiem, jak wygląda ich dostępność. To już musicie sprawdzić we własnym zakresie.

• Grudge bearer pióra Nicka Kyme,
• Dwarfs (Omnibus) zawiera powyższą powieść a także trochę innych materiałów,
• Masters of Stone and Steel (Omnibus) też zawiera Grudge bearer i dodatkowe materiały,
• Dwarfs Stone & Steel dodatek do pierwszej edycji warhammera.

Sporo można też wyczytać na temat krasnoludów oraz Wojny Odwetowej (War of Venegance) / Wielkiej Wojny z poniższej trylogii, chociaż zawiera ona niepotrzebnie wiele materiałów o, tfu, elgi:

• Master of Dragons, Chris Wright,
• The Great Betrayal, Nick Kyme,
• The Curse of the Phoenix Crown, C.L.Werner.

Tworzenie postaci

Przy tworzeniu postaci proszę uwzględnić, że nałożyłem limit przewag: do dwukrotności bonusu z inicjatywy.

Nie dopuszczam stosowania znaków gwiezdnych z AoE2.
Nie wymagam tworzenia motywacji bohatera. Dopuszczam uzupełnienie tego później, w trakcie gry.

Korzystacie z przygotowanego przeze mnie szablonu. Robicie kopie tego arkusza, nazywacie go tak, aby na samym początku nazwy była albo nazwa gracza albo postaci. I udostępniacie mi w trybie do edycji. Arkusz oryginalnie nie jest mój, ale wprowadziłem pewne modyfikacje.

Wydawane PD przy tworzeniu postaci notujecie skrupulatnie w arkuszu „Doświadczenie”.
Wszelkie punkty uzyskiwane (w tym startowe) notujecie w arkuszu „Punkty”.
Z kolei wszelkie operacje finansowe (dochody, wydatki) notujecie w arkuszu „Sakiewka”.

Jeżeli w karcie będzie brakować jakiegoś specyficznego talentu czy umiejętności, zgłoście to do mnie, będę uzupełniał.

Punkty szczęścia

Odzyskiwane będą co sesję lub co 6 miesięcy gry, jeżeli wcześniej sesja się nie skończy.

Rasy

Przygoda przewidziana jest głównie dla postaci krasnoludzkich. Dopuszczam udział innych ras, chociażby rememberers (nie wiem, jak to (czy?) oficjalnie było tłumaczone). Wykluczam elfy. Pozostałe rasy muszą jednak pamiętać, że mogą umrzeć ze starości, zanim dotrwamy do końca przygód. Nie-krasnoludowie muszą dołączyć do drużyny wraz z krasnoludem, który ich wprowadzi. Może to być BN. BNowie są pod moją kontrolą. W drużynie większość BG muszą stanowić krasnoludowie.

Rzuty

Ja wykonuję dla was rzuty potrzebne do stworzenia postaci. Postać generujemy według zasad podręcznika podstawowego. Nie ma żadnych bonusów za rasę.
W przypadku krasnoludów zaznaczacie mi, czy chcecie rzuty na profesję z ogólnego podręcznika, czy z konkretnej twierdzy ze strony 51. Dwarf player's guide.

Kartę od strony mechanicznej udostępniacie mi do sprawdzenia. Część fabularna na tym etapie nie jest konieczna.
Po akceptacji karty przeze mnie dostaniecie 1000xp i tworzycie kartę do końca.
Jeżeli zdecydujecie się na przejście na wyższy poziom profesji, dostajecie ekwipunek z drugiej profesji. Jeżeli coś wam się powtarza, to macie jedną taką rzecz (np. nie macie dwóch pancerzy). W razie wątpliwości proszę pytać.

Profesje

Profesje wg w/w podręczników. Czy można grać zabójcą? Tak, można. Przy czym można grać fabularnie zabójcą, a mechanicznie inną profesją, ale nie można robić tego odwrotnie. Chcąc więc grać postacią typu Makkaisona mechanicznie będzie to inżynier, nie zabójca. Jak już ktoś uzbiera dość PD, by przejść na 3. poziom, może będę się czuł na siłach stworzenia modyfikacji profesji, która takie przypadki połączy.

Typowo mechaniczny zabójca musi być graczem doświadczonym, który będzie potrafił połączyć specyfikę zabójcy i szukanie śmierci i niebezpieczeństwa z grą drużynową.

Dopuszczam profesję Żelazołamacz (Ironbreaker) z dodatku Horned Rat Companion, niezależnie od Ironbreaker istniejącego w Dwarf Player's Guide.

Profesja Browarnika z DPG możliwa, ale mam obawy co do balansu piw z podręcznika. Mogę wprowadzać zmiany według własnego uznania nawet już w trakcie gry. Więc ktokolwiek chciałby grać taką postacią, musi być elastyczny. I musimy dograć szczegóły co postać może, a czego nie może, aby później nie było rozczarowania ze strony gracza.

Umiejętności

Języki - każdy krasnolud zna khazalid i może w ramach pakietu startowego znać jeden język ludzki - na ogół imperialny, ale jeżeli fabularnie pochodzi z innych rejonów, to może być pasujący fabularnie.

