Paladin Tuk Drugi

Paladin Tuk Drugi nie lubił pośpiechu, ale zaproszenie od Bilba Bagginsa z Bag End miało wagę większą niż zwykła herbatka z ciastkiem. Bo z Bilbem Bagginsem nigdy nie było „ot, tak po prostu”. Wracał z wielkiej wyprawy z kieszeniami pełnymi opowieści i… no właśnie. Skarbów. Jedni mówili o złocie, inni o klejnotach, jeszcze inni o przedmiotach, których lepiej nie dotykać bez zaproszenia. Paladin nie wierzył w połowę plotek, ale drugiej połowy nie zamierzał lekceważyć. Zaproszenie leżało więc na stole już trzeci dzień, przyciśnięte solniczką, żeby „nie uciekło”, jak twierdziła Esmeralda.

Przygotowania szły zatem po tukowemu: najpierw sprawdził kamizelkę (czy guziki trzymają), potem buty (czy nadają się na drogę, a nie tylko do fotela), na końcu tobołek — bo choć Bag End to nie wyprawa w Góry Mgliste, hobbit bez zapasu wygląda podejrzanie.
Pakowanie tobołka stało się więc sprawą poważną.
Najpierw włożył fajkę. Potem drugą — bo Bilbo mógł chcieć zapalić „ten swój dziwny tytoń”.
Chleb? Owszem.
Ser? Koniecznie.
Coś słodkiego? Placek na wypadek długich opowieści.

— Bilbo lubi gości przygotowanych — mruczał do siebie. — A poza tym, znając go, opowieści będą długie, a kolacja... niekoniecznie wystarczająca.

Po chwili zastanowienia wyjął placek.

— Nie wypada — mruknął. — Baggins obrazi się, że własnego nie poda.

Włożył za to mały nożyk. Potem się zawahał.

— Do Bag End? Paladin, opanuj się.

Esmeralda, oparta o framugę, przyglądała się temu w milczeniu dłuższą chwilę.

— Jeśli włożysz jeszcze jedną „rzecz na wszelki wypadek”, to zabraknie miejsca na rozsądek — zauważyła.

— Rozsądek zostawiam w domu — odparł. — Na wizyty u Bilba nie zawsze się przydaje.

Najwięcej czasu zajęło mu zastanawianie się czego nie zabrać. Czy wypada pytać o skarby? Czy lepiej udawać, że nic go nie interesuje? A jeśli Bilbo pokaże coś niezwykłego — czy Tuk powinien okazywać zachwyt, czy raczej ostrożność?

Gdy wreszcie zamknął tobołek, poprawił kapelusz i spojrzał na siostrę z tym charakterystycznym tukowym uśmiechem.

— No, Esme. Jeśli Baggins zaprasza, to albo będzie bardzo miło… albo bardzo ciekawie. A ja, jako Tuk, wolę być gotów na jedno i drugie.

!

Paladin Tuk Drugi.

Paladin zatrzymał się tak gwałtownie, że niemal wpadł na Rorimaka.

— Słyszysz?! — wyszeptał, choć szept w jego wykonaniu był tylko odrobinę cichszym mówieniem. — To nie jeleń. Jeleń nie robi „ghrrraugh”. Jeleń robi… no… bardziej godnie.

Znów rozległo się:

— GRRRrraUgh! khrrRrch…

Paladin skulił ramiona.

— Mówiłem, że to coś między dzikiem a niedzikiem. Takie… pół na pół. Może dzik, który się zastanawia nad swoim życiem.

Kiedy Rorimak rozchylił zarośla, Paddi instynktownie cofnął się o pół kroku.

— Jak wyskoczy, to ja mówię, że my tylko przechodzimy. Bardzo przechodzimy. I że...

Jeszcze jedno:

— Khrrr… chrrrap… khrrrr…

Paladin zmrużył oczy.
— To… to chrapie.

Zrobił ostrożny krok naprzód, jakby spodziewał się, że łódka zaraz go ugryzie. Spojrzał do środka. Zobaczył Starego Brody’ego. Zobaczył jego brodę. Zobaczył, że źródłem potwora zza Zielonego Muru jest hobbit, który śpi jak rozwścieczony borsuk.

Przez chwilę milczał.

— To on? — zapytał z niedowierzaniem. — To całe „RRRghraugh” to… śpiący hobbit?

Wyprostował się powoli, z miną kogoś, kto właśnie został obrażony przez rzeczywistość.

— Ja się pytam, czy to jest w ogóle dozwolone, żeby tak chrapać w przestrzeni publicznej. — Pokręcił głową. — Hobbit śpi, a pół Bucklandu myśli, że potwór wyszedł zza muru.

Nachylił się bliżej łódki i przyjrzał linie przywiązanej do drzewa.

— A ja już rozważałem, czy wspinać się na drzewo.

Kolejne potężne:

— Khrrrrrr…

Paladin podskoczył mimo wszystko.

— No dobrze! — sapnął. — To nie dzik. Nie potwór. Nie nawet niedzik. To Brody.

Odetchnął głęboko, po czym dodał z urazą:

— Ale przyznam, że gdyby tak chrapał bliżej Tukowej Skarpy, to byśmy go wybrali na oficjalne ostrzeżenie przeciwko lisom.

Spojrzał na Rorimaka, poprawiając kamizelkę.

— Widzisz? Mówiłem, że nie wszystko, co brzmi strasznie, jest straszne. Czasem to tylko ktoś, kto zjadł za dużo kolacji i położył się w łódce.

Paladin zamarł z ręką uniesioną w pół gestu, gdy z łódki znów wyrwało się:

— Khrrr… chrrrap… khrrrr…

Spojrzał na Rorimaka.
Spojrzał na łódkę.
Spojrzał na linę.

A potem bardzo powoli, bardzo uroczyście wskazał na tę ostatnią.

— No i masz — szepnął. — Lina.

Podszedł bliżej, zginając się w pół jak ktoś, kto chce być mniejszy niż jest. Co chwilę zerkał na śpiącego hobbitа.

— To jest zwykła lina — mruczał pod nosem. — Lina jak lina. Nikogo nie budzi. Liny są z natury ciche. Ja też potrafię być cichy. Czasami...

Kolejne potężne chrapnięcie sprawiło, że Paddi podskoczył i niemal przywarł do drzewa.

— On oddycha jak kuźnia w Michel Delving — syknął. — Jakby miech połknął.

Nachylił się znów do Rorimaka.

— Opcje są trzy. — Uniósł trzy palce, po czym jeden zaraz opuścił. — Dwie i pół.

Ściszył głos jeszcze bardziej.

— Pierwsza: bierzemy linę. Cichutko. Delikatnie. Jakby sama postanowiła się odwiązać. — Zrobił palcami ruch, który miał oznaczać subtelność, ale wyglądał raczej jak nerwowe skubanie. — Tylko że wtedy łódka… — spojrzał na wodę — …może odpłynąć. A wtedy Brody się obudzi, a jak się obudzi i nie ma łódki, to zacznie robić „RRRRAUGH” już świadomie.

