Spoko, poczekamy

Alicja Filipowicz

Niepotrzebnie tak długo patrzyła przez okno i próbowała coś zdziałać mocą, w którą wciąż trochę powątpiewała. Wyciągnięta ręka i skupienie nic nie wskórały. Istoty przypominające łysych mężczyzn poruszały się dalej do przodu, za cel obierając sobie jej przyjaciół. Ci na całe szczęście zdążyli wbiec do domu i zamknąć za sobą drzwi.

Alicja czuła dziwne mrowienie. Coś się działo, coś próbowało zadziałać, ale nie miała nad tym żadnej kontroli. Nie panowała nad tym i kompletnie nie wiedziała, co właściwie robiła. Rano z kubkiem było niechcąco - teraz starała się coś zdziałać celowo i niestety nie działało. Rozbolała ją głowa i zrobiło jej się niedobrze. Chciała cofnąć się od okna, ale zamiast tego oparła się o parapet i zaczerpnęła powietrza. Musiała chwilę odsapnąć.

Niedługo później do pokoju Alicji wpadł zaaferowany Krzysiek i nim w ogóle zdążyła jakoś zareagować, zapytać o plan czy dowiedzieć się czegokolwiek, dostrzegła w dole coś, czego miała już nigdy w życiu nie zapomnieć. Najczarniejsza ciemność, pełna pierwotnego zła, patrzyła prosto na nią, ziejąc z oczu jednego z mężczyzn, którego okulary odleciały gdzieś w bok, rzucone magiczną siłą.

Zmroziło ją. Całe jej ciało zdrętwiało, niezdolne nawet wydać z siebie okrzyku przerażenia, który ugrzązł w gardle. Chciała uciekać, ale nie mogła. Chciała odwrócić wzrok, ale nie potrafiła. Czuła, że zapada się w tę głęboką ciemność, jak książkowa Alicja w króliczą norę.

I być może przepadłaby całkowicie, gdyby nie Krzysiek, który szarpnął za jej ramię, co wyrwało ją z tego przedziwnego, hipnotycznego stanu. Potem rzeczy zadziały się szybko. Alicja, szarpnięta przez Krzyśka, postąpiła kilka kroków w tył. Nie zauważyła jednak leżącego na ziemi Polaroida, który upadł Krzyśkowi kilka chwil wcześniej. Potknęła się i poleciała w tył, zdziwiona tym, co widziała przed sobą. Jednocześnie, kiedy kopnęła lekko aparat, ten pstryknął zdjęcie. Błysnął flesz. I kiedy Alicja upadała boleśnie na tyłek, z Polaroida wychodziło zdjęcie, które na zawsze uwieczniło moment, w którym Krzysztof Komeda sikał przez okno jej pokoju.

- Powaliło cię?! - rzuciła do niego, kiedy zbierała się z podłogi. Podniosła Polaroida ojca, a zdjęcie, które się wysunęło, wcisnęła w tylną kieszeń dżinsów. Dopiero później miała się dowiedzieć, co na nim było, bo jak już wstała, stała odwrócona tyłem do Krzyśka, a przodem do wyjścia z pokoju. - Spadamy na dół do reszty!

Na dole trwało oblężenie twierdzy. Alicja tylko spojrzała z uniesioną brwią na Mikołaja, który siłował się z meblami. Nie było czasu zastanawiać się, jak to wszystko wytłumaczy ojcu, kiedy ten wróci. O ile jeszcze tu będzie…

- Słuchajcie, nie wiem, czy barykadowanie drzwi coś pomoże. Równie dobrze mogą rozbić szybę i wejść oknem. Może zanim wpadną na ten genialny pomysł, to uciekniemy przez garaż mojego ojca?

Jeśli przebrnę przez mechaniczną część, to kusi mnie dhampir. Zastanowię się, jest jeszcze trochę czasu.

Mój post raczej jutro, bo trochę mi zabrakło czasu. Przepraszam!

Ufff. Jedna kostka i cudem wypadło 6. To wykorzystuję, żeby wyrwać z paraliżu własną postać, obviously

2 sukcesy są, ale chyba nie o takie chodziło... :< cóż zrobić, chyba Alicja żadnego nie zatrzyma, ale za to dostanie stan za nieudaną moc XD

Czy mój rzut to byłoby ciało + siła?

Alicja Filipowicz

Veruca Salt - Volcano Girls

Alicja stała przy oknie i w osłupieniu przyglądała się dwóm postaciom, które wynurzyły się zza zarośniętej roślinnością ruiny na działce obok. Dwóch ogolonych na łyso mężczyzn, którzy dosyć powolnym, ale pewnym krokiem zbliżali się do podwórka, na którym wciąż stali jej koledzy z klasy.

Dziewczyna poczuła nieprzyjemny dreszcz, który przebiegł przez jej ciało i zjeżył włoski na karku. Mimowolnie musnęła go dłonią, jakby miało to przynieść jej ukojenie, ale z jakiegoś powodu stres i niepokój tylko narastały.