Dopuszczamy wykupienie umiejętności i cech spoza profesji zgodnie z tabelką ze strony 48. Zastrzegam sobie prawo nie wyrażenia zgody na proponowane umiejętności. Wymagam minimum 5 punktów wykupionych w taką umiejętność. Talentów spoza profesji nie można wykupić.

Nie dopuszczam, by krasnoludy tworzyły celowo przedmioty obarczone wadami (np. piwo, runy).

Zajęcia

Każda postać, po skompletowaniu początkowej karty postaci, będzie mogła użyć dwóch zajęć (takich, jak pomiędzy przygodami). Przy czym zajęcia wymagające zgromadzenia odpowiedniej liczby PSów, jak np. modyfikacja przedmiotu, kończą się automatycznie sukcesem i osiągnięciem wymaganej liczby PSów w trakcie pojedynczego zajęcia.

W ramach w/w zajęć pozwalam na stworzenie we własnym zakresie jednego przedmiotu, po koszcie materiału.

Wyposażenie i kasa

Startowa kasa będzie wg końcowego poziomu tworzonej postaci, więc wyposażenie najlepiej robić na końcu.
W dokumencie Gladinhammer znajdziecie też kilka moich autorskich przedmiotów, z których można skorzystać, przykładowo krasnoludzka beczułka podróżna jak na obrazku poniżej czy też „niezbędnik wędrowcy”.
Krasnoludzkie piwo krasnoludy w krasnoludzkich miejscach kupują w cenie zwykłego piwa z podręcznika.

Pancerze

Nie korzystamy z zasad opisanych w Archieves of Empire III (AoE3).
Można łączyć ze sobą płytkówkę+kolczą+skórę.
Można nosić na sobie „gołą” płytówkę dla 2/3 (gromril) PP. Ignorujemy logikę, że pod spodem trzeba mieć coś, by nie ocierało. Możecie dowolnie kombinować sumowanie tych 3 elementów. Uproszczenie na potrzeby gry.
Przez „suit” rozumiem pełną zbroję płytową z wszystkim pod spodem, co daje 5PP, a w przypadku gromrilu 6PP. Jeżeli nie chcecie wpisywać wszystkich przedmiotów osobno, to waga kompletnego zestawu to 10 (noszony na sobie, uwzględnia już redukcję punktów za noszenie; normalnie elementy ważą 17). W arkusz wpisujemy wagę 11.
Kompletny hełm otwarty 5PP (lub 6PP gromril) noszony waży 1 pkt obciążenia (w arkusz wpisujemy 2). Nie noszony waży 3.
Może to się wydawać dużo, te 5/6PP, ale w sumie trochę to zawsze było dla mnie dziwne, że pancerz robi mniejszą różnicę niż wytrzymałość bohaterów.

Status społeczny

Krasnoludy w moim świecie przykładają sporą wagę do statusu i odnoszą się z szacunkiem do tych, których postrzegają jako lepszych. Oprócz stricte statusu mechanicznego będę brał pod uwagę również wiek i okazałość brody (tutaj talent: długobrody odpowiada za mechaniczną stronę tego), a także pochodzenie krasnoluda (np. krasnoludy z gór szarych będą traktowane jako gorsze, ale i tak lepsze niż imperialne).

Urazy

Stosujemy mechanikę uraz. Na start każdy może mieć jedną krwawą urazę (czyli wynikłą z fizycznego uszczerbku na postaci lub jego bliskich), która może być zmazana tylko krwią. Oprócz tego dwie urazy, które wymagają rekompensaty materialnej i/lub pracy, przeprosin itp...

Na karcie uraz można zapisać też urazy fabularne, które z czasem mogą zmienić się w urazy mechaniczne. Przykładowe urazy, stworzone przez Stalowego, zostały zawarte w szablonie karty.

Ważne: nie wymagam wpisywania uraz przy tworzeniu karty. Można, ale nie trzeba. Pozwalam wypełnić te pola później, już w trakcie gry.

Awans

Punkty doświadczenia będą rozdzielane i w trakcie przygody i po zakończeniu. Punkty doświadczenia przydzielane indywidualnie będą niejawne. Roboczo możemy przyjąć, że bohaterowie gromadzą około 100PD/miesiąc gry + bonus za skończoną sesję + PD z uraz. Ale zastrzegam sobie zmianę w tym szacunku.

W trakcie sesji możecie rozwijać cechy i umiejętności.
Awanse, wykupienia nowych talentów odbywają się podczas interludium.

Sposób dołączenia do sesji

Ponieważ drużyna jest w drodze, nowe postaci nie mogą się pojawić w niej ot tak sobie, magicznie. Jakie więc są możliwości?

Najprościej jest wcielić w BNa (Othina, Bronda, Fenniego).

Po drugie, zawsze jest dostępna klasyczna opcja dawi wziętych do niewoli przez orki, których dotychczasowa drużyna uwolni. W tym wariancie postać będzie generalnie pozbawiona swego wyposażenia, ale będzie ono dostępne gdzieś niedaleko.

