@Gordian Jest sens robić kartę, czy nie? Generalnie jak będzie więcej miejsc, to albo ktoś musi być na ławce rezerwowych, albo konkurs kart, albo nagięcie zasad do większego teamu. Szczerze powiedziawszy, chodzi za mną zrobienie postaci w archetypie takiego tarczownika - obrońcy, który trzyma linię przed drużyną, lub naciera szarżą, dosłownie wgniatają wroga impetem (i tarczą) w ścianę za nim.

Szybki update taktyczny. Elias Crowe nie zdołał uchylić się przed spadającą kratą, a jej uderzenie uszkodziło mu przyłbicę hełmu rozszczelniając ją i powodując u doktora wstrząśnienie mózgu (mechanicznie utrata jednego punktu zdrowia). To nie koniec ekscytujących wiadomości - uderzony kratą doktor zatoczył się w tył wprost w uczynne ramiona Joshui, a spadający w ślad za kratą czarny kształt rozmiarów dorosłego człowieka uderza w podłogę pomiędzy Eliasem, a odwracającym się w jego stronę Sadzą. Całość zajścia widział tylko Joshua; Adam, Marcus, Caleb i Siergiej zaczną się odwracać dopiero na dźwięk uderzenia. Pierwszy z Was, który zaliczy test Obserwwcji zrozumie, czym jest ten kształt - czekam z wypiekami na rezultaty rzutów!