Zamyślił się.

— Druga: budzimy go. Uprzejmie. Bardzo uprzejmie. Mówimy, że potrzebujemy łódki. Oficjalnie. — Skrzywił się. — Tylko że wtedy trzeba mu powiedzieć po co. A my… — zawahał się — …my mamy różne powody. I nie wszystkie są do opowiadania przy pierwszym śniadaniu.

Westchnął ciężko.

— No i jest jeszcze płot.

Spojrzał w dal, jakby gdzieś między drzewami czaiło się sumienie.

— On jeszcze nie wie. Ale się dowie. Płoty mają to do siebie, że ktoś zawsze wie, czy były całe.

Podrapał się po karku.

— Jak go obudzimy, to możemy powiedzieć: „Brody, drogi Brody, twój płot wyglądał na zmęczony i sam się położył”. — Zamyślił się chwilę. — Tylko że to brzmi jak coś, w co ja bym nie uwierzył. A ja jestem bardzo wyrozumiały.

Znów zerknął na linę.

Kolejne:

— KHrrrrrRRR…

Paladin znów drgnął.

— Dobrze — zdecydował nagle, choć w jego tonie było więcej nerwów niż pewności. — Ja podejdę do liny. Ty patrz na niego. Jak przestanie chrapać, to mnie kopnij. Tylko nie za mocno. Mam wrażliwe kostki. Wszyscy mamy dziś jakieś kostki.

Zrobił dwa ostrożne kroki w stronę drzewa, po czym zatrzymał się jeszcze raz.

— Rorimaku… — wyszeptał. — Jak mnie złapie, mów, że przyszedłem sprawdzić jakość węzła. Z troski. Ja wyglądam na kogoś, kto troszczy się o węzły.

I z miną hobbita, który sam nie wie, czy jest bohaterem, czy właśnie popełnia największą głupotę dnia, wyciągnął rękę w stronę liny.

Paladin Tuk Drugi.

Paladin, już na dole, stał chwilę z rękami założonymi na brzuchu i miną stratega, który właśnie odkrył, że jego przeciwnik ma skrzydła.

— Dobrze — oznajmił półgłosem. — Mamy sowę. Prawdziwą. Zawodową. Z doświadczeniem w huczeniu.

Zadarł głowę ku sufitowi.

— A my chcemy spać. To są dwie potrzeby, które się gryzą. Jak pazury z poddasza.

Zaczął chodzić w tę i z powrotem, coraz bardziej nakręcając się własnymi pomysłami.

— Można ją… przekonać. Uprzejmie. — Wskazał palcem w górę. — Wejść i powiedzieć: „Szanowna Pani Sowo, czy rozważyłaby Pani zmianę lokalu?”. Tylko że ona wygląda na taką, co odpowiada wyłącznie „hu”, a z „hu” trudno wynegocjować ciszę nocną.

Zatrzymał się.

— Można ją przegonić hałasem. — Zmarszczył brwi. — Ale wtedy będziemy robić większy hałas niż ona. A ja już dziś nasłuchałem się różnych „rrrgh” i „huuu” na zapas.

Uniósł nagle palec.

— O! Można spróbować ją… znużyć.

Spojrzał na pozostałych z powagą.

— Jeśli będziemy huczeć w odpowiedzi. Równo. Jednostajnie. Bez pasji. To może uzna, że teren jest zajęty przez większą, bardziej monotonną sowę i się wyprowadzi.

Zamyślił się chwilę, po czym pokręcił głową.

— Albo przeciwnie. Uzna to za zaloty. A tego bym nie chciał rozwijać.

Westchnął.

— Można też wejść i delikatnie postukać w belki. Tak, żeby uznała, że dach jest… niestabilny. Sowy lubią stabilność. Ja też.

Przechylił głowę.

— Ewentualnie… — ściszył głos — …przenieść jej kolację. Te wszystkie drobne stworzonka. Jeśli uzna, że spiżarnia się pogorszyła, może zmienić adres.

Zaraz jednak skrzywił się.

— Tylko że to oznaczałoby wejście tam jeszcze raz. A ja już raz byłem bardzo blisko jej pazurów i uważam, że to wystarczy na jeden wieczór.

Znów spojrzał w sufit, gdy rozległo się przeciągłe:

— HUUU-HU-HUUU!

Paladin drgnął.

— Najrozsądniej — powiedział w końcu tonem kogoś, kto właśnie odkrył prawdę objawioną — będzie przekonać ją, że tu straszy. Nie my. Tylko dom.

Oczy mu błysnęły.

— Jeśli Milo porządnie rozdmucha ogień, a my zaczniemy chodzić ciężko, przeciągać ławy, postukiwać… niech pomyśli, że to miejsce jest głośne, ruchliwe i zupełnie nieodpowiednie dla sowy ceniącej spokój.

Nachylił się bliżej reszty.

— Sowa przyszła, bo było cicho. Zróbmy, żeby było niecicho. Ale z umiarem. Tak, żeby Bunce nie uznał, że to my jesteśmy potworem zza Zielonego Muru.

Po chwili dodał poważnie:

— A jeśli nic nie zadziała… to zawsze możemy spać na zmianę. Jedno ucho śpi, drugie słucha. Ja mam całkiem pojemne uszy. Może jedno wystarczy.

Paladin Tuk Drugi.

Paladin przez dłuższą chwilę stał z rękami założonymi za plecami, kiwając się lekko na piętach i przyglądając to posągowi, to kustoszowi, to znów… psu.

A właściwie psu przede wszystkim.

Zmrużył oczy.

— No proszę… — mruknął pod nosem. — Człowiek całe życie słyszy, że pies to stworzenie hałaśliwe, nieuprzejme i skore do szczekania bez zapowiedzi… a tu proszę…

Zerknął, jak Fajerwerek wtula się w ramiona Malwy.

— …wskakuje na ręce jak jakiś przerośnięty kociak. Bez żadnego „hau”, bez uprzedzenia, bez ceremonii. — pokręcił głową z dezaprobatą — To jest właśnie brak konsekwencji.

Zamyślił się chwilę.

— Bo albo się jest psem i się szczeka, jak należy… — tu uniósł palec, jakby wygłaszał niezwykle ważną tezę — …albo się jest czymś innym i wtedy się nie szczeka wcale. A nie tak, że raz człowiek myśli „to wilk”, a potem „to poduszka z uszami”.

Westchnął ciężko.

— To wprowadza niepotrzebne zamieszanie.

Dopiero po tej głębokiej analizie świata zwierząt Paladin łaskawie powrócił myślami do spraw naprawdę istotnych, czyli maczugi.

Podszedł bliżej posągu, przyjrzał się dłoni Bullroarera, potem podłodze, jakby maczuga mogła się po prostu gdzieś zawieruszyć i czekać, aż ktoś ją uprzejmie podniesie.

— Hm.

Obszedł figurę raz.

