KP wysłana, Tomasimo Ashfield, dzielny niziołek, żołnierz Hochlandu, a jak bogowie pozwolą to kiedyś najlepszy detektyw Starego Świata!

Dodałem krótki komentarz z odpowiedzią do Pauliny i reakcją na fajne rzeczy co napisałaś w poście (bardzo fajnym zresztą poleciał like )

Ale czemu mi współczujesz? Że ich ściągnąłem na RT? Temu, że się tak sytuacja spaprała.

@wired Też tak sądzę, że granie śmiertelnikami jest super, więc w tej czy innej chwili zrobię sesję śmiertelniczą, tylko wpierw Night Walkerów, ale będę też później mogła myśleć o "przegranych" opcjach.

Wattpad nie ma limitów. Mam napisane parę rozdziałów do przodu, ale muszę się odleżeć, potem je poprawiam. Ale jak widać, co świeże oko, to świeże oko. Co do innych BG, to umierający serwer, nawet jak wrócili starzy gracze kierowani nostalgią to ilu ich mogło być. Rozeszli się po świecie i ciężko się spotkać. Nie grałeś nigdy w stare MMO? Wbijasz do gry, a tam pustki. Ten pomysł mi wpadł do głowy jak zajrzałem na stare konto Lineage @Dekline napisał w Dama w opałach: Chyba nie rozumiem tej sceny, chociaż możliwe również że piwnica we mnie silna. Sam nie wiem Chłop się po prostu zawiesił

Szczerze mówiąc nie wiedziałem do jakiego stopnia ingerować w tych npców jakich wybierał Hazar i w sumie też za mocno nie miałem na nich pomysłu, lol

W porządku, ze mną jak z hobbitem - za rączkę i do Mordoru

// - Z całym szacunkiem Szefowo ale wolę nie próbować to tylko na filmach gliniarze próbują na język czy to koka czy proszek do pieczenia a ja się pytam co by było jakby to była cykuta czy inny cyjanek ? Skoro po szanownej Babce nieboszczce macie sprzęt, do testów to zabieramy do testów w ostateczności mogę robić za królika doświadczalnego ale wolałbym najpierw sprawdzić jakimś wichajstrem alchemicznym.

Blok przy Vine Street, 22:50 Frog odczekał jeszcze chwilę chcąc się upewnić, że nikt inny mu nie przeszkodzi w następnym kroku. Otoczony fasadami sąsiadujących ze sobą budynków, ciemny plac sprawiał wrażenie wyludnionego, chociaż zza części rozjaśnionych lampami okien dobiegały dźwięki muzyki, oglądanych w TV filmów czy inne odgłosy sobotniego życia towarzyskiego. Solo oszacował w głowie rozmiary budynku i doszedł do wniosku, że okna wychodzące na plac należały do rzędu mieszkań usytuowanych w tylnej części apartamentowca, a te nad Vine Street do przednich - co pociągało za sobą konieczność obserwacji obu części budynku, ale co samo w sobie nie nastręczało Shawnowi większego problemu. Plac pozostawał pusty, spotkany na nim przypadkowy mężczyzna był zapewne lokalsem, który akurat teraz wybrał się do wielkiego stalowego kontenera wyrzucić śmieci i który wykazał dużo rozsądku udając, że nie widzi na placu obcego gościa. Dłuższe czekanie mijało się z celem. Camara wyciągnął z kabury Pacifiera, złożył się płynnie do strzału mierząc lufą broni w obudowę skrzynki i zaczął pociągać za spust w jednosekundowych odstępach, po każdym razie opuszczając lufę pistoletu o dwa centymetry niżej w pionie skrzynki. Pyknięcia tłumika zlały się w jedno z metalicznym szczękiem dziurawionej obudowy i brzękiem spadających na beton łusek, ledwie słyszalne z odległości większej niż kilka metrów. Po czwartym strzału wewnątrz rozdzielni coś huknęło, w przestrzelinach pojawiły się iskry i Shawn w końcu doczekał się efektu, na który liczył. W obserwowanym przez niego apartamentowcu zgasły wszystkie światła. Przez dwie sekundy w środku panowała zrodzona z zaskoczenia cisza, która prysła w trzeciej sekundzie zastąpiona pełnymi złości i frustracji krzykami płynącymi z niemal każdego mieszkania. Shawn mógł sobie wyobrazić furię ludzi, którzy właśnie oglądali finałowy mecz sezonu Blood Bowla albo nowy odcinek „Watson Whore”. W dwóch mieszkaniach od strony placu zapaliły się światła, na trzecim piętrze niemal natychmiast po zwarciu, na parterze po dobrych dziesięciu sekundach. W pozostałych częściach obiektu panowała ciemność, która miała się tam rozgościć najpewniej do początku następnego tygodnia, jeśli brało się pod uwagę opieszałość miejskich służb energetycznych.