@Piołun napisał: Jednocześnie chciałbym zaznaczyć, że w żadnym wypadku nie przedstawiam się jako „sceptyk, który zna zasady rządzące światem”. Próbuję jedynie wyrazić swój punkt widzenia i sam określiłem go przecież jako „intuicyjne przeświadczenie” Okej, ale to Twoje własne słowa. Doprecyzuję, że nie miałem na myśli, iż robisz to świadomie. Niemniej chyba jesteś w stanie dostrzec, jaki obraz u odbiorcy buduje zdanie, w którym wymieniasz "pracę w większych firmach”, "wiek” oraz wiążące się z nim "poznawanie zasad rządzących światem”. To odwołanie do doświadczenia i wieku rysuje Ciebie jako kogoś, kto wie jak mają się sprawy. Innymi słowy, buduje autorytet na koniec wypowiedzi. Ponownie, nie sugeruję że był to celowy zabieg. Nie zmienia to jednak wydźwięku zdania. Nawet jeśli otwarte jest "intuicyjnym przeświadczeniem". @Piołun napisał: Traktowanie kar finansowych za naruszanie prawa jako zwykłej pozycji w bilansie jest z gruntu dla mnie działaniem nieetycznym, zwłaszcza jeśli firma świadomie uznaje, że bardziej opłaca jej się złamać przepisy i zapłacić karę, niż zrezygnować z określonej praktyki. Pisząc „niezależnie od kosztów”, nie miałem jednak na myśli wyłącznie kosztów finansowych, lecz także koszty ponoszone przez innych w znaczeniu „dopnę swego, nieważne jakim lub czyim kosztem”. Wydawało mi się, że wyraziłem to dość jasno, ale być może rzeczywiście nieprecyzyjnie. Muszę przyznać, że dyskusja jest nawet interesująca, ale dalsze brnięcie w nią zaczyna chyba robić spam w tym temacie. Jeżeli chcesz ją kontynuować, możemy spokojnie wymienić się wiadomościami prywatnymi, choć mam wrażenie, że obaj zdążyliśmy już dość jasno przedstawić swoje stanowiska. Ja przynajmniej nie mam nic do dodania. W takim razie w kwestii przerzucania kosztów na innych zasadniczo się zgadzamy. Są nieetyczne, ale tak właśnie działają korporacje. Co do oferty kontynuowania dyskusji, to o ile ją doceniam i faktycznie wymiana zdań była interesująca, to jednak uprzejmie odmówię. Również niespecjalnie mam już coś do dodania w tym temacie. Pozwolę sobie jednak pójść za przykładem Piołuna i wspomóc w wepchnięciu temat z powrotem na tor, z którego go nieco wyrzuciliśmy. Obrazka postaci do wspomnianej przez poprzedników sesji nie wrzucam, bo publikowałem go już w temacie rekrutacji. Odejdę też nieco od formatu i zamiast wizerunków swoich postaci wrzucę efekty własnych eksperymentów. Acz "eksperymenty” to słowo nieco na wyrost. Bardziej wyniki prostych testów wynikających ze spontanicznej myśli: "ciekawe, jak GenAI poradziłoby sobie z wygenerowaniem...?”. ...sztuki religijnej inspirowanej klasyczną dla zmyślonego panteonu? [image: SRWs7mZ.png] [image: umOJQuc.png] Na drugim obrazku model postanowił "twórczo" rozbudować panteon o jednego boga więcej, niż zakładał prompt. Bywa i tak. ...sztuki religijnej stylizowanej na bizantyjską mozaikę dla zmyślonego panteonu? [image: YAwZcdm.png] Nie mam pojęcia, skąd wziął się łaciński podpis, no i Bizancjum przewidywalnie przechyliło styl nieco w stronę chrześcijańską. Nawet centralna figura matczyna ma ten charakterystyczny błękitny akcent maryjny. Przynajmniej z imionami zapisanymi greckim alfabetem sobie poradziło, chociaż niespecjalnie wiem dlaczego twórca mozaiki miałby podpisywać bogów w świątyni im poświęconej. ...strony z notatnika postaci? [image: F5qO5ll.png] Całkiem spoko, bo nawet interpretacja opisu fikcyjnego pisma zapewniona w prompcie wyszła całkiem nieźle. "Kwadratowe” szkice są nieco zbyt symetryczne, acz tworzone dłonią androidki na Golarionie mogłyby ujść. Jedynie najwyższy szkic jest zbyt idealny jak na coś narysowanego w notatniku gdzieś na szlaku. ...czegoś wizualnie charakterystycznego i rozpoznawalnego, chronionego prawami autorskimi? [image: KfavHFR.png] Jak widać, potrafi całkiem sprawnie imitować rzeczy chronione prawami autorskimi. Oczywiście są błędy, jak niedźwiedź tylko z jedną głową i "Republic of California”. Na plakacie dorzucił też generyczny wizerunek kowbojki, chociaż żadnej nie promptowałem. No i przede wszystkim potraktował dosłownie "przynieście mi serce” w tytule, jakby tu była mowa o Legionie, a nie Republice Nowej Kalifornii. Poza tym to skąd niby RNK miałoby wiedzieć, że przyniesione im serce faktycznie należy do ściganej? Do wygenerowania tej grafiki użyłem streszczenia pomysłu na przygodę w uniwersum Fallouta, która jest jedną z pozycji w mojej sondzie. Jeśli ktoś nie miał okazji się z nią zapoznać, to korzystam z okazji i zapraszam w wolnej chwili. ...pejzażu śródziemnomorskiej stolicy cywilizacji, która odbudowała się po apokalipsie? [image: TcOU7yP.png] Tutaj model mocno przesadził z wysokością centralnego filaru (powinien być o wiele niższy) a sama architektura w górnej części miasta trochę zbyt mocno chyli się ku typowemu "miastu fantasy”. Po paru iteracjach i poprawkach mogłoby to już chyba wisieć w rezydencji jakiegoś obywatela tego zmyślonego przeze mnie miasta. ...i trzymaniem się określonego stylu na przestrzeni różnych wizerunków? [image: Tb97TpX.jpeg] Trzy w jednym. Określony styl potrafi utrzymać, nawet jeśli opisanie go jako "szkicu wykonanego sadzą” jest dziwaczne i model może jedynie próbować znaleźć jego najbliższy wizualny odpowiednik. Blizny na piersi półelfa po prawej są zbyt estetyczne, ale to akurat znany problem modeli. Tutaj powtórzę zaproszenie do sondy, bo to akurat troje NPCów ze scenariusza osadzonego w pathfinderowym Alkenstarze. ...rozkładu losowej lokacji? [image: 1SqTtgJ.png] Kompetentnie. Legendę i oznaczenia dał sam z siebie, sam pub wygląda dosyć generycznie, ale mógłby uchodzić za losowy "pub w Alkenstar”, bo może akurat właściciel lubi beż. Trochę tylko razi mnie ta niezagospodarowana przestrzeń w centrum, bo więcej stolików to więcej miejsc dla gości i większy utarg. Gdyby MG potrzebował na już lokacji gotowej do użycia, bo gracze wparowali do nieplanowanego lokalu i zaczęli burdę, mógłby w sumie ratować się GenAI. Acz podobnych mapek jest pełno w Internecie, więc szybkie wyszukiwanie zajęłoby pewnie tylko niewiele więcej czasu. Słowem zakończenia: GenAI to narzędzie jak każde inne i mnie dotychczasowe testowanie jego możliwości oraz granic nie przekonało do zaprzęgnięcia go na "ilustratorską służbę". TTRPG to przecież przede wszystkim gry wyobraźni, więc wolę sobie wyobrażać jak wygląda dana scena po jej opisie, niż dostać obrazek generycznego wnętrza #1337. Dochodzi do tego też kwestia poruszona wyżej przez Marikę: każde uniwersum ma swój własny wizualny "język" i tożsamość, więc obrazki ziejące generycznością i sterylnością lub wchodzące w tzw. AI slop prędzej mi ten klimat zepsują, niż podbudują. Nie twierdzę przy tym, że wszystkie wygenerowane tutaj obrazki takie są, ani nie uwłaczam tym, którzy taki styl lubią. Każdy ma w końcu prawo do własnego gustu, a o gustach się nie dyskutuje. Ale o tym, czy dany wizerunek wizualnie wpisuje się w konkretne uniwersum, już jak najbardziej można. Mój użytek GenAI na potrzeby RPG jest w zasadzie ograniczony tylko do tworzenia wizerunków postaci. Niejako wymuszony tym, że strony typu DeviantArt czy Pinterest są już przepełnione slopem i nie mam sił się przez to przebijać, więc wolę walczyć z modelem przez 20 iteracji, by uzyskać coś bliskiego mojemu wyobrażeniu. Dlatego, chociaż we wczesnym okresie rozwoju takich narzędzi dostrzegałem majaczący potencjał wykorzystania GenAI do wzbogacania wpisów sesyjnych, rzeczywistość bardzo szybko mnie zweryfikowała.