Ruchy obcych były dziwne, niepokojące, jakby nie z tego świata, a mimo to wyglądali całkiem ludzko. Gdyby nie wcześniejsze rozmowy i teorie o zombie-nazistach z zamku, Alicja mogłaby pomylić ich z kolejnymi kumplami Jarka. Jednak kontekst, który posiadała, a który tak długo starała się racjonalizować, sprawił, że doskonale wiedziała, iż do jej znajomych zbliżało się niebezpieczeństwo.

Potrzebujemy cię, bo osobno nikt z nas nic nie zdziała.

Słowa Krzyśka zadźwięczały jej w głowie - wspomnienie, które wyrwało ją z chwilowego osłupienia. Ocknęła się, mrugnęła kilka razy i gorączkowo rozejrzała się po okolicy.

Mieli jeszcze kilka chwil, zanim dwójka obcych zbliży się na tyle, by zagrozić pozostałym. Ten czas musiał im wystarczyć, by przygotować się na najgorsze. Na starcie. Albo ucieczkę.

Alicja zauważyła, że na całe szczęście Paulina, Krzysiek i Mikołaj również zorientowali się, że coś jest nie tak. W takim razie oni także mieli chwilę, by się przygotować. Filipowicz musiała im jakoś pomóc. Dołączyć do nich. Połączyć siły. Zgodnie ze słowami Krzyśka.

I wtedy przypomniała sobie incydent z kubkiem. Oczami wyobraźni znów widziała, jak zatrzymuje się kilka centymetrów przed jej twarzą, nieruchomy. Jak kawa i fusy zawisają w powietrzu.
Jeśli pozostali mieli rację i ona również posiadała jakieś moce, to może właśnie o to chodziło? Czy dałaby radę powtórzyć to, co wydarzyło się tamtego poranka, ale tym razem świadomie? Intensywniej? Mocniej? Nie wiedziała. Ale musiała spróbować.

Z impetem otworzyła okno i krzyknęła do pozostałych:

- Szybko, do środka!

Sama zaś wyciągnęła rękę przed siebie, tak jakby chciała osłonić się przed czymś - albo sięgnąć gdzieś daleko i powstrzymać coś przed natarciem. Chciała zatrzymać dwóch obcych. Tak jak zatrzymała kubek.

Chciała dać przyjaciołom czas na działanie. Jeśli zabarykadują się w domu, mogą mieć większe szanse na przetrwanie. Lub na ucieczkę przez garaż ojca.

Tak, też mi się wydaje, że skoro wiecie, że to ci sami, co porwali Asię i pobili jej matkę, no to jesteście w niezłych kłopotach.

Właśnie piszę posta, jak Alicja zakłada okulary przeciwsłoneczne w momencie, kiedy wy patrzycie w górę xd

@Nami napisał:

Poza tym to bym chciała im zdjęcie zrobić, mamy tego polaroida?

Tak, Alicja ma. Jest na piętrze domu i patrzy przez okno na was

Ostatni rozdział brzmi jak coś, w co chętnie bym zagrał.

@JohnyTRS napisał:

Wyrobicie się do niedzieli włącznie?

Pewnie. Ja postaram się nawet szybciej (jutro?), bo czuję, że to dobry moment, żeby Alicja użyła mocy.

Morwen spróbuje rzucić sen na Mariusa.

Alicja Filipowicz

Odłożyła wąż ogrodowy, który opadł w kałużę wody z cichym plaśnięciem. Jarek i jego koledzy uciekli. Nie stanowili już dla nich zagrożenia ani przeszkody w dostaniu się do domu. Widziała, co się działo, kiedy celowała strumieniem w kiboli. Dostrzegła Paulinę, która wyglądała, jakby przenosiła się z jednego miejsca w drugie, zupełnie jakby potrafiła się teleportować. Widziała też Krzyśka, który w całej tej sytuacji stał opanowany jak posąg, ze słuchawkami na uszach, skupiony na czymś. I widziała również coś, co wyglądało jak świeża plama krwi na kroczu jednego z naćpanych kumpli Jarka.

W tej krótkiej chwili, kiedy jeszcze słychać było oddalające się kroki Jarka i jego kolegów, a oni stali na podwórku przed domem, Alicja czuła, jakby wpadała w króliczą norę. Nie. To było coś innego. Ona była w nią wciągana mimowolnie, prosto w nieznane, do Krainy Czarów, choć żadnych czarów w niej nie było, a zamiast absurdalnych postaci byli jej koledzy z klasy, a zamiast Królowej ścinającej głowy - stary nazista czyhający na nastolatków w swoim zamku na sokołowskim wzgórzu.

“We’re all mad here, Alice” odbijało jej się echem w głowie jeszcze przez długi czas, a ona sama przez ten czas była jak we śnie. Poprowadziła pozostałych na strych, gdzie znaleźli Polaroida, i dopiero świeżo zrobione zdjęcie wyrwało ją z tego stanu i sprowadziło do rzeczywistości.