— Skoro ma to związek ze Starym Tukiem… — zaczął powoli — …to znaczy, że sprawa jest albo bardzo prosta, albo bardzo niepotrzebnie skomplikowana.

Zatrzymał się i spojrzał na resztę, już wyraźnie ożywiony.

— Stawiam, że ją… pożyczył.

Krótka pauza.

— Na chwilę.

Jeszcze krótsza.

— Która trwa do dziś.

Skinął głową sam do siebie, coraz bardziej przekonany.

— Albo uznał, że skoro maczuga raz dobrze zadziałała, to szkoda, żeby się marnowała w ręku posągu. Przedmiot o takiej historii powinien krążyć. Być w użyciu. Może do rozbijania szczególnie opornych drzwi. Albo… — zawahał się — …orzechów. Bardzo dużych orzechów.

Zmrużył oczy podejrzliwie.

— Chyba że… — dodał ciszej — …ktoś ją ukrył, żeby nikt nie próbował powtarzać wyczynów. Bo to się zwykle źle kończy dla wszystkiego dookoła.

Wyprostował się nagle i poprawił kamizelkę, jakby właśnie rozwiązał sprawę o wielkiej wadze.

— W każdym razie — podsumował — jestem niemal pewien, że maczuga nie zniknęła sama.

Rzucił jeszcze jedno spojrzenie na psa.

— W przeciwieństwie do niektórych rzeczy, które… znikają ostatnio podejrzanie często.

I odchrząknął niewinnie.

Paladin Tuk Drugi.

Paladin, który jeszcze przed chwilą wyglądał na całkiem zadowolonego ze swojego rozumowania, nagle wyprostował się jak struna, gdy tylko padło słowo „spinki”.

A już zwłaszcza „od czarodzieja Gandalfa”.

Uniósł brwi tak wysoko, jakby próbowały dołączyć do stropu.

— A więc jednak! — wyrwało mu się, z wyraźną satysfakcją, którą starał się natychmiast przykryć kaszlnięciem. — To znaczy… to wiele wyjaśnia. Bardzo wiele. Nawet więcej, niż się początkowo wydaje.

Zbliżył się o krok do piedestału, ale nie za blisko — tak, żeby w razie czego zdążyć się cofnąć, gdyby spinki postanowiły… no, cokolwiek postanowić.

— Skoro coś pochodzi od czarodzieja… — zaczął ostrożnie — …to należy zakładać, że działa. A jeśli działa, to niekoniecznie tak, jak człowiek, czy hobbit, by się spodziewał.

Przekrzywił głowę, przyglądając się błyskowi diamentów pod szkłem.

— Same się zapinają, powiadacie? — mruknął. — Hm. To brzmi… wygodnie. Podejrzanie wygodnie.

Zerknął na resztę towarzystwa, jakby sprawdzał, czy ktoś już przypadkiem nie ma mankietów związanych w supeł.

— Bo widzicie — ciągnął dalej, coraz bardziej w swoim żywiole — rzeczy, które robią coś „same”, rzadko poprzestają na jednym. Dziś zapinają się same, jutro zapinają się szybciej, pojutrze zapinają się komuś, kto wcale o to nie prosił…

Zamilkł na moment.

— …albo komuś, kto bardzo prosi, żeby przestały.

Odchrząknął i poprawił kamizelkę, odzyskując pozory powagi.

— Ale! — uniósł palec — Nauka wymaga odwagi. A przynajmniej… obserwacji z bezpiecznej odległości.

Cofnął się pół kroku. Tak dla pewności.

— Z wielką chęcią zobaczyłbym ich działanie — oznajmił uprzejmie. — Najlepiej… na kimś, kto ma odpowiednie doświadczenie w obchodzeniu się z przedmiotami historycznymi.

Krótka pauza.

— I silne nerwy.

Jeszcze krótsza.

— Oraz mankiety, których ewentualna utrata nie będzie wielką tragedią.

Spojrzał znów na spinki, już wyraźnie zafascynowany.

— Bo jeśli one rzeczywiście zapinają się same… — dodał ciszej — …to chciałbym bardzo zobaczyć, czy równie łatwo dają się odpiąć.

@Skavenloft a bo i nie ma takiego zwyczaju.
Większość tu właśnie migrowała z Lastinn dlatego miło widzieć kogoś spoza.

To i ja się przywitam korzystając z okazji. Powoli zaczynam się rozpychać...

!

Paladin Tuk Drugi.

Szli wolno, jak na hobbitów przystało, ścieżką wijącą się między pagórkami Kraju Tuków ku drodze na Hobbiton. Esmeralda niosła koszyk z takim spokojem, jakby wybierała się na zwykłe popołudniowe odwiedziny, a nie do Bagginsa, o którym pół Shire’u wciąż mówiło szeptem. Paladin zaś maszerował obok niej z rękami splecionymi za plecami, stawiając kroki równe, odmierzone — aż nazbyt równe.

Po pierwszym kwadransie skrzywił się lekko.
Po drugim — chrząknął.
Po trzecim zatrzymał się nagle, jakby ścieżka go obraziła.

— Te buty — powiedział tonem oskarżycielskim — od samego początku patrzyły na mnie krzywo.

Zrobił jeszcze kilka kroków, unosząc stopy wyżej niż trzeba, jakby próbował przechytrzyć skórę i podeszwy. Bez skutku. Obcieranie stało się wyraźne, natrętne, osobiste. Paladin syknął przez zęby, potem mruknął coś o „nienaturalnych wynalazkach spoza Shire’u” i „niepotrzebnym naśladownictwie ludzi”.

— Mówiłam, że nie trzeba — zauważyła Esmeralda, nie zwalniając kroku.
— Mówiłaś wiele rzeczy — odparł. — Ale TO jest wyjątkowo nie do zniesienia.

Stanął znowu. Tym razem na dobre. Oparł się o kamień przy drodze, usiadł ciężko i z miną hobbita, który właśnie podjął ważną decyzję życiową, rozwiązał rzemyki. Najpierw jeden but poleciał w krzaki, z wyraźną ulgą. Drugi dołączył do niego chwilę później, rzucony dalej i z większym przekonaniem.

— O, nie — rzekł, prostując palce u stóp i wciągając powietrze z błogością. — To już koniec.

Wstał, strzepnął spodnie i spojrzał na siostrę z powagą godną thanów i radnych.
— Jako hobbit, Paladin Tuk Drugi, oświadczam, że nigdy więcej nie założę butów. Ani na wizytę, ani na uroczystość, ani choćby do samego króla pod Górą.
I niech nikt mnie do tego nie namawia, bo szybciej zdejmę kapelusz niż wcisnę stopę w skórzany więzień.

Ruszył dalej boso, wyraźnie lżejszy krokiem, z nową energią i tym zadowolonym pomrukiem, który zawsze oznaczał, że Paladin znów jest sobą. Esmeralda tylko pokręciła głową, uśmiechając się pod nosem, i poszła za nim bo wiedziała, że Tuk, który raz się zżymał i zadecydował, nie zmienia zdania.