@MiRaaz napisał: https://progeny.odin-matthias.de/ Fajny ten kreator, przeklikałem sobie. Pożytku z niego mieć pewnie nie będę (bo nie grywam w V5), ale dobrze wiedzieć, że coś takiego jest. Dzięki za podzielenie się linkiem. :) Tak sobie klikałem, że z tego klikania zaczął mi się rysować ciekawy koncept: Spoiler "— So when'd ya come to 'Murica, kid?" "— Puñeta... I'm from South Side, you racist fuck." Młody Lasombra Spokrewniony w wieku ok. 20 lat, Portorykańczyk z Chicago, wychowany w rodzinach zastępczych, a później przez uliczny gang, który był dla niego jednocześnie namiastką rodziny i źródłem przemocy. Zaczynał jako chłopiec do bicia i użyteczny szczur od kradzieży, włamań i zdobywania informacji. Z czasem zrozumiał, że adres dostawy albo nazwisko odbiorcy bywają warte więcej niż sam towar. Kiedy gang próbował go wrobić i zostawił na śmierć, doprowadził do konfliktu, w którym jego "rodzina” pożarła samą siebie. To przekonało jego Stwórczynię, że jednak warto go Spokrewnić – nie dlatego że cierpiał, tylko dlatego że potrafił przekuć bezsilność w przewagę. Po wszystkim wymazał dawną tożsamość i został Sebastiánem Miguelem Nemesiem de Los Santos, znanym też jako King Rat (dawne obelgi zmieniając w coś własnego). Gardzi słabością która niczego nie uczy, prowadzi rachunek przysług i krzywd, a szczególną przyjemność sprawia mu poniżanie ludzi, którzy sami znęcają się nad słabszymi. Camarilla o wiele apetyczniejszym fabularnie kąskiem. Chłopak wyrywa się z jednego brutalnego systemu tylko po to, by trafić do o wiele starszego i groźniejszego (oraz znacznie lepiej ubranego). Lore V5 znam powierzchownie, kojarzę że Lasombra układali się tam jakoś z Camarillą o wejście (nawet w Chicago chyba), ale jako że nie są na liście zabronionych klanów to zakładam, że można brać. Zaznaczę też od razu, że to bardzo odległy sygnał wstępnego zainteresowania. Ale żeby rozjaśnić sobie trochę sytuację, zapytam o dwie kwestie @wired: 1. Czy dopuściłbyś postać Żółtodzioba? Na 15 PD aż tak mi nie zależy (teraz tak mówię... ), a ten koncept opiera się na tym, że jego Stwórczyni niespecjalnie kłopotała się wprowadzaniem go do świata Spokrewnionych. Poza oczywistymi punktami takimi jak "ogień zły", "słońce zabija", "pij krew", "Maskarada świętość", etc. Reszty musi nauczyć się sam, bo ona sobie gdzieś zniknęła (a może go zwyczajnie testuje, jak to Lasombra). Jego obecność w koterii mogę argumentować tym, że jest przydatny w kontaktach z szeroko pojętą "ulicą", a z racji młodego wyglądu może łatwiej wkręcać się w jakieś ruchy czy społeczeństwa niezrozumiałe dla starszych wampirów. Oczywiście argumentacja rozpada się, jeśli ktoś inny zdubluje te cechy. Nie będę też ukrywać, że dałoby mi to bardzo wygodną i przede wszystkim fabularną wymówkę, dlaczego postać wie tak mało, dzięki czemu nie musiałbym zagłębiać się w lore V5, z którym jestem mocno do tyłu, a mam alergię na metaploty i niespecjalnie mi się chce. 2. Tutaj powiązane z końcówką poprzedniego punktu i pytam bez złośliwości, bo to dla mnie realna obawa: czy sesja będzie wymagała regularnego przebijania się przez obszerne teksty poświęcone lore, nawet gdy nie mają one bezpośredniego znaczenia dla bieżącej fabuły? Wolę upewnić się zawczasu, żeby wiedzieć czy przewidywany model gry by mi odpowiadał.