Są też inne opcje zależne od konkretnych propozycji. Mógłby np. inżynier na żyrokopterze się rozbić/wylądować/być zestrzelonym w pobliżu drużyny.
Zabójca w okolicy też miałby rację bytu.
Othin mógłby znaleźć ślady/wskazówki/tajne znaki innych pograniczników w okolicy.
Albo nowa postać mogłaby być częścią grupy tropiącej orki/gobliny z jakiegoś powodu i ich ścieżki przecięłyby się z drużyną.

Gdy będzie pomysł na postać, będziemy myśleć nad opcją dołączenia. Ha! Może być nawet rozbitek z jakiegoś krasnoludzkiego statku z Barak Varr!

Długość sesji

Mimo, że marzy mi się nie tylko sama pojedyncza przygoda, ale dłuższa krasnoludzka kampania, to nie mam jednak nic przeciwko chętnym do zagrania w pojedynczą sesję. Obecny scenariusz planuję na około 9 miesięcy grania, ale to nie jest sztywny termin. Co do długości kampanii... tak długo, jak starczy nam zapału. Dla tych, którzy mnie nie znają na tyle dobrze... na koncie LI mam poprowadzone przez 3 lata 3 scenariusze, 100% skuteczności w ukończeniu zaczętych sesji, a obecnie do powyższego zestawienia dochodzi czwarty. Nie jest to może dużo, ale sądzę, że pozwoli to potencjalnym graczom myśleć poważnie o możliwości powodzenia takiego przedsięwzięcia.

Po ukończeniu każdej sesji planuję interludium. Nie wiem ile ono będzie trwało w czasie rzeczywistym, ale np. mogę zrobić przerwę w trakcie wakacji i takie interludium może potrwać 3 miesiące. Zresztą, interludium to też będzie czas na rekrutację, a to trochę czasu zabiera.

W tym czasie, bazując na oczekiwaniach graczy, przygotuję kolejną przygodę. Oraz prawdopodobnie uruchomię inną sesję, niezwiązaną z krasnoludami, dla różnorodności. W czasie interludium może upłynąć dowolna długość czasu gry, od dni po dziesiątki lat, w zależności od potrzeb i oczekiwań graczy.

Odpisy

Kolejka i dla mnie i dla graczy będzie trwała 4 dni (a dokładnie 96h). Zawsze będę w komentarzach podawał termin.
Sesja nie będzie czekać na spóźnialskich. Nie będę przypominał graczom o terminie. Konsekwencji za brak odpisu w kolejce nie ma, poza biernością postaci. Chyba, że nieobecność będzie ponad 2 kolejki. Oczywiście inaczej podchodzę do zgłoszonych nieobecności.

Długość odpisów dowolna, czasami dopuszczalne nawet jednolinijkowe. Ale tak na około 3000 znaków, będzie dobrze. Nie oczekuję, że ktoś będzie liczył ilość znaków we wpisie. Podałem wartość orientacyjną, gdyby komuś zależało na dookreśleniu oczekiwań.

PVP

Sesja jest bez PVP, kooperacyjna.

Koniec rekrutacji/początek sesji

Sesja trwa (na LI). Kolejne osoby będą dołączane do sesji (już na RT) po utworzeniu karty i wtedy, gdy pozwoli na to fabuła.

Podsumowanie

• System: Warhammer 4ed
• Ilość graczy: 2 dotychczasowych + max 3 nowe osoby
• Kryteria przyjęcia graczy: według uznania MG
• Platforma: forum, mamy też serwer Discord (nieobowiązkowy), również kostnica na rollz.org gdzie będą też mapki sytuacyjne - również, nie jest to obowiązkowe.
• Częstotliwość odpisów: 4 dni dla graczy, 4 dni dla MG
• Dokumenty Google: nie
• Termin zakończenia rekrutacji: otwarta do wyczerpania limitu miejsc
• Obowiązujące podręczniki: podręcznik główny, Dwarf Player's Guide, Lords of Steel and Stone, moje interpretacje.
• Poziom startowy postaci: postaci tworzone wg podręcznika + następnie 1000PD do wydania.
• Znajomość mechaniki: nie wymagam jakiejś wielkiej znajomości systemu ani mechaniki, ale... coś niecoś o krasnoludach z młotka trzeba wiedzieć. W tworzeniu karty pomogę, ale nie zrobię ich za was.
• Długość sesji: ~9 miesięcy.
• PVP: zabronione.
• Dopuszczalne rasy: krasnoludy, elfy zabronione, inne rasy tylko w wyjątkowych sytuacjach i uzasadnione fabularnie.

Zapraszam!

Lobelia Bracegirdle
	– Zatrzymaj się Odo. Myślę, że to dobry moment, aby skorzystać z twojej propozycji, Drogo.