Paladin Tuk Drugi od samego wejścia do Bag End zachowywał się tak, jakby znalazł się w miejscu jednocześnie doskonale znanym i podejrzanie zmienionym. Otarł stopy o wycieraczkę z przesadną starannością. Raz, drugi, trzeci, po czym dopiero pozwolił się uściskać Bilbowi, odpowiadając uśmiechem krótkim, lecz szczerym. Uścisk oddał solidny, tukowy, z lekkim klepnięciem w ramię, jakby chciał sprawdzić, czy Baggins nadal jest z tej samej materii co dawniej.

Gdy znaleźli się w saloniku, Paladin nie usiadł od razu. Najpierw obszedł stół półkolem, rzucił okiem na przekąski, skinął głową kominkowi, jakby ogień należało uprzejmie uznać, i dopiero wtedy opadł na fotel. Westchnął przy tym głęboko, z tym charakterystycznym dźwiękiem kogoś, kto docenia wygodę, ale nie zamierza okazywać zachwytu.

Kufel wziął w obie dłonie, powąchał zawartość, napił się małego łyku i dopiero wtedy skinął głową z aprobatą.
— Dobrze — mruknął. — Bardzo dobrze.
I dopiero po chwili dodał:
— Droga też była… wystarczająca.

Słuchając Bilba, Paladin miał zwyczaj lekko przechylać głowę i mrużyć jedno oko, jakby każde zdanie ważył osobno. Kiedy Baggins zaczął przemowę, Tuk poprawił się w fotelu, splecionymi palcami oparł dłonie na brzuchu i przestał sięgać po jedzenie. To zawsze był znak, że przestał być gościem, a zaczął być Tukiem.

Na słowo przygoda nie uniósł brwi. Uniósł tylko kącik ust.
Na tam i z powrotem parsknął cicho nosem.
A gdy padło Dom Mathom, Paladin odchrząknął, przeciągle i znacząco, jakby właśnie potwierdzono jego wcześniejsze przypuszczenia.

Przy wzmiance o mapie Starego Tuka pochylił się lekko do przodu. Palcem zaczął kręcić wolne kółko na poręczy fotela. Gdy Bilbo mówił o „dyskrecji” i „paskudnym psisku”, Paladin zerknął na Esmeraldę, a potem znów na Bagginsa, tym spojrzeniem, które nie pytało czy, tylko jak bardzo.

Twarz Paladina wyraźnie się zmieniła. Najpierw zmarszczył nos, jakby właśnie poczuł zapach czegoś podejrzanego, potem skrzywił usta w grymasie szczerej, nieskrywanej niechęci. Jedno oko przymrużył bardziej niż drugie — stary odruch, który zawsze zdradzał, że temat trafił w czuły punkt.

— Psy… — mruknął przeciągle, jakby samo słowo było nieco zbyt głośne.

Odstawił kufel na stół z cichym stuknięciem i nieświadomie odsunął stopy pod fotel, jakby spodziewał się, że coś zaraz wyjrzy spod stołu. Palcami zaczął skubać rąbek kamizelki, natrętnie i bezwiednie.

— Ja nie lubię, jak się na mnie warczy — dodał, kręcąc głową z wyraźnym niesmakiem. — A już w ogóle szczeka. To niegrzeczne. I głośne. I zawsze wiadomo, że zaraz zbiorą się ludzie.

Westchnął ciężko, po czym zerknął na Bilba spod brwi.
— Hobbit powinien wiedzieć, na czym stoi — ciągnął dalej. — A pies nigdy nie stoi spokojnie. Patrzy, węszy, warczy… jakby coś wiedział, a nie chciał powiedzieć.

Znów skrzywił się, tym razem krócej, jakby dla porządku.
— Jeśli ta bestia zna twój zapach, Bilbo, to już jej nie polubiłem. Nawet jeśli jeszcze jej nie widziałem.

Po czym sięgnął po przekąskę, jakby chciał odpędzić myśl o szczekaniu czymś chrupiącym, i dodał ciszej, z rezygnacją:
— Ale cóż. Dla mapy Starego Tuka… będę bardzo, bardzo cicho.

Milczał więc przez chwilę, marszcząc czoło tak, jakby próbował w nim rozrysować mapę całego Shire’u. Potem wciągnął powietrze, wypuścił je powoli i zaczął mówić — nie do końca do Bilba, nie do końca do Esmeraldy, raczej do samej myśli o drodze.

— Most odpada — rzucił od razu, zbyt szybko, by było to jeszcze w pełni przemyślane. — Kamień niesie dźwięk. A dźwięk niesie ludzi. A ludzie niosą pytania.

Zawiesił głos, podrapał się w skroń.
— Ale z drugiej strony… ścieżka przy młynie… nie, tam Sandyman ma psy. Zawsze miał psy. Psy pamiętają. Poza tym warczą i szczekają. O! Nie, nie, to zły pomysł.

Przechylił się w fotelu, jakby skręcał wraz z wyimaginowaną drogą.
— Przez pola? Pola są otwarte. Otwarte rzeczy widzą za dużo. A za żywopłotami… — urwał, machnął ręką. — Żywopłoty plotkują. Każdy hobbit wie, że żywopłoty plotkują.

Zaczął kreślić palcem niewidzialne linie na blacie stołu.
— Można by obejść Hobbiton od północy. Albo od południa. Południe jest dłuższe, ale mniej uczęszczane. Chociaż… — skrzywił się — tam mieszka ten Gamgee, co zawsze jest w ogródku. A ogródki też mają oczy.

Westchnął, sięgnął po kufel, zapomniał się napić.
— Gdyby iść wcześnie rano… nie, wtedy wszyscy wychodzą po mleko. Późno w nocy też nie, bo psy. Zawsze te psy.

Potarł kciukiem fajkę, choć nadal jej nie zapalił.
— Najlepiej byłoby pójść tak, żeby nikt nie zauważył, że się idzie. Ale to wymaga drogi, której nie ma. Albo takiej, o której nikt nie pamięta.

Spojrzał wreszcie na resztę, jakby dopiero teraz przypomniał sobie, że nie jest sam.
— No, w każdym razie… — zaczął i zawiesił głos.

Rozłożył ręce.
— Na pewno nie tam. I raczej nie tędy. A którędy… — pokręcił głową, z lekkim, tukowym uśmiechem — …to jeszcze się okaże.

!

Paladin Tuk Drugi.

Paladin zareagował natychmiast — choć „natychmiast” w jego wydaniu oznaczało serię ruchów i myśli, które niekoniecznie układały się w logiczną kolejność.

Najpierw poderwał się z krzesła tak gwałtownie, że to krzesło cofnęło się o pół stopy, urażone.
— O-ho! — wyrwało mu się, gdy zobaczył Droga na podłodze, stołek przechylony pod nieodpowiednim kątem, a całą sytuację wyraźnie nie tam, gdzie powinna być.