W porządku, wymyśliłem Mackowi zajęcie (przynajmniej na pewien czas), zaraz dorzucę rzut na przeszukiwanie baz danych.

Wypadły mi dwie jedynki? No to zużyte!

Będę potrzebował listę zmian mechanicznych. Bez tego nie ma szans by cokolwiek ruszyć. Jakieś dodatkowe informacje odnośnie fabuły ostatnich dwóch lat też mile widziane

@Kynikos napisał: @Wired napisał: Rozumiem, sam potrzebowałem trochę czasu zanim przywykłem, imo jest gdzieś po środku spektrum toporności. Dla mnie stary WoD z osobnymi rzutami na atak, obronę, obrażenia i wytrzymanie obrażeń (soak) był zbyt problematyczny, niby storytellingowy system a nagle walka zajmuje x godzin Taki już urok starszych mechanik, że potrafią być zbyt rozbudowane i przeciągać starcia. Dlatego dla mnie to system, w którym mordobicie powinno być nisko na liście potencjalnych rozwiązań problemu, a nie domyślnym trybem gry. Ale to już dygresja, i na tym zakończmy. Nie chciałbym, żeby temat zmienił się w dyskusję nt. mechanik (zdążyłem zauważyć, że to tutaj dosyć częste). @Panicz napisał: Jestem zatem świeży, niezaspojlerowany i byłaby świetna okazja, żeby sprawdzić materiał, który sam może kiedyś puszczę w ruch (inspirując się i ucząc u Kolegi) Pozostaje mi mieć nadzieję, że to inspirowanie i uczenie to tylko koleżeńska kurtuazja, a nie faktyczne oczekiwania. Bo w tej kwestii raczej miałbym niewiele do zaoferowania. Plus jest taki, że jeśli bym poprowadził "Rime", to zagranie w jedną przygodę nie byłoby spojlerem. Pierwszy rozdział, z którego najpewniej wybrałbym któryś scenariusz, to wprowadzenie do i przybliżenie Dziesięciu Miast, z których każde ma swój własny problem do rozwiązania. Także poznanie i rozwiązanie problemu np. Easthaven w niczym nie zepsułoby Ci radości z czytania i odkrywania, jakie inne problemy kryją się w Dolinie. Biorąc pod uwagę, że sam scenariusz miałbym w użytku na żywo w ewentualnej przyszłości jako MG, to spoilerów się nie obawiam, wręcz dobrze by było

Heja! Ja wciąż na wakacjach, więc niestety nie byłem w stanie rozegrać sceny w doc. Udało mi się jednak coś sklecić. Myślę, że ta rozmowa zajmie im jakieś 15 min, czyli do kuraków zostanie im pół dzwona, a muszą też wrócić... — Duivel chciałby pójść z Thiemo do Jego brata, ale może czasu zabraknąć... Może coś Albert powie o okolicznych domach, to odwiedziliby jeszcze kogoś wracając na obiad. Wtedy praktycznie ten sam zestaw pytań by padł. — Jeśli w kolejnej turze ma dojść do raportu dla Kolesnikova, to Duivel powie wszystko czego dowiedziałby się od Alberta i ewentualnego drugiego domu. Do tego powie, że dobrze byłoby się jakoś odróżniać od tamtych bo z opisu to wyglądają podobnie do naszych. Herb Ostlandu jakoś wyrysować na ciuchach czy cuś, żeby wzbudzić zaufanie — jeśli ktoś wparuje do chaty Alberta podczas rozmowy to elf momentalnie bierze łuk i odskakuje do tyłu aby spróbować chociaż oddać dwa strzały. Rzuci tylko do Alberta 'to Ci źli?!' — po rozmowie u Alberta zakłada kaptur i ściąga pewnie dopiero gdy wróci na obiad. Chyba tyle...