Lobelia miała na myśli ziele, którym częstował ich kuzyn. Wcześniej uprzejmie odmówiła. Podróż do tej pory toczyła się przerywana a to komentarzem (od czasu do czasu z nutą braceigrdlowej uszczypliwości) na temat mijanych nor czy osób, a to obserwacjami natury, czy też wymianą grzeczności.

Wstrzymała się też od komentarza na temat powierzania powożenia kolaski dwudziestoczteroletniemu Odovacerowi Bolgerowi. A także to, że akurat jej wujeczny bratanek służył za woźnicę u Prymuli.

Zapewne to efekt tego, że się szalenie dużo kręcił wokół bratanicy Makarego, Rosamundy. Miała jedynie nadzieję, że chłopakowi ktoś wybije zadawanie się z Tukami, kiedy przecież są rodziny mniej... kontrowersyjne. Ale różnie mogło być, bo sam Odo miał wszak babkę Tukównę, rodzoną siostrę matki Prymuli.

– Prymulo, może również i ty zapalisz i pójdziemy zobaczyć, co ten Noakes nawyrabiał? Ty nie, Odo, jesteś jeszcze za młody.

W myślach zacierała już ręce na to, jakąż to nowinę uda jej się zdobyć i jakiż to przykład złego wychowania będzie miała okazję obnażyć.

Chwyciła za swoją parasolkę, która miała stanowić - obok dymu z fajkowego ziela - jej osłonę przed natrętnymi owadami, w razie potrzeby.

Hej! Od jakiś 7 lat staram się wciągnąć moje dzieciaki w świat RPG. Najmłodsze, gdy zaczynaliśmy, miało 5 lat. Uważam, że RPG z dziećmi jest super sprawą, bo nie tylko pozwala spędzać wspólnie czas, ale rozwija dzieci wszechstronnie.

Niestety, z trójki dzieci tylko jedno się w miarę wciągnęło w granie (tak piszę na wypadek, gdybyście mieli doła z powodu tego, że wasze z wami grać nie chcą).

Poniżej to, czym chcę się z wami podzielić. Zapraszam do wrzucania tym, czym wy się chcecie pochwalić

Jak wytresować Berserka

Na początek graliśmy w świecie Jak wytresować smoka. Dzieci były wtedy wciągnięte w te filmy, seriale, więc było to dla nich ciekawe. Zanim stworzyłem na nasze potrzeby własny (bardzo prosty) system, trafiłem m.in. na taki system, a także na Nocną Furię w systemie D&D5.

Mój własny system spisałem i udostępniłem. Jest prosty, moim zdaniem klimatyczny no i mi się podoba
Do tego powstała też moja przygoda Kłopoty z Toporkiem

Pokemony

Po smokach nadszedł czas na pokemony. Znowu przeszukałem internet, wykorzystałem Tabletop United oraz Pokemon Tabletop Adventures.

Na początek wykorzystałem „Oak's parcel” z DND5, „Indigo League” DND5, wplotłem w to „Trouble on the farm” z Tabletop United, „Song of ice and ire”.

Korzystając z różnych systemów, z każdego biorąc co nieco, w końcu zbudowałem własny, który zresztą z biegiem lat ewoluował. Po drodze nawet zrobiłem dostępny materiał dla systemu i jednej z przygód. Ale od tamtej pory mój system ewoluował i zdążył się zmienić.

#anchor(Harry Potter)
Ten świat okazał się niewypałem. Może nie wstrzeliłem się w odpowiedni moment rozwojowy dzieci?

Przejrzałem system „Broomstix", który przypadł mi do gustu, krótki i dość prosty, chociaż czasami zbyt mało dokładnie objaśniony. Niektóre rzeczy trzeba samemu doprecyzować (odnośnie tworzenia postaci).

„Harry Potter RPG" odrzuciło mnie bardzo szybko - 150 stron praktycznie na temat tworzenia postaci i co na co wpływa, jak się ma wzrost do zasięgu na polu walki i takie tam. No nie, dzięki. Mega skomplikowane system to już istnieją.

„Kids on brooms" odłożyłem, bo 50zł za PDFa wydaje mi się sporo. Zwłaszcza, że bardziej zależy mi na przygodach, niż systemie.

Na początek poszła przygoda The Griffin of Teradom z nastawieniem się na przejście w Yule Time Mystery at Hogwart, a następnie Warlocks Tunnel. Jako podstawka systemu posłużył Hogwarts RPG (Harry Potter powered by the Apocalypse) z moimi modyfikacjami. Albowiem mechanika ma wspierać narrację, a nie narracja opisywać mechanikę. Ale skończyło się na jednej sesji

Co do innych przygód, to przejrzałem jeszcze „Nathair's Curse, and the Mystery of the Second Wand", które na pierwszy rzut oka wydawało się ciekawe, ale... w sumie sprowadza się do 2 walk i jest niedokończone. Ma za to rozrysowany pociąg do Hogwartu, co można wykorzystać.

Systemów do Pottera było wtedy dużo. Jednej ze stron, której wtedy używałem już nie ma, a miała długą listę systemów. Na tej stronie jest kilka wymienionych.