Zrobił krok w przód, potem drugi… po czym zatrzymał się nagle.
— Mówiłem — mruknął, wskazując palcem stołek — stołki są zdradliwe. Zawsze były. Człowiek… to znaczy hobbit… wchodzi na nie z ufnością, a one tylko czekają.

Prymuli, która już klęczała przy Drogo, przyglądał się z rosnącym niepokojem, kręcąc głową w sposób drobny, nerwowy, jakby próbował roztrząsnąć myśl, która ugrzęzła mu za uchem. Gdy padły słowa o zwichniętej kostce, Paladin skrzywił się wyraźnie — jak ktoś, kto doskonale wie, jak bardzo kostki potrafią być nielojalne.

— Kostka… — powtórzył. — Wiedziałem. Zawsze mówię: kolana, kostki i buty — żadnemu nie można ufać.

Zaczął krążyć wokół sceny drobnym półkolem, ostrożnie stawiając bose stopy, żeby przypadkiem nie nadepnąć na czyjąś dłoń ani na sytuację, która i tak już była wystarczająco skomplikowana. Co chwilę pochylał się, jakby chciał pomóc, po czym prostował się znowu, bo właśnie przypomniało mu się coś bardzo ważnego.

— Nie ruszaj nim — rzucił nagle, po czym od razu dodał: — To znaczy… ruszaj, ale powoli. Albo wcale. Albo tylko tyle, ile trzeba.

Potarł dłonie o kamizelkę.
— Zwichnięcie to nie żarty. Raz widziałem, jak hobbit zwichnął kostkę i przez tydzień kulał, a przez drugi tydzień wszyscy mu o tym przypominali.

Pochylił się wreszcie bliżej, ostrożnie, z miną człowieka, który absolutnie nie chce zaszkodzić, ale czuje, że powinien coś zrobić.
— Drogo — powiedział łagodniej, niż można by się spodziewać. — Ty się nie przejmuj. Leż. Leż to masz opanowane bardzo dobrze.

Potem spojrzał na Prymulę, kiwając głową z uznaniem.
— Dobrze mówisz. Kostka. To ona wszystko psuje. — Zawahał się. — Trzeba ją potraktować stanowczo… ale delikatnie.

Zamilkł na moment, po czym dodał, jakby dochodząc do oczywistego wniosku:
— A stołek… stołek należy usunąć z pomieszczenia. Żeby nie kusił innych.

I zanim ktokolwiek zdążył zaprotestować, odsunął zdradliwy mebel pod ścianę, po czym wrócił na swoje miejsce przy Drogu, wyraźnie uspokojony, że przynajmniej jedno zagrożenie zostało właśnie opanowane. I to przez Paladina Tuka Drugiego.

!

Paladin Tuk Drugi.

Paladin — a właściwie Paddi, bo w takich chwilach wszyscy mówili do niego miękcej — zatrzymał się w pół ruchu. Jeszcze przed chwilą poprawiał poduszkę pod nogą Droga, po czym nagle znieruchomiał, jakby dopiero teraz usłyszał, że ktoś zwrócił się wprost do niego.

— Ja…? — mruknął, prostując się zbyt szybko. — To znaczy… pytasz mnie?

Na moment wyraźnie się zakłopotał. Potarł kark, potem brodę, potem — zupełnie niepotrzebnie — sprawdził, czy kamizelka nadal jest zapięta. Spojrzał na Prymulę, potem na Droga, na Bilba, jakby odpowiedź mogła leżeć gdzieś na podłodze obok stołka.

— Doktor… tak… — zaczął, przeciągając słowo, jakby chciał dać sobie czas na dogonienie własnych myśli. — Rattlebee. Rattlebee, oczywiście że Rattlebee.

Kiwnął głową z rosnącym przekonaniem, choć nadal wyglądał, jakby sam siebie upewniał.
— Mieszka na Tukowej Skarpie. Albo przy Skarpie. Znacznie bliżej niż Brandy Hall, to na pewno. Ma dom z tym… krzakiem przed wejściem. Zawsze za wysoki. Nigdy go nie przycina.

Zamilkł na ułamek sekundy.
— Albo przycina, tylko krzak się nie słucha. Tak czy inaczej — doktor jest porządny.

Znów spojrzał na kostkę Droga i skrzywił się lekko.
— Zwichnięcia zna. Bardzo dobrze zna. A i nie zadaje głupich pytań, tylko od razu mówi, co boli i jak długo będzie bolało, co jest uczciwe.

Westchnął i rozłożył ręce, trochę bezradnie.
— Przepraszam… w tym całym zamieszaniu… stołki, kostki, psy w wyobraźni… — machnął dłonią. — Tak. Dobrze pamiętasz. Rattlebee. I jeśli mamy iść po kogoś, do kogoś to właśnie do niego.

Po czym dodał ciszej, z tym swoim tukowym zawstydzeniem:
— Czasem człowiek… hobbit… musi najpierw posprzątać myśli, zanim przypomni sobie oczywiste rzeczy.

Paladin Tuk Drugi.

Paladin drgnął tak gwałtownie, że omal nie wylał sobie piwa na kolana.

— No proszę — mruknął, mrużąc oczy. — Znowu coś, co brzmi jak coś, czym nie jest.

Z zewnątrz poniosło się przeciągłe:

— HUUU-HU-HU-HUUUU!

Paddi uniósł palec.

— To ma być sowa — oznajmił tonem hobbita, który już raz się pomylił i nie zamierza robić tego drugi raz. — Tylko że… — zawahał się — …czy sowa powinna tak bardzo się starać?

Spojrzał podejrzliwie na sufit.

— Bo ostatnio też było „grrr-ghrrr”, a wyszedł z tego hobbit w łódce. I to z brodą. — Pokręcił głową. — Ja już nie ufam odgłosom. Odgłosy są zwodnicze.

Znów:

— HUUU-HU-HU-HUUUU!

Paladin zmarszczył brwi jeszcze bardziej.

— To może być sowa. — Skinął głową. — Ale równie dobrze może być hobbit, który próbuje być sową. Albo sowa, która próbuje być hobbitą. Świat jest skomplikowany.

Podszedł do drzwi i wyjrzał ostrożnie w stronę poddasza.

— Powiedziałeś, że zwykle przesiaduje na górze? — rzucił przez ramię do Bunce’a. — Bo jak to faktycznie sowa, to siedzi. A jak to hobbit… to też może siedzieć. Hobbici lubią siedzieć.

Zadarł głowę ku szczytowi domu, gdzie drabina prowadziła na poddasze.

— Można by sprawdzić — mruknął. — Tak dla pewności. Naukowo.

Zrobił krok w stronę wyjścia, po czym zatrzymał się.

— Chyba że ktoś inny chciałby. — Odchrząknął. — Bo ja oczywiście mogę. Drabiny nie są mi obce. Kiedyś wszedłem na stołek. To prawie to samo, tylko wyżej.

Znów huknęło:

— HUUU-HU-HU-HUUUU!