[image: 1776637469532-bracia-sesja.png] - Warto jednak zapamiętać to miejsce. - odrzekł Fenni - Te drewniane barachło nada się do ogniska, a i liny też mogą się przydać... Liny niby nie wyglądają za dobrze, ale gdyby bliżej się im przyjrzeć to mogą się okazać nie słabsze od tych co wzięliśmy na wyprawę.

@Ketharian Odpowiem tylko na pytanie o imiona pozostałych członków ekspedycji, bo resztę wolę zostawić jako niespodziankę A odpowiedź na to pytanie brzmi - możecie wprowadzać ich wedle swojego uznania, jeśli nie będzie potrzeby ja w wasze wątki na statku nie będę ingerował.

Ktokolwiek będzie pisał, może uwzględnić, że Shawn wraca i daje znać o obu mieszkaniach. I obstawia 36.

[image: 1773017530720-adam-chlebowski-100-x-100-pixeli.jpg] Adam Chlebowski // - Wiesz Paulina u Willama Szekspira, Błazen zawsze jest najmądrzejszą postacią. Jak sam zrobię z siebie idiotę i obrócę to w żart, to nikt obcy nie może mi tak zrobić - Powiedział puszczając oko niby w żarcie ale po zachowaniu dresów widać było, że to bardziej pobożne życzenia i fantazje Adama niż fakt //- Niestety, jak widać nie wszyscy łapią moją poczucie humoru... - Dodał w ramach usprawiedliwienia. Potem został porwany w chaos życia towarzyskiego! Tańczył dobrze, nie deptał Magdzie po nogach, starał się aby czuła się księżniczką wieczoru. Nie roił sobie przy tym, żadnych marzeń o chodzeniu ze sobą, czy ślubnym kobiercu... Nie zdziwi się, jeżeli Madzia jutro zapomni jak Chlebowski ma na imię ale to nie było ważne, bo cieszył się chwilą! Dużo się uśmiechał, więcej słuchał, niż mówił, żeby nie wyjść na jeszcze gorszego dziwaka, choć na to już był za późno ? Nawet głębokie cienie pod oczami jakby na chwilę zniknęły bo zapomniał o domowym piekle które były ich powodem.

[image: UiUdZHN.png] Zatrzymał się w pół kroku, w drodze po strażnika. Jakby ktoś go chwycił za kark i cofnął. Powoli odwrócił głowę. Nie od razu cały się obrócił. Najpierw spojrzenie. Ciężkie. — Czemu… Słowo zawisło. Obce. Durne. Nie na miejscu. Zmarszczył brwi. Coś w nim się zacięło. Jak źle spasowane żelazo. — Tobie co do tego? — warknął odruchowo, ostro. Ale nie wyszedł. Stał. Przełknął ślinę. Gorzała jeszcze grzała żołądek. — Nadiejka… — powtórzył ciszej. Potarł kark. — Bo jest moja. Krótko. Twardo. Jak uderzenie młota. Milczał chwilę. — Bo bez niej… — urwał. Skrzywił się, jakby coś go ukuło pod żebrami. — Bez niej dom to tylko ściany. Bo ona moja. Tylko moja i ona jedna mi została. Odetchnął ciężko. — Bo nikt jej nie podniesie, jak upadnie. Nikt jej wody nie przyniesie. Nikt ognia nie rozpali. Spojrzał na dziewczynę uważniej. — A czemu pytasz? Głos miał niższy. — Co ty możesz o tym wiedzieć, a?