Swoją drogą, jak to jest, że jest kilkadziesiąt systemów to HarryPottera, ale znalazłem tylko 3 gotowe sensowne scenariusze?

Halloween

Od lat organizuję też dzieciakom zabawy urodzinowe bądź haloweenowe. Nie są one RPGami... bardziej może LARPami, czasem Escape Roomami... też się w tym wątku z wami podzielę. To, co przedstawiam, to na ogół rzeczy proste, często niedopracowane, powstające ad hoc i tak proszę ja traktować. Ku inspieracji!

Halloween 2020: córka poprosiła mnie tego dnia, o zrobienie im zabawy w poszukiwanie skarbów. Miała na myśli przygodę, w której chodzą po domu, poszukując wskazówek, aż na końcu docierają do ukrytego skarbu. Jednak przygotowanie tego typu zabawy zabiera mi kilka wieczorów (trzeba przygotować akcesoria, wydruki, wskazówki, dekoracje, zagadki). A ja tymczasem miałem na to może ze 2 godziny, dodatkowo był to mój dzień bez elektroniki, więc całość powstała tylko i wyłącznie przy pomocy kartki, długopisu i mojej głowy. Tak więc pomiędzy przygotowywaniem sałatki a zmywaniem naczyń powstała ta mikroprzygoda w stylu Escape Room. Rozegranie jej zabierze prawdopodobnie około 15 minut – więcej, jeżeli dodatkowo dorzucicie coś od siebie (opisy, scenki, wymyślanie szczegółów postaci, nowe wyzwania). Zagadki były pomyślane dla dzieci w wieku 7-11 lat. Niektóre są ciut za łatwe inne sprawiały im trudności. Jeżeli macie ochotę, wykorzystajcie to, by chwilę pobawić się z waszymi dzieciakami.

Smokosiołki to jak widać nawiązanie do Jak wytresować smoka ale i do Shreka.

W ubiegłym roku na Halloween, zainspirowany filmikiem przeprowadziłem zabawę polegającą na wydrukowaniu 20 gollumów z filmiku (w tym filmiku też jest zadanie znalezienia 20 gollumów). Były to wydruki od formatu A4 do coraz mniejszych.

Udało mi się tak fajnie je poukrywać (sam siebie zaskoczyłem) że mimo, że dało się ich fragmenty dostrzec, to znalezienie wszystkich wymagało wskazówek i zajęło ponad godzinę.

Powiem wam, że najstarsze dziecko jest już prawie dorosłe, a nadal uważa, że to super zabawa i bardzo mile wspomina te wszystkie zabawy, jakie im robiłem „za młodu”

Polecam, jako inspirację dla forumowiczów-rodziców

(1) Pan Osiołek to główny bohater bajek opowiadanych przeze mnie dzieciom.

---

Sonic

Natomiast moje najnowsza zabawa tego typu była osadzona w świecie Sonica. Odkryłem, że jest nawet specjalna seria MTG do Sonica:

Które to karty wykorzystałem jako trofea do znalezienia.

Wykorzystałem możliwości i wygenerowałem wskazówki głosowe (głosem Shadowa, przykładowe moje nagranie)

Zagadki, jakie mieli do odgadnięcia, to m.in. rozpoznanie piosenki, z której wyrzuciłem tekst (specjalne stronki wykorzystujące AI, a jakże) - tytuł piosenki był wskazówką.

Innym zadaniem było odcyfrowanie wiadomości, którą postać mówiła od tyłu. Przy czym nie było to puszczenie nagrania od tyłu, a każde słowo było wymówione od tyłu. Czyli zamiast np. „Cześć” postać mówiła „ćśecz” i tak z każdym wyrazem.

Dalej, wygenerowałem obrazek z ukrytą wiadomością. W tym przypadku był to portret grupy postaci z Sonica z ukrytą na obrazie świnką morską. Bo właśnie u nas w domu przy klatce ze świnkami mieli znaleźć kolejną wskazówkę. A poniżej fotka mojej autorskiej dekoracji Shadow the Hedgehog w formacie 1,5m x 1m

Jestem zainteresowany wcieleniem się w Lobelię Bracegirdle.
Niniejszym wypełniam wszystkie wymogi rekrutacji i to jeszcze przed trzecim śniadaniem.
Nie to, co niektórzy, co to włóczą się po nocach i śpią do późna.
Albo oddają niezdrowym nawykom. Nie będę wskazywać palcem tych osób, ponieważ ani nie jestem wścibska, ani zawistna, jak co poniektórzy, których nie wskażę palcem.

Powiązania Lobelii z Paladinem. Dla Paladina Lobelia jest siostrzenicą pociota jego ojca.
Dla Lobelii Paladin jest wujecznym wnukiem żony wuja.
W sumie zwątpiłem w tego wujecznego wnuka. To może:
Dla Lobelli Paladin jest wnukiem brata żony wuja?
A do tego wzajemnie są kuzynami II stopnia w pierwszej linii? Vide poniżej.

	I te jego pieśni... skrzywiła się Lobelia, ale tylko w duchu, bo wszak dobre wychowanie wzięło górę.