- To wszystko jest jakieś chore - powiedziała, próbując jeszcze znaleźć w tym wszystkim jakąś logikę, ale na próżno. Nie mogła dłużej udawać, że nic niezwykłego się nie wydarzyło. Pozostało jej już tylko całkowicie zanurzyć się w tej króliczej norze.

Pokręciła głową, odwracając wzrok od fotografii, ale słowa Krzyśka i tak do niej dotarły. Nie mogła się już przed tym bronić. Miał rację - czy tego chciała, czy nie, była w to wplątana. A jeśli groziło im jakieś niebezpieczeństwo, a tak na pewno było, potrzebowali siebie nawzajem.

- Dobra, wchodzę w to.

Po tym, jak jej decyzja zapadła, Alicja znalazła Mikołajowi puszkę z farbą wśród wszystkich rupieci na strychu.

- Nie sądzę, by ojciec zauważył, więc częstuj się.

Mikołaj otrzymał też nóż, który Alicja wzięła z kuchni. Wręczyła mu go z uniesioną brwią, ale nie zadawała zbędnych pytań.

- Uważajcie na siebie, wracając do domu. Wczoraj, jak wyszłam z Miami, chyba ktoś mnie śledził… - opowiedziała im pokrótce o wydarzeniach z poprzedniej nocy, zanim się pożegnali.

A potem udała się do swojego pokoju, zamknęła się w nim i padła na łóżko. W głowie wciąż słyszała cytowany przez Mikołaja fragment.

We’re all mad here, Alice.

O rany Marrrt, nie wypomina się takich rzeczy, no wiesz?! I wcale nie piszę tego dlatego, bo samemu mi się zniknęło, a teraz mnie tutaj sesja kusi… wcale!

Ode mnie post pewnie w poniedziałek.

Alicja Filipowicz

Alicja poprowadziła pozostałych do swojego domu. Nie do końca wierzyła w to wszystko, o czym rozmawiali. Supermoce i zombie-naziści wydawały jej się mocno naciągane. I owszem, przeszło jej przez myśl to, co wydarzyło się o poranku w kuchni. Jednak incydent z kubkiem uznała za wybryk wyobraźni, jeszcze nierozbudzony umysł, zmęczenie i stres. Nie mogła jednak całkowicie odrzucić wszystkich teorii, które wysnuli jej rówieśnicy. Sama przecież widziała wywołane zdjęcia i dziwną poświatę, a także Aśkę jako jedyną w negatywie. Było w tym wszystkim coś dziwnego, jakby nie z tego świata - i Alicja stała właśnie na krawędzi, bardzo bliska przekroczenia granicy swojej wiary w te wszystkie niestworzone rzeczy.

Kiedy znaleźli się przed domem, a na schodkach wejściowych siedział komitet powitalny, Alicję zalała fala zażenowania. Zupełnie nie pomyślała o tym, że jej brat i jego kumple mogą wybrać sobie właśnie to miejsce na posiadówę. Ojca musiało nie być w domu albo był kompletnie pochłonięty pracą w garażu, skoro Jarek przyprowadził kumpli. I to w takim stanie.

Skrzywiła się na komentarze patusów i rzuciła zniesmaczone spojrzenie swojemu bratu. Wydawało się, że jemu jako jedynemu narkotyki i wóda nie zlasowały jeszcze mózgu. Przeszło jej przez myśl pytanie, czy gdyby doszło do bójki, stanąłby w jej obronie.
Z jakiegoś powodu jednak nie chciała poznawać odpowiedzi.
Gdzieś podświadomie bała się, że mocno nadszarpnięta więź, jaka kiedyś ich łączyła, trzymała się już na bardzo cienkim włosku.

- Lepiej zabieraj patusiarnię spod domu, zanim ojciec to zobaczy - Alicja rzuciła w stronę swojego brata. - Bo już nie będziesz miał dokąd wracać.

Trochę liczyła na to, że przemówi mu do rozsądku. Jeśli jednak Jarek nie miał żadnej siły sprawczej nad swoimi kolegami, Alicja miała przygotowany plan awaryjny.

Wąż ogrodowy całe lato podpięty był do wody. Kątem oka już wcześniej zauważyła, że nadal leżał nieopodal.
Lodowata woda pod silnym ciśnieniem powinna ostudzić zapał ćpunów, gdyby postanowili rzucić się na bandę "czubków", z którymi się trzymała. Sama też miała zostać jedną z nich...

U mnie: 4, 1, 6, 4, 3, 1, 1, 6 na rzucie ciało + ruch. Deklaracja - jeszcze nie wiem, będzie w poście.

Jeszcze fajnie byłoby móc to wyłączyć w "Ostatnie posty". Albo całkowite wyłączenie "Ostatnie posty".