Paladin skrzywił się.

— To brzmiało trochę… obraźliwie.

Odwrócił się do Rorimaka, Milo i Oda.

— Dobrze, plan jest taki: ja wchodzę. Powoli. Cicho. Jeśli to sowa, to ją zobaczę. Jeśli to hobbit… to zobaczę też. A jeśli to coś trzeciego, to zawołam. Tylko nie za głośno, żeby nie spłoszyć czegokolwiek, co udaje cokolwiek.

Westchnął i złapał się pierwszego szczebla drabiny.

— I pamiętajcie — dodał półgłosem — jeżeli to znowu będzie zwykły, spokojny ktoś, kto tylko wydaje dziwne odgłosy… to ja nic nie mówiłem o wilkach. Ani o potworach. Ani o sowach-hobbitach.

Po czym zaczął się wspinać, mrucząc pod nosem:

— Huu-hu, powiada… zobaczymy, kto tu komu hu-hu…

Paladin Tuk Drugi.

Paladin najpierw zobaczył oczy.

Potem zobaczył drugie oczy.

A potem zrozumiał, że to wciąż te same, tylko bardzo, bardzo duże.

Zamarł na drabinie, z jedną stopą w powietrzu i ręką kurczowo trzymającą framugę.

— Hu… huuu? — odpowiedział odruchowo, zanim zdążył pomyśleć, że właśnie rozmawia z czymś, co ma dziób większy niż jego łyżka do zupy.

Światło wpadło szerzej. Pióra. Dziób. Krew. Małe, bezsprzecznie martwe stworzonka rozsiane po poddaszu.

Paladin przełknął ślinę.

— To jest… — wyszeptał do siebie — …bardzo przekonujące przedstawienie sowy.

Sowa przekrzywiła głowę.

— HU?

— No właśnie! — syknął Paddi, unosząc palec, jakby prowadził uczoną dysputę. — Tak samo mówię. „Hu”. Bardzo sowio. Aż podejrzanie.

Zrobił maleńki krok w tył, ale drabina skrzypnęła i zatrzymał się w pół ruchu.

— Spokojnie — mruknął, bardziej do siebie niż do niej. — To nie wilk. Wilki nie mają piór. Chyba że wyjątkowo źle się potoczyło ich życie.

Sowa poruszyła skrzydłem. Pazury błysnęły.

Paladin wciągnął powietrze przez zęby.

— Dobrze. — Skinął głową bardzo poważnie. — Załóżmy roboczo, że jesteś sową. Prawdziwą. Autentyczną. Z krwi i… — zerknął na zdobycz — …z innych rzeczy.

Z dołu dobiegł czyjś szept.

Paladin nie odwrócił głowy, tylko odpowiedział półgłosem:

— To zdecydowanie sowa! Albo ktoś, kto sowę bardzo dobrze udaje! Ale stawiałbym na sowę!

Znów spojrzał w wielkie oczy.

— Nie mam nic przeciwko tobie osobiście — wyjaśnił uprzejmie. — Siedzisz tu. Huczysz. Zjadasz… co tam zjadasz. To bardzo w porządku zajęcie dla sowy.

Sowa zamrugała.

— Tylko wiesz — ciągnął dalej, coraz bardziej konfidencjonalnie — my tu nocujemy. I jak będziesz tak… teatralnie huczeć, to hobbici na dole będą sobie wyobrażać różne rzeczy. A wyobraźnia już nam dziś zrobiła kilka figli.

Zrobił jeszcze pół kroku w tył.

— Nie zamierzam cię ruszać. Ty nie ruszaj mnie. Uznajmy, że się widzieliśmy, ale nie znamy. To bardzo cywilizowane podejście.

Sowa wydała krótsze:

— Hu.

Paladin skinął głową z powagą.

— Właśnie tak. Rozsądnie.

I zamknąwszy ostrożnie drzwiczki do poddasza, powolutku, szczebel po szczeblu, zaczął schodzić na dół, mamrocząc pod nosem:

— Sowa jak malowana… z pazurami jak grabie… i z obiadem rozrzuconym po całym poddaszu… Zupełnie normalny wieczór. Zupełnie.

Paladin Tuk Drugi.

Paladin szedł obok wozu, raz trzymając się burty, raz puszczając ją zupełnie bez powodu, jakby sprawdzał, czy wóz przypadkiem sam nie postanowi gdzieś pojechać.

— Mapa, powiadacie… — mruknął, marszcząc nos. — Mapa Starego Tuka, w Domu Mathom, w środku miasta, gdzie jest więcej oczu niż rodzynek w porządnym cieście z rodzynkami.

Spojrzał na Prymulę, potem na Esmeraldę, potem gdzieś przed siebie, gdzie nic szczególnego nie było.

— Zakład ze spinkami… — powtórzył powoli. — To jest plan. Plan z historią. A plany z historią są lepsze, bo brzmią jak coś, co już się kiedyś udało.

Podrapał się po brodzie.

— Tylko że… — zawahał się — …jak ona nie pokaże mapy, to przegramy zakład. A ja nie mam spinek. I nie znam nikogo, kto ma takie, co się same zapinają, chyba że… — zmrużył oczy — …to był ten czarodziej. Ale czarodzieje mają swoje zwyczaje i raczej nie pożyczają spinek na poczekaniu.

Spojrzał na Esmeraldę.

— A zabranie jej tak po prostu… — ściszył głos — …to brzmi jak coś, co najpierw wydaje się bardzo rozsądne, a potem człowiek… znaczy hobbit… kończy w jamie. Tej z książek. Bez kolacji.

Zadrżał lekko.

— A ja jestem przeciwny pomysłom bez kolacji.

Zamyślił się głębiej, aż prawie przystanął na środku drogi.

— Wymiana… — mruknął. — Wymiana jest uczciwa. Tylko trzeba mieć coś, co kustoszka uzna za lepsze niż mapa. A mapa Starego Tuka… — pokręcił głową — …to nie byle marchewka z ogródka.

Nagle podniósł głowę.

— Albo nie musi być lepsze! — ożywił się. — Może być ciekawsze. Ludzie… znaczy hobbici… lubią rzeczy ciekawe. Jak coś jest wystarczająco ciekawe, to zapominają, że mieli coś jeszcze.

Zaraz jednak jego mina zrzedła.

— Tylko pytanie, czy my mamy coś ciekawego. — Rozejrzał się po nich wszystkich, jakby ktoś mógł mieć coś w kieszeni i o tym nie wiedzieć.

Spojrzał na Oda. Potem na resztę. Potem znów na drogę.

Poprawił kamizelkę, jakby to miało uporządkować sytuację.

— Zatem — podsumował, choć wcale nie brzmiał jak ktoś, kto naprawdę podsumował — idziemy do Domu Mathom. Zakład. Spinki. Rozmowa. Bez słowa „mapa”. Patrzymy, słuchamy, kiwamy głowami jak porządni odwiedzający.

Zawahał się jeszcze.