Zajęta ciastem i srebrnym łyżeczkami, do których miała słabość, po raz kolejny skreśliła Bilbo, jako potencjalnego kandydata na męża. Bag End nie było warte znoszenia głupawych przyśpiewek przez kolejne trzydzieści lat lubo więcej.

Po co mu ta mapa? I skąd ten pomysł, by wejść w jej posiadanie. Powinna natychmiast wstać i sprzeciwić się temu, a następnie jak najszybciej napisać list do pani Slowfoot z ostrzeżeniem. Kto wie jednak, co wtedy wymyśliliby pozostali? Nie miałaby kontroli nad wydarzeniami. A przecież... gdyby tak skompromitować Bilbo, albo więcej, wykazać, że jest złodziejem (a słyszała plotki, że za takiego uchodzi), mogło sprawić, że Bag End szybciej przejdzie na ręce na przykład Othona...

Czy zatem powinna wziąć udział, w tej pożałowania godnej i wątpliwej moralnie eskapadzie? Co będzie, gdy ktoś ją zobaczy w takim towarzystwie? Niziołki będą gadać.

Początkowo chciała głośno oprotestować pomysł włóczenia się polami zasugerowany przez Bilbo, aby nie przekraczać mostu. Wszak, to dopiero będzie podejrzane, jeżeli ich grupa była widziana zmierzająca do Bilbo, a potem nie pokaże się w drodze powrotnej, ale ktoś dojrzy ich przemykających polami. Właściwie to początkowo chciała oprotestować wszystko. Aż nawet jej stopa nerwowo wybijała rytm o podłogę.

Ale po przemyśleniu sprawy uznała, że unikanie innych będzie dla niej korzystne. Nie dostrzegą jej w niewłaściwym towarzystwie. Czekając, co takiego wymyślą zgromadzeni - bo przecież nie będzie im podpowiadać, jeszcze potraktują ją jako wspólniczkę - oglądała pomieszczenia. Mogła Bilbo przyznać, że starał się trzymać porządek. To dobrze. Nie chciałaby się kiedyś wprowadzić do zaniedbanej nory.

Słuchała pomysłów i wcale jej się nie podobały. Wydawało jej się, by ominąć Hobbiton i nie iść Nad Wodą, musieliby polami iść aż do Świerkowego Dworu, gdzie był inny most. By przekroczyć rzekę inaczej, niż po moście, nawet nie przyszło jej do głowy! Ale to daleka droga. Co prawda nie aż TAK daleka, jak z jej Kamiennego Sioła tutaj. Gdy pomyślała o tym, że Bilbo zaprosił ją tutaj z TAK daleka tylko po to, aby... oczekiwać, że weźmie udział w kradzieży mapy...

Tup, tup, tup....

Dolała sobie herbaty z imbryczka.

Ah, ciekawe, cóż te gorące głowy wymyślą. Ale łyżeczki ma ładne.

Wiek poszczególnych osób

Poniższe już nieaktualne.

Spoiler

Mamy rok 1360.
A teraz podsumowanko wg starszeństwa:

Hobit	Wiek
Milo Makary Tuk	~60
Rorimak Brandybuck	58
Lobelia Bracegirdle	42
Primula Brandybuck	40
Paladin II Tuk	27
Esmeralda Tuk	24

Lobelia Bracegirdle
	– To załatwiliśmy sprawę śpiewająco, czyż nie? - zwróciła się do narzeczonych Lobelia, spoglądając swym bystrym okiem.

– Dziękuję za ziele, wielce się przydało - tym razem słowa podziękowania skierowała do samego Drogo.

– Zaskoczona jestem - podczas dalszej podróży Lobelia postanowiła podzielić się ze współpasażerami swoimi przemyśleniami - że taka już aktywność owadów wiosną. Miód? W takich ilościach? Toż jeszcze nie czas. Takie anomalie nie zwiastują nic dobrego. Ależ miło ze strony Noaeksów. Dali mi tyle miodu! To pewnie jeszcze z zeszłorocznych zapasów!

Miody podróżowały bezpiecznie w koszyczku wraz z panną Bracegirdle i stanowiły teraz jej niekwestionowaną własność. Jakby nie było, sama jedna rozprawiła się z niebezpieczeństwem i zagrożeniem. Nawet okazała się na tyle wielkoduszna, że nie skomentowała pomocy udzielonej jej przez pozostałych. No cóż. Nie wszyscy mogą być tak bystrzy, jak ona.

– Nie dotarli jeszcze - skomentowała zastany stan rzeczy. - Mówiłam im, że rzeka pewnie wezbrana. Ale czy ktokolwiek z nich pomyślał, aby wziąć to pod uwagę i zabezpieczyć się w przydatne rzeczy przed wyruszeniem od Bilbo? A on sam, czy o tym pomyślał? Namówił ich na wyprawę nie bacząc na zdrowy rozsądek!