@Sznyclove nasz kolega @ketharian jak tylko widzi nowego usera to wrzuca mu avatara, zwierzaka. Przez co wyglądamy czasem jak forum dla furrasów... Oczywiście można sobie zmienić, ale to taki jego prezent powitalny

Pierwsza kropla uderzyła w przyłbicę Eliasa niemal bezgłośnie. Przezroczysta ciecz rozlała się po pancernej szybie, pozostawiając za sobą lepką smugę. Crowe odruchowo przechylił głowę, próbując złapać ją w świetle latarki. Nie przypominała zwykłej kondensacji. Była zbyt gęsta. Lepka jak żywica albo wydzielina z nieszczelnej instalacji, choć żadna z tych odpowiedzi szczególnie mu się nie podobała. – Mamy jakiś wyciek nad głowami… – zaczął przez radio, ale urwał. Druga kropla rozbiła się o przyłbicę. Elias uniósł wzrok ku kratownicy wentylacyjnej i przez krótką chwilę miał wrażenie, że w mroku za metalową siatką coś się poruszyło. Jak to możliwe? Widział obrys czegoś w ciemności, zbyt duży i zbyt nieregularny, by pasował do przewodów albo mechanizmu wentylatora. Czerń wydawała się połyskiwać, a gładkie refelksy światła układały się w coś podłużnego. Przynajmniej tak mu się zdawało. Nie zdążył przyjrzeć się dokładniej. Metal zapiszczał. Kratownica wyrwała się z mocowań i runęła w dół. Elias próbował uskoczyć, ale ciało zareagowało odrobinę za wolno. Ciężki fragment metalu uderzył w górną część hełmu z hukiem, który zabrzmiał w jego czaszce jak eksplozja. Świat rozbłysnął bielą. Crowe zachwiał się i opadł na jedno kolano. Analizator niemal wypadł mu z dłoni, ale zdołał zacisnąć palce na obudowie. W uszach pojawił się przeciągły pisk, skutecznie zagłuszający bieg rozmowy w wewnętrzyn interkomie chełu. Przez chwilę widział wszystko podwójnie. Obraz przed jego oczyma po prostu rozszczepił się na dwa niewyraźne, przesuwające się względem siebie kadry. – Kurwa… – wychrypiał. Próbował podnieść głowę, lecz natychmiast poczuł falę mdłości. Nie mógł się skoncentrować i nie był nawet pewien, czy wciąż klęczy, czy tylko wydaje mu się, że pokład znajduje się niepokojąco blisko przesłony chełmu. Wtedy coś ciężkiego spadło pomiędzy członków grupy. Elias zarejestrował jedynie gwałtowny ruch i czarną masę wielkości człowieka, która przecięła światło latarek. Nie potrafił dostrzec jej kształtu. Przez moment uznał ją za fragment instalacji albo zwinięty materiał techniczny, lecz wszystko rozmyło się, zanim zdołał skupić wzrok. Odruchowo cofnął się pod ścianę, opierając o nią bark. Uniósł analizator przed siebie, choć cyfry na wyświetlaczu rozpływały się w niezrozumiałe smugi. – Dostałem kratą… – powiedział z opóźnieniem przez radio. – Coś jeszcze spadło. Co to? Nie widzę wyraźnie. – wybełkotał pytanie i zamrugał kilkakrotnie, próbując zmusić oczy do współpracy. Światło dochodzące z latarek wbijało mu się w czaszkę, a pod hełmem narastało pulsujące ciepło.

Kilka z powyższych tytułów podbijam. Fallouty 1/2/Vegas. This war of mine. Dead Space. Call of Cthulhu: Dark Corners of the Earth. Dodam od siebie: Knights of the old republic. Co tu dużo mówić. Świetna historia z początków świata Star Wars. Ogromny nacisk na relacje bohatera/bohaterki z resztą drużyny, która jest niezwykle barwna i żywa. Do tego wciągająca fabuła, która wręcz błaga o sprawdzanie różnych sposobów na rozwiązywanie questów. 100 % emocji. Children of Morta Ponownie świetna historia. Gracz prowadzi całą rodzinę, której świętym zadaniem jest obrona Góry przed pradawnym zepsuciem przybierającym postać potworów. Niezwykle fajne przerywniki z ich życia codziennego stanowią ukoronowanie levelów pokonywanych w stylu Diablo. Heavy Rain Kryminał, który szczególnie wgryza się w emocje jeśli jest się rodzicem. Choć zakończeń jest kilkanaście nie byłem w stanie obejrzeć tych złych. No po prostu nie byłem. Star Wars Jedi Fallen Order & Survivor Może nie cudo. Ale kurde ze dwa razy uroniłem łezkę śledząc historię Kestisa więc się liczy. Penumbra 1 i 2 Survival horror w najczystszej postaci. I ponownie ciekawa historia okraszona inuicką mitologią. Do tej pory mam ciary po starciu z Clarencem. Amnezja Kolejna seria horrorów od tego samego wydawcy, choć w nieco innym klimacie. Szczególnie mi przypadła do gustu Amnesia Rebirth. Life is Strange Trochę kryminał... trochę serial o dziewczynie z supermocą. Ponownie jednak arcywciągająca historia i jej bardzo naturalne relacje z BN-ami.