— A jak się nie uda… — dodał ciszej — …to wtedy będziemy się martwić, jak się nie udało. Nie wcześniej. Wcześniejsze martwienie się jest marnowaniem dobrego nastroju.

Po czym ruszył dalej, mrucząc pod nosem:

— Mapa, sowa, łódka, płot… zupełnie zwyczajna podróż. Zupełnie.

Moja ulubiona sesja WFRP to taka gdzie:

• nie muszę myśleć o mechanice (ktoś to za mnie ogarnia)
• nie muszę czytać o mechanice (nie ma dyskusji na jej temat w komentarzach i nie muszę się przez nią przedzierać bo a nuż w ścianie tekstu o mech jest coś istotnego dla fabuły)
• mogę się wcielić w postać doświadczoną / zaawansowaną (ile można grać zerami, chcialoby się w końcu zagrać bohaterem)
• intrygi, knucia, tajemnice - to przedkładam nad nawalanki

Słowo kalekie uderzyło w niego mocniej niż młot.

I nagle — nie korytarz. Nie kamień. Nie jednookie spojrzenie.

Koń.
Kopyta. Zbyt blisko. Zbyt głośno.
Ziemia przy twarzy.

Łeb wygolony, kita jasnych włosów skręcona przy uchu. Wąsiska. Orli nos. Wrzeszczy coś. Nahajka świszcze. Pręga pali policzek.

Deszcz.
Zapach mokrych liści.
Błoto w ustach.

Nadiejka.

Małe ręce na szyi. Paznokcie wbijające się w skórę. Płacz. Nie krzyk — płacz urwany, jakby zabrakło tchu.
Las. Bieg. Gałęzie tną twarz. Pośpiech.
Ból.

Migawki bez ładu. Bez kolejności. Jakby ktoś rozsypał wspomnienia na kamiennej posadzce i kopał je butem jak Dragos te kamyki.

Gwizd. Odbicie. Echo.

Michaił mrugnął. Wrócił.

Vsevolod wciąż stał naprzeciw. Ręce za plecami. Jedno oko.

Powietrze ugrzęzło kowalowi w gardle.

Michaił przełknął. Czuł smak żelaza.

— Nie — Warknął zirytowany gwizdaniem Dragosa. Szybko, krótko.

Zamilkł. Myśli dalej się tłukły. Koń. Nahajka. Błoto. Małe dłonie.

— To był wypadek.

Głos wyszedł chrapliwy, przytarty jak źle naostrzona klinga.

Nie podniósł wzroku. Patrzył gdzieś obok, w mur.

— Las. Pościg. Koń się spłoszył.

Tyle.

Dłoń zacisnęła się sama, jakby znów coś próbował utrzymać, co wymykało się z palców.

— Nie narodziła się taka — dodał ciszej. — Stało się.

I w tym stało się było więcej ciężaru niż w pięciu młotach kowalskich, które ktoś przewiązał i założył mu na barkach.

Dlatego koniecznie trzeba stosować VPN przed wejściem na LI wtedy NSA będzie miało pod górkę i może nie będzie im się chciało namierzać delikwenta.
A wzorem wszystkich filmów szpiegowskich najlepiej przerzucać AjPi miedzy różnymi serwerami z całego świata. Wtedy na bank skołowacieją.

Paladin Tuk Drugi.

Paladin nachylił się jeszcze bliżej, mrużąc oczy tak, jakby samym spojrzeniem chciał wydobyć z drewna prawdę.

— Oho… — mruknął cicho, wyciągając palec, ale w ostatniej chwili powstrzymał się od dotknięcia dłoni posągu. — No proszę. To nie jest zwykła ręka do machania w powietrzu.

Przekrzywił głowę.

— To jest ręka przygotowana. Z zamysłem. Z planem.

Obszedł posąg jeszcze raz, tym razem wolniej, z rosnącą powagą.

— Tu było miejsce — oznajmił półgłosem, bardziej do siebie niż do innych. — Nie „mogło być”. Nie „dałoby się wsadzić”. Tylko było. Jest! — poprawił się triumfalnie.

Zerknął na dłoń jeszcze raz, jakby liczył, że maczuga z czystej przyzwoitości jednak się pojawi.

— Czyli ktoś ją wyjął — stwierdził. — Świadomie. Z pełną premedytacją. To nie jest sprawa przypadku ani… — tu zawahał się — …naturalnego zużycia.

Wyprostował się i poprawił kamizelkę.

— A skoro była, a jej nie ma… to znaczy, że gdzieś jest.

Krótka pauza.

— I ktoś wie gdzie.

Paladin zmarszczył brwi, wyraźnie zaintrygowany.

— Albo co gorsza — dodał ciszej — ktoś jej używa.

Po czym odsunął się o krok, jakby uznał, że stanie zbyt blisko miejsca po maczudze może jednak nie być najlepszym pomysłem.

— W każdym razie — westchnął — to już nie wygląda na niewinną lukę w rzeźbie. To wygląda na historię, która komuś się… odczepiła.

Raze Switch More

---

Holly Street w Japantown, wieczór 14.07.77

---

– Ja też cię kocham, grubasku – rzucił bez cienia emocji, pozwalając Slimowi wybrzmieć do końca z potokiem pytań. – Jesteś inteligentnym gościem, Slim. Wiesz doskonale, że nie siedzę na miejscu i nie mam pełnego obrazu sytuacji. Spieszyło ci się, więc wysłałem tam kogoś. I sam przyznasz, uwinąłem się z tym migusiem. Domyślasz się też, tak jak ja, że cokolwiek było w tej norze, właśnie zmienia właściciela. Poprzedni raczej już tych fantów nie potrzebuje po tym, jak został zgrillowany przez to, na co natknął się w sieci.

Westchnął, równolegle autoryzując stworzenie podkonta na Shezamie z kapitałem otwierającym 500e$ i nadając uprawnienia współlokatorom z blokhauzu.

– Z łażeniem po sieci jest jak z seksem analnym – dodał filozoficznie. – Wejdziesz za głęboko i wpadasz w gówno Slim.

Ktoś wpadł na niego barkiem.

– Jak leziesz, pajacu? – warknął, nawet nie odrywając smarthinga od ucha.

– Slim – wrócił do sedna rozmowy, głos znów gładki jak chrom. – Nasza umowa nie obejmowała niczego ponad to. Ale biorąc pod uwagę dotychczasową, owocną współpracę… dostaniesz prawo pierwokupu.

Krótka pauza, spojrzenie rzucone na rozlewający się tłum. Wiadomość od Brazil: Trochę...

– Kurwa! Sorry Slim, to nie do ciebie. Streszczaj się. Czego potrzebujesz? Jestem trochę zajęty.

Ripdoc czekał. Sprawy czekały.

Raze Switch More

Zachodnia część Japantown, noc 14.07.2077

Nie.
Lekki ruch głową, jakby mógł tym skasować myśl.

Keira go nie zdradziła.
Tak samo jak Arte go nie otagowała.