– O tej porze powinniśmy być już w Tukowej Skarpie - zatupała zdenerwowana Lobelia na wieść, że nie ma miejsc noclegowych w Rozstajach. - Wszystko winna tego smarkacza Griffo. Ojciec winien mu wygarbować skórę!

– Siadajmy na razie i posłuchajmy, co się dzieje. Może uda nam się usłyszeć coś ciekawego, co nasunie nam rozwiązanie.

Chyba czas, by Mistrz Wiedzy @Rewik przesunął akcję do poranka, gdzie się okaże, że Lobelia nie ma skąd wziąć wozu, za to pojawi się wóz dziedziców Brandyhallu. Co zresztą dobrze, bo gdyby się zjawił, a okazało, że oni miast czekać, poszli w bród przez rzekę... to by było gadania...

Kusi mnie poszukanie Lobelią, gdy reszta śpi, jakiś srebrnych łyżek...

	HiFi na widok wieżyczki cofnął się odruchowo. Co prawda był przekonany, że nie zaatakuje ona osoby poza ogrodzeniem...

...w końcu Valentinos leżał dość daleko... ale jednak kaliber budził respekt

Odchrząknął.

- Halo? Jest tam ktoś? - zwrócił się w stronę wieżyczki.

- Nie mogliśmy znaleźć dzwonka, a kolega się martwił... tego... Shiva? Shiva Lacroix?

- No koledzy - zwrócił się do towarzyszy. - Switch pisał, żeby ograniczać ryzyko. Nie wiem jak wy, ale dla mnie to oznacza, że zostawiamy ten trop w tym miejscu i dalej nie brniemy.

NoiseFeed
HiFi	@Switch, jesteśmy przy magazynie. Ma aktywne systemy obronne niezłego kalibru. Załatwiły tego Valentino. Jak chcesz, to możemy wysłać ci fotkę.
HiFI	@Switch @Brazil macie jak załatwić dane na temat budynku? Wysyłam pinezkę . Poszukamy w razie czego innego wejścia, ale może dacie radę nas jakoś wesprzeć? Plany? Rzuty? Drogi ewakuacyjne?

- Dobra. To co robimy? Idziemy pogadać z sąsiadami? Szukamy wejścia od góry? Piwnicy? Rozpieprzamy ścianę i wchodzimy od dupy strony? Nie wiem, co ten Switch kurwa chce, byśmy z tym zrobili. Ha?

Jedna z zaleźności między Lobelią a Rorimakiem. Aczkolwiek jeszcze nie zaszła w naszej przygodzie, bo to się wydarzyło później.

Postanowiłem zrobić sobie drzewo na myheritage, aby się w tym połapać. Zmęczyłem się, a pewnie nie jestem jeszcze nawet w połowie. Z czasem pozwolę sobie tutaj wrzucać inne ciekawostki o powiazaniach rodzinnych, jak już przekopię się przez drzewo.

@rewik @marrrt @pan-elf @panicz @wired @grek

Moim zdaniem nigdzie jeszcze nie jedziemy, bo
a) Dingo nie przyjechał jeszcze samochodem,
b) Switch do nas nie dzwonił,
c) ja czekam z moim odpisem sesyjnym bo zrozumiałem, że mam czekać na wpis GreKa.

Komentarze służą temu, abyśmy tworząc nasze wpisy lepiej znali postaci innych i budowali nasze wpisy odpowiednio.

HiFi
	– Jaki pożytek w domu z doka, kiedy ten brzydzi się implanty wyciągać?

Narzekał HiFi, szykując się do „operacji”.

– W sumie handlując z Kretami, gorszych rzeczy się człowiek nawąchał i naoglądał - monologował na głos, przypominając sobie dziąsła Weroniki. Ze zsuniętych na szyję słuchawek poleciał jakiś rytm latino.

– Będzie ci pasować ta muzyczka - zwrócił się do Rodrigueza, po czym puścił jakiegoś rupiecia z poprzedniego stulecia.

	– doctor beat... emergency... doctor beat - nucił sobie pod nosem fałszując przy tym straszliwie, bo o ile ruszać się na parkiecie potrafił, o tyle śpiewać... no cóż... [Kliknij na słuchawki aby odsłuchać!]

– No, co tak kurwa się gapicie, dajcie tu trochę tej folii, pomóżcie mi zrobić fartuszek. I sprawdźcie, czy jest ciepła woda, albo jakakolwiek... i jakieś wiadro... ja pierdolę, toż to gorsze niż naprawa kawiarki... ale w sumie podobne... jak tam się jebniesz to też syf ci leci po rękach i się klei do wszystkiego. Nawet śmierdzi podobnie. Nie zdajecie sobie sprawy, jak potrafi cuchnąć kawa. Albo cukier...

– Zacznę od audio - ucieszył się HiFi. - Albo nie... test przeprowadzę na czymś innym... audio zrobię jako drugie... albo jako trzecie... zacznę od monitora bólu, potem biomonitor, potem zrobię audio... Kurwa, dlaczego ja to robię, ja nie mam blokerów węchu, muszę zrobić sobie przerwę, kurwa no, dajcie odetchnąć...