@JhnW napisał: Mężczyźni mają tylko wyższe odchylenie standardowe. Co przekłada się na różnice ilościowe ale nie proporcjonalność w grupach gdy mówisz, że jest kogoś dużo. Wired napisał: W temacie IQ widać to jak się porówna wyniki mężczyzn i kobiet, u kobiet jest więcej wyników bliżej mediany, a mniej na krańcach (mniej osób o bardzo wysokim i o bardzo niskim IQ). Ok, masz rację co do proporcji wewnątrz pojedynczego wykresu. Zgubiłem kontekst naszej rozmowy bo chodziło mi o ilość i przeszedłem do porównania różnych wykresów nawiązując do początku dyskusji. Proporcje jednej grupy (pojedynczy wykres) zachowują się tak jak mówisz. Gdy jednak porównujemy różne grupy poddane badaniu (Europejczycy vs Afrykańczycy, mężczyźni vs kobiety, czy od czego zaczęła się dyskusja dana grupa dzisiaj vs grupa w przeszłości) to mając kilka różnych wykresów możemy dojść do wniosku że np. więcej ludzi ilościowo było w przeszłości w krańcach wykresów (czyli więcej ludzi o wysokim IQ) a do tego dane sprzed normalizacji pokazują że i mediana była wyżej i stąd wniosek że ludziom spada IQ i jest odwrócony efekt Flynna.

Aaa.... czyli to jest podręcznik do edycji 4.5? [image: a055.gif]

Dzięki za współ-grę, dzięki. Odnośnie sesji, Hazar będzie polecał górnikom zabezpieczenie wejścia doceniając ich dotychczasową "inicjatywę" i zacznie kierować się na złodziei aby ich spacyfikować zanim otworzą jakieś kolejne drzwi albo wywabią jakieś kolejne potwory... dlatego deklaracja kolejnego eldritch blasta w złodzieja próbującego otworzyć jakieś drzwi zamiast grzecznie współpracować.... trochę jeszcze Hazarowi huczy w głowie i cackać się z nimi nie zamierza... - Złodzieje paść na ziemie zanim was dorwe!!! - będzie się znajdowało w poście jaki postaram się zacząć pisać w docu z kartą postaci.

Gdy ruszyłem w stronę portu, mijałem domy, które coraz bardziej się przesedzały na rzecz magazynó i składów. Opuszczałem więc teren mieszkalny i wchodziłem w produkcyjny. Zazwyczaj to w takich dzielnicach się słyszy o dziwnych rzeczach, mordach, czy też przemytach. Choć wiedziałem że takie rzeczy się dzieją wszęzdzie, to tutaj miałem jakieś mieszane uczucie niepewności. Zapach smoły, soli i owoców morza nie zbyt pomagał mi uspokoić umysł. Moje spojrzenia były ukradkowe na wszystko, próbując zlustrować każdy detal otoczenia wyszukując się niebezpieczeńśtwa. Choć był dzień, i widno, to jednak nie czułem się tak rozluźniony jakby mogło się wydawać. Ten efekt pozostał przez spotkanie w urzędzie. W środku tej dzielnicy, a raczej obok niej dalej, ukryła się inna całkowicie odmienna uliczka. Lampiony, dzwięki dobiegające z kawiarń, restauracji i herbaciarń uderzył w twarz a wciąż nie mogłem w to uwierzyć. Stanąłem przez chwilę podziwiająć widok, po czym ruszyłem dalej. Szukając mojego klubu. Lokal ten wydawał się być z wyższych sfer, spojrzałem na swój ubiór, i stwierdziłem że nie jest aż tak bogacko elegancki, lecz jest on na tyle elegancki że nie powinno być problemu. Wszedłem do środka. Zapachy tutaj były inne niż na dworze, gęstrze od aromatu kawy, perfum oraz tytoniu. Powolnie się rozejrzałem, nie chcąc pokazywać że się rozglądam, i ruszyłem pomiędzy stoliki, a większość z nich była zajęta. Zauważyłem drzwi które były nie ruszane, i miało się odczucie że tam jest jakiś... szef, lub ktoś ważny. Czy nasz jegomość jest na tyle ważny aby mieć własny pokój? Czy może to siedziba jakiegoś gangu. Ta druga opcja była najbardziej prawdopodobna. Dosiadłem się do baru, i analizowałem otoczenie, próbując odnaleźć człowieka który mógłby być naszym informatorem.