Nie wierzył w to. Nie chciał wierzyć. Gdyby to była prawda, rozsypałoby się coś więcej niż tylko jedna relacja. Rozsypałaby się mapa, według której poruszał się po świecie.

Łatwiej było skierować gniew gdzie indziej.

Na SlimWire’a.
Na tłustego, spoconego grubasa z wiecznym połyskiem na czole i palcami śmierdzącymi tanim sosem sojowym.

To był cel. Namacalny. Osiągalny.

Keira mogła poczekać.
Prawda mogła poczekać.

Zetknął się z przeszkodą. A przeszkody się usuwało — nie analizowało.

Nie zamierzał ryzykować życia, żeby teraz rozdrapywać przeszłość. Nie tej nocy. Nie kiedy ktoś próbował zrobić z niego chodzący nadajnik.

Białe zjeby z Bractwa Gołębicy.
Bug w jego wszczepach.
SlimWire.

Priorytety.

Na przydrożnym bazarku kupił zgrzewkę najtańszego piwa, jakie mieli. Zawartość metalowych puszek chlupnęła, gdy wrzucił je do torby. Sprzedawca spojrzał o sekundę za długo — Kiroshi odnotowało przyspieszone tętno, mikroekspresję niepokoju.

Switch zniknął, zanim ciekawość przerodziła się w pytania.

Vista del Rey pachniało śmieciami, starym olejem i tanią perfumą. Kołnierz kurtki podniósł nie z powodu chłodu — noc była lepka i duszna — ale dla zasady. Dla pół centymetra anonimowości.

Vine Street. Szeregowiec z odpadającym tynkiem. Kamera nad drzwiami obróciła się z cichym bzyczeniem.

Raze uniósł zgrzewkę i pomachał nią w stronę obiektywu.

— Cześć, Slim.

Uśmiechnął się. Tylko ustami.

— Przyniosłem pokój w puszkach. Pogadamy? Są tematy, których nie chciałbym omawiać przez telefon.

Krótka pauza.

— A uwierz mi… to nie są tematy, które chcesz ignorować.

Stał nieruchomo, wzrok wbity w czarne oko kamery.

Zdradziecki grubas miał zapamiętać tę noc.

I nie chodziło o podły smak piwa.

Raze Switch More

Vista del Rey, noc 14.07.2077

Switch przez chwilę stał w drzwiach, pozwalając, by smród mieszkania uderzył go pełną falą. Oczy zwęziły mu się minimalnie, kiedy zobaczył plątaninę kabli, worków i kroplówek oplatających ciało SlimWire’a jak pajęczyna.

Postawił zgrzewkę na pierwszej wolnej powierzchni, jaka nie była oblepiona czymś podejrzanym.

— Tak, pogadamy — powiedział spokojnie.

Zrobił kilka kroków w głąb mieszkania.

SlimWire jeszcze kończył swoją tyradę o worku na mocz, kiedy Switch zatrzymał się przy sofie.

I wtedy maska spadła.

— Pro pos chuja, ty ciulu niemyty — warknął nagle, nachylając się nad nim. — Co ty sobie, kurwa, wyobrażałeś instalując mi bugi we wszczepach?!

Złapał za metalowy stelaż aparatury przy sofie i szarpnął go lekko, tak żeby sprzęt zadzwonił i zakołysał się ostrzegawczo. Jednym ruchem wypiął kabel sieciowy, który łączył sieciarza z cyberświatem.

— Myślałeś, że nie zauważę? Że będziesz sobie siedział w tej swojej śmierdzącej norze i słuchał gdzie chodzę, z kim gadam i kiedy sram?

Jego głos opadł nagle o pół tonu. Stał się zimny.

— Powiem ci coś, Slim.

Pochylił się bliżej, tak że netrunner musiał patrzeć prosto w jego oczy.

— Jedyny powód, dla którego jeszcze oddychasz, jest taki, że najpierw chcę wiedzieć dlaczego.

Wyprostował się powoli.

— Więc zaczniemy od początku. Ty mi powiesz, kto ci kazał mnie tagować.

Skinął głową w stronę worka na mocz.

— A potem, jak będziesz grzeczny… to może nawet pomogę ci z tym workiem.

Krzywy uśmiech.

— Tylko dobrze się zastanów, Slim. Bo ja mam dziś bardzo mało cierpliwości. Bardzo. Mało.

Raze Switch More

Mieszkanie SlimWire, noc 14.07.2077

Szczęk rygla poniósł się po mieszkaniu jak wystrzał z kapiszona.

Switch uniósł brwi.

— O... — Zrobił krótką pauzę. — Zainwestowałeś w bezprzewodówkę?

Bardziej stwierdził niż spytał.

Slim patrzył na niego z tym samym paskudnym błyskiem w oczach.

Fixer westchnął cicho, jak ktoś, kto właśnie stracił resztkę cierpliwości do sytuacji.

— No popatrz… a ja myślałem, że zaczynamy się już dogadywać.

Podszedł spokojnie za sofę. Otworzył okno. Zawiasy jęknęły. Ciepłe, śmierdzące powietrze Vista del Rey wlało się do środka.

Switch wychylił się lekko.

Metalowe schody przeciwpożarowe. Kilka pięter w dół. Brudny zaułek. Wystarczająco.

Skinął głową sam do siebie i przymknął okno do połowy.

— No to zobaczmy, kogo tam wezwałeś.

Wrócił za sofę.

SlimWire nawet nie zdążył zapytać „co robisz”, kiedy fixer złapał pęk kabli biegnących z aparatury do jego ciała.

Z drugiej ręki wysunął się monoknife. Ostrze rozwinęło się z cichym, niemal eleganckim szelestem.

Switch przysunął je do przewodów.

Bardzo blisko.

— Posłuchaj mnie teraz uważnie, Slim — powiedział spokojnie.

Metalowe ostrze lekko dotknęło izolacji jednego z kabli.

— Jeśli to, co właśnie idzie po schodach, okaże się problemem…

Przesunął ostrze o milimetr.

— …to ja odetnę tlen, odetnę te wszystkie cudowne rzeczy zasilające twój organizm zanim oni zdążą zapytać czy mieszka tu jakiś cwaniak.

Pochylił się nad nim tak, żeby ich oczy znalazły się na jednej wysokości.

— I wtedy zobaczymy, kto szybciej się udusi. Ty… czy twoja odwaga.

Krótki uśmiech.

— Więc zróbmy tak, Slim.

Skinął głową w stronę drzwi.

— Odwołaj go. Wtedy dalej sobie będziemy słodko gawędzić

Ostrze monoknife'a lekko drgnęło przy kablach.

— Albo ucinamy tu rozmowę. Ja wyskakuję przez okno a ty zostajesz tu ze swoją aparaturą i bardzo krótkim zapasem tlenu i czego tam jeszcze...

Przechylił głowę patrząc mu w oczy.

— Zgadnij, kto z nas wtedy będzie miał gorszy wieczór?