	– Żaba, ty na rozwalaniu oczodołów się znasz... weź się przydaj na co i otwórz mi dojście do oczu... - sapnął, zmieniając sączący się ze słuchawek utwór.

– Dajcie cynk Switchowi, że jest towar do zabrania ale potrzeba pojazdu. A słuchajcie... jak już przy załatwianiu interesów jesteśmy, to jeszcze nie miałem wam okazji powiedzieć... Sprawa jest... handlujemy z Kretami. Wiecie, dostarczamy im żarcie, a oni sprzęt. No i dzisiaj załatwili nawet coś ciekawego, takiego MC 275. Jak go naprawię i znajdę do niego części, to ze dwa kawałki z tego będą.

– Tylko zamiast jak zwykle, żesz kurwa no, co on taki twardy ... zamiast jak zwykle wziąć od nas żarcie, to chcą broni... dziesięć strzelb i dziesięć paczek amunicji i pięć smartgogli z termowizją... no ja im na to, że dam 8 strzelb, amunicję i bez smartgogli, czaicie, nie?

– Chłopaki, ja was proszę, ostrożnie z tym sprzętem. Jeżeli potraficie, to powyłączajcie co się da i zacznijcie demontować. Najważniejsze są nośniki danych. Damy je potem Bra, dane mogą być więcej warte niż sprzęt. Co to ja...

– Więc tak, żarcia nie chcą, ale broń i takie tam. Ale dla Macintosha warto, możecie mi wierzyć. Więc mamy takiego dila zrobić. A tu wtedy wpada trzech gości, ręce rozstawione jakby ich pachy swędziały, i do mnie i do Leona dają. Swoją drogą, tacy brzytwiarze, to chyba mają doświadczenie w cięciu i wyciąganiu wszczepów. No dobra, słuchajcie...

– Obłaskawiłem ich jakoś i dalej nakręcam dila. Mają załatwić mi i Leonowi pięć strzelb za żarcie. Więc jak dobrze pójdzie, to muszę dozbierać jeszcze tylko trzy sztuki i amunicje. A jak gorzej, no to ciut więcej. Kurde, może mnie ktoś w tył głowy podrapać? Swędzi mnie strasznie, a mam całe usyfione ręce... No, dobra, biorę się w końcu za audio...

– Tylko jeden z tych palantów rzucił tekst, że na wymianę mogą dostarczyć nam jakąś laskę, może nawet jeszcze żywą... - HiFi odłożył na chwilę robotę. - Chłopaki, ja się cieszę, że Leon się wtedy na nich nie rzucił. Kilka lat temu jemu jakieś gangusy zgwałciły i zabiły siostrę... I on im nie przepuści. Jesteśmy umówieni za dwa dni na wymianę. Nie wiem, co on zaplanował, ale muszę z nim pogadać. To, że on chce rozpieprzyć Brzytwiarzy to mi zwisa i powiewa. Ale ani ja wiem, czy oni planują dotrzymać umowy, ani wiem, co mu odpali. I bez tego chciałem was prosić o wsparcie podczas transakcji. Moglibyśmy pójść tam, może dziś jeszcze, zerknąć na miejsce, obczaić gdzie ktoś się może schować, albo gdzie samemu, przygotować? Co?

– I tego sprzęcioru jakbyście pomogli załatwić. Ja nie mam kasy, aby dokupić i zainwestować, zresztą pokażę wam macintosha w domu. Może Raze będzie miał dość kasy, by nieco wyłożyć?

@Rewik napisał w [Jedyny Pierscień II ed.] Sprzysiężenie Czerwonej Księgi - KOMENTARZE:

Z Rozstai/Rozstajów? jest do Michel Delving 1 dzień drogi - tak wynika z przygód wydanych do Jedynego Pierścienia

napisał w [Jedyny Pierscień II ed.] Sprzysiężenie Czerwonej Księgi - KOMENTARZE:

Nieźle, bo z mapki wychodzi mi to jakieś 36km.
33km z Nad Wodą do Rozstaji.
11,5km z Hobbitonu do Nad Wodą.
4,5km z Bag Endu do Hobbitonu.

Tabela orientacyjnych odległości ustalonych przeze mnie

Trasa	Dystans	Czas pieszo
Bag End <--> Hobbiton	~4km	~1h
Hobbiton <--> Nad Wodą	~11km	~3h
Nad Wodą <--> Rozstaje	~33km	~8h
Rozstaje <--> Białe Źródło	~15km	~4h
Rozstaje <--> Michel Delving	~37km	~9h
Białe Źródło <--> Tukowa Skarpa	~9km	4h+

Trasy z Bag End

Trasa	Dystans	Czas pieszo
Bag End <--> Hobbiton	~4km	~1h
Bag End <--> Nad Wodą	~15km	~4h
Bag End <--> Rozstaje	~23km	~6h
Bag End <--> Białe Źródło	~38km	~10h
Bag End <--> Tukowa Skarpa	~47km	~12h
Bag End <--> Małe Delving	~72km	~18h