Stefan przemierzając te pozbawione ludzi ulice poczuł się na powrót jak w Nuln w czasie służby w świątyni Pani Miłosierdzia. Wiedział że skala miejscowości jest zupełnie inna jednak nie dało się ukryć wielu podobieństw, głównie przypominających mu o niebezpieczeństwie i ścisku związanym z życiem w takim miejscu. mijając kolejny porzucony wóz wskoczył na niego szybko z Olafem w celu sprawdzenia czy nikt się na nim nie ukrywa, kolejny raz nikogo nie znajdując ruszyli dalej. Oczywiście mgliście przypominało mu się też jak jako podrostek odwiedził Wendorf razem z rodziną podczas miejscowego jarmarku. Było to przygnębiające wspomnienie biorąc pod uwagę atmosferę kolorowej zabawy jaką zapamiętał w zderzeniu z obecną ciszą i mrokiem szepczącym do ucha o zagrożeniu. Co tu się stało do cholery? - mruknął do siebie pod nosem, spoglądając na całkowicie zdemolowany sklep z tkaninami. Pamiętał jak dokładnie w tym samym sklepie jego siostry radośnie wybierały dla ich mamy belę niebieskiego materiału na suknie jako prezent na zbliżające się urodziny rodzicielki. Pamiętał atmosferę radosnej konspiry i pośpiechu jako, że nie wiedzieli na jak długo ich ojcu uda się utrzymać żonę zajętą innymi sprawunkami. Kontrast z teraźniejszością był porażajacy ale nie do końca nieznajomy jego doświadczeniom w wspomnianym Nuln miał nieprzyjemny obowiązek brać udział w tłumieniu zamieszek wywołanych podniesieniem jakiegoś podatku, pamiętam hasła rewolucjonistów i to, że na początku wydawały mi się nawet sensowne i sprawiedliwe… Pamiętał także podobnie splądrowane sklepy, przemoc, śmierć na ulicach i wstyd gdy dowiedział się że Ci “bojownicy o sprawiedliwość” na koniec okazali się zwykłymi sługusami chaosu chcącymi podpalić miasto w imieniu siania śmierci i zniszczenia na chwałę swoich mrocznych potęg. Z ponurych rozmyślań wyrwał go Azur trącający go czule nosem w dłoń, psy też wydawały się poddenerwowane całą atmosferą w mieście ale i tak nie przeszkodziło to Azurowi pomóc mu się choć trochę rozchmurzyć. Stefan odpowiedział na tą czułość przez chwilę głaszcząc psa po pysku i ruszając dalej. Po chwili ukazał im się zapowiedziany przez Thiemo zajazd. Przez chwilę Ostlandczyk rozważał czy nie spróbować zwrócić uwagi strażników i wciągnąć ich w zasadzkę w celu wzięcia języka, ale zdecydował że na razie spróbują z nimi po prostu porozmawiać: -No nic Panowie spokojnie i tak jak się umawialiśmy- rzucił do towarzyszy cicho po czym ruszył powolnym zmęczonym krokiem w stronę karczmy. Zasadniczo zdecydował się nie kłamać, co najwyżej być bardzo ogólnym w podawaniu informacji o sobie i swoich losach. Zbliżające się na odległość kilku metrów podniósł dłoń w geście pozdrowienia i zawołał uprzejmie: -Chwała Sigmarowi! Dobrze zobaczyć w tym mieście jakąś żywą duszę! Zajazd otwarty? Obaj strażnicy zauważyli nadchodzącą trójkę zanim ci do nich podeszli. Trochę się wyprostowali i porządniej złapali za swoje halabardy. Poza tym jednak czekali aż Stefan z kolegami się zbliży. Przy okazji przeszli obok tablicy i powieszonego tam mężczyzny. Z bliska było widać, że nie ma butów i został w samych spodniach. Głowa zwisała mu bezwładnie na pierś i chodziły po nim muchy. Zwłaszcza kumulowały się na ranach i zaschniętej już krwi. Na brzuchu miał wycięte koślawą gwiazdę Chaosu. Gdy Stefan zatrzymał się, dojrzał przez otwartą część bramy kawałek podwórza i front głównego budynku. Jakiś wóz, przywiązane wierzchowce, ognisko i kilku ludzi przy nim. Jednak strażnicy gdy się odezwali bardziej przykuli jego uwagę. Pochwalony. Zajazd zamknięty. Wojsko zarekwirowało. Nie można tam wchodzić. A wy co za jedni? - Mężczyzna był w średnim wieku. Miał na sobie popularną wśród milicji i lekkiej piechoty przeszywalnicę. Za pasem jeszcze topór a o mur zajazdu oparł tarczę. Wewnętrzną stroną na wierzch, aby łatwiej było złapać w razie potrzeby. Mówił jakby jeszcze nie mógł się zdecydować jak potraktować trójkę przybyszy. Stefan Jeager z towarzyszami do usług! Ze Speck idziemy podróżowaliśmy większą grupą ale nas pomioty zaatakowały na trakcie, mamy kilku ocalałych z innego ataku na zajazd… - tutaj Stefan się na sekundę zamyślił i obracając głowę w kierunku z którego przyszli wyciągnął dłoń w celu wskazania kierunku - no jak to było… zajazd “Leśny Dzban” tak to się nazywało, ale jak zobaczyli dym nad miastem to zdecydowali się nie wchodzić - tu w słowo Stefanowi wciął się Olaf z sarkastycznym tonem, żeby nie powiedzieć pogardliwym: Ten cały mytnik i jego kufer złota to pewnie wrócił już do tej nory w ziemi z której go wyciągnęliśmy, tak trząsł portkami przed zostawieniem go w lesie, choćby na moment. Stefan w duchu pochwalił Wiesela za dodatkową wstawkę która jemu pozwoliła przez chwile milczeć i przyglądać się reakcją strażników, szczególnie na wspomnienie o złocie. A Panowie z jakiego regimentu? Pytam się bo brata szukam, zaciągnął się do wojska co ciągnęło na wschód? My ze Siege Stern. A twój brat do jakiego się zapisał? Teraz przecież masa regimetów wali na wschód. - Mężczyzna odpowiedział prawie od razu. Nie wyglądał na zaniepokojonego. - A wy z jakiego regimentu? - Oddał Stefanowi pytanie. I jaki mytnik? Jaki kufer złota? “Leśny dzban” spalony? Eh a, żeśmy tam się stołowali wydawałoby się, że wczoraj. Przeklęta wojna. - Drugi ze strażników pokiwał głową w zadumie nad smutnym losem zajazdu pod miastem. Chciał jednak więcej wiedzieć o owym złotym wątku jaki się pojawił. * Po kolei Panowie, co do brata to wiem tylko że zaciągnął się do regimentu piechoty dowodzonego przez niejakiego von Belowa, tak jak my tutaj-wskazał na siebie i Wiselów- lekka Piechota i zwiad. Co do nas to służyliśmy w armii Stirlandu siódmy regiment piechoty pod kapitanem Steinerem. A teraz to gonię jak mówiłem za bratem dołączyć do niego…ale nie wiem czy to jest dalej realne w mniejszej grupie, a co może szukacie nowych rekrutów? - odbił piłeczkę do pierwszego z uśmiechem, postanawiając na razie drugie trochę wypościć co do odpowiedzi na temat złota.

Rozmowa z XVI Białowłosa dziewczyna Spuściła głowę i powiedziała. - Zdarzało mi się twarz jedzenie które nie było przeznaczone dla mnie, chociaż wiedziałam, że może czekać mnie za to straszliwa kara. Jednak w waszym domu więc spróbuję waszego jedzenia, chyba, że mi pozwolicie… Przysięgam!!- Rozmowa z posterunkowym Gilbrath Westchnął ciężko i zaczął wyjaśniać - To nie jest tak… To my wszyscy jesteśmy częścią Jedności… I w ciągu ostatnich tysiąleci zbieraliśmy doświadczenie bo gdy wrócimy do Jedności, nasze doświadczenie stanie się częścią doświadczenia Jedności.- Stephanie Prychnęła pogardliwie i powiedziała. -Ja tutaj cię pilnuję, i podsłuchuje tego glinę…I nie będę mogła przepraszać, bo to co mówiłem to prawda! Pewnie zaraz powie, że skoro wszyscy Jesteśmy jednością, to wszystko jest wspólne i powiedzieć swoją majątek należy do niego i do jego przyjaciół… Mówiłam ci, że sekciarz, i naciągacz… I kosmita! Jak z tej książki co wyszły potwory z asteroidy, która Się rozbiła! - Bycie starszej Konstabl. Marasi Westchnęła ciężko i powiedziała. - On jest Kandra, chyba Słyszałaś o niej w książkach religijnych i historycznych…. Nieważne Zresztą- Pies zrobił bardzo smutną minęło i powiedział to Stacey. - To nie jest Vin, ale coś ją z nią łączy… Bardzo bym cię prosił, abyś zaopiekowała się nią, także w imieniu Harmoni. - dotknął łapą dziewczyny i popatrzył na nią błaganie

@Bardiel napisał: @Piołun napisał: Wygląda to jak zakład potęg i mam nadzieje, że nie pójdą w tą stronę. Nadal lepsze to niż, gdyby nagle miało się okazać, że są w czyśćcu albo wszystko im się przyśniło... Na szczęście ta wersja została zdementowana już jakiś czas temu.

Również dzięki za grę fajnie było poznać nowy system i popatrzeć na zmagania hobbitów