Esmeralda Tuk [image: l6ifiy7.png] [image: 80HA66L.png] Esmeralda z zapartym tchem przysłuchiwała się treści zagadki, którą wyrecytował Bingo, a potem rozważaniom Lobelii i Prymuli. Jednocześnie przyglądała się rozłożonej na stole mapie - uważnie i badawczo, jakby chciała przejrzeć ją na wskroś. Gdy pozostali rozprawiali na głos, Esmeralda półszeptem powtarzała zapamiętany wers zagadki, krążąc wokół stołu - raz w jedną stronę, raz w drugą. Pochylała się nad mapą, by zaraz potem cofnąć się o kilka kroków i spojrzeć na nią z oddalenia. Od czasu do czasu zerkała na swojego brata i na Mila - bo któż inny miałby rozwiązać tę zagadkę, jeśli nie jedno z nich? W końcu wymyślił ją tukowy umysł, a więc i pojąć ją mógł tylko umysł tukowy! - A co, jeśli to wcale nie jest żaden koń na mapie? - zasugerowała w końcu, mrużąc oczy i wpatrując się w podstępną kartę. - Może to coś, co jedynie przypomina konia? Jakiś kamień, na przykład? Mamy w Shire coś takiego? Kamień, który wygląda jak koń? Zamyśliła się, mówiąc już niemal bardziej do siebie niż do innych. - “Obok koła stoi”… Hej, a jeśli to nie chodzi o dosłowne koło? Może… może o Rozstaje? - zaproponowała, wskazując palcem odpowiednie miejsce na mapie. Po chwili cofnęła się znów i spojrzała na nią pod innym kątem. - O! A zauważyliście, że całe Shire wygląda trochę jak jedno wielkie koło? Nie potrafiła jednak tak łatwo rozwikłać tej zagadki, jakby sobie tego życzyła. Być może jej umysł nie był jeszcze dość tukowy… choć z pewnością bardzo się starał. [image: 5beiwje.png]

@Wired napisał w [WFRP 2ed] Bögenhafen - komentarze: ZIgi jeszcze dycha? Chwała Sigmarowi! Żyje, ale co to za życie ... ?

- Grabotrol! Smok domowy! W jednej przygodzie! Pysznie! Pysznie, ja-a-a! A my naszą przygodę w takim razie zaczniemy od chłodniczku! Słyszałem, że elfy z buraczkami potrafią czynić istny Wunder! Erisz mein Liebe. Od słodkości się rozbędziesz i zmarszczek nabawisz! Zobaczysz! Za to chłodniczek z koperkiem zadziała besser niż czary! Wzmacnie włosy! Orzeźwia! I dodaje sił witalnych! Co rzekłszy baron zatupał tanecznie racicami, aż pogoda zadudniła, a naczynia na tacach zadzwoniły jak dzwoneczki. Jednocześnie posłał elfce z konkurencyjnej drużyny bardzo pewne siebie i równie nieprzyzwoite cmoknięcie. Miał świadomość, że był dorodnym mężczyzną i potrafił zwracać uwagę. A wszak tyle przeważnie wystarczyło by skraść całusa, pieszczotę, a może i co jeszcze! Zasiadł przy stole poprawiając mankiety i ponownie zwrócił się do oberżysty. - A nic tak do chłodniczku nie pasuje jak karafka Rieslinga z jakiego znany jest region Błękitnych Wasser! By nie chodzić dwa razy, przynieś od razu dwie, dobry Almairze. I rzeknij nam jeszcze… Duże w mieście gości zjechało w sprawie owych Pieczar? - Zerknął wymownie na konkurencyjną czwórkę.

Regentka uśmiechnęła się słysząc co powiedziała Cynthia i rzekła. - W istocie jesteśmy bardzo zainteresowani tym co nam pokażecie…Mój syn Interesuję się pisaniem sztuk teatralnych, może więc z tobą zainteresuje. - wskazała na Natana, który na początku starał się jeszcze bardziej ostentacyjnie czytać książki, ale gdy Tylko zobaczył Cynthię z rodzną, to im pomachał. W tym momencie rozmowa z regentką została zakończona, ale potem jak się przywitali z kobietą by w stroju z liści to Melisa nie wytrzymała i powiedziała. - Czy jest pani Leśną wróżką? Bo najpierw moja mama została smoczym jeźdźcem, potem trafiłam do Krainy olbrzymów, spotkałam skrzata, To teraz pewnie spotkałam wróżkę!- - To znaczy że ja jestem skrzatem? - zapytało Astio. - Niestety nie, a przynajmniej nie dzisiaj! - powiedziała kobieta uśmiechając się